Adhyaya 25

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततः पिंडारकं गच्छेत्तीर्थं पापहरं नृप । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं मंकिना ब्राह्मणेन च । सिद्धिं गतस्तथा राजंस्तीर्थस्यास्य प्रभावतः

ပုလஸ္တျက မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် မင်းကြီး၊ အပြစ်ကိုဖယ်ရှားပေးသော တီရ္ထ ပိဏ္ဍာရက သို့ သွားရမည်။ အရင်က ဗြာဟ္မဏ မင်္ကီ သည် ထိုနေရာ၌ တပသ်ကျင့်၍ ဤသန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 2

पुरा मंकिरभूद्विप्रो नाममात्रेण भूपते । मूर्खो ब्राह्मणकृत्यानामनभिज्ञः सुमन्दधीः

အရင်က မြေရှင်မင်းကြီး၊ မင်္ကီ ဟုခေါ်သောသူတစ်ယောက်ရှိ၏။ အမည်သာ ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်ပြီး၊ မိုက်မဲ၍ ဗြာဟ္မဏ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို မသိ၊ ဉာဏ်အလွန်မတောက်ပသူ ဖြစ်၏။

Verse 3

अथासौ पर्वते रम्ये लोकानां नृपसत्तम । महिषी रक्षयामास ततः पिंडारकर्मणि

မင်းတို့ထဲ အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီး၊ ထို့နောက် အလှပဆုံးသော တောင်ပေါ်၌ သူသည် လူထုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ပိဏ္ဍာရကနှင့် ဆက်နွယ်သော သန့်ရှင်းသည့် ဝတ္တရားများကို လုပ်ဆောင်လေ၏။

Verse 4

कस्यचित्त्वथ कालस्य तेन वित्तमुपार्जितम् । दूरात्कृच्छ्रेण च स्तोकं जगृहे गोयुगं ततः

အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် သူသည် ငွေကြေးအနည်းငယ် ရရှိလာ၏။ ထို့နောက် အဝေးမှ အခက်အခဲများစွာဖြင့် နွားတစ်စုံကို အနည်းငယ်သာ ရယူနိုင်ခဲ့၏။

Verse 5

ततस्तद्दमयामास गोयुगं नृपसत्तम । अथ दैववशाद्राजन्दमितं तस्य गोयुगम्

မင်းတို့ထဲ အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီး၊ ထို့နောက် သူသည် ထိုနွားတစ်စုံကို လေ့ကျင့်သင်ကြားလေ၏။ သို့ရာတွင် မင်းကြီး၊ ကံကြမ္မာ၏ အင်အားကြောင့် ထိုနွားတစ်စုံသည် မမျှော်လင့်သကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်ခံရလေ၏။

Verse 6

निबद्धमुष्ट्रमासाद्य ग्रीवादेशे बलात्स्थितम् । अथोष्ट्रस्त्वरया राजन्नुत्थितस्त्रासतत्परः

ကြိုးချည်ထားသော ကုလားအုတ်ထံသို့ ရောက်သော်၊ ထိုယုဂ္ဂ (နွားတွဲ) ကို အားဖြင့် ကုလားအုတ်၏ လည်ပင်းတွင် တင်ထားကြ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးရေ၊ ကုလားအုတ်သည် ကြောက်ရွံ့၍ ထွက်ပြေးလိုစိတ်ဖြင့် အလျင်အမြန် ခုန်ထတော်မူ၏။

Verse 7

गोयुगेन हि ग्रीवायां लम्बमानेन भूपते । तद्दृष्ट्वा सुमहाश्चर्यं विनाशं गोयुगस्य तु

မင်းကြီးရေ၊ နွားတွဲယုဂ္ဂသည် လည်ပင်းမှ လျားလျားလောင်းလောင်း ချိတ်လွဲနေသဖြင့်၊ ထိုအလွန်အံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းနှင့် နွားတွဲ၏ ပျက်စီးခြင်းကို မြင်လျှင်—

Verse 8

मंकिर्वैराग्यमापन्नस्त्यक्त्वा ग्रामं वनं ययौ । स गत्वा निर्झरं कञ्चिदर्बुदे नृपसत्तम

မင်ကီသည် ဝိရာဂျ (လောကကပ်လှုပ်မှုကင်းခြင်း) ရရှိ၍ ရွာကို စွန့်ကာ တောသို့ သွားလေ၏။ မင်းတို့ထဲ အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီးရေ၊ အာဘုဒတောင်၌ ရေတံခွန်စီးကြောင်းတစ်ခုသို့ သူရောက်လေ၏။

Verse 9

त्रिकालं कुरुते स्नानं गायत्रीजपमुत्तमम् । तेनासौ गतपापोऽभूद्दिव्यदर्शी च भूमिप

မင်းကြီးရေ၊ သူသည် တစ်နေ့သုံးကြိမ် ရေချိုးကာ ဂါယတြီမန္တရကို အထူးကောင်းမွန်စွာ ဂျပ (ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆို) ပြုလေ၏။ ထိုကြောင့် သူသည် အပြစ်ကင်းစင်၍ ဒိဗ္ဗဒർശန (သဘောတရားမြင်ကွင်း) ကို ရရှိလေ၏။

Verse 10

एतस्मिन्नेव काले तु तेन मार्गेण शंकरः । सह गौर्या विनिष्क्रांतः क्रीडार्थं रम्यपर्वते

ထိုအချိန်တည်းတွင်ပင် ရှင်ကရ (သင်္ကရ) သည် ဂေါရီနှင့်အတူ ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ထွက်လာ၍ လှပသော တောင်ပေါ်၌ ကစားပျော်ရန် ကြွလာတော်မူ၏။

