Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 37
गौतम उवाच । आनीतासि मया देवि तपसाऽराध्य शंकरम् । वदिष्यति स चोपायमित्युक्त्वाऽचिन्तयत्तदा
gautama uvāca | ānītāsi mayā devi tapasā'rādhya śaṃkaram | vadiṣyati sa copāyamityuktvā'cintayattadā
ဂေါတမက ပြောသည်—“အို ဒေဝီ၊ ငါသည် တပသဖြင့် ရှင်ကရကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုကာ သင်ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ‘သူသည် အမှန်တကယ် နည်းလမ်းကို ပြောမည်’ ဟု ဆိုပြီးနောက် ထိုအခါ သူသည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားလေ၏။”
Gautama
Listener: sages/audience
Scene: Gautama speaks to the Goddess: a hermitage scene with sacred fire, matted-hair sage, and an invoked divine feminine presence; in the background, a subtle icon of Śaṅkara with Gaṅgā in his hair, indicating the source of the promised remedy.
FAQs
Tapas and devotion to Śiva are portrayed as a doorway to clarity and divine instruction when worldly solutions are absent.
Dvārakā is the surrounding māhātmya setting; the verse emphasizes Śaṅkara’s grace that supports the revelation of sacred places.
Austerity (tapas) and worship/propitiation (ārādhana) of Śaṅkara are indicated as the spiritual method.