Adhyaya 111

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पुष्करारण्यमुत्तमम् । तस्मादीशानकोणस्थं धनुषां षष्टिभिः स्थितम्

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ အလွန်မြတ်သော ပုෂ్కရ တောသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာမှ အရှေ့မြောက်ဘက်သို့ လေးတံအလျား ခြောက်ဆယ်အကွာ၌ တည်ရှိသည်။

Verse 2

तत्र कुण्डं महादेवि ह्यष्टपुष्करसंज्ञितम् । सर्व पापहरं देवि दुष्प्राप्यमकृतात्मभिः

ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝီရေ၊ ‘အဋ္ဌပုෂ్కရ’ ဟု ခေါ်သော သန့်ရှင်းကန်တစ်ကန် ရှိသည်။ ဒေဝီရေ၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော်လည်း စိတ်မထိန်းနိုင်သူတို့အတွက် ရရှိရန် ခက်ခဲ၏။

Verse 3

तत्र कुण्डसमीपे तु पुरा रामेशधीमता । स्थापितं तन्महालिङ्गं रामेश्वर इति स्मृतम्

ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းကန်အနီးတွင် ရှေးကာလက ပညာရှိ ရာမေရှ သည် ထိုမဟာလိင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို ‘ရာမေရှဝရ’ ဟု မှတ်မိကြသည်။

Verse 4

तस्य पूजनमात्रेण मुच्यते ब्रह्महत्यया

ထို (ရာမေရှဝရ လိင်္ဂ) ကို ပူဇော်ခြင်းသာဖြင့်ပင် ‘ဗြဟ္မဟတ္တျာ’ ဟူသော အပြစ်ကြီး—ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း၏ အကြီးမားဆုံးအပြစ်မှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 5

श्रीदेव्युवाच । भगवन्विस्तराद्ब्रूहि रामेश्वरसमुद्भवम् । कथं तत्रागमद्रामः ससीतश्च सलक्ष्मणः

ဒေဝီ မိန့်တော်မူသည်။ “အရှင်ဘုရား၊ ရာမေရှဝရ၏ ပေါ်ပေါက်လာပုံကို အသေးစိတ် မိန့်ကြားပါ။ ရာမသည် စီတာနှင့် လက္ခ္မဏတို့နှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း?”

Verse 6

कथं प्रतिष्ठितं लिङ्गं पुष्करे पापतस्करे । एतद्विस्तरतो ब्रूहि फलं माहात्म्यसंयुतम्

အပြစ်ကို ခိုးယူဖယ်ရှားသော ပုရှ္ကရ၌ လိင်္ဂကို မည်သို့ တည်ထောင်ခဲ့သနည်း။ ထိုအကြောင်းကို မဟာတန်ခိုးပါသော အကျိုးဖလနှင့်တကွ အသေးစိတ် မိန့်ကြားပါ။

Verse 7

ईश्वर उवाच । चतुर्विंशयुगे रामो वसिष्ठेन पुरोधसा । पुरा रावणनाशार्थं जज्ञे दशरथात्मजः

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်— “နှစ်ဆယ့်လေးမြောက် ယုဂ၌ ဒသရထ၏ သား ရာမသည်၊ ရာဇပုရောဟိတ် ဝသိဋ္ဌနှင့်အတူ၊ ရာဝဏကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် မွေးဖွားလာ၏။”

Verse 8

ततः कालान्तरे देवि ऋषिशापान्महातपाः । ययौ दाशरथी रामः ससीतः सहलक्ष्मणः

ထို့နောက် အချိန်တစ်ခဏကြာသော်၊ အို မယ်တော်ဒေဝီ၊ ရှင်ရသီ၏ ကျိန်စာကြောင့် မဟာတပသ ရာမ ဒသရထ၏ သားသည် စီတာနှင့် လက္ခ္မဏတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 9

