Adhyaya 106

Verse 1

देव्युवाच । एवमद्वैतभावेन यद्ब्रह्म परिकीर्तितम् । तस्य पूजा विधानं मे कथयस्व यथार्थतः

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်— «ဤသို့ အဒွైత (မနှစ်ခွဲ) အဖြစ်ဖြင့် ဗြဟ္မန်ကို ချီးမွမ်းကြေညာထားသဖြင့်၊ ထိုဗြဟ္မန်ကို ပူဇော်ရာ နည်းလမ်းကို အမှန်တကယ်နှင့် တိတိကျကျ ငါ့အား ပြောကြားပါ» ဟု။

Verse 2

क्षेत्रे प्राभासिके देव बालरूपी पितामहः । स कथं पूज्यते लोकैः परब्रह्मस्वरूपवान्

အို ဘုရားရှင်၊ ပရာဘာသ သန့်ရှင်းဒေသ၌ ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) သည် ကလေးရုပ်ဖြင့် တည်ရှိ၏။ အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်၏ သဘောတရားကို ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော ထိုဘုရားကို လူတို့ မည်သို့ ပူဇော်ရမည်နည်း။

Verse 3

के मन्त्राः किं विधानं तद्बाह्मणास्तत्र कीदृशाः । तत्र स्थितानां विप्राणां कथं क्षेत्रफलं भवेत्

မည်သည့် မန္တရများကို သုံးရမည်နည်း၊ ထိုပူဇော်ပွဲ၏ နည်းလမ်းသည် မည်သို့နည်း။ ထိုနေရာ၌ ဘြာဟ္မဏများသည် မည်သို့သောသူများနည်း။ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သော ဝိပရများအတွက် က్షೇತ್ರ၏ ကုသိုလ်အကျိုးသည် မည်သို့ ရရှိလာမည်နည်း။

Verse 4

कतिप्रकारास्ते विप्रास्तत्र क्षेत्रनिवासिनः । किमाचारा महादेव किंशीलाः किंपरायणाः

အို မဟာဒေဝ၊ ထိုသန့်ရှင်းသော က్షेत्र၌ နေထိုင်သော ဘြာဟ္မဏများသည် မည်မျှအမျိုးအစားရှိသနည်း။ သူတို့၏ အကျင့်အကြံသည် မည်သို့နည်း။ သူတို့၏ သဘောသဘာဝနှင့် စရိုက်လက္ခဏာသည် မည်သို့နည်း၊ ထို့ပြင် အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာအဖြစ် မည်သို့သော အရာကို ဆည်းကပ်ထားသနည်း။

Verse 5

एतद्विस्तरतो ब्रूहि ब्राह्मणानां महोदयम्

ဘြာဟ္မဏတို့၏ မဟာဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းကို ဤအကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 6

ईश्वर उवाच । साधुसाधु महादेवि सम्यक्प्रश्नविशारदे । शृणुष्वैकमना भूत्वा माहात्म्यं विप्रदैवतम्

ဣශ්ဝရက ပြောသည်— “ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ မဟာဒေဝီ၊ မေးခွန်းမှန်ကို မေးတတ်သော ပညာရှိမ။ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်း၍ နားထောင်လော့—ဘြာဟ္မဏတို့၏ မဟာတန်ခိုးကို၊ သူတို့သည် ကိုယ်တိုင်ပင် ဒေဝတားသဘောတရား ဖြစ်ကြ၏။”

Verse 7

यच्छ्रुत्वा मानवो देवि मुच्यते सर्वपातकैः । ये केचित्सागरांतायां पृथिव्यां कीर्तिता द्विजाः

ဤအကြောင်းကို ကြားသိလျှင်၊ ဒေဝီမယ်တော်၊ လူသည် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်၏။ သမုဒ္ဒရာကန့်သတ်ထားသော ကမ္ဘာမြေပေါ်၌ ကျော်ကြားသော ဗြာဟ္မဏတို့၏ ဂုဏ်သတင်းအားလုံးသည် ဤတွင် ပါဝင်၏။

Verse 8

तद्रूपं मम देवेशि प्रत्यक्षं धरणीतले प्रत्यक्षं ब्राह्मणा देवाः परोक्षं दिवि देवताः

ဒေဝေရှီမယ်တော်၊ ငါ၏ ထိုရုပ်သဏ္ဍာန်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ တိုက်ရိုက် ထင်ရှား၏။ ဗြာဟ္မဏတို့သည် တိုက်ရိုက်မြင်ရသော နတ်တော်များဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ရှိ ဒေဝတာတို့သည် အလှမ်းဝေး၍သာ သိမြင်ရ၏။

Verse 9

ब्राह्मणा मत्प्रिया नित्यं ब्राह्मणा मामकी तनुः । यस्तानर्चयते भक्त्या स मामर्चयते सदा

ဗြာဟ္မဏတို့သည် ငါ့အတွက် အမြဲချစ်ခင်ရသူများဖြစ်၏။ ဗြာဟ္မဏတို့သည် ငါ၏ ကိုယ်တော်တန်ခိုးပင် ဖြစ်၏။ သူတို့ကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သူသည် ငါကို အစဉ်ပူဇော်သူဖြစ်၏။

Verse 11

ये ब्राह्मणाः सोऽहमसंशयं प्रिये तेष्वर्चितेष्वर्चितोऽहं भवेयम् । तेष्वेव तुष्टेष्वहमेव तुष्टो वैरं च तैर्यस्य ममापि वैरम्

