Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 12
जयंत उवाच । किं कृतं मंदभाग्यैर्वो यत्पापं च सुदारुणम् । सर्वं पुण्यफलं लब्ध्वा द्वारकावासमुत्तमम्
jayaṃta uvāca | kiṃ kṛtaṃ maṃdabhāgyairvo yatpāpaṃ ca sudāruṇam | sarvaṃ puṇyaphalaṃ labdhvā dvārakāvāsamuttamam
ဂျယန္တက ပြောသည်— “ကံမကောင်းသူတို့ရေ၊ သင်တို့သည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အပြစ်ကို ဘာကြောင့် ကျူးလွန်ခဲ့သနည်း။ ကုသိုလ်၏ အပြည့်အဝ အကျိုးကို ရပြီးနောက်၊ ဒွာရကာ၌ နေထိုင်ခွင့်အမြတ်ကို ရရှိထားလျက်နှင့်ပင်။”
Jayanta
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: Jayanta pauses punishment to interrogate them: ‘What cruel sin did you do after gaining the supreme merit of living in Dvārakā?’—a didactic, courtroom-like moment.
FAQs
Even great merit (like living in a holy city) can be wasted by committing severe sin; sacred privilege demands sacred conduct.
Dwārakā is praised as an “uttama” (supreme) abode whose very residence is a fruit of accumulated merit.
None directly; it frames an ethical principle—holy residence must be matched by dharmic behavior.