Adhyaya 97

Verse 1

। सूत उवाच । ततः प्रभृति नो मन्दो रोहिणीशकटं द्विजाः । भिनत्ति वचनात्तस्य राज्ञो दशरथस्य च

စူတက ပြောသည်—ထိုအချိန်မှစ၍၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ မန္ဒ (Śanaiścara) သည် ‘ရိုဟိဏီ-ရထား’ ကို မဖျက်တော့ပေ၊ ဒဿရထ မင်း၏ စကားကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 2

तद्वृत्तांतं समाकर्ण्य तस्य शक्रः प्रहर्षितः । भूपालं तं समभ्येत्य ततश्चोवाच सादरम्

ဖြစ်ပျက်သမျှကို အပြည့်အစုံ ကြားသိပြီးနောက်၊ သက္က (အိန္ဒြ) သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေ၏။ ထိုမင်းထံ ချဉ်းကပ်ကာ ထို့နောက် လေးစားစွာဖြင့် နွေးထွေးစွာ ပြောကြားလေ၏။

Verse 3

अत्यद्भुततरं कर्म त्वयैतत्पृथिवीपते । संसाधितं यदन्येन मनसापि न चिन्त्यते

အို မြေကြီး၏ အရှင်မင်း၊ သင်ပြုစီမံပြီးမြောက်စေသော ဤကိစ္စသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ရာ ဖြစ်၏—အခြားသူတစ်ဦးက စိတ်ထဲတွင်တောင် မစဉ်းစားနိုင်သော အရာပင်။

Verse 4

अत एव हि संतुष्टिः सञ्जाताद्य तवोपरि । वरं मत्तो गृहाणाद्य तदभीष्टं हृदि स्थितम्

ထို့ကြောင့်ပင် ယနေ့ သင်အပေါ်၌ ငါ၏ စိတ်ကျေနပ်မှု ပြည့်ဝစွာ ဖြစ်ပေါ်လေပြီ။ ယခု ငါထံမှ ဆုတောင်းအခွင့် (ဗရ) ကို လက်ခံလော့—သင်၏ နှလုံး၌ တည်နေသော အလိုဆန္ဒအတိုင်း။

Verse 5

राजोवाच । त्वया सह सुरश्रेष्ठ मैत्री संप्रार्थयाम्यहम् । शाश्वती सर्वकृत्येषु परमां लोकसंस्थिताम्

မင်းကြီးက မိန့်တော်မူသည်။ အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ အကျွန်ုပ်သည် သင်နှင့် မိတ်သဟာယကို တောင်းလျှောက်ပါ၏—အမြဲတမ်းတည်မြဲ၍ အမြင့်မြတ်ကာ ကိစ္စအလုံးစုံနှင့် လောကအလုံးစုံ၌ ခိုင်မြဲစွာ တည်နေသော မိတ်ဖြစ်ပါစေ။

Verse 6

इन्द्र उवाच । एवं भवतु राजेंद्र त्वया सह सदा मम । संपत्स्यते सदा मैत्री वसोरिव च शाश्वती

အိန္ဒြာက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပါစေ၊ အို မင်းတို့၏မင်း။ သင်နှင့်အတူ အကျွန်ုပ်၏ မိတ်သဟာယသည် အမြဲတမ်းတည်မြဲမည်—ဝသု၏ မိတ်သဟာယကဲ့သို့ တည်ကြည်၍ အစဉ်အမြဲဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 7

त्वया सदैव मे पार्श्वे सभायां देवसंनिधौ । आगन्तव्यं विशेषेण येन मैत्री प्रवर्धते

သင်သည် အထူးသဖြင့် အမြဲတမ်း အကျွန်ုပ်၏ဘေး၌—နတ်တို့၏ စည်းဝေးခန်း၌၊ နတ်တို့၏ ရှေ့မှောက်၌—လာရောက်ရမည်၊ ထိုသို့ဖြင့် မိတ်သဟာယသည် ပိုမိုတိုးပွားစေမည်။

Verse 8

एवमुक्त्वा सहस्राक्षो जगाम त्रिदिवालयम् । राजापि चागतो हर्म्ये स्वकीये हर्षसंयुतः

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသူ (အိန္ဒြာ) သည် သုံးလောက၏ နတ်ဘုံအိမ်တော်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ မင်းကြီးလည်း ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့်ပြည့်စုံလျက် မိမိ၏ နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်လာ၏။