ချစ်သူရေ၊ ထိုဗြာဟ္မဏတို့သည် မသံသယဘဲ ငါကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်၏။ သူတို့ကို ဂုဏ်ပြုလျှင် ငါလည်း ဂုဏ်ပြုခံရ၏။ သူတို့ ပျော်ရွှင်လျှင် ငါလည်း ပျော်ရွှင်၏။ သူတို့နှင့် ရန်ဖြစ်သူသည် ငါနှင့်လည်း ရန်ဖြစ်သူပင် ဖြစ်၏။

Verse 12

यश्चन्दनैः सागरुगन्धमाल्यै रभ्यर्चयेच्छैलमयीं ममार्चाम् । असौ न मामर्चयतेर्चयन्वै विप्रार्चनादर्चित एव चाहम्

တစ်ယောက်ယောက်က စန္ဒနနှင့် မွှေးကြိုင်သော ပန်းကုံးများဖြင့် ငါ၏ ကျောက်ရုပ်ပုံကို အလွန်အကျွံ ပူဇော်သော်လည်း၊ ထိုနည်းဖြင့် ငါကို အမှန်တကယ် မပူဇော်နိုင်။ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ပူဇော်ရာတွင်သာ ငါသည် အမှန်တကယ် ပူဇော်ခံရ၏။

Verse 13

यावंतः पृथिवीमध्ये चीर्णवेदव्रता द्विजाः । अचीर्णव्रतवेदा वा तेऽपि पूज्या द्विजाः प्रिये

မြေကြီးအလယ်၌ရှိသော ဗြာဟ္မဏဒွိဇာတို့အားလုံးသည်—ဝေဒဝ్రတနှင့် စည်းကမ်းကို ပြည့်စုံစွာ ကျင့်သုံးသူဖြစ်စေ၊ မကျင့်သုံးသူဖြစ်စေ—ချစ်သူမေ၊ အားလုံးကို ရိုသေကန်တော့ထိုက်၏။

Verse 14

न ब्राह्मणान्परीक्षेत श्राद्धे क्षेत्रनिवासिनः । सुमहान्परिवादोऽस्य ब्राह्मणानां परीक्षणे

ရှ్రာဒ္ဓကర్మ၌ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ နေထိုင်သော ဗြာဟ္မဏတို့ကို စစ်ဆေးမစမ်းသပ်သင့်။ ဗြာဟ္မဏတို့ကို စမ်းသပ်ခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်နှင့် အပြောအဆိုအပြစ်တင်မှုကို ဖြစ်စေသည်။

Verse 15

काणाः खञ्जाश्च कृष्णाश्च दरिद्रा व्याधितास्तथा । सर्वे श्राद्धे नियोक्तव्या मिश्रिता वेदपारगैः

မျက်စိတစ်ဖက်မမြင်သူ၊ ခြေမကောင်းသူ၊ အသားအရေမဲသူ၊ ဆင်းရဲသူ၊ နာမကျန်းသူတို့ကိုလည်း—ဝေဒပညာကို ကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် ရောနှောအတူ ထိုင်စေ၍—ရှ్రာဒ္ဓ၌ အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ကာ တာဝန်ပေးရမည်။

Verse 16

ब्राह्मणा जातितः पूज्या वेदाभ्यासात्ततः परम् । ततोर्थं हव्यकव्येषु न निन्द्या ब्राह्मणाः क्वचित्

ဗြာဟ္မဏတို့သည် မွေးဖွားရာဇာတိကြောင့်ပင် ပူဇော်ထိုက်ကြ၏; ထို့ထက်ပို၍ ဝေဒကို လေ့လာကျင့်သုံးခြင်းကြောင့် ပိုမိုပူဇော်ထိုက်၏။ ထို့ကြောင့် ဟဗျနှင့် ကဗျ (နတ်နှင့် ဘိုးဘွားအတွက် ပူဇော်အနုသြ) တွင် ဗြာဟ္မဏတို့ကို မည်သည့်နေရာ၌မျှ မနိမ့်ချ မပြစ်တင်သင့်။

Verse 17

काणान्कुण्टांश्च कुब्जाश्च दरिद्रान्व्याधितानपि । नावमन्येद्द्विजान्प्राज्ञो मम रूपं यतः स्मृतम्

ပညာရှိသည် ဒွိဇတို့ကို မနိမ့်ချသင့်—မျက်စိတစ်ဖက်မမြင်သူ၊ ကိုယ်အင်္ဂါချို့ယွင်းသူ၊ ကျောကွေးသူ၊ ဆင်းရဲသူ၊ နာမကျန်းသူဖြစ်စေ—အကြောင်းမှာ ဒွိဇတို့ကို “ငါ၏ ကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်” ဟူ၍ မှတ်မိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 18

बहवो हि न जानंति नरा ज्ञानबहिष्कृताः । यथाहं द्विजरूपेण चरामि पृथिवीमिमाम्

အမှန်တရားသော ဉာဏ်မှ ပိတ်ပင်ခံရသော လူများစွာသည်၊ ငါသည် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) အဖြစ်အပျက်ဖြင့် ဤမြေပြင်ပေါ် လှည့်လည်နေသည်ကို မသိကြ။

Verse 19

मद्रूपान्घ्नन्ति ये विप्रान्विकर्म कारयंति च । अप्रेषणे प्रेषयंति दासत्वं कारयन्ति च