वनवासाय निष्क्रांतो दिव्यैर्ब्रह्मर्षिभिर्वृतः । ततो यात्राप्रसंगेन प्रभासं क्षेत्रमागतः

တောဝနဝါသအတွက် ထွက်ခွာရာတွင် တောက်ပသော ဗြဟ္မရ္ဓိများက ဝိုင်းရံလျက်ရှိ၏။ ထို့နောက် ယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) အခွင့်အရေးကြောင့် ပရဘာသ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 10

तं देशं तु समासाद्य सुश्रांतो निषसाद ह । अस्तं गते ततः सूर्ये पर्णान्यास्तीर्य भूतले

ထိုဒေသသို့ ရောက်ရှိသော် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ထိုင်ချလိုက်၏။ ထို့နောက် နေဝင်သွားသောအခါ မြေပြင်ပေါ်၌ ရွက်များကို ခင်း၍ အနားယူ၏။

Verse 11

सुष्वापाथ निशाशेषे ददृशे पितरं स्वकम् । स्वप्ने दशरथं देवि सौम्यरूपं महाप्रभम्

ညအဆုံးနီးပါးတွင် သူအိပ်ပျော်၍ မိမိအဖ—ဒဿရထ မင်းကို—အို ဒေဝီ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သောရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် မဟာတေဇောဖြင့် တောက်ပလျက် အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်တွေ့하였다။

Verse 12

प्रातरुत्थाय तत्सर्वं ब्राह्मणेभ्यो न्यवेदयत् । यथा दशरथः स्वप्ने दृष्टस्तेन महात्मना

မနက်ခင်းတွင် ထ၍ ထိုအရာအားလုံးကို ဘြာဟ္မဏများထံ ပြောကြား하였다—မဟာအတ္မာသူက အိပ်မက်ထဲတွင် ဒဿရထကို မည်သို့မြင်ခဲ့သည်ကို။

Verse 13

ब्राह्मणा ऊचुः । वृद्धिकामाश्च पितरो वरदास्तव राघव । दर्शनं हि प्रयच्छंति स्वप्नान्ते हि स्ववंशजे

ဘြာဟ္မဏများက ဆိုကြသည်– «အို ရာဃဝ၊ သင်၏ ပိတೃများသည် သင့်မျိုးရိုး၏ ကောင်းကျိုးတိုးတက်မှုကို လိုလား၍ ကောင်းချီးပေးသူများဖြစ်သဖြင့်၊ မိမိတို့မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသူအား အိပ်မက်အဆုံး၌ မိမိတို့၏ ဒರ್ಶನကို အမှန်တကယ် ပေးတတ်ကြသည်»။

Verse 14

एतत्तीर्थं महापुण्यं सुगुप्तं शार्ङ्गधन्वनः । पुष्करेति समाख्यातं श्राद्धमत्र प्रदीयताम्

«ဤတီရ္ထသည် အလွန်ပုဏ္ဏားမြတ်၍ Śārṅga လေးကို ကိုင်ဆောင်သော ဗိဿဏုက ကောင်းစွာ ကာကွယ်ထားသည်။ ‘ပုဿကရ’ ဟု ကျော်ကြားသဖြင့် ဤနေရာ၌ Śrāddha ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်ပါစေ»။

Verse 15

नूनं दशरथो राजा तीर्थे चास्मिन्समीहते । त्वया दत्तं शुभं पिण्डं ततः स दर्शनं गतः

«အမှန်ပင် ဒဿရထ မင်းသည် ဤတီရ္ထ၌ အကျိုးကို မျှော်လင့်နေသည်။ သင်က မင်္ဂလာရှိသော ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ကို ပူဇော်သဖြင့် ထို့ကြောင့် သူသည် ပေါ်ထွန်းလာ၍ သင့်အား မြင်တွေ့ခွင့်ပေးခဲ့သည်»။

Verse 16

ईश्वर उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा रामो राजीवलोचनः । निमंत्रयामास तदा श्राद्धार्हान्ब्राह्मणाञ्छुभान्