Verse 9

रक्षयित्वा जगत्सर्वं शनैश्चर कृताद्भयात् । अप्राप्यां प्राप्य संकीर्तिं स्तूयमानस्तु बन्दिभिः

ရှနိဿ္စရ (စနေ) ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ကြောက်ရွံ့မှုမှ လောကအလုံးစုံကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပြီးနောက်၊ မရနိုင်ဟု ထင်ရသော ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိကာ ကဗျာဆရာများနှင့် ကြေညာသူများက ချီးမွမ်းသီဆိုကြ၏။

Verse 10

ततः प्रभृति नित्यं स सन्ध्याकाल उपस्थिते । सायाह्नं संविधायाथ याति शक्रस्य मंदिरे

ထိုအချိန်မှစ၍ နေ့စဉ် ဆန်ဓျာအချိန်ရောက်လာသော် ညနေဆန်ဓျာကర్మကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် သက္ကရာဇ် (အိန္ဒြာ) ၏ နန်းတော်သို့ သွားလေ၏။

Verse 11

तत्र स्थित्वा चिरं श्रुत्वा गंधर्वाणां मनोहरम् । गीतं दृष्ट्वा च नृत्यं च तानादिविहितं शुभम्

ထိုနေရာ၌ ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ကာ ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ စိတ်မောဟာရသော သီချင်းကို နားထောင်၍၊ သံလှိုင်းနှင့် လှုပ်ရှားချက်အတိုင်း စီစဉ်ထားသော မင်္ဂလာနတ်ကပြားကိုလည်း ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 12

विचित्रार्थाः कथाः श्रुत्वा देवर्षीणां मुखाच्च्युताः । स्वयं च कीर्तयित्वाथ प्रयाति निजमंदिरम्

နတ်ရိသီတို့၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အဓိပ္ပါယ်ပြည့်ဝ၍ အံ့ဩဖွယ် ကထာများကို နားထောင်ပြီးနောက်၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ထပ်မံကီးတနာပြုကာ မိမိ၏ ကောင်းကင်နန်းတော်သို့ ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 13

विमानवरमारुह्य हंसबर्हिणनादितम् । मनोहरपताकाभिः समंताच्च विभूषितम्

အထူးမြတ်သော ဝိမာနကို တက်စီးလျက်၊ ဟံသာနှင့် မယုရတို့၏ အသံများဖြင့် မြည်ဟည်းကာ၊ ချစ်ဖွယ်ပတಾಕာများဖြင့် အရပ်ရပ် တန်ဆာဆင်ထားသဖြင့် ရောင်ဝါထွန်းလင်းစွာ ခရီးဆက်လေ၏။

Verse 14

यदायदा स निर्याति शक्रस्थानान्निजालयम् । तदातदाऽसने तस्य क्रियतेऽभ्युक्षणं सदा

သူသည် သက္ကရာဇ်၏ နယ်မြေမှ မိမိအိမ်ရာသို့ ထွက်ခွာသည့် အခါတိုင်း၊ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အာසနကို သန့်စင်သက္ကာရေဖြင့် အမြဲတမ်း ပက်ဖျန်းကာ ပူဇော်သန့်စင်ကြလေ၏။

Verse 15

शक्रादेशात्तदा वेत्ति न स भूपः कथंचन । अन्यस्मिन्दिवसे तस्य नारदो मुनिसत्तमः । कथयामास तत्सर्वमभ्युक्षणसमुद्भवम्

အင်ဒြာ၏ အမိန့်ကြောင့် ထိုဘုရင်သည် အကြောင်းအရာကို လုံးဝမသိခဲ့။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင် မုနိတို့အထွတ်အမြတ် နာရဒ မုနိက ထိုသန့်စင်ရေဖျန်းပူဇော်ပွဲ ပေါ်ပေါက်လာပုံအားလုံးကို ပြောကြား하였다။

Verse 16

वृत्तांतं तस्य राजर्षेस्तस्यैव गृहमागतः । तीर्थयात्रा प्रसंगेन विद्वेषपरिवृद्धये

ထိုရာဇဋ္ဌိ၏ အိမ်တော်သို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်လာပြီး၊ တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) အကြောင်းအရာနှင့် ဆက်စပ်ကာ ထိုဖြစ်ရပ်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆို၍ မုန်းတီးမှုကို ပိုမိုကြီးထွားစေ하였다။