ငါ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်တူသော ဗြာဟ္မဏတို့ကို ထိုးနှက်သူ၊ မလုပ်သင့်သော အမှု (ဝိကර්မ) ကို ခိုင်းစေသူ၊ မခိုင်းသင့်ရာသို့ စေလွှတ်သူ၊ ဒါသဘဝသို့ ချုပ်နှောင်ခိုင်းစေသူတို့သည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ခံရ၏။

Verse 20

मृतांस्तान्करपत्रेण यमदूता महाबलाः । निकृंतंति यथा काष्ठं सूत्रमार्गेण शिल्पिनः

သူတို့သေပြီးနောက် ယမဒూత အင်အားကြီးများသည် ‘ကရပတ္ရ’ ဓားပြားဖြင့် သူတို့ကို ဖြတ်တောက်ကြသည်၊ သမားပညာရှင်တို့က တိုင်းတာထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း သစ်ကို ဖြတ်သကဲ့သို့။

Verse 21

ये चैवाश्लक्ष्णया वाचा तर्जयन्ति नराधमाः । वदंति परुषं क्रोधात्पादेन निहनंति च

စကားကြမ်းကြမ်းဖြင့် ခြိမ်းခြောက်သူ လူယုတ်များ၊ ဒေါသကြောင့် စကားရက်စက်ပြောသူများ၊ ထို့ပြင် ခြေဖြင့်ပင် ထိုးနှက်သူများ—

Verse 22

मृतांस्तान्यमलोका हि निहत्य धरणीतले । क्रूरपादेन चाक्रम्य क्रोधसंरक्तलोचनाः

ထိုသူတို့ သေသောအခါ ယမလောက၏ သတ္တဝါတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုးနှက်လဲကျစေ၍ ကြမ်းတမ်းသော ခြေဖြင့် နင်းချေကြသည်၊ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလျက်။

Verse 24

अब्रह्मण्यास्तु ते बाह्या नित्यं ब्रह्मद्विषो नराः । तेषां घोरा महाकाया वज्रतुंडा भयानकाः । उद्धरंति मुहूर्तेन चक्षुः काका यमाज्ञया

ဗြာဟ္မဏတို့ကို ရန်လိုသောသူတို့သည် ဗြဟ္မာကို အစဉ်မုန်းတီးသော ပြင်ပလူများ ဖြစ်ကြကုန်၏။ ထိုသူတို့အား ယမမင်း၏ အမိန့်တော်ဖြင့် ကြီးမားသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော វជិរចំពုတ်ရှိသည့် ကျီးတို့သည် မျက်စိတို့ကို ချက်ချင်း နှုတ်ယူကြကုန်၏။

Verse 25

यस्ताडयति विप्रं वै क्षते कुर्याद्धि शोणितम् । अस्थिभंगं च वा कुर्यात्प्राणैर्वापि वियोजयेत्

အကြင်သူသည် ဗြာဟ္မဏကို ရိုက်နှက်၍ အနာတရဖြစ်စေလျက် သွေးထွက်စေအံ့၊ သို့တည်းမဟုတ် အရိုးကို ကျိုးစေအံ့၊ သို့တည်းမဟုတ် အသက်မှ ခွဲခွာစေအံ့ (သတ်ဖြတ်အံ့)...

Verse 26

ब्रह्मघ्नः स तु विज्ञेयो न तस्मै निष्कृतिः स्मृता । पञ्चाशत्कोटिसंख्येषु नरकेष्वनुपूर्वशः

ထိုသူကို ဗြာဟ္မဏအား သတ်သောသူဟူ၍ သိအပ်၏။ ထိုသူအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းကို မဟောကြားအပ်။ ထိုသူသည် ကုဋေငါးဆယ်သော ငရဲတို့၌ အစဉ်အတိုင်း ကျရောက်ရ၏။

Verse 27

स बहूनि सहस्राणि वर्षाणि पच्यते भृशम् । तस्माद्विप्रो वरारोहे नमस्कार्यो नृभिः सदा

ထိုသူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထောင်ပေါင်းများစွာတို့ပတ်လုံး ပြင်းထန်စွာ ကျက်ရ၏ (ခံစားရ၏)။ ထို့ကြောင့် တင့်တယ်သော တင်ပါးရှိသော မယ်တော်၊ လူတို့သည် ဗြာဟ္မဏကို အခါခပ်သိမ်း ရှိခိုးအပ်၏။

Verse 28

अन्नपानप्रदानैस्तु पूज्या हि सततं द्विजाः । सर्वेषां चैव दानानां विप्राः सर्वेऽधिकारिणः

အမှန်စင်စစ် ဇာတ်မြင့်သူ (နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ) တို့ကို ထမင်းအဖျော်တို့ကို ပေးလှူခြင်းတို့ဖြင့် အမြဲမပြတ် ပူဇော်အပ်ကုန်၏။ အလှူဒါနဟူသမျှတို့တွင် ဗြာဟ္မဏတို့သည်သာ အလုံးစုံ ခံယူထိုက်သူတို့ ဖြစ်ကြကုန်၏။

Verse 29

नान्यः समर्थो देवेशि गृह्णन्यात्यधमां गतिम् । तपसा पावितो देवि ब्राह्मणो धृतकिल्विषः

အို ဒေဝီ၊ ဒေဝရှ၏ မဟာမယ်တော်၊ အခြားသူမည်သူမျှ မတတ်နိုင်ပါ။ လှူဒါန်းကို လက်ခံသူသည် နိမ့်ကျသော ဂတိသို့ ကျရောက်နိုင်၏။ သို့ရာတွင် တပဿာဖြင့် သန့်စင်ထားသော ဗြာဟ္မဏသည်၊ အို ဒေဝီ၊ အပြစ်ကို ထမ်းထားသော်လည်း ထိုတပဿာက ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်၏။

