Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 61
न त्यजंति पुरीं पुण्यां द्वारकां कृष्णसेविताम् । सा त्वया सेविता पुत्र सांप्रतं कृष्णदर्शनात् । पिशाचयोनिनिर्मुक्ता यास्यामः परमां गतिम्
na tyajaṃti purīṃ puṇyāṃ dvārakāṃ kṛṣṇasevitām | sā tvayā sevitā putra sāṃprataṃ kṛṣṇadarśanāt | piśācayoninirmuktā yāsyāmaḥ paramāṃ gatim
သူတို့သည် ကృష్ణဘုရားက စောင့်ရှောက်ကာ ဆည်းကပ်ထားသော သန့်ရှင်းမြို့ ဒွာရကာကို မစွန့်ခွာကြ။ သားရေ၊ သင်လည်း ယခု ထိုမြို့ကို ပူဇော်ဆည်းကပ်ပြီးပြီ။ ကృష్ణဘုရား၏ ဒർശနကြောင့် ငါတို့သည် ပိသာစ မျိုးရိုးမွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်ကာ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်မည်။
A narrator/beneficiary speaking to 'putra' (speaker not explicit; verse indicates a being formerly in piśāca-yoni addressing a son)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: A parent-like speaker addressing ‘my son’ before Dvārakā’s sacred precinct; shadowy piśāca-form dissolves into radiant human/celestial form upon Kṛṣṇa’s darśana; the pair ascend toward a luminous path symbolizing paramā gati, while the city remains behind as a sanctifying anchor.
FAQs
Association with a supreme tīrtha and the Lord’s darśana can burn severe karmic bondage, leading to liberation and the highest goal.
Dvārakā, explicitly called the holy city served by Kṛṣṇa.
Sevā (devotional service/attendance) to Dvārakā and Kṛṣṇa-darśana are highlighted as the efficacious acts.