ဣဿဝရ မိန့်တော်မူသည်။ သူတို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ကြာမျက်လုံးရှိ ရာမသည် ထိုအခါ သြရဒ္ဓကర్మ၌ ပူဇော်ထိုက်သော မင်္ဂလာဗြာဟ္မဏတို့ကို ဖိတ်ခေါ်လေ၏။

Verse 17

अब्रवील्लक्ष्मणं पार्श्वे स्थितं विनतकंधरम् । फलार्थं व्रज सौमित्रे श्राद्धार्थं त्वरयाऽन्वितः

လည်ပင်းငုံ့၍ အနီး၌ ရပ်နေသော လက္ခ္မဏကို မိန့်တော်မူသည်—“အို စောမိတ္ရေ၊ သြရဒ္ဓအတွက် အသီးအနှံများကို သွားယူလော့၊ အလျင်အမြန် သွားလော့။”

Verse 18

स तथेति प्रतिज्ञाय जगाम रघुनंदनः । आनयामास शीघ्रं स फलानि विविधानि च

“အဲဒီအတိုင်းပါ” ဟု ကတိပြု၍ ထွက်သွားလေ၏။ ထို ရဃုနန္ဒနသည် အသီးအနှံ အမျိုးမျိုးကို လျင်မြန်စွာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

Verse 19

बिल्वानि च कपित्थानि तिन्दुकानि च भूरिशः । बदराणि करीराणि करमर्दानि च प्रिये

အလွန်များစွာသော ဘိလွအသီး၊ ကပိတ္ထအသီး၊ တိန္ဒုကအသီးတို့ရှိ၏။ ထို့ပြင် ဘဒရ (ဇူဇုဘ)၊ ကရီရ၊ ကရမရဒ အသီးတို့လည်း ရှိ၏၊ ချစ်သူရေ။

Verse 20

चिर्भटानि परूषाणि मातुलिंगानि वै तथा । नालिकेराणि शुभ्राणि इंगुदीसंभवानि च

ထို့ပြင် စိರ್ಭဋအသီးနှင့် ပရုရှအသီးတို့၊ ထို့အတူ မာတုလိင်္ဂအသီးတို့လည်း ရှိ၏။ ဖြူစင်သော နာလိကေရ (အုန်းသီး) များနှင့် အင်္ဂုဒီပင်မှ ပေါက်ဖွားသော အသီးတို့လည်း ပါ၏။

Verse 21

अथैतानि पपाचाशु सीता जनकनंदिनी । ततस्तु कुतपे काले स्नात्वा वल्कलभृच्छुचिः

ထို့နောက် ဇနကမင်း၏သမီး စီတာသည် ထိုအရာတို့ကို လျင်မြန်စွာ ချက်ပြုတ်하였다။ ထို့နောက် ကုတပကာလ အချိန်တော်တွင် ရေချိုးကာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ သစ်ခေါက်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး ပူဇော်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်하였다။

Verse 22

ब्राह्मणानानयामास श्राद्धार्हान्द्विजसत्तमान् । गालवो देवलो रैभ्यो यवक्रीतोऽथ पर्वतः

ထို့နောက် သူသည် ရှရဒ္ဓပူဇာအတွက် ဂုဏ်ပြုထိုက်သော ဒွိဇအထွတ်အမြတ် ဘြာဟ္မဏများကို ခေါ်ယူလာ하였다။ ဂာလဝ၊ ဒေဝလ၊ ရైဘျ၊ ယဝကရိတ၊ ထို့ပြင် ပర్వတ တို့ဖြစ်သည်။

Verse 23

भरद्वाजो वसिष्ठश्च जावालिर्गौतमो भृगुः । एते चान्ये च बहवो ब्राह्मणा वेदपारगाः

ဘရဒ္ဝာဇ၊ ဝသိဋ္ဌ၊ ဇာဝာလိ၊ ဂေါတမ၊ ဘೃဂု တို့နှင့်အတူ၊ အခြားများစွာသော ဗေဒပညာကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော ဘြာဟ္မဏများလည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေ하였다။