Verse 17

तच्छ्रुत्वा नारदेनोक्तं श्रद्धेयमपि भूपतिः । न चक्रे हृदयेऽधर्ममात्मानं परिचिंतयन्

နာရဒပြောသောစကားကို ကြားသော်လည်း ယုံကြည်ထိုက်သည့်အရာဖြစ်ပါစေ၊ ဘုရင်သည် မိမိကိုယ်ကို သေချာစွာ ဆင်ခြင်ကာ အဓမ္မကို နှလုံးထဲသို့ မသွင်းခဲ့။

Verse 18

तथापि कौतुकाविष्टो गत्वा शक्रनिवेशनम् । अन्यस्मिन्दिवसे स्थित्वा चिरं तत्र समुत्थितः

သို့ရာတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် လှုပ်ရှားသွားကာ အင်ဒြာ၏ နေရာတော်သို့ သွားရောက်하였다။ နောက်တစ်နေ့တွင် ထိုနေရာ၌ အချိန်ကြာကြာ နေပြီးနောက် ထ၍ လှုပ်ရှားသွား하였다။

Verse 19

अलक्ष्यं वीक्षयामास स्वासनं दूरमास्थितः । किंचित्सद्मांतरं प्राप्य कौतूहलसमन्वितः

သူသည် မမြင်သာအောင် နေ၍ အဝေးမှ မိမိ၏ ထိုင်ခုံကို စူးစမ်းကြည့်ရှု하였다။ ထို့နောက် စူးစမ်းလိုစိတ်ပြည့်ဝကာ နန်းတော်အတွင်းရှိ အခြားအခန်းတစ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 20

ततः शक्रसमादेशादुत्थाय सुरकिंकरः । प्रोक्षयामास तोयेन पार्थिवस्य तदासनम्

ထို့နောက် အိန္ဒြာ၏ အမိန့်တော်အရ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမှုထမ်းတစ်ဦး ထ၍ ရေသန့်ဖြင့် ထိုမင်း၏ အာသနကို ပက်ဖျန်းသန့်စင်하였다။

Verse 21

तद्दृष्ट्वा कोपसंपन्नः स राजाऽभ्येत्य वासवम् । प्रोवाच किमिदं शक्र प्रोक्ष्यते यन्ममासनम्

ထိုအရာကို မြင်သော် မင်းသည် ဒေါသပြင်းထန်၍ ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ—“အို ရှက္ကရာ၊ ငါ့အာသနကို အဘယ်ကြောင့် ရေဖြင့် ပက်ဖျန်းနေသနည်း” ဟု မေးလေ၏။

Verse 22

किं मया निहता विप्राः किं वा विप्रसमुद्भवम् । शासनं लोपितं किंचित्किं वा विप्रा विनिंदिताः

“ငါသည် ဘြာဟ္မဏတို့ကို သတ်ခဲ့သလား။ သို့မဟုတ် ဘြာဟ္မဏတို့မှ ပေါ်ပေါက်သည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာကို ထိခိုက်စေခဲ့သလား။ ဓမ္မတရားနှင့်ညီသော အုပ်ချုပ်ရေးစည်းကမ်းကို အနည်းငယ်ပင် ဖျက်လှန်ခဲ့သလား။ သို့မဟုတ် ဘြာဟ္မဏတို့ကို ငါက မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သလား။”

Verse 23

किं वा नष्टोऽस्मि संग्रामे दृष्ट्वा शत्रून्समागतान् । दैन्यं वा जल्पितं तेषां भयत्रस्तेन चेतसा

“သို့မဟုတ် ရန်သူတို့ စုဝေးလာသည်ကို မြင်၍ စစ်ပွဲ၌ ငါ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သလား။ သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေစဉ် သူတို့ရှေ့တွင် အားလျော့သံစကားများ ပြောခဲ့သလား။”