Verse 30

न सीदेत्प्रतिगृह्णानः पृथिवीमनुसागराम् । नास्ति किंचिन्महादेवि दुष्कृतं ब्राह्मणस्य तु

သူသည် သမုဒ္ဒရာများအထိ မြေကြီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် (လှူဒါန်းများကို) လက်ခံသော်လည်း မကျဆုံးပါ။ အို မဟာဒေဝီ၊ ထိုသို့သော ဗြာဟ္မဏအပေါ်တွင် ကပ်လျက်နေသော မကောင်းမှုဟူ၍ အလုံးစုံ မရှိပါ။

Verse 31

यस्तु स्थितः सदाऽध्यात्मे नित्यं सद्भावभावितः । ब्राह्मणो हि महद्भूतं जन्मना सह जायते

သို့ရာတွင် အတွင်းအတ္တ (အဓျာတ္မ) တွင် အမြဲတည်နေ၍၊ ကောင်းမြတ်သော စိတ်သဘောဖြင့် အစဉ်ပုံဖော်ထားသူ—ထိုသို့သော ဗြာဟ္မဏသည် မွေးဖွားခြင်းနှင့်အတူ မဟာဂုဏ်တော်ကိုပင် အတူတကွ ယူဆောင်လာ၏။

Verse 32

लोके लोकेश्वराश्चापि सर्वे ब्राह्मणपूजकाः । ततस्तान्नावमन्येत यदीच्छेज्जीवितं चिरम्

လောကလောက၏ အရှင်များပင်လျှင် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ပူဇော်သူများ အားလုံးဖြစ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် အသက်ရှည်လိုသူသည် သူတို့ကို မထီမဲ့မြင် မပြုသင့်။

Verse 33

ब्राह्मणाः कुपिता हन्युर्भस्मीकुर्युः स्वतेजसा । लोकानन्यान्सृजेयुश्च लोकपालांस्तथाऽपरान्

ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဒေါသထွက်လျှင် မိမိတို့၏ တေဇောဓာတ် (ဝိညာဉ်ရောင်ခြည်) ဖြင့် သတ်နိုင်၍ ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည်။ ထို့ပြင် အခြားသော လောကများကိုလည်း ဖန်ဆင်းနိုင်ပြီး၊ အခြားသော လောကပာလများကိုလည်း ထပ်မံ ဖန်တီးနိုင်၏။

Verse 34

अपेयः सागरो यैश्च कृतः कोपान्महात्मभिः । येषां कोपाग्निरद्यापि दंडके नोपशाम्यति

မဟာသတ္တဝါတို့သည် အမျက်ဒေါသကြောင့် သမုဒ္ဒရာကို သောက်မရအောင် ပြုခဲ့ကြ၏။ ထိုသူတို့၏ အမျက်မီးသည် ယနေ့တိုင် ဒဏ္ဍကတော၌ မငြိမ်းသေး။

Verse 35

एते स्वर्गस्य नेतारो देवदेवाः सनातनाः । एभिश्चापि कृतः पंथा देवयानः स उच्यते

ဤသူတို့သည် ကောင်းကင်သို့ ခေါ်ဆောင်သူများ၊ နတ်တို့၏နတ် အနန္တတည်မြဲသူများ ဖြစ်ကြ၏။ ထိုသူတို့ကပင် လမ်းကြောင်းကိုလည်း တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုလမ်းကို “ဒေဝယာန” ဟူ၍ ခေါ်သည်။

Verse 36

ते पूज्यास्ते नमस्कार्यास्तेषु सर्वं प्रतिष्ठितम् । ते वै लोकानिमान्सर्वान्पारयंति परस्परम्

သူတို့သည် ပူဇော်ထိုက်သူများ၊ ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရ ထိုက်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ အရာအားလုံးသည် သူတို့အပေါ်၌ တည်မြဲနေ၏။ အမှန်တကယ် သူတို့သည် လောကအားလုံးကို အပြန်အလှန် ထိန်းသိမ်းကာ ကူးမြောက်စေကြ၏။

Verse 37

गूढस्वाध्यायतपसो ब्राह्मणाः शंसितव्रताः । विद्यास्नाता व्रतस्नाता अनपाश्रित्य जीविनः

အတွင်းသို့ ချုပ်တည်းထားသော သွားလာမပြသော သဗ္ဗာဓျာယနှင့် တပသ်ရှိသည့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် မိမိတို့၏ ဝရတကို ချီးမွမ်းခံရ၏။ ဗိဒ္ယာ၌ ရေချိုးသကဲ့သို့ သန့်စင်ပြီး၊ စည်းကမ်းဝရတ၌လည်း ရေချိုးသကဲ့သို့ သန့်စင်ကာ၊ အခြားသူကို မမှီခိုဘဲ အသက်ရှင်ကြ၏။

Verse 38

आशीविषा इव क्रुद्धा उपचर्या हि ब्राह्मणाः । तपसा दीप्यमानास्ते दहेयुः सागरानपि

အဆိပ်မြွေများကဲ့သို့ အမျက်ထွက်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ဗြာဟ္မဏတို့ကိုလည်း သင့်တော်သော ဂုဏ်ပြုမှုဖြင့်သာ ချဉ်းကပ်ရမည်။ တပသ်အာနုဘော်ဖြင့် တောက်လောင်နေသော သူတို့သည် သမုဒ္ဒရာများကိုတောင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်၏။