Verse 11

स दृष्टः सहसा तेन पिंडारेण महात्मना । प्रणाममकरोद्राजंस्ततस्तं शंकरोऽब्रवीत्

ထိုမဟာစိတ်ရှိသော ပိဏ္ဍာရကသည် သူကို ချက်ချင်းမြင်လေ၏။ အို မင်းကြီး၊ သူသည် ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် ရှင်ကရာ (သင်္ကရ) သည် သူ့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 12

न वृथा दर्शनं मे स्याद्वरो मे गृह्यतां द्विज । यदभीष्टं महाराज यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

«ငါ့၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းသည် အလဟသ မဖြစ်စေချင်။ အို ဒွိဇ၊ ငါထံမှ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို လက်ခံလော့—အို မင်းကြီး၊ သင်လိုချင်သမျှကို၊ အလွန်ရှားပါး၍ ရယူရန်ခက်ခဲသော်လည်း»။

Verse 13

पिंडारक उवाच । गणोऽहं तव देवेश भवानि त्रिपुरांतक । यथा तथा कुरु विभो नान्यन्मे हृदि वर्तते

ပိဏ္ဍာရကက ဆို၏—«အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ အို တ్రိပုရာန္တက၊ အို ဘဝါနီ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ဂဏ (အမှုထမ်း) ဖြစ်ပါ၏။ အို အာဏာရှင်ကြီး၊ သင်အလိုရှိသကဲ့သို့ ပြုတော်မူပါ; ကျွန်ုပ်၏ နှလုံး၌ အခြားအရာ မရှိပါ»။

Verse 14

एतत्पिण्डारकं तीर्थ मम नाम्ना प्रसिध्यतु

«ဤသန့်ရှင်းသော တီရ္ထသည် ငါ့နာမဖြင့် ပိဏ္ဍာရက တီရ္ထ ဟူ၍ ကျော်ကြားပါစေ»။

Verse 15

भगवानुवाच । भविष्यसि गणोऽस्माकं देहांते त्वं द्विजोत्तम । एतत्पिंडारकंनाम तीर्थमत्र भविष्यति

ဘုရားရှင် မိန့်တော်မူ၏—«ကိုယ်ခန္ဓာအဆုံး (ကွယ်လွန်ချိန်) တွင်၊ အို ဒွိဇတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ သင်သည် ငါတို့၏ ဂဏတစ်ပါး ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ ‘ပိဏ္ဍာရက’ ဟူသော နာမဖြင့် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထတစ်ခု ပေါ်ထွန်းလိမ့်မည်»။

Verse 16

अहमत्र महाष्टम्यां निवेक्ष्यामि महामते । ये च स्नानं करिष्यंति संप्राप्ते चाष्टमीदिने । ते यास्यंति परं स्थानं यत्राहं नित्यसंस्थितः

အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ မဟာအဋ္ဌမီနေ့၌ ငါသည် ဤနေရာတွင် တည်ရှိမည်။ အဋ္ဌမီနေ့ရောက်သော် ရေချိုးကာ ကုသိုလ်ပြုသူတို့သည် ငါအမြဲတည်ရှိရာ အမြင့်မြတ်သော နေရာသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။

Verse 17

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा महादेवस्तत्रैवांतरधीयत । मंकिः पिंडारकस्तत्र तपस्तेपे दिवानिशम्

ပုလတ္စျာက ဆိုသည်– ထိုသို့ မဟာဒေဝသည် မိန့်ကြားပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ မင်္ကိ (ပိဏ္ဍာရက) သည် ထိုနေရာတွင် နေ့ညမပြတ် တပသ်ကျင့်၏။

Verse 18

ततः कालेन महता त्यक्त्वा देहं दिवं गतः । यत्रास्ते भगवान्रुद्रो गणस्तत्र बभूव ह

ထို့နောက် အချိန်ကြာမြင့်စွာပြီးနောက် သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွား၏။ ဘုရား ရုဒ္ဒရ တည်ရှိရာနေရာ၌ပင် သူသည် ဂဏ (gaṇa) တစ်ပါး ဖြစ်လာ၏။

Verse 19

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं मन्त्रेण चाचरेत्

ထို့ကြောင့် အားထုတ်မှုအားလုံးဖြင့် မန္တရရွတ်ဆိုခြင်းနှင့်အတူ ရေချိုးပူဇော်ပွဲကို ကျင့်ဆောင်သင့်၏။

Verse 20

राजेन्द्र महिषीदानमथाष्टम्यां विशेषतः । य इच्छति सदाऽभीष्टमिह लोके परत्र च

အို မင်းတို့၏မင်း ရာဇိန္ဒြာ၊ အထူးသဖြင့် အဋ္ဌမီနေ့၌ မဟိသီဒါန (mahiṣī-dāna) ဟူသော ကျွဲမ ဒါနကို ပေးလှူသင့်၏။ ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌ မိမိလိုလားသော အကျိုးအမြတ်ကို အမြဲတမ်း ဆန္ဒရှိသူသည် ထိုသို့ ပြုသင့်၏။

Verse 25

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे पिंडारकतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ဧကာသီတိ-သာဟသရီ သံဟိတာအတွင်း၊ သတ္တမ ပရဘာသခဏ္ဍ၏ တတိယ အရ္ဗုဒခဏ္ဍ၌ «ပိဏ္ဍာရက တီရ္ထ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်းအမည်ဖြင့် အခန်း ၂၅ ပြီးဆုံး၏။