Verse 24

मम राज्येऽथवा शक्र दुर्बलो बलवत्तरैः । पीड़्यते वाथ चौराद्यैर्मुष्यते वंचकैस्तथा

“သို့မဟုတ် အို ရှက္ကရာ၊ ငါ့နိုင်ငံတွင် အားနည်းသူတို့ကို အားကြီးသူတို့က ဖိနှိပ်နေသလား။ သို့မဟုတ် လူတို့သည် ခိုးသူတို့ကြောင့် လုယက်ခံရပြီး လိမ်လည်သူတို့ကြောင့်လည်း လှည့်ဖြားခံနေရသလား။”

Verse 25

किं वा राज्ये मदीये च जायते योनिविप्लवः । संकरो वाथ वर्णानां परित्यक्तविधिक्रमः

သို့မဟုတ် ငါ၏နိုင်ငံတွင် မျိုးရိုးနှင့် မွေးဖွားမှုအပေါ် အလွဲအချော် ဖြစ်ပေါ်လာသလော။ သို့မဟုတ် ဝဏ္ဏအဆင့်များ ရောထွေးကာ သင့်တော်သော စည်းကမ်းနှင့် ရိတုအခမ်းအနားများကို စွန့်ပစ်ထားသလော။

Verse 26

किं वा दुर्जनवाक्येन दूषितो दोषवर्जितः । दंड्यते मम राज्ये च केनचित्त्रिदशेश्वर

သို့မဟုတ် တိဒသတို့၏အရှင်၊ အပြစ်ကင်းသူတစ်ဦးကို လူဆိုးတို့၏စကားဖြင့် အညစ်အကြေးတင်ကာ ငါ၏နိုင်ငံတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အပြစ်ဒဏ်ပေးနေသလော။

Verse 27

किं वा चौरोऽथ पापो वा गृहीतो दोषवान्स्वयम् । मुच्यते द्रव्यलोभेन तथान्यो वा जुगुप्सितः

သို့မဟုတ် ခိုးသူ သို့မဟုတ် အခြားအပြစ်သားတစ်ဦးကို အပြစ်ရှိကြောင်းအမှန်နှင့် ဖမ်းမိထားသော်လည်း ငွေကြေးလိုဘမှုကြောင့် လွှတ်ပေးသလော။ သို့မဟုတ် အရှက်ဖွယ်သူတစ်ဦးကိုလည်း လွှတ်ထားသလော။

Verse 28

किंस्विन्मया परित्यक्तः कोऽप्यत्र शरणागतः । भयत्रस्तः सुभीतेन प्राणानां त्रिदशाधिप

တိဒသတို့၏အရှင်၊ ဤနေရာ၌ ခိုလှုံရန်လာသူ တစ်ဦးဦးကို ငါက စွန့်ပစ်ခဲ့ဖူးသလော။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် တုန်လှုပ်ကာ အသက်ကိုကပ်လျက်ရှိသူကိုလေ။

Verse 29

कस्य वा पृष्ठमांसानि भक्षितानि मया क्वचित् । कच्चिच्च त्रिदशाधीष ब्राह्मणस्य विशेषतः

ငါသည် မည်သူ၏ ကျောသားကို မည်သည့်အခါက စားခဲ့ဖူးသနည်း။ မဟုတ်ပါ—တိဒသတို့၏အရှင်—အထူးသဖြင့် ဘြာဟ္မဏ၏အသားကို မစားခဲ့ပါ။

Verse 30

किं वा दानं मया दत्त्वा ब्राह्मणाय महात्मने पश्चात्तापः । कृतः पश्चाद्दत्तं चोपेक्षितं च वा

သို့မဟုတ် မဟာအတ္တမန် ဗြာဟ္မဏာတော်အား အလှူပေးပြီးနောက် ငါသည် နောင်တရခဲ့သလော။ သို့မဟုတ် ပေးပြီးနောက် ထိုအလှူနှင့် ထိုက်တန်သောဂုဏ်ပြုမှုကို လျစ်လျူရှုခဲ့သလော။

Verse 31

किं वा राज्ये मदीये च दीनानां प्रपतंति च । अश्रुपाता दिवारात्रं दुःखितानां समंततः

သို့မဟုတ် ငါ၏နိုင်ငံတွင် ဆင်းရဲသူတို့ ပျက်စီးမှုသို့ကျရောက်ပြီး၊ ဒုက္ခရောက်သူတို့၏ မျက်ရည်များသည် နေ့ညမပြတ် အရပ်ရပ်မှ စီးကျနေသလော။

