Adhyaya 16

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं पापप्रणाशनम् । मणिकर्णिकसंज्ञं तु सर्वलोकेषु विश्रुतम्

ပုလஸ္တျက ဆိုသည်— ထို့နောက် အို မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသောမင်း၊ အပြစ်ပျက်စီးစေသော တီရ္ထကို သွားရမည်။ ၎င်းကို မဏိကဏ္ဏိကာ ဟု ခေါ်ကြပြီး လောကအားလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသည်။

Verse 2

यत्र सिद्धिं गता राजन्वालखिल्या महर्षयः । तैस्तत्र निर्मितं कुण्डं सुरम्यं गिरि गह्वरे

အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ ဝါလခိလျာ မဟာရ္ဓိရှင်များသည် စိဒ္ဓိကို ရောက်ရှိကြ하였다။ ထို့ပြင် တောင်တန်းအတွင်း အခေါင်းတစ်ခု၌ သူတို့က အလွန်လှပသော သန့်ရှင်းရေကန် (ကுண္ဍ) ကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။

Verse 3

तेषां तत्रोपविष्टानां मुनीनां भावितात्मनाम् । महाश्चर्यमभूत्तत्र तत्त्वं शृणु नराधिप

ထိုနေရာ၌ စိတ်ကိုသင့်တော်စွာသန့်စင်၍ အတွင်းစိတ်ကိုပျိုးထောင်ထားသော မုနိတို့ ထိုင်နေစဉ် အံ့ဩဖွယ်ကြီးတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ လူတို့၏အရှင်မင်းကြီး၊ ဖြစ်ရပ်၏ သစ္စာတရားကို နားထောင်ပါ။

Verse 4

किरातवनिता काचिन्नाम्ना च मणिकर्णिका । अतिकृष्णा विरूपाक्षी कराला भीषणाकृतिः

ကိရာတ မျိုးနွယ်ဝင် မိန်းမတစ်ယောက် ရှိ၍ အမည်မှာ မဏိကဏ္ဏိကာ ဟူ၏။ အလွန်မည်းနက်ပြီး မျက်စိပုံပျက်၊ ကိုယ်ခန္ဓာခြောက်ကပ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၏။

Verse 5

तृषार्त्ता तत्र संप्राप्ता मध्यंदिनगते रवौ । ग्रस्ते च राहुणा सूर्ये प्रविष्टा सलिले तु सा

ရေငတ်ဒဏ်ခံနေရသဖြင့် နေ့လယ် နေရောင်တောက်ပချိန်၌ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ နောက်တဖန် ရာဟုက နေကို ဖမ်းယူသကဲ့သို့ (နေကြတ်ချိန်) ဖြစ်လာသောအခါ၊ သူမသည် ရေထဲသို့ ဝင်သွား၏။

Verse 6

एतस्मिन्नेव काले तु दिव्यरूपवपुर्धरा । मुनीनां पश्यतां चैव विनिष्क्रांता सुमध्यमा

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် နတ်သဘောရုပ်ရည်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆောင်ထားသော ခါးသေးသွယ် မိန်းမတစ်ယောက်သည် မုနိတို့ မြင်နေစဉ် ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 7

अथ तस्याः पतिः प्राप्तस्तदन्वेषणतत्परः । पप्रच्छ तां वरारोहां पत्न्या दुःखेन दुःखितः

ထို့နောက် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် သူမကို ရှာဖွေရန် အာရုံစိုက်ကာ ရောက်လာ၏။ ဇနီး၏ ဒုက္ခကြောင့် ကိုယ်တိုင်လည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေး၍ ထိုမြင့်မြတ်သည့် မိန်းမကို မေးမြန်း၏။

Verse 8

मम भार्यात्र संप्राप्ता यदि दृष्टा सुमध्यमे । शीघ्रं वद वरारोहे बालकोऽयं तदुद्भवः

ဤနေရာသို့ ရောက်လာသော ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးကို သင်မြင်ခဲ့လျှင်၊ ခါးသေးသွယ်သော မိန်းမမြတ်ရေ၊ အမြန်ပြောပါ။ ဤကလေးသည် သူမမှ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သည်။