Verse 24

श्राद्धार्थं तस्य संप्राप्ता रामस्याक्लिष्टकर्मणः । एतस्मिन्नेव काले तु रामः सीतामभाषत

သူတို့သည် အလုပ်ကံမပင်ပန်း မစွမ်းမစွာသော ရာမ၏ ရှရဒ္ဓပူဇာအတွက် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ရာမသည် စီတာအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 25

एहि वैदेहि विप्राणां देहि पादावनेजनम् । एतच्छ्रुत्वाऽथ सा सीता प्रविष्टा वृक्षमध्यतः

«လာပါ၊ ဝိုင်ဒေဟီ၊ ဘြာဟ္မဏတို့၏ ခြေကို ဆေးကြောရန် ရေကို ပေးပါ» ဟု မိန့်တော်မူ하였다။ ထိုစကားကို ကြားသော် စီတာသည် သစ်ပင်များအလယ်သို့ ဝင်သွား하였다။

Verse 26

गुल्मैराच्छाद्य चात्मानं रामस्यादर्शने स्थिता । मुहुर्मुहुर्यदा रामः सीतासीतामभाषत

သူမသည် ချုံပင်များအတွင်း ကိုယ်ကိုဖုံးကွယ်၍ ရာမ၏မျက်စိမမြင်အောင် နေခဲ့သည်။ ထပ်ခါထပ်ခါ ရာမက «စီတာ! စီတာ!» ဟု ခေါ်လေ၏။

Verse 27

ज्ञात्वा तां लक्ष्मणो नष्टां कोपाविष्टं च राघवम् । स्वयमेव तदा चक्रे ब्राह्मणार्ह प्रतिक्रियाम्

သူမပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို သိပြီး ရာဃဝသည် ဒေါသဝင်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် လက္ခ္မဏသည် ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် ထိုက်တန်သော အကျင့်အထုံးများကို ကိုယ်တိုင် ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 28

अथ भुक्तेषु विप्रेषु कृत पिंडप्रदानके । आगता जानकी सीता यत्र रामो व्यवस्थितः

ဗြာဟ္မဏတို့ စားသောက်ပြီး ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်ပေးခြင်းကို ပြီးစီးသည့်နောက် ယာနကီ စီတာသည် ရာမ နေရာချထားသော အရပ်သို့ ရောက်လာလေ၏။

Verse 29

तां दृष्ट्वा परुषैर्वाक्यैर्भर्त्सयामास राघवः । धिग्धिक्पापे द्विजांस्त्यक्त्वा पितृकृत्यमहोदयम् । क्व गताऽसि च मां हित्वा श्राद्धकाले ह्युपस्थिते

သူမကို မြင်သော် ရာဃဝသည် ကြမ်းတမ်းသောစကားဖြင့် ဆူပူလေ၏။ «အို အပြစ်ရှိသူမ! ချီးချွန်မရ! ဗြာဟ္မဏတို့ကို စွန့်ပစ်၍ ဘိုးဘွားပူဇော်သည့် မဟာမင်္ဂလာကိစ္စကိုလည်း လက်လွှတ်ကာ၊ ရှရဒ္ဓ (śrāddha) အချိန်ရောက်နေစဉ် ငါ့ကိုထားခဲ့ပြီး ဘယ်သို့သွားခဲ့သနည်း?»

