Adhyaya 66

Verse 1

। सूत उवाच । तथा तत्रास्ति विख्यातं रामह्रद इति स्मृतम् । यत्र ते पितरस्तेन रुधिरेण प्रतर्पिताः

စူတက ပြောသည်—ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ “ရာမဟ္ရဒ” ဟု အမှတ်ရကြသော နာမည်ကြီး ရေကန်တစ်ကန် ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ပိတೃများသည် ထိုသွေးပူဇော်မှုကြောင့် စိတ်ကျေနပ်ခဲ့ကြသည်။

Verse 2

तत्र भाद्रपदे मासि योऽमावास्यामवाप्य च । पितॄन्संतर्पयेद्भक्त्या सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ထိုနေရာ၌ ဘာဒြပဒ မာသတွင် အမဝါသီနေ့၌ လာရောက်၍ ပိတೃများကို သဒ္ဓါဘက္တိဖြင့် ဆန်တော်ပေးသူသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးပုဏ္ဏားကို ရလိမ့်မည်။

Verse 3

ऋषय ऊचुः । अत्याश्चर्यमिदं सूत यद्ब्रवीषि महामते । यत्तेन पितरस्तत्र रुधिरेण प्रतर्पिताः

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ရာပင်၊ အို စူတာ၊ မဟာမတိ၊ သင်ပြောကြားသမျှမှာ—ထိုနေရာ၌ ပိတೃများသည် သွေးဖြင့် တရ্পဏခံ၍ ကျေနပ်ခဲ့ကြသည်ဟု ဆို၏။

Verse 4

पितृणां तर्पणार्थाय मेध्याः संकीर्तिता बुधैः । पदार्था रुधिरं प्रोक्तं राक्षसानां प्रतर्पणे

ပိတೃတို့ကို တရ্পဏပြုရန်အတွက် သန့်ရှင်း၍ သင့်လျော်သော ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ပညာရှိတို့က စာရင်းပြုထားကြ၏။ သို့ရာတွင် သွေးကိုမူ ရာක්ෂသတို့ကို ကျေနပ်စေရာ ပူဇော်ပစ္စည်းဟု ဆိုကြသည်။

Verse 5

श्रुतिस्मृतिविरुद्धं च कर्म सद्भिर्विगर्हितम् । जामदग्न्येन तच्चीर्णं कस्मात्सूत वदस्व नः

ဤအမှုသည် ရှရုတိနှင့် စမෘတိတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ပြီး သဒ္ဓါရှိသူတို့က ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျက် ဘာကြောင့် ဂျာမဒဂ္နျ (Jāmadagnya) က ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ အို စူတာ၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။

Verse 6

सूत उवाच । तेन कोपवशात्कर्म प्रतिज्ञां परिरक्षता । तत्कृतं तर्पिता येन पितरो रुधिरेण ते

စူတာက ဆို၏။ ဒေါသအာဏာအောက်၌ ကျရောက်၍ မိမိ၏ ကတိသစ္စာကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ထိုအမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုကြောင့်ပင် ပိတೃတို့သည် သွေးဖြင့် တရ্পဏခံကာ ကျေနပ်ခဲ့ကြ၏။

Verse 7

पिता तस्य पुरा विप्रा जमदग्निर्निपातितः । क्षत्रियेण स्वधर्मस्थो विना दोषं द्विजोत्तमाः

အို ဘြာဟ္မဏတို့၊ ယခင်က သူ၏အဖေ ဂျမဒဂ္နိ (Jamadagni) သည် က္ଷတ္တရိယတစ်ဦး၏ လက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။ ထိုဒွိဇောတ္တမသည် မိမိဓမ္မ၌ တည်ကြည်၍ အပြစ်မရှိသူဖြစ်၏။

Verse 8

ततः कोपपरीतेन तेन प्रोक्तं महात्मना । रक्तेन क्षत्रियोत्थेन संतर्प्याः पितरो मया

ထို့နောက် ဒေါသလွှမ်းမိုးသဖြင့် ထိုမဟာအတ္တမက ပြောကြားသည်– «က்ஷတ္ရိယတို့မှ ပေါက်ဖွားသော သွေးဖြင့် ငါ၏ ပိတೃများကို ငါက တర్పဏာဖြင့် ကျေနပ်စေမည်» ဟု။

Verse 9

एतस्मात्कारणात्तेन रुधिरेण महात्मना । पितरस्तर्पिता सम्यक्तिलमिश्रेण भक्तितः

ထိုအကြောင်းကြောင့် မဟာအတ္တမက ထိုသွေးဖြင့် ပိတೃများကို တိတိကျကျ တర్పဏာပြု၍ သဒ္ဓါဖြင့် လုပ်ဆောင်ကာ နှမ်းစေ့နှင့် ရောနှော၍ ကျေနပ်စေ하였다။

Verse 10

ऋषय ऊचुः । जमदग्निर्हतः कस्मात्क्षत्रियेण महामुनिः । किंनामा स च भूपालो विस्तराद्वद सूत तत्

ရိရှီတို့က မေးကြသည်– «မဟာမုနိ ဇမဒဂ္နိကို က္ෂတ္ရိယတစ်ဦးက အဘယ်ကြောင့် သတ်ခဲ့သနည်း။ ထိုဘုရင်၏ အမည်ကား အဘယ်နည်း။ အို စူတ၊ ထိုအကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ» ဟု။

Verse 11

सूत उवाच । ऋचीकतनयः पूर्वं जमदग्निरिति स्मृतः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तत्रासीद्दग्धकल्मषः

