Adhyaya 14

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ देवं सिद्धेश्वरं परम् । सिद्धिदं प्राणिनां सम्यक्सिद्धेन स्थापितं पुरा

ပုလတ္စျာက ပြောသည်— ထို့နောက် မင်းတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးသော မင်းကြီးရေ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သခင် စိဒ္ဓေရှ္ဝရ (Siddheśvara) ထံသို့ သွားရမည်။ သူသည် သတ္တဝါတို့အား စိဒ္ဓိ (siddhi) ကို ပေးတော်မူ၏၊ အကြောင်းမူကား ရှေးကာလ၌ စိဒ္ဓာတစ်ပါးက ထိုနေရာ၌ မှန်ကန်စွာ တည်ထောင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 2

तत्र विश्वावसुर्नाम सिद्धस्तेपे महातपः । बहुवर्षाणि संस्थाप्य शिवं भक्तिपरायणः

ထိုနေရာ၌ ဝိශ්ဝာဝಸು အမည်ရှိသော သိဒ္ဓတစ်ပါးသည် သီဝကို တည်ထောင်ပူဇော်ကာ ဘက္တိဖြင့် အပြည့်အဝအပ်နှံ၍ နှစ်ပေါင်းများစွာ မဟာတပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 3

जितक्रोधो जितमदो जितसर्वेंद्रियक्रियः । तावद्वर्षसहस्रांते भगवान्वृषभध्वजः । तुतोष नृपतेस्तस्य स्वयं दर्शनमाययौ

သူသည် အမျက်ကိုလည်း အနိုင်ယူ၍ မာနကိုလည်း အနိုင်ယူကာ အင်္ဒြိယအားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ နှစ်တစ်ထောင် ပြည့်သောအခါ နွားအမှတ်တံဆိပ်တော်ကို ဆောင်သော ဘဂဝန် (သီဝ) သည် ထိုရာဇဣသီကို နှစ်သက်တော်မူ၍ ကိုယ်တိုင် ဒർശန ပေးရန် ကြွလာတော်မူ하였다။

Verse 4

अब्रवीत्तं महादेवो वरदोस्मीति पार्थिव

မဟာဒေဝသည် ထိုသူအား «အို မင်းကြီး၊ ငါသည် ဆုတောင်းပေးသူ (ဗရဒ) ဖြစ်၏» ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 5

श्रीभगवानुवाच । वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्त्तते । दास्यामि ते प्रसन्नोऽहं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ဘဂဝန်က မိန့်တော်မူသည်– «သင့်အတွက် မင်္ဂလာရှိပါစေ။ သင့်နှလုံး၌ တည်ရှိသမျှ ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့။ ငါသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏; အလွန်ရခက်ခဲသော်လည်း သင့်အား ပေးမည်»။

Verse 6

विश्वावसुरुवाच । एतल्लिंगं सुरश्रेष्ठ ध्यात्वा मनसि निश्चयम् । सर्वान्कामानवाप्नोतु प्रसादात्तव शंकर

ဝိශ්ဝာဝಸು က ပြောသည်– «ဒေဝတို့အထက်မြတ်သော အရှင်၊ ရှင်ကရာ (Śaṅkara) အို—ဤ လိင်္ဂကို စိတ်၌ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ဓ్యာနပြုလျှင်၊ သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံပါစေ»။

Verse 7

पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति स प्रोच्य तत्रैवांतरधीयत । सिद्धेश्वरं ततो गत्वा सिद्धिं याति सहस्रशः

ပုလတ္စျာက ဆို၏။ «ဤသို့ဖြစ်စေ» ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ သီဝသည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် စိဒ္ဓေရှ္ဝရသို့ သွားရောက်လျှင် စိဒ္ဓိတော်များကို ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ရရှိနိုင်၏။

Verse 8

प्रभावात्तस्य लिंगस्य कामानिष्टानवाप्नुयुः । ततो धर्मक्रियाः सर्वा गता नाशं धरातले

ထိုလိင်္ဂ၏ အံ့ဩဖွယ် အာနုဘော်ကြောင့် လူတို့သည် မိမိတို့လိုလားသည့် အရာများကို ရရှိကြ၏။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်၌ ဓမ္မကျင့်ဝတ် အားလုံးသည် ကျဆင်း၍ ပျက်စီးသို့ ဦးတည်သွား၏။

Verse 9

न कश्चिद्यजते यज्ञैर्न दानानि प्रयच्छति । सिद्धेश्वरप्रसादेन सिद्धिं यांति नरा भुवि

မည်သူမျှ ယဇ်ပူဇော်မှု မပြုကြသော်လည်း၊ မည်သူမျှ ဒါန မပေးကြသော်လည်း၊ စိဒ္ဓေရှ္ဝရ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူတို့သည် စိဒ္ဓိကို ရရှိကြ၏။

Verse 10

उच्छिन्नेषु च यज्ञेषु दानेषु नृपसत्तम । इन्द्राद्यास्त्रिदशाः सर्वे परं दुःखमुपागताः

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ယဇ်ပူဇော်မှုနှင့် ဒါနတို့ ပြတ်တောက်သွားသောအခါ၊ အိန္ဒြာတို့အပါအဝင် တိဒသဒေဝတား အားလုံးသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းဒုက္ခသို့ ကျရောက်ကြ၏။

Verse 11

ज्ञात्वा यज्ञविघातं च तद्विघाताय वासवः । वज्रेणाच्छादयामास यथा सिद्धिर्न जायते

ယဇ်ပူဇော်မှုကို တားဆီးနေကြောင်း သိမြင်သဖြင့်၊ ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) သည် ထိုတားဆီးမှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေရန် မိမိ၏ ဝဇ္ဇရ (မိုးကြိုးလက်နက်) ဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ စိဒ္ဓိ မပေါ်ပေါက်စေရန် ပြုလုပ်၏။

Verse 12

तथापि संनिधौ तस्य सिद्धेशस्य नृपोत्तम । कर्मणो जायते सिद्धिः पातकस्य परिक्षयः

သို့သော်လည်း မင်းမြတ်အို၊ ထို စိဒ္ဓေရှ (Siddheśa) ၏ နီးကပ်တော်မူရာ၌ ကိစ္စအလုပ်တို့ အောင်မြင်စိဒ္ဓိ ပေါ်ထွန်း၍ အပြစ်ပာပတို့ ပျက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 13

यस्तु माघचतुर्द्दश्यां सोमवारे नृपोत्तम । शुक्लायां वाथ कृष्णायां स्पृष्ट्वा सिद्धो भवेन्नरः

သို့ရာတွင် မင်းမြတ်အို၊ မာဃလ (Māgha) လ၏ လဆန်း/လဆုတ် တစ်ဖက်မရွေး၊ တနင်္လာနေ့ကျသော လပြည့်မတိုင်မီ ၁၄ ရက်နေ့၌ (စတုဒ္ဒရှီ) သန့်ရှင်းရာကို ထိတွေ့သူသည် စိဒ္ဓိရရှိ၍ အောင်မြင်သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 14

अद्यापि जायते सिद्धिः सत्यमेतन्मयोदितम् । तस्मात्सिद्धेश्वरं गत्वा नत्वा यास्यति सद्गतिम्

ယနေ့တိုင်အောင် စိဒ္ဓိ ပေါ်ထွန်းနေသည်—ဤသည်ကို ငါ အမှန်တကယ် ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စိဒ္ဓေရှွရ (Siddheśvara) ထံသို့ သွား၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်လျှင် ကောင်းမြတ်သော လမ်းကြောင်း (သုဂတိ) ကို ရောက်လိမ့်မည်။