Verse 30

ईश्वर उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भयभीता च जानकी

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူ၏။ သူ၏စကားကို ကြားသော် ယာနကီသည် ကြောက်ရွံ့သွားလေ၏။

Verse 31

कृताञ्जलिपुटा भूत्वा वेपमाना ह्यभाषत । मा कोपं कुरु कल्याण मा मां निर्भर्त्सय प्रभो

သူမသည် လက်အုပ်ချီ၍ ကြည်ညိုစွာ တုန်လှုပ်နေပြီး ပြောလေသည်— «အရှင်မြတ်၊ အမျက်မထွက်ပါနှင့်; သခင်ဘုရား၊ ကျွန်မကို မဆူမနာပါနှင့်»။

Verse 32

शृणु यस्माद्विभोऽन्यत्र गता त्यक्त्वा तवान्तिकम् । दृष्टस्तत्र पिता मेऽद्य तथा चैव पितामहः

«အင်အားကြီးသော အရှင်၊ နားထောင်ပါ။ သင်၏အနီးမှ ထွက်ခွာ၍ အခြားနေရာသို့ သွားခဲ့သည်မှာ—ယနေ့ အဲဒီမှာ ကျွန်မ၏ ဖခင်ကို တွေ့မြင်ရပြီး၊ ထို့အပြင် အဖိုးကိုလည်း တွေ့မြင်ရသောကြောင့်ပါ»။

Verse 33

तस्य पूर्वतरश्चापि तथा मातामहादयः । अंगेषु ब्राह्मणेन्द्राणामाक्रान्तास्ते पृथक्पृथक्

ထို့အပြင် သူ၏ ပိုမိုရှေးကျသော ဘိုးဘွားများ—အဖိုးများနှင့် အခြားသူတို့—သည် ပူဇော်ပွဲဆောင်ရွက်နေသော ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်တို့၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို တစ်ဦးချင်းစီ သီးသန့် ဝင်ရောက်ကပ်ယူခဲ့ကြသည်။

Verse 34

ततो लज्जा समभवत्तत्र मे रघुनन्दन । पित्रा तत्र महाबाहो मनोज्ञानि शुभानि च

ထိုအခါ ရဂုဝంశ၏ အပျော်တော်မူရာ အရှင်၊ အဲဒီနေရာ၌ ကျွန်မအတွင်း အရှက်တရား ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့ပြင် မဟာလက်တံရှင်၊ အဲဒီမှာပင် ကျွန်မ၏ ဖခင်က စိတ်နှစ်သက်ဖွယ်နှင့် မင်္ဂလာကောင်းသော အရာများကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

Verse 35

तत्र पुष्करसान्निध्ये दक्षिणे धनुषां त्रये । लिंगं प्रतिष्ठयामास रामेश्वरमिति श्रुतम्

ထိုနေရာ၌ ပုရှ္ကရအနီး၊ တောင်ဘက်သို့ လေးတံသုံးတံအကွာရှိရာတွင်၊ သူသည် လိင်္ဂတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး «ရာမေရှ္ဝရ» ဟု အမည်ကြားသိရသည်။

Verse 36

भक्ष्याणि भक्षितान्येव यानि वै गुणवन्ति च । स कथं सुकषायाणि क्षाराणि कटुकानि च । भक्षयिष्यति राजेन्द्र ततो मे दुःखमाविशत्

“သူသည် အာဟာရပြည့်ဝ၍ အရည်အသွေးကောင်းသော အစားအစာများကို စားပြီးသားဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ချဉ်ခါးသွားသော၊ အယ်လ်ကလီဆန်သော၊ စပ်ပြင်းသော အစာကို မည်သို့ စားနိုင်မည်နည်း” ဟု မင်းကြီးရေ၊ ထို့ကြောင့် ငါ့ထံသို့ ဝမ်းနည်းခြင်း ဝင်ရောက်လာ၏။

Verse 37

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा विस्मितो राघवोऽभवत् । विशेषेण ददौ तस्मिञ्छ्राद्धं तीर्थे तु पुष्करे

သူမ၏စကားကို ကြားသော် ရာဃဝသည် အံ့ဩသွား၏။ ထိုနေရာ ပုရှ္ကရ တီရ္ထ၌ သူသည် အထူးဂရုစိုက်ကာ ထူးခြားသဖြင့် ရှရာဒ္ဓကို ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 39