Verse 32

दैवं वा पैतृकं वापि किं वा कर्म गृहे मम । लोपं गच्छति देवेन्द्र क्रियते वा विधिच्युतम्

ဟေ ဒေဝိန္ဒြာ၊ ငါ့အိမ်တွင် နတ်ဘုရားဆိုင်ရာ ပူဇော်ပွဲ သို့မဟုတ် ဘိုးဘွားပူဇော်ပွဲ၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်တာဝန်မဆို ပျောက်ကွယ်သွားနေသလော၊ သို့မဟုတ် စည်းကမ်းနည်းလမ်းမှ လွဲ၍ ပြုလုပ်နေသလော။

Verse 33

यत्त्वया क्रियते नित्यं तोयैरभ्युक्षणं मम । आसनस्य द्रुतं ब्रूया यत्पापं विहितं मया

သင်သည် ငါ၏အာသနကို ရေဖြင့် အမြဲတမ်း ပက်ဖျန်းနေသဖြင့်၊ ငါက ပြုမိသော အပြစ်သည် မည်သို့နည်းဟု အမြန်ပြောပါ။

Verse 34

इन्द्र उवाच । न विद्यते महाराज शरीरे तव पातकम् । न राष्ट्रे च कुले गेहे भृत्यवर्गे विशेषतः

ဣန္ဒြာက ဆိုသည်—ဟေ မဟာရာဇာ၊ သင်၏ကိုယ်ခန္ဓာ၌ အပြစ်မရှိ။ သင်၏နိုင်ငံ၌လည်း မရှိ၊ သင်၏မျိုးရိုး၊ အိမ်ထောင်၊ ထို့ပြင် အထူးသဖြင့် အမှုထမ်းအစုအဝေး၌လည်း မရှိ။

Verse 35

परं शृणु प्रवक्ष्यामि यत्ते पापं भविष्यति । तेन संप्रोक्ष्यते चैव आसनं सर्वदैव तु

နားထောင်ပါ၊ သင်၌ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အပြစ်အနာဂတ်ကို ငါပြောမည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သင်၏ ထိုင်ခုံကို အမြဲတမ်း သန့်စင်ရေဖြင့် ပက်ဖျန်းထားသည်။

Verse 36

अपुत्रस्य गतिर्नास्ति न च स्वर्गं प्रपद्यते । पैतृकेण नरो ग्रस्तो य ऋणेन सदा नृप

အို မင်းကြီး၊ သားမရှိသူအတွက် ရှေ့ဆက်သွားရာလမ်းမရှိ၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့လည်း မရောက်နိုင်။ လူသည် ဘိုးဘွားအကြွေး (pitṛ-ṛṇa) ကြောင့် အမြဲတမ်း ချုပ်ကိုင်ခံရသည်။

Verse 37

द्वेष्यतां याति देवानां पितॄणां च विशेषतः । यदा पश्यति पुत्रस्य वदनं पुरुषो नृप

အို မင်းကြီး၊ လူတစ်ယောက်က မိမိသား၏ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် နတ်တို့၏ ချစ်ခင်ခံရသူ ဖြစ်လာပြီး အထူးသဖြင့် ဘိုးဘွားတို့၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိသည်။

Verse 38

आनृण्यं समवाप्नोति पितॄणां स तदा ध्रुवम् । स त्वं नैव गतो राजन्नानृण्यं यन्मयोदितम्

ထိုအခါ သူသည် ဘိုးဘွားတို့အပေါ်ရှိ အကြွေးမှ လွတ်ကင်းခြင်းကို အမှန်တကယ် ရရှိသည်။ သို့သော် မင်းကြီး၊ ငါဆိုသော အကြွေးကင်းခြင်းကို သင်မရောက်သေး။

Verse 39

पितॄणां तेन ते नित्यमासनेऽभ्युक्षणं कृतम् । तस्माद्यतस्व पुत्रार्थं यदीच्छसि परां गतिम्

ထို့ကြောင့် ဘိုးဘွားတို့အတွက် သင်၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် သန့်စင်ရေ ပက်ဖျန်းခြင်းကို နေ့စဉ် ပြုလုပ်သည်။ ထို့ကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂတိကို လိုလားလျှင် သားရရန် ကြိုးစားပါ။