စူတက ပြောသည်– «ရှေးက ရိချီက၏ သားကို ဇမဒဂ္နိဟု လူသိများခဲ့သည်။ ဟာဋကေရှွရ သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ နေထိုင်ခဲ့ပြီး အပြစ်အညစ်တို့ မီးလောင်သကဲ့သို့ ပျောက်ကင်းနေ하였다» ဟု။

Verse 12

चत्वारस्तस्य पुत्राश्च बभूवुर्गुणसंयुताः । जघन्योऽपि गुणज्येष्ठस्तेषां रामो बभूव ह

သူ၏ သားလေးယောက်ရှိ၍ အားလုံးက ဂုဏ်သတ္တိနှင့် ပြည့်စုံကြသည်။ အငယ်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း ရာမသည် သူတို့အနက် အထူးကောင်းမြတ်၍ အမြင့်ဆုံးဖြစ်하였다။

Verse 13

कदाचिद्वसतस्तस्य जमदग्नेर्महावने । पुत्रेषु कन्दमूलार्थं निर्गतेषु वनाद्बहिः

တစ်ခါတစ်ရံ မဟာတောအတွင်း၌ ဂျမဒဂ္နိ မုနိ နေထိုင်စဉ်၊ သားတို့သည် အမြစ်နှင့် သစ်သီးများ စုဆောင်းရန် တောမှ အပြင်သို့ ထွက်သွားကြ၏။

Verse 14

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो हैहयाधिपतिर्बली । सहस्रार्जुन इत्येव विख्यातो यो महीतले

ထိုအချိန်အတွင်း၌ ဟိုင်းဟယ မင်းအုပ်ချုပ်သူ အင်အားကြီးသူ ရောက်လာ၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် “သဟသ္ရာာရ္ဇုန” ဟူ၍ နာမည်ကျော်သူပင် ဖြစ်၏။

Verse 15

मृगलिप्सुर्वने तस्मिन्भ्रममाण इतस्ततः । श्रमार्तो वृषराशिस्थे भास्करे दिनमध्यगे

အမဲလိုက်လိုစိတ်ဖြင့် ထိုတောအတွင်း ဟိုဒီလှည့်လည်သွားလာ၏။ နေ့လယ်တွင် နေမင်းသည် ဝೃಷဘ ရာသီ၌ တည်နေချိန်၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ အားကုန်သွား၏။

Verse 18

अथ तं पार्थिवं दृष्ट्वा स मुनिस्तुष्टिसंयुतः । अर्घं दत्त्वा यथान्यायं स्वागतेनाभिनंद्य च

ထို့နောက် ထိုဘုရင်ကို မြင်သော် မုနိသည် ကြည်နူးမေတ္တာဖြင့် ပြည့်စုံလျက်၊ ထုံးတမ်းအတိုင်း အရ္ဃျ (arghya) ကို ပူဇော်၍ သင့်လျော်သော စကားဖြင့် ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်၏။

Verse 19

सोऽपि तं प्रणिपत्योच्चैर्विनयेन समन्वितः । प्रतिसंभाषयामास कुशलं पर्यपृच्छत

သူလည်း မုနိအား လေးစားစွာ ဦးချ၍၊ နှိမ့်ချမှုနှင့် ပြည့်စုံလျက် ပြန်လည်စကားပြောကာ ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးမြန်း၏။

Verse 20

राजोवाच । कच्चित्ते कुशलं विप्र पुत्रशिष्यान्वितस्य च । साग्निहोत्र कलत्रस्य परिवारयुतस्य च

မင်းကြီးက မေးတော်မူ၏— «အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်သည် ကောင်းကျိုးချမ်းသာရှိပါသလော။ သားသမီးနှင့် တပည့်များနှင့်တကွ၊ အဂ္နိဟောတရ မီးပူဇော်မှုနှင့် ဇနီးနှင့်တကွ၊ အိမ်ထောင်စုနှင့် အမှုထမ်းများနှင့်တကွလည်း ကောင်းပါသလော»

Verse 21

अद्य मे सफलं जन्म जीवितं सफलं च मे । यत्त्वं तपोनिधिर्दृष्टः सर्वलोकनमस्कृतः

«ယနေ့ ငါ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးပြည့်စုံ၏၊ ငါ၏ အသက်တာလည်း အကျိုးပြည့်စုံ၏။ အကြောင်းမူကား သင်—တပဿာ၏ خز خز (အဖိုးတန်သိုလှောင်ရာ) ဖြစ်၍ လောကအားလုံးက ဦးညွတ်ကန်တော့သောသူကို ငါမြင်တွေ့ရသောကြောင့်»။

Verse 22

एवमुक्त्वा स राजर्षिर्विश्रम्य सुचिरं ततः । पीत्वापस्तमुवाचेदं प्रणिपत्य महामुनिम्

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ရာဇဣသီသည် အချိန်ကြာကြာ အနားယူ၏။ ထို့နောက် ရေသောက်ပြီး မဟာမုနိကို ဦးညွတ်ပူဇော်ကာ ဤသို့ ပြောကြားလေ၏။

Verse 23

अनुज्ञां देहि मे ब्रह्मन्प्रयास्यामि निजं गृहम् । मम कृत्यं समादेश्यं येन ते स्यात्प्रयोजनम्

«အို ဗြဟ္မန်၊ ကျွန်ုပ်အား ခွင့်ပြုပါ။ ကျွန်ုပ်သည် မိမိအိမ်သို့ ထွက်ခွာမည်။ သင်၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် ကျွန်ုပ်ပြုရမည့် တာဝန်ကို အမိန့်ပေးတော်မူပါ»။

Verse 24

जमदग्निरुवाच । देवतार्चनवेलायां त्वं मे गृहमुपागतः । मनोरथ इव ध्यातः सर्वदेवमयोऽतिथिः

