Adhyaya 100

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तयोरुत्तरसंस्थितम् । तथा वायव्यदिग्भागे ब्रह्मणो बालरूपिणः

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—“ထို့နောက် မဟာဒေဝီရေ၊ ထိုနှစ်နေရာ၏ မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသော အရပ်သို့ သွားရမည်။ ထို့အတူ အနောက်မြောက်ဘက် (ဝါယဗျ) တွင် ကလေးရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာ၏ သရုပ်တစ်ပါး ရှိသည်။”

Verse 2

सांबादित्यं सुरश्रेष्ठे यः सांबेन प्रतिष्ठितः । स्थानानि त्रीणि देवस्य द्वीपेऽस्मिन्भास्करस्य तु

အို နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ၊ စာမ်ဘာက တည်ထောင်ထားသော စာမ်ဘာဒိတျ (Sāmbāditya) ရှိသည်။ ဤဒေသ/ကျွန်း၌ နေမင်း ဘ္ဟာစ్కရ၏ သန့်ရှင်းသော အထိုင်အနေရာ သုံးခု ရှိ၏။

Verse 3

पूर्वं मित्रवनं नाम तथा मुण्डीरमुच्यते । प्रभासक्षेत्रमास्थाय सांबादित्यस्तृतीयकः

ပထမဦးစွာ မိတ္တရဝန ဟူသော အရပ်ရှိ၏။ ထို့နောက် မုဏ္ဍီရ ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြ၏။ ထို့ပြင် ပရဘာသက்னေတ၌ တည်နေသော စာမ္ဘာဒိတျယ သည် တတိယ ဖြစ်၏။

Verse 4

तस्मिन्क्षेत्रे महादेवि पुरं यत्सांबसंज्ञकम् । द्वितीयं शाश्वतं स्थानं तत्र सूर्यस्य नित्यशः

အို မဟာဒေဝီ၊ ထိုသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ စာမ္ဘာ ဟူသော အမည်ရှိ မြို့တော်တစ်မြို့ ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ နေမင်း၏ ဒုတိယ အနန္တတည်နေရာသည် နိစ္စတမ်း တည်ရှိ၏။

Verse 5

प्रीत्या सांब स्य तत्रार्को जनस्यानुग्रहाय च । तत्र द्वादशभागेन मित्रो मैत्रेण चक्षुषा

စာမ္ဘာအပေါ် ချစ်ခင်ပီတိကြောင့်လည်းကောင်း၊ လူအပေါင်းတို့ကို ကရုဏာအနုဂ्रह ပေးလိုကြောင့်လည်းကောင်း၊ အာရ္က (နေမင်း) သည် ထိုနေရာ၌ တည်၏။ ထိုအရပ်၌ နေမင်း၏ တစ်ဆယ့်နှစ်ပိုင်းအနက် တစ်ပိုင်းဖြစ်သော မိတ္တရ အဖြစ် တောက်ပကာ၊ မေတ္တာမျက်စိဖြင့် လောကကို ကြည့်ရှု၏။

Verse 6

अवलोकयञ्जगत्सर्वं श्रेयोर्थं तिष्ठते सदा । प्रयुक्तां विधिवत्पूजां गृह्णाति भगवान्स्वयम्

လောကအလုံးစုံကို အမြင့်မြတ်သော အကျိုးအတွက် အစဉ်ကြည့်ရှုလျက်၊ ထိုနေရာ၌ အမြဲတည်နေ၏။ ထို့ပြင် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တိုင်ပင် စည်းကမ်းတကျ ပြုလုပ်သော ပူဇော်မှုကို လက်ခံတော်မူ၏။

Verse 7

देव्युवाच । कोऽयं सांबः सुतः कस्य यस्य नाम्ना रवेः पुरम् । यस्य वाऽयं सहस्रांशुर्वरदः पुण्यकर्मणः

ဒေဝီက မေးလေ၏— “ဤ စာမ္ဘာ ဟူသည် မည်သူနည်း၊ မည်သူ၏ သားနည်း၊ သူ၏ အမည်ကြောင့် နေမင်း၏ မြို့တော်ကို အမည်ပေးထားသနည်း။ ထို့ပြင် ကုသိုလ်ကံရှိသူအတွက် ထောင်ရောင်ခြည်ရှိသော နေမင်းသည် မည်သူ့အပေါ် ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော အရှင် ဖြစ်လာသနည်း?”