यस्तं पूजयते भक्त्या गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् । स प्राप्नोति परं स्थानं य्रत्र देवो जनार्दनः

အနံ့သာ၊ ပန်းနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းတို့ကို အစဉ်လိုက် ပူဇော်ကာ ဘက္တိဖြင့် ထိုဘုရားကို ကိုးကွယ်သူသည်၊ သခင် ဇနာရ္ဒန နေထိုင်ရာ အမြင့်မြတ်သော အဘောဒ်ကို ရောက်ရှိလေ၏။

Verse 40

किमत्र बहुनोक्तेन द्वादश्यां यत्प्रदापयेत् । न तत्र परिसंख्यानं त्रिषु लोकेषु विद्यते

ဤနေရာ၌ စကားများစွာ ပြောရန် အဘယ်လိုအပ်သနည်း။ ဒွာဒသီနေ့၌ မည်သည့်အလှူကိုမဆို ပေးကမ်းစေသော်၊ ထိုကုသိုလ်၏ အတိုင်းအတာကို သုံးလောကလုံး၌ပင် မတွက်နိုင်။

Verse 41

शुक्रांगारकसंयुक्ता चतुर्थी या भवेत्क्वचित् । षष्ठी वात्र वरारोहे तत्र श्राद्धे महत्फलम्

သောကြာနေ့နှင့် အင်္ဂါနေ့တို့နှင့် တိုက်ဆိုင်သော စတုရ္ထီနေ့ ဖြစ်လာပါက၊ သို့မဟုတ် ဤနေရာ၌ ဆဋ္ဌီနေ့ ဖြစ်ပါက၊ အလှတရားရှိသူမရေ—ထိုအခါ ပြုလုပ်သော ရှရာဒ္ဓသည် အကျိုးကြီးမားလေ၏။

Verse 42

यावद्द्वादशवर्षाणि पितरश्च पितामहाः । तर्पिता नान्यमिच्छन्ति पुष्करे स्वकुलोद्भवे

တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်အောင် ဖခင်များနှင့် အဘိုးများသည် တർပဏ (tarpaṇa) ဖြင့် စိတ်ကျေနပ်သွားလျှင် အခြားအရာမလိုတော့ကြ၊ မိမိတို့မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသူက ပုရှ္ကရ (Puṣkara) တွင် ပြုလုပ်သော်။

Verse 43

तत्र यो वाजिनं दद्यात्सम्यग्भक्तिसमन्वितः । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

ထိုနေရာ၌ သဒ္ဓါဘက္တိ ပြည့်ဝစွာဖြင့် မြင်းတစ်ကောင်ကို လှူဒါန်းသူသည် အရှွမေဓ (Aśvamedha) ယဇ်၏ အကျိုးပွားကို လူသားအဖြစ် ရရှိ၏။

Verse 44

इति ते कथितं सम्यङ्माहात्म्यं पापनाशनम् । रामेश्वरस्य देवस्य पुष्करस्य च भामिनि

ထို့ကြောင့် အလှတရားရှိသော မိန်းမရေ၊ အပြစ်ပျက်စီးစေသော မဟာတ္မယ (māhātmya) ကို ငါသည် မှန်ကန်စွာ ပြောပြပြီးပြီ—ဒေဝသခင် ရာမေရှွရ (Rāmeśvara) ၏လည်းကောင်း၊ ပုရှ္ကရ (Puṣkara) ၏လည်းကောင်း။

Verse 111

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्करमाहात्म्ये रामेश्वरक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनंनामैकादशोत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ပုဒ်ပါ စံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပထမ ပရဘာသက்ஷೇತ್ರမဟာတ္မယ၌၊ ပုရှ္ကရမဟာတ္မယအတွင်းရှိ «ရာမေရှွရ က္ෂೇತ್ರမဟာတ္မယ ဖော်ပြခြင်း» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၁၁၁ ပြီးဆုံး၏။