Verse 9

तृषार्त्तश्च क्षुधाविष्टो रुदते च मुहुर्मुहुः । दृष्टा चेत्कथ्यतां सुभ्रूर्विनाऽयं तां मरिष्यति

ဤကလေးသည် ရေငတ်၍ ပင်ပန်းနေပြီး ဆာလောင်ခြင်းကလည်း ဖိစီးကာ မကြာခဏ ငိုနေသည်။ သင်သူမကို မြင်ခဲ့လျှင်၊ လှပသော မျက်ခုံးရှင်မရေ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပြောပါ—သူမမရှိလျှင် သူ သေမည်။

Verse 10

स्त्र्युवाच । साऽहं ते दयिता कान्त तीर्थस्यास्य प्रभावतः । दिव्यरूपमिदं प्राप्ता देवैरपि सुदुर्लभम्

မိန်းမက ပြောသည်– “ချစ်ခင်ရသော ခင်ပွန်းရေ၊ ဤတီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သင်၏ ချစ်သူဖြစ်သော ကျွန်မသည် နတ်တော်တို့တောင် ရခဲလှသော ဤသိဒ္ဓိမြတ်သော ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ရရှိလာခဲ့သည်။”

Verse 11

त्वं चापि सलिले ह्यस्मिन्कुरु स्नानं त्वरान्वितः । प्राप्स्यसि त्वं परं रूपं यथा प्राप्तं मयाऽनघ

“သင်လည်း ဤရေထဲတွင် အလျင်အမြန် သန့်ရှင်းသော ရေချိုးကာရိယာကို ပြုလုပ်ပါ။ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ကျွန်မရရှိသကဲ့သို့ သင်လည်း အမြင့်မြတ်ဆုံး ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရရှိမည်။”

Verse 12

अथासौ सह पुत्रेण प्रविष्टस्तत्र निर्झरे । विमुक्ते भास्करे राजन्विरूपश्चाभवत्पुनः

ထို့နောက် သူသည် သားနှင့်အတူ ထိုရေတံခွန်ပေါက်ရေတွင်းထဲသို့ ဝင်လေ၏။ သို့သော် နေရောင်၏ အာနုဘော် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၊ အရှင်မင်းကြီးရေ၊ သူသည် ထပ်မံ၍ ရုပ်ပျက်သွားပြန်သည်။

Verse 13

दुःखेन मृत्युमापन्नस्तस्मिन्नेव जलाशये । अथ सा भर्तृशोकाच्च मरणे कृतनिश्चया

ဒုက္ခဝေဒနာကြောင့် စိတ်ပင်ပန်းလျက် သူသည် ထိုရေကန်ထဲ၌ပင် သေဆုံးသွား၏။ ထို့နောက် မယားသည် ခင်ပွန်းအပေါ် ဝမ်းနည်းကြေကွဲ၍ မိမိလည်း သေမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လေ၏။

Verse 14

चितिं कृत्वा समं तेन ज्वालयामास पावकम् । अथ ते मुनयो दृष्ट्वा तथाशीलां शुभांगनाम्

သူ၏အလောင်းမီးတင်ရာနှင့် တူညီသည့် စိတိကို တည်ဆောက်ပြီး မီးကို လောင်ကျွမ်းစေ하였다။ ထို့နောက် မုနိတို့သည် ထိုသို့ သီလတည်ကြည်၍ မင်္ဂလာအင်္ဂါပြည့်စုံသော မိန်းမကို မြင်၍ စိုးရိမ်စွာ ကြည့်နေကြ၏။

Verse 15

कृपया परयाविष्टास्तामूचुर्विस्मयान्विताः । सर्वे तस्याश्च संदृष्ट्वा साहसं च नृपोत्तम

ကရုဏာအလွန်တရာဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ အံ့ဩလျက် သူတို့သည် မိန်းမအား ပြောကြားလေ၏။ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ သူမ၏ ရဲရင့်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် အားလုံး၏ စိတ်သည် လှုပ်ရှားသွားကြ၏။

Verse 16

ऋषय ऊचुः । दिव्यरूपं त्वया प्राप्तं देवैरपि सुदुर्लभम् । कस्मादेनं सुपाप्मानमनुगच्छसि भामिनि

ရိရှီတို့ မိန့်ကြားသည်— “သင်သည် ဒေဝတို့အတွက်တောင် ရှားပါးသော ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ရရှိပြီးပြီ။ အို စိတ်ပြင်းထန်သော မိန်းမ၊ အဘယ်ကြောင့် အလွန်အပြစ်ကြီးသော ဤယောက်ျားကို လိုက်နေရသနည်း?”

