Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 7
हीनवर्णोऽपि पापात्मा मृतः कृष्णुपुरीं प्रति । कलि कालकृतैर्दोषैरत्युग्रैरपि मानवः । भक्त्या कृष्णमुखं दृष्ट्वा न लिप्यति कदाचन
hīnavarṇo'pi pāpātmā mṛtaḥ kṛṣṇupurīṃ prati | kali kālakṛtairdoṣairatyugrairapi mānavaḥ | bhaktyā kṛṣṇamukhaṃ dṛṣṭvā na lipyati kadācana
အဆင့်နိမ့်သူဖြစ်စေ၊ အပြစ်စိတ်ရှိသူဖြစ်စေ—ကృష్ణုပူရီ (ဒွာရကာ) သို့ သွားရာလမ်းတွင် သေဆုံးလျှင် မည်သည့်အခါမျှ မညစ်ညမ်းတော့။ ကလိယုဂက ဖြစ်ပေါ်စေသော အလွန်ကြမ်းတမ်းသည့် दोषများက လူကို နှိပ်စက်နိုင်သော်လည်း၊ ဘက္တိဖြင့် ကృష్ణ၏ မျက်နှာတော်ကို မြင်ပြီးနောက် မည်သည့်အခါမျှ မစွန်းထင်းတော့။
Prahlāda
Tirtha: Kṛṣṇupurī (Dvārakā)
Type: kshetra
Scene: A frail pilgrim of humble appearance, nearing death on the road to Dvārakā, is lifted by companions; in a visionary moment Kṛṣṇa’s compassionate face appears, washing away the soot of Kali-doṣas like rain cleansing dust.
FAQs
Bhakti and Kṛṣṇa-darśana are presented as purifying beyond social status and beyond the harsh defects of Kali-yuga.
Kṛṣṇupurī—Dvārakā, the city protected and sanctified by Kṛṣṇa.
Seek Kṛṣṇa’s darśana with devotion in Dvārakā; the verse emphasizes devotional seeing as a purifier.