Verse 39

ब्राह्मणेषु च तुष्टुषु तुष्यंते सर्वदेवताः । ते गतिः सर्वभूतानामध्यात्मगतिचिन्तकाः

ဗြာဟ္မဏတို့ စိတ်ကျေနပ်လျှင် နတ်တော်အားလုံးလည်း စိတ်ကျေနပ်ကြသည်။ သူတို့သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အားကိုးရာနှင့် လမ်းကြောင်းဖြစ်၍ အတွင်းရေးရာ အဓိယာတ္မ မာဂ်ကို ဆင်ခြင်သူများဖြစ်သည်။

Verse 40

आदिमध्यावसानानां ज्ञानानां छिन्नसंशयाः । परापरविशेषज्ञा नेतारः परमां गतिम् । अवध्या ब्राह्मणास्तस्मात्पापेष्वपि रताः सदा

သူတို့သည် ဉာဏ်ပညာ၏ အစ၊ အလယ်၊ အဆုံးတို့အပေါ် သံသယကို ဖြတ်တောက်ပြီးပြီ။ အမြင့်နှင့် အနိမ့် သဘောတရားတို့၏ ခွဲခြားချက်ကို သိမြင်ကာ အမြင့်ဆုံး ပန်းတိုင်သို့ ဦးဆောင်ပေးကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကို မသတ်ရ—အပြစ်လုပ်ငန်း၌ အမြဲပါဝင်နေသော်လည်း။

Verse 41

यश्च सर्वमिदं हन्याद्ब्राह्मणं चापि तत्समम् । सोऽग्निः सोऽर्को महातेजा विषं भवति कोपितः

ဤအရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူနှင့် ဗြာဟ္မဏကိုလည်း ဖျက်ဆီးသူ—ထိုနှစ်ခုသည် တူညီသကဲ့သို့—မဟာတေဇာသော အင်အားသည် မီးကဲ့သို့၊ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်လောင်၍ ဒေါသထွက်လျှင် အဆိပ်ဖြစ်လာသည်။

Verse 42

भूतानामग्रभुग्विप्रो वर्णश्रेष्ठः पिता गुरुः । न स्कन्दते न व्यथते न विनश्यति कर्हिचित्

ဗြာဟ္မဏသည် သတ္တဝါတို့အနက် ပထမဦးစွာ အပိုင်းအခွဲကို ခံစားသူဖြစ်၍ ဝဏ္ဏတို့အနက် အမြင့်ဆုံး—အဖေ၊ ဆရာဖြစ်သည်။ သူ၏ ဓမ္မတည်နေမှု၌ မလဲကျ၊ မနာကျင်၊ မည်သည့်အခါမျှ မပျက်စီး။

Verse 43

वरिष्ठमग्निहोत्राद्धि ब्राह्मणस्य मुखे हुतम् । विप्राणां वपुराश्रित्य सर्वास्तिष्ठंति देवताः

အဂ္နိဟောတရထက်ပင် မြင့်မြတ်သည်မှာ ဗြာဟ္မဏ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဆက်ကပ်သော ဟုတပူဇာဖြစ်သည်။ ဗိပရတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အားကိုးရာပြု၍ နတ်တော်အားလုံး တည်နေကြသည်။

Verse 44

अतः पूज्यास्तु ते विप्रा अलाभे प्रतिमादयः

ထို့ကြောင့် ထိုဗြာဟ္မဏတို့ကို အမှန်တကယ် ပူဇော်ကန်တော့ရမည်။ မရရှိလျှင် ရုပ်တုနှင့် အလားတူအရာတို့ကို အစားထိုး ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 45

अविद्यो वा सविद्यो वा ब्राह्मणो मम दैवतम् । प्रणीतश्चाप्रणीतश्च यथाग्निर्दैवतं महत्

မသင်ကြားသူဖြစ်စေ သင်ကြားသူဖြစ်စေ ဗြာဟ္မဏသည် ငါ၏ ဒေဝတ ဖြစ်၏။ မီးကို မီးထွန်းထားသည်ဖြစ်စေ မထွန်းထားသည်ဖြစ်စေ မီးသည် အလွန်ကြီးမြတ်သော ဒေဝတ ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 46

स्मशानेष्वपि तेजस्वी पावको नैव दुष्यति । हव्यकव्यव्यपेतोऽपि ब्राह्मणो नैव दुष्यति

သင်္ချိုင်းမြေ၌ပင် တောက်လောင်သော မီးသည် မညစ်ညမ်းပါ။ ထိုနည်းတူ ဒေဝတနှင့် ဘိုးဘွားတို့အတွက် ဟဗျ-ကဗျ ပူဇော်သက္ကာ မရှိသော်လည်း ဗြာဟ္မဏသည် မညစ်ညမ်းပါ။

Verse 47

महापातकवर्ज्यं हि पूज्यो विप्रो वरानने । सर्वथा ब्राह्मणाः पूज्याः सर्वथा दैवतं महत् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रक्षेदापद्गतं द्विजम्

အလှမျက်နှာရှိသော မိဖုရားရေ၊ မဟာအပြစ်ကြီးများမှ ကင်းလွတ်နေသမျှ ဗြာဟ္မဏသည် ပူဇော်ကန်တော့ထိုက်၏။ ဗြာဟ္မဏတို့ကို အမြဲတမ်း ဂုဏ်ပြုရမည်၊ အရာရာ၌ ကြီးမြတ်သော ဒေဝတ ဖြစ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် အန္တရာယ်ကျရောက်သော ဒွိဇကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ ကာကွယ်ရမည်။