Verse 17

स्त्र्युवाच । पतिव्रताहं विप्रेन्द्राः सदा भर्तृपरायणा । किं रूपेण करिष्यामि विना पत्या निजेन च

မိန်းမက ပြောသည်— “ဗိပရေန္ဒြာတို့၊ ကျွန်မသည် ပတိဝြတာ ဖြစ်၍ အမြဲတမ်း ခင်ပွန်းကိုသာ အားထားလျက်ရှိ၏။ မိမိခင်ပွန်းမရှိလျှင် မည်သည့်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရရှိထားလည်း ကျွန်မအတွက် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း?”

Verse 18

विरूपो वा सुरूपो वा दरिद्रो वा धनाधिपः । स्त्रीणामेकः पतिर्भर्त्ता गतिर्नान्या जगत्त्रये

ရုပ်ဆိုးဖြစ်စေ ရုပ်ချောဖြစ်စေ၊ ဆင်းရဲဖြစ်စေ ချမ်းသာဖြစ်စေ—မိန်းမတို့အတွက် ခင်ပွန်းတစ်ဦးတည်းသည် အရှင်နှင့် အားကိုးရာ ဖြစ်၏။ လောကသုံးပါး၌ အခြားလမ်းမရှိ။

Verse 19

बालकोऽयं मुनिश्रेष्ठा भवच्छरणमागतः । अहं कान्तेन संयुक्ता प्रविशामि हुताशनम्

အို မုနိမြတ်တို့၊ ဤကလေးသည် သင်တို့၏ ခြေတော်အောက်၌ ခိုလှုံရန် လာရောက်၏။ အကျွန်မသည် ချစ်သူခင်ပွန်းနှင့် တစ်စည်းတစ်လုံးဖြစ်ကာ မီးထဲသို့ ဝင်မည်။

Verse 20

पुलस्त्य उवाच । अथ ते मुनयः सर्वे ज्ञात्वा तस्याः सुनिश्चयम् । कृपया परयाविष्टाः संवीक्ष्य च परस्परम्

ပုလස්တျာ မိန့်တော်မူသည်—ထိုအခါ မုနိတို့အားလုံးသည် သူမ၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိမြင်ကြပြီး၊ အလွန်ကရုဏာဖြင့် ပြည့်ဝကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်ရှု၍ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြ၏။

Verse 21

ततो जीवापयामासुस्तत्पतिं ते मुनीश्वराः । सद्रूपेण समायुक्तं दिव्य लक्षणलक्षितम्

ထို့နောက် မုနိအရှင်တို့သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို အသက်ပြန်ရှင်စေ၍၊ မြတ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် တန်ခိုးရှိသော သင်္ကေတများ၊ မင်္ဂလာလက္ခဏာများဖြင့် အလှဆင်ပေးကြ၏။

Verse 22

एतस्मिन्नेव कालं तु विमानं मनसेप्सितम् । देवकन्यासमाकीर्णं सद्यस्तत्र समागतम्

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် စိတ်၌ ဆန္ဒရှိသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယာဉ်တစ်စီးသည် ချက်ချင်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး၊ ဒေဝကနျာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 23

अथ तौ दंपती तेषां मुनीनां भावितात्मनाम् । पुरतः प्रणिपत्याथ प्रस्थितौ त्रिदिवं प्रति

ထို့နောက် ထိုလင်မယားနှစ်ဦးသည် စိတ်ဓာတ်ပြည့်စုံသော မုနိတို့၏ရှေ့၌ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 24

अथ तैर्मुनिभिः प्रोक्ता सा नारी मणिकर्णिका । वरं वरय कल्याणि सर्वे तुष्टा वयं तव

ထို့နောက် မုနိတို့က ထိုမိန်းမ မဏိကဏ္ဏိကာအား ပြောကြားကြသည်— “မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။ ငါတို့အားလုံး သင်ကို နှစ်သက်ကြ၏။”