Verse 8

ईश्वर उवाच । य एते द्वादशादित्या विराजन्ते महाबलाः । तेषां यो विष्णुसंज्ञस्तु सर्वलोकेषु विश्रुतः

ဣဿဝရက မိန့်တော်မူသည်။ “တန်ခိုးကြီးသော အာဒိတျာ တစ်ဆယ်နှစ်ပါးတို့ ထွန်းလင်းတောက်ပနေကြသည့်အနက်၊ လောကအပေါင်းတို့၌ ‘ဝိෂ္ဏု’ ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားသူသည် အထူးမြတ်စွာ ချီးမွမ်းခံရ၏။”

Verse 9

इहासौ वासुदेवत्वमवाप भगवान्विभुः

ဤနေရာ၌ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော ဘဂဝန် အရှင်တော်သည် ‘ဝာစုဒေဝ’ ဟူသော အဆင့်နှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိတော်မူ၏။

Verse 10

तस्य सांबः सुतो जज्ञे जांबवत्यां महाबलः । स तु पित्रा भृशं शप्तः कुष्ठरोगमवाप्तवान् । तेन संस्थापितः सूर्यो निजनाम्ना पुरं कृतम्

ထိုအရှင်၏ သားတော် စာမ္ဗသည် ဂျာမ္ဗဝတီမှ မွေးဖွားလာ၍ တန်ခိုးကြီး၏။ သို့သော် ဖခင်တော်၏ ပြင်းထန်သော ကျိန်စာကြောင့် ကုဋ္ဌရောဂါ (အရေပြားရောဂါ) ကို ခံစားရ၏။ ထို့နောက် သူသည် နေဘုရားကို တည်ထောင်ပူဇော်ကာ မိမိနာမဖြင့် မြို့တစ်မြို့ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

Verse 11

देव्युवाच । शप्तः कस्मिन्निमित्तेऽसौ पित्रा पुत्रः स्वयं पुनः । नाल्पं स्यात्कारणं देव येनासौ शप्तवान्सुतम्

ဒေဝီက မေးလျှောက်သည်။ “ထိုသားကို ဖခင်က မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ကျိန်စာချခဲ့သနည်း။ အို ဘုရားသခင်၊ မိမိသားကိုပင် ကျိန်စာချသဖြင့် အကြောင်းရင်းသည် သေးငယ်မည်မဟုတ်ပါ။”

Verse 12

ईश्वर उवाच । शृणुष्वावहिता भूत्वा तस्य यच्छापकारणम् । दुर्वासानाम भगवान्ममैवांशसमुद्भवः

ဣဿဝရက မိန့်တော်မူသည်။ “စိတ်တည်ငြိမ်၍ နားထောင်လော့၊ ထိုကျိန်စာ၏ အကြောင်းရင်းကို ငါပြောမည်။ ‘ဒုရ္ဝာသာ’ ဟူသော အလွန်မြတ်သော ရှင်ရသေ့တစ်ပါးရှိပြီး၊ သူသည် ငါ၏ အတ္တသတ္တိ၏ အစိတ်အပိုင်းမှ ပေါ်ထွန်းလာသူ ဖြစ်၏။”

Verse 13

अटमानः स भगवांस्त्रींल्लोकान्प्रचचार ह । अथ प्राप्तो द्वारवतीं लोकाः संजज्ञिरे पुरः