Verse 48

एवं विप्रा महादेवि पूज्याः सर्वत्र मानवैः । किं पुनः संजितात्मानो विशेषात्क्षेत्रवासिनः

ထို့နည်းတူ မဟာဒေဝီရေ၊ ဗြာဟ္မဏတို့ကို လူသားတို့က နေရာတိုင်း၌ ဂုဏ်ပြုရမည်။ ထို့ထက်မက မိမိစိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ နေထိုင်သူတို့ကို အထူးသဖြင့် မည်မျှ ပို၍ ရိုသေသင့်သနည်း။

Verse 49

अथ क्षेत्रस्थितानां च चतुराश्रमवासिनाम् । विप्राणां वृत्तितो भेदं प्रवक्ष्याम्यानुपूर्व्यशः

ယခု ငါသည် သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ နေထိုင်၍ အာရှရမ် လေးပါးကို လိုက်နာသော ဗြာဟ္မဏ (ဒွိဇ) များ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလိုက် ကွဲပြားမှုကို အစဉ်လိုက် ရှင်းလင်းမည်။

Verse 50

क्षेत्रस्य संन्यासविधिं ये जानंति द्विजातयः । वृत्तिभेदं क्रमाच्चैव ते क्षेत्रफलभागिनः

က္ෂೇತ್ರ၏ သံန്യാസ (စွန့်လွှတ်ခြင်း) စည်းကမ်းကို သိရှိပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ကွဲပြားမှုကိုလည်း အစဉ်လိုက် နားလည်သော ဒွိဇ များသည် ထိုသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၏ သာသနာဖလကို အမှန်တကယ် ခံစားရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 51

यथा क्षेत्रे निवसता वर्तितव्यं द्विजातिना । प्राजापत्यादिभेदेन तच्छृणु त्वं वरानने

သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ နေထိုင်စဉ် ဒွိဇ တစ်ဦးသည် မည်သို့ အကျင့်သီလကို ထိန်းသိမ်းရမည်နည်း—ပရာဇာပတျယ (Prājāpatya) စသည့် အမျိုးအစားခွဲခြားမှုအလိုက်—အို မျက်နှာလှသူမ၊ နားထောင်လော့။

Verse 52

प्राजापत्या महीपालाः कपोता ग्रंथिकास्तथा । कुटिकाश्चाथ वैतालाः पद्महंसा वरानने

အို မျက်နှာလှသူမ၊ အမျိုးအစားများမှာ—ပရာဇာပတျယ (Prājāpatya)၊ မဟီပါလ (Mahīpāla)၊ ကပိုတ (Kapota)၊ ဂရန်သိက (Granthika)၊ ထို့အတူ ကုဋိကာ (Kuṭikā)၊ ထို့ပြင် ဝိုင်တာလ (Vaitāla) နှင့် ပဒ္မဟံသ (Padmahaṃsa) တို့ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 53

धृतराष्ट्रा बकाः कंका गोपालाश्चैव भामिनि । त्रुटिका मठराश्चैव गुटिका दंडिकाः परे

အို ချစ်စရာမိန်းမ၊ ထို့ပြင်—ဓෘတရာഷ്ടရ (Dhṛtarāṣṭra)၊ ဘကာ (Baka)၊ ကင်္က (Kaṅka) နှင့် ဂိုပါလ (Gopāla) တို့ရှိသည်။ ထို့အတူ ထရုဋိကာ (Truṭikā) နှင့် မဋ္ဌရ (Maṭhara) တို့၊ ထို့ပြင် ဂုဋိကာ (Guṭikā) နှင့် ဒဏ္ဍိက (Daṇḍika) တို့လည်း ရှိကြသည်။

Verse 54

क्षेत्रस्थानामिमे भेदा वृत्तिं तेषां शृणुष्व च

ဤတို့သည် သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ နေထိုင်သူတို့၏ ခွဲခြားချက်များ ဖြစ်၏။ ယခု သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနည်းနှင့် အကျင့်စည်းကမ်းကိုလည်း နားထောင်လော့။

Verse 55

अहिंसा गुरुशुश्रूषा स्वाध्यायः शौचसंयमः । सत्यमस्तेयमेतद्धि प्राजापत्यं व्रतं स्मृतम्

အဟിംသာ၊ ဆရာကို ရိုသေစွာ ပြုစုခြင်း၊ သွာဓျာယ (ကိုယ်တိုင်လေ့လာခြင်း)၊ သန့်ရှင်းမှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှု၊ သစ္စာနှင့် မခိုးမယူခြင်း—ဤသည်ပင် ပရာဇာပတျယ ဝရတဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 56

क्षयपुष्ट्यर्थविद्वेषकर्मभिः शांतिकादिभिः । पालयंति महीं यस्मान्महीपालास्ततः स्मृताः

ပျက်စီးမှုကို တားဆီး၍ စည်ပင်တိုးတက်စေခြင်း၊ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ထူထောင်ခြင်း၊ ရန်ငြိုးကို တန်ပြန်ခြင်းတို့အတွက် သာန္တိက စသည့် ယဇ္ဈာကမ္မများဖြင့် မြေကြီးကို ကာကွယ်သောကြောင့် သူတို့ကို «မဟီပါလ»—နိုင်ငံ၏ ကာကွယ်သူများဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 57

