Adhyaya 17

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । पंगु तीर्थं ततो गच्छेत्सर्वपातकनाशनम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं पंगुना ब्राह्मणेन च

ပုလတ္စျာ မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် အပြစ်အကုန်ဖျက်သိမ်းသော ပင်ဂု တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ အတိတ်ကာလ၌ ပင်ဂု အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏက ထိုနေရာတွင် တပဿာ ကျင့်ခဲ့၏။

Verse 2

पंगुनामा द्विजः पूर्वं च्यवनस्यान्वयेऽभवत् । अशक्तश्चलितुं भूमौ पंगुभावान्नृपोत्तम

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အတိတ်ကာလ၌ စျဝန မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော ပင်ဂု အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏတစ်ပါး ရှိ၏။ ခြေမသန်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားသွားလာ မနိုင်ခဲ့။

Verse 3

गृहकृत्यनियुक्तोऽसावेकदा बान्धवैर्नृप । पंगुर्गंतुं न शक्तोऽसौ परं दुःखमवाप्तवान्

အို မင်းကြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဆွေမျိုးများက အိမ်မှုကိစ္စများတွင် ခန့်အပ်ခဲ့သဖြင့် ပင်ဂုသည် သူတို့နှင့်အတူ သွားမနိုင်ဘဲ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းဒုက္ခကို ခံစားခဲ့ရ၏။

Verse 4

अथासौ तैः परित्यक्तो गत्वार्बुदमथाचलम् । एकं सरः समासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्

ထို့နောက် သူတို့က စွန့်ပစ်သွားသဖြင့် ပင်ဂုသည် အာဗုဒ တောင်သို့ သွား၏။ ရေကန်တစ်ကန်သို့ ရောက်လျှင် အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာကို ကျင့်ဆောင်ခဲ့၏။

Verse 5

लिंगं संस्थाप्य तत्रैव पूजयामास तं विभुम् । गन्धपुष्पादिनैवेद्यैः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

ထိုနေရာ၌ပင် လိင်္ဂကို တည်ထောင်ပြီး ထိုအရှင်မဟာတန်ခိုးရှင်ကို နံ့သာ၊ ပန်းနှင့် နైవేద្យ (ပူဇော်အစားအစာ) တို့ဖြင့် သဒ္ဓါတည်ကြည်စွာ ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 6

शिवभक्तिपरो जातो वायुभक्षो बभूव ह । जपहोमरतो नित्यं पंगुनामा द्विजोत्तमः

ပုဏ္ဏားအထက်မြတ် ပင်္ဂုဟူသောသူသည် သီဝဘုရားကို အပြည့်အဝ ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်လာ၍ လေကိုသာ အာဟာရပြုကာ နေ့စဉ် ဂျပ် (japa) နှင့် ဟောမ (homa) ကို မပြတ် လုပ်ဆောင်နေ၏။

Verse 7

ततस्तुष्टो महादेवो ब्राह्मणं नृपसत्तम । पंगुं प्रति महाराज वाक्यमेतदुवाच ह

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ပုဏ္ဏား ပင်္ဂုထံသို့ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏—အို မင်းမြတ်အထက်မြတ်၊ အို မဟာမင်း။

Verse 8

ईश्वर उवाच । पंगो तुष्टो महादेवो वरं वरय सुव्रत । तव दास्याम्यहं सर्वं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်—“အို ပင်္ဂု၊ မဟာဒေဝသည် သင်အပေါ် စိတ်ကျေနပ်၏။ သီလဝတံကောင်းသောသူရေ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။ အလွန်ရခဲသောအရာဖြစ်စေကာမူ သင်လိုသမျှကို ငါပေးမည်။”

Verse 9

पंगुरुवाच । नाम्ना मे ख्यातिमायातु तीर्थमेतत्सुरेश्वर । पंगुभावोऽत्र मे यातु प्रसादात्तव शंकर

ပင်္ဂုက ပြောသည်—“အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ဤတီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဖြတ်ကူးရာ) သည် ကျွန်ုပ်၏ နာမဖြင့် ကျော်ကြားပါစေ။ အို ရှင်ကရ၊ သင်၏ ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ခြေမသန်မှုကို ဤနေရာ၌ပင် ချန်ထားခွင့်ပြုပါ။”

Verse 10

तवास्तु सततं चात्र सांनिध्यं सह भार्यया । एवमुक्तः स तेनाथ विप्रं प्रति वचोब्रवीत्

“အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ။ ငါ၏ မိဖုရားနှင့်အတူ ဤနေရာ၌ ငါ၏ သာသနာတော်အနီးကပ်တည်ရှိမှုသည် အစဉ်မပြတ် ရှိပါစေ။” ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက် ထိုအရှင်သည် ပုဏ္ဏားထံသို့ ထပ်မံ စကားဆို၏။

Verse 11

ईश्वर उवाच । नाम्ना तव द्विजश्रेष्ठ तीर्थमेतद्भविष्यति । ख्यातिं तपःप्रभावेन तीर्थं यास्यति सत्तम

ဣဿဝရက မိန့်တော်မူသည်— «ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်သူရေ၊ ဤတီရ္ထသည် သင်၏နာမဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခံရမည်။ သင်၏တပဿ အာနုဘော်ကြောင့်၊ သဒ္ဓါရှင်ရေ၊ ဤတီရ္ထသည် အလွန်ကျော်ကြားမည်»။

Verse 12

चैत्रशुक्लचतुर्द्दश्यां सांनिध्यं मे भवेत्तथा

«ထို့ပြင် ချိုင်တြ လပြည့်ဖက်၏ ဆယ့်လေးရက်နေ့ (စတုဒ္ဒသီ) တွင် ဤနေရာ၌ ငါ၏ သာနိဋ္ဌိ (အနီးကပ်တည်ရှိမှု) ပေါ်လွင်လာမည်»။

Verse 13

पुलस्त्य उवाच । स्नानमात्रेण विप्रोऽसौ दिव्यरूपमवाप ह । तत्र तस्थौ महादेवो गौर्या सह महेश्वरः

ပုလတ္စျက ဆိုသည်— «ရေချိုးခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ထိုဗြာဟ္မဏသည် ဒေဝရူပ (အလွန်မြတ်သောရုပ်) ကို ရရှိ하였다။ ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝ—မဟေရှဝရ—သည် ဂေါရီနှင့်အတူ တည်နေ하였다»။

Verse 14

तस्मिन्दिने नृपश्रेष्ठ स्नानं तत्र समाचरेत् । स पंगुत्वाद्विनिर्मुक्तो दिव्यरूपमवाप्नुयात्

«ထိုနေ့၌ပင်၊ မင်းမြတ်အထူးမြတ်သူရေ၊ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးခြင်းကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ ထိုသူသည် ခြေမကောင်းခြင်းမှ လွတ်မြောက်ကာ ဒေဝရူပကို ရရှိမည်»။

Verse 17

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे पंगुतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ပင်္ဂု တီရ္ထ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါသော အခန်း ၁၇ သည်၊ သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ၈၁,၀၀၀ ဂါထာပါ သံဟိတာအတွင်း၊ ၇ မျိုးမြောက် ပရဘာသခဏ္ဍ၏ ၃ မျိုးမြောက် အရ္ဗုဒခဏ္ဍ၌ ပြီးဆုံး၏။