ထိုဘုရားမြတ်သူသည် လောကသုံးပါးကို လှည့်လည်သွားလာတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဒွာရဝတီသို့ ရောက်လာသောအခါ လူတို့ရှေ့တွင် အံ့ဩဖွယ် နိမိတ်လက္ခဏာများ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 14

तमागतमृषिं दृष्ट्वा सांबो रूपेण गर्वितः । पिंगाक्षं जटिलं रूक्षं विस्वरूपं कृशं तथा

ရောက်လာသော ရှင်ရသီကို မြင်သော် စာမ္ဗာသည် မိမိအလှအပကို မာနထောင်၍၊ ထိုသူကို မျက်လုံးအဝါညို၊ ဆံပင်ဂျဋာထုပ်၊ ကြမ်းတမ်း၍ ရုပ်သဏ္ဌာန်မလှ၊ ပိန်ပါးသူဟု ကြည့်မြင်하였다။

Verse 15

अवमानं चकारासौ दर्शनात्स्पर्शनात्तथा । दृष्ट्वा तस्य मुखं मंदो वक्त्रं चक्रे तथात्मनः । चक्रे यदुकुलश्रेष्ठो गर्वितो यौवनेन तु

သူသည် မျက်နှာအမူအရာဖြင့်လည်းကောင်း၊ နီးကပ်လာပုံနှင့် ထိတွေ့ပုံဖြင့်လည်းကောင်း မထီမဲ့မြင်ပြု하였다။ ရသီ၏ မျက်နှာကို မြင်လျှင် မိုက်သူသည် မိမိမျက်နှာကို ထိုသို့ပင် လုပ်ကာ အတုယူလှောင်ပြောင်하였다။ ယဒုမျိုးရိုး၏ ထိပ်သီးဖြစ်သူသည် ယောဝနမာနကြောင့် အထက်စီးဖြင့် ပြုမူခဲ့၏။

Verse 16

अथ क्रुद्धो महातेजा दुर्वासा ऋषिसत्तमः । सांबं प्रोवाच भगवान्विधुन्वन्मुखमात्म नः

ထို့နောက် တေဇောဓာတ်ကြီးမားသော ရသီအထွဋ်အမြတ် ဒုర్వာသာသည် ဒေါသထွက်လာ၏။ ဘုရားသဘောရှိသော ထိုရသီသည် မျက်နှာကို လှုပ်ခါကာ မနှစ်သက်သည့်အမူအရာဖြင့် စာမ္ဗာကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 17

यस्माद्विरूपं मां दृष्ट्वा आत्मरूपेण गर्वितः । गमने दर्शने मह्यमहंकारः कृतो यतः । तस्मात्त्वं कुष्ठरोगेण न चिरेण ग्रसिष्यसे

«ငါ့ကို ရုပ်မလှသကဲ့သို့ မြင်၍ မိမိရုပ်အလှကို မာနထောင်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ငါ့ထံလာရာ၌လည်းကောင်း ငါ့ကိုကြည့်ရာ၌လည်းကောင်း အဟင်္ကာရကို ပြသသဖြင့်လည်းကောင်း—ထို့ကြောင့် မကြာမီ ကုဋ္ဌရောဂါ (အရေပြားရောဂါကြီး) သင်ကို ဖမ်းဆီးလိမ့်မည်»။

Verse 100

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मध्ययात्रायां सांबादित्यमाहात्म्योपक्रमे सांबाय दुर्वाससा शापप्रदानवर्णनंनाम शततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ပုဒ်ပါသော သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမပိုင်း ပရဘာသခဏ္ဍ၌၊ ပရဘာသက்னေတ్రమာဟာတ္မယာ၏ «အလယ်ဘုရားဖူးခရီး» အကြောင်းအရာတွင်၊ «စాంబာဒိတျမဟာတ္မယာ» အစပြုရာ၌ ပါဝင်သော «ဒုရ္ဝာသာ ရှင်ရသီက စాంబာအပေါ် ကျိန်စာပေးခြင်း ဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၁၀၀ ပြီးဆုံး၏။