पतिता ये कणा भूमौ संहरंति कपोतवत् । उद्धृत्याजीवनं येषां कपोतास्ते तु साधकाः

မြေပေါ်ကျသွားသော စပါးစေ့များကို ခိုကဲ့သို့ စုဆောင်းကောက်ယူ၍ ထိုကောက်ယူသမျှဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနေသူတို့—ထိုသို့သော সাধကများကို «ကပောတား» (ခိုပုံစံ) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 58

गृहं कृत्वा तु सद्ग्रंथाः सहसैव त्यजंति ये । कुटिका साधकास्ते वै शिवाराधनतत्पराः

တတ်ကျွမ်းသိမြင်၍ ကောင်းစွာ သင်ကြားခံထားသူဖြစ်သော်လည်း အိမ်တစ်လုံး ဆောက်ပြီး ချက်ချင်းပင် စွန့်လွှတ်သူတို့—ထိုသို့သော साधကများကို «ကူဋိကာ» ဟု ခေါ်ကြပြီး ရှိဝကို အာရాధနာပြုရာ၌ အပြည့်အဝ တည်ကြည်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 59

तीर्थासक्ताः सपत्नीका यथालब्धोपजीविनः । महासाहसयुक्तास्ते वैतालाख्यास्तु साधकाः

တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဖြတ်ကူးရာ) ကိုစွဲလမ်း၍ ဇနီးနှင့်အတူနေထိုင်ကာ ကိုယ်တိုင်ရောက်လာသမျှဖြင့်သာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြီး မဟာသတ္တိကြီးမားသူတို့—ထိုသို့သော साधक များကို «ဝိုင်တားလ» စာဓကဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 60

संयताः कामनासक्ता राज्यकामार्थसाधकाः । पद्मास्ते साधकाः ख्याता भिक्षाचर्यारताः सदा

ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း ဆန္ဒများကိုစွဲလမ်းကာ အာဏာရဇ္ဇနှင့် လောကီအကျိုးအမြတ်ကို ရှာဖွေကြိုးစားသူတို့—ထိုသို့သော साधक များကို «ပဒ္မ» စာဓကဟု ခေါ်ကြပြီး ဘိက္ခာဖြင့် အသက်မွေးခြင်း၏ ဝိနယကို အမြဲကျင့်ကြသည်။

Verse 61

ज्ञानयोगसमायुक्ता द्वैताचाररताश्च ये । हंसास्ते साधकाः ख्याताः स्वयमुत्पन्नसंविदः

ဉာဏယောဂနှင့် ပေါင်းစည်းကာ ဒွైతအယူအဆအတွင်း စည်းကမ်းတကျ အကျင့်အကြံကို နှစ်သက်သူတို့—ထိုသို့သော साधक များကို «ဟံသ» စာဓကဟု ထင်ရှားကြပြီး အတွင်းမှပင် ပညာသိမြင်မှု ပေါက်ဖွားလာသူများ ဖြစ်သည်။

Verse 62

ब्रह्मचर्येण सत्त्वेन तथाऽलुब्धतयापि वा । जितं जगद्धारयन्तो धृतराष्ट्रा मतास्तु ये

ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသော ကာမစည်းကမ်း)၊ စိတ်သဘောသန့်စင်မှုနှင့် လောဘမရှိခြင်းတို့ဖြင့် ကမ္ဘာကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားကာ အောင်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေသူတို့—ထိုသူတို့ကို «ဓြတရာෂ္ဍရ» (ကမ္ဘာထိန်းသူ) ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 63

गूढाश्चरंति ये ज्ञानं व्रतं धर्ममथापि वा । स्वार्थैकागतनिष्ठास्तु बकास्ते साधका मताः

ဉာဏ်ပညာ၊ ဝရတ (သစ္စာကတိ) သို့မဟုတ် ဓမ္မကိုပင် လျှို့ဝှက်စွာ ကျင့်သုံးကြသော်လည်း ကိုယ့်အကျိုးတစ်ခုတည်းကိုသာ တည်မြဲစွာ မျှော်လင့်သူတို့—ထိုသို့သော साधक များကို «ဘကာḥ» (ငှက်ဟေရွန်ကဲ့သို့) စာဓကဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 64

जलाश्रयं समाश्रित्य स्थिता उत्कृष्टसिद्धये । बिसशृंगाटकाहारास्ते कंकाः साधकाः स्मृताः

ရေကန်ရေမြစ်အနီးကို အားကိုး၍ ထိုနေရာ၌ အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရှာဖွေကာ တည်နေသူများ၊ ကြာတံနှင့် ရေခဲသီး (water-chestnut) ကိုသာ စားသောက်နေသူများကို «ကင်္က» သာဓကများဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 65

गोभिः सार्द्धं व्रजंत्यत्र गोष्ठे च निवसंति ये । पंचगव्यरसा ये वै गोपालास्ते तु साधकाः

ဤနေရာ၌ နွားများနှင့်အတူ သွားလာကာ နွားထိန်းရွာ (goshṭha) တွင် နေထိုင်ပြီး «ပဉ္စဂဗျ» ၏ အနှစ်သာရများကိုသာ အာဟာရပြုသူတို့ကို အမှန်တကယ် «ဂိုပါလာ» သာဓကများဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 66

कृच्छ्रचांद्रायणैश्चैव क्षपयंति स्वकं वपुः । त्रुटिमात्राशनास्ते तु त्रुटिकाः साधका मताः

