तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि महाभागवतस्य हि । तिलप्रस्थहस्रं तु सहिरण्यं द्विजातये । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति ह्ययने रविसंक्रमे
tasya puṇyaṃ pravakṣyāmi mahābhāgavatasya hi | tilaprasthahasraṃ tu sahiraṇyaṃ dvijātaye | dattvā yatphalamāpnoti hyayane ravisaṃkrame
ယခု ငါသည် မဟာဘဂဝတ်တော်ကို အလွန်သဒ္ဓါရှိသော သူ၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို ကြေညာမည်။ အယန (နေရောင်လှည့်ကာလ) နှင့် နေမင်း ရာသီကူးပြောင်းချိန်တွင် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံသို့ နှမ်းတစ်ထောင် ပရස්ထာကို ရွှေနှင့်အတူ လှူဒါန်းရာမှ ရရှိသကဲ့သို့ အကျိုးတူက သူ့ထံသို့လည်း ရောက်လာသည်။
Narrator within Dvārakā-māhātmya
Tirtha: Dvārakā (Dvādaśī Hari-jāgaraṇa with dāna)
Type: kshetra
Scene: A learned brāhmaṇa receives heaps of sesame (tila) with gold on a solstice/saṅkrānti day; parallel vignette shows a Dvādaśī night vigil in Dvārakā—two scenes balanced to convey ‘equal merit’.
The Purāṇa measures the greatness of Hari-jāgaraṇa by equating it with renowned high-merit gifts performed on major calendrical junctions.
The merit teaching is embedded in Dvārakā-māhātmya, linking devotional acts to the sanctity of Dvārakā.
Tiladāna (sesame donation) with gold to a brāhmaṇa on ayana (solstice) and ravi-saṅkrānti is cited as a benchmark of merit.