Verse 40

आत्मानं नरकात्त्रातुं पुंसंज्ञाच्च तथा नृप । एवमुक्तः स शक्रेण राजा दशरथस्तदा

အို မင်းကြီး၊ မိမိကိုယ်ကို နရကမှ ကယ်တင်ရန်နှင့် ယောကျ်ားဘဝ၏ အခွင့်အရေးကိုလည်း ရရှိစေရန်—ဤသို့ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) က မိန့်ကြားသဖြင့် ထိုအခါ ဒဿရထ မင်းကြီးသည် ထိုစကားကို ခံယူလေ၏။

Verse 41

दुःखेन महता युक्तो लज्जयाऽधोमुखः स्थितः । आमंत्र्याथ सहस्राक्षं गत्वाऽयोध्यां निजां पुरीम् । अमात्यानां निजं राज्यमर्पयामास सत्वरः

ဒုက္ခကြီးဖြင့် ဖိစီးခံရ၍ အရှက်ကြောင့် မျက်နှာချထားလျက် ရပ်နေ၏။ ထို့နောက် မျက်တစ်ထောင်ရှိသော သဟသ္ရာက္ခ (အိန္ဒြာ) ကို နှုတ်ဆက်ကာ မိမိမြို့တော် အယောဓျာသို့ သွားပြီး၊ မိမိနိုင်ငံကို အမတ်တို့ထံ အလျင်အမြန် အပ်နှံလေ၏။

Verse 42

ततः प्रोवाच तान्सर्वांस्तपः कार्यं मयाऽधुना । यावत्पुत्रस्य संप्राप्तिस्तावदेव न संशयः

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးကို မိန့်ကြားလေသည်—“ယခုမှစ၍ ငါသည် တပသ (အကျင့်တရား) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ သားတော်ကို ရရှိသည့်အထိ ဆက်လက်ပြုမည်၊ သံသယမရှိ။”

Verse 43

एतद्राज्यं प्रयत्नेन रक्षणीयं यथाविधि । युष्माभिर्मम वाक्येन यावदागमनं मम

“ငါပြန်လာသည့်အထိ၊ ငါ၏အမိန့်အတိုင်း သင်တို့သည် ဤနိုင်ငံကို ကြိုးစား၍ စည်းကမ်းတကျ ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရမည်။”

Verse 44

मंत्रिण ऊचुः । युक्तमेतन्महाराज पुत्रार्थं यत्समुद्यमः । क्रियते पुत्रहीनस्य किं राज्येन धनेन वा

အမတ်တို့က လျှောက်ကြားလေသည်—“မဟာမင်းကြီး၊ ဤအရာသည် သင့်လျော်ပါသည်။ သားတော်အတွက် ကြိုးပမ်းခြင်းသည် အမှန်တကယ် လိုအပ်ပါသည်။ သားမရှိသူအတွက် နိုင်ငံတော် သို့မဟုတ် ဥစ္စာဓနသည် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။”

Verse 45

वयं रक्षां करिष्यामस्तव राज्ये समंततः । निर्वृतिं त्वं समास्थाय कुरु पुत्रकृते तपः

«သင်၏နိုင်ငံကို အရပ်ရပ်မှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည်။ သင်သည် စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု၌ တည်ကာ သားတော်ရရန် တပသ (အာစီတပ) ကို ပြုလုပ်ပါ»။

Verse 46

कार्तिकेयपुरं गत्वा यत्र पित्रा पुरा तव । तपस्तप्तं यथा लब्धा सिद्धिश्च मनसेप्सिता

«ကာတိကေယပုရသို့ သွားပါ။ အဲဒီနေရာမှာ သင်၏ဖခင်က ယခင်က တပသကို ကျင့်ခဲ့ပြီး၊ ထိုတပသကြောင့် စိတ်နှလုံးလိုလားသည့် အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) ကို ရရှိခဲ့သည်»။

Verse 97

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये दशरथकृततपःसमुद्योगवर्णनंनाम सप्तनवतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၏ «ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာ» အတွင်း၊ ဆဋ္ဌမခဏ္ဍ «နာဂရခဏ္ဍ» တွင်၊ သန့်ရှင်းသော «သရီ ဟာဋကေရှွရ က္ෂೇತ್ರ» မာဟာတ်မျ၌ «ဒဿရထမင်း၏ တပသ စတင်ဆောင်ရွက်မှု ဖော်ပြချက်» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၉၇ ပြီးဆုံး၏။