ကೃच्छရ နှင့် စာန္ဒြာယဏ ကဲ့သို့သော ပြင်းထန်သည့် တပဿာဝရတများဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို စုတ်ယုတ်စေကြသည်။ «ထရုတိ» ဟု ခေါ်သည့် အလွန်သေးငယ်သော ပမာဏတစ်မျိုးသာ စားသောက်သူတို့ကို «ထရုတိကာ» သာဓကများဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 67

कृत्वा कुशमयीं पत्नीं मठे ये गृहमेधिनः । भैक्षवृत्तिरताः शुद्धा मठरास्ते तु साधकाः

မಠ (ကျောင်း/အာရမ်) အတွင်း နေထိုင်သော အိမ်ထောင်ရှင်တို့သည် ကုရှမြက်ဖြင့် «မယား» ကို ဖန်တီးကာ၊ ဘိက္ခာဖြင့် အသက်မွေး၍ သန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်ကြလျှင်—ထိုသူတို့ကို «မဋ္ဌရ» သာဓကများဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 68

ग्रासमात्रसमानाभिर्गुटिकाभिरथाष्टभिः । कन्दमूलफलोत्थाभिर्गुटिकास्ते द्विजातयः

အမြစ်၊ ဥနှင့် အသီးတို့မှ ပြုလုပ်ထားသော တစ်ကိုက်စာနှင့် တူညီသည့် အလွန်သေးငယ်သော လုံးလေးများ ရှစ်လုံးကိုသာ စားသောက်၍ အသက်မွေးသော ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့ကို «ဂုဋိကာ» ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 69

स्वदेहदण्डनैर्युक्ता रात्रौ वीरासने स्थिताः । दंडिनस्ते समाख्याताः सर्वमेतत्तवोदितम्

မိမိကိုယ်ခန္ဓာကို စည်းကမ်းတကျ ချုပ်တည်းကာ ညအခါတွင် ဝီရာသနာ အနေအထားဖြင့် ထိုင်နေသူတို့ကို «ဒဏ္ဍင်» ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဤအရာအားလုံးကို သင်က မိန့်ကြားပြီးဖြစ်သည်။

Verse 70

सामान्योऽपि विशेषश्च वृत्तिनो गृहिणोऽपि वा । तेषां भेदो मया ख्याताः सम्यक्क्षेत्रनिवासिनाम्

သာမန်ဖြစ်စေ ထူးကဲဖြစ်စေ၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဖြစ် သံဃာတော်လှည့်လည်သူဖြစ်စေ အိမ်ထောင်ရှင်ဖြစ်စေ—ကောင်းမွန်စွာ က္ṣetra သန့်ရှင်းရာ၌ နေထိုင်သူတို့၏ ကွဲပြားချက်များကို ငါ ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 71

एवमादिधर्मयुक्ताः प्रभासक्षेत्रवासिनः । तैः पूज्यो भगवान्देवो बालरूपी पितामहः

ဤသို့ အာဒိဓမ္မနှင့် ပြည့်စုံသော ပရဘာသ က္ṣetra နေထိုင်သူတို့သည် ကလေးရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် တည်ရှိသော ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်ကြသည်။

Verse 72

महापातकिनो ये तु ये तु विप्रैर्बहिष्कृताः । न च ते संस्पृशेयुर्वै ब्रह्माणं बालरूपिणम्

သို့သော် အပြစ်ကြီးသူများနှင့် ဗြာဟ္မဏများက ပယ်ချထားသူများသည် ကလေးရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော ဗြဟ္မာကို မထိမတတ်ပင် မထိတွေ့သင့်ကြ။

Verse 73

ब्रह्मचारी सदा दांतो जितक्रोधो जितेंद्रियः । एवं ते ब्राह्मणाः ख्याताः क्षेत्रमध्यनिवासिनः

အမြဲတမ်း ဘြဟ္မစရိယာကို ထိန်းသိမ်း၍ သည်းခံချုပ်တည်းကာ၊ ဒေါသကို အနိုင်ယူပြီး အာရုံခံအင်္ဂါများကို ထိန်းချုပ်သူ—ဤသို့သော ဗြာဟ္မဏများကို က္ṣetra အလယ်၌ နေထိုင်သူများဟု သိကြသည်။

Verse 74

तैः पूज्यो भगवान्देवो बालरूपी पितामहः । ये वेदाध्ययने युक्तास्तैः प्रपूज्यः पितामहः

ထိုသူတို့က ကလေးရုပ်ဖြင့်ရှိသော ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) အရှင်ဘုရားကို ပူဇော်ရမည်။ ဝေဒသင်ကြားလေ့လာမှု၌ အလေးထားသူတို့ကလည်း ပိတామဟကို အထူးဂုဏ်ပြု၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 106

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मध्ययात्रायां ब्राह्मणप्रशंसा वर्णनंनाम षडुत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ဗြာဟ္မဏတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိသော အခန်းတစ်ရာခြောက်မြောက်သည် ပြီးဆုံး၏။ ၎င်းသည် «ဧကာရှီတိ-သာဟသရီ သံဟိတာ» အတွင်းရှိ «သရီ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၏ «ပရဘာသ ခဏ္ဍ» ထဲက «ပရဘာသက္ရှေတရ မာဟာတ္မယ» နှင့် «မဓျယာတြာ» အစဉ်အလာ၌ ပါဝင်သည်။