Verse 25

पतिव्रतत्वेन तुष्टाः सत्येन च विशेषतः । नास्माकं दर्शनं व्यर्थं जायते च कथंचन

“သင်၏ ပတိဝြတ (ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာတည်ကြည်မှု) ကြောင့်လည်းကောင်း၊ အထူးသဖြင့် သင်၏ သစ္စာစကားကြောင့်လည်းကောင်း ငါတို့နှစ်သက်ကြ၏။ ငါတို့ကို တွေ့မြင်ခြင်းနှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းသည် မည်သို့မျှ အလဟသ မဖြစ်နိုင်။”

Verse 26

मणिकर्णिकोवाच । यदि मां मुनयस्तुष्टाः प्रयच्छथ वरं मुदा । यदत्रास्ति महालिंगं मन्नाम्ना तद्भविष्यति

မဏိကဏ္ဏိကာက ပြောသည်— “အို မုနိတို့၊ သင်တို့ ငါ့ကို နှစ်သက်၍ ဝမ်းမြောက်စွာ ဆုတောင်းတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ ဤနေရာရှိ မဟာလင်္ဂကို ငါ့နာမဖြင့် လူသိများစေပါစေ။”

Verse 27

एतदेव ममाभीष्टं नान्यदस्ति प्रयोजनम् । सर्वेषां च प्रसादेन स्वर्गं गच्छामि सांप्रतम्

“ဤအရာတစ်ခုတည်းသာ ငါ၏ အလိုအလျောက်ချစ်မြတ်နိုးသော ဆန္ဒဖြစ်၏။ အခြားလိုအပ်ချက် မရှိ။ သင်တို့အားလုံး၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ယခု ငါသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားမည်။”

Verse 28

ऋषय ऊचुः । एवं भवतु ते ख्यातिस्तीर्थलिंगे वरानने । तव नामान्वितं जातं तीर्थं वै मणिकर्णिका

ရသေ့တို့က ဆိုကြသည်– «ဤသို့ဖြစ်ပါစေ။ မျက်နှာလှသောသူမ၊ ဤတီရ္ထနှင့် လင်္ဂအားဖြင့် သင်၏ဂုဏ်သတင်းသည် တည်မြဲပါစေ။ သင်၏နာမဖြင့် အမည်ခံသော သန့်ရှင်းသည့် တီရ္ထသည် မဏိကဏ္ဏိကာ ဟူ၍ ပေါ်ထွန်းလာပြီ»။

Verse 29

पुलस्त्य उवाच । भर्त्रा सह दिवं प्राप्ता पुत्रेणैव समन्विता । वालखिल्यास्तपोनिष्ठा विशेषात्तत्र संस्थिताः

ပုလස්တျက ဆိုသည်– သူမသည် ခင်ပွန်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိပြီး သားနှင့်လည်း အတူပါလာသည်။ ထိုနေရာ၌ တပဿာ၌ တည်ကြည်သော ဝါလခိလျ ရသေ့တို့အကြား အထူးသဖြင့် နေထိုင်တည်ရှိ하였다။

Verse 30

तत्र सूर्यग्रहे प्राप्ते स्नानदानादिकाः क्रियाः । यः करोति फलं तस्य कुरुक्षेत्र समं भवेत्

ထိုနေရာ၌ နေကြတ်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း စသည့် ကုသိုလ်ကိစ္စများကို ပြုလုပ်သူ၏ အကျိုးသည် ကုရုက္ခေတ္တရရှိသကဲ့သို့ တူညီလာမည်။

Verse 31

यं यं काममभिध्याय स्नानं तत्र करोति यः । तं तं प्राप्नोति राजेन्द्र सम्यग्ध्यानसमन्वितः

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ မည်သည့်ဆန္ဒကိုမဆို စိတ်ထဲတွင် အာရုံစိုက်၍ ထိုနေရာ၌ သေချာသော ဓ्यानနှင့်အတူ ရေချိုးသူသည် ထိုဆန္ဒကိုပင် ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 32

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । तीर्थे दानं यथाशक्त्या देवर्षिपितृतर्पणम्

ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးစားမှုဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ ထိုတီရ္ထ၌ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဒါနပြု၍ ဒေဝ၊ ရသေ့၊ ပိတೃတို့အား တර්ပဏ (ရေဖြင့် ပူဇော်ခြင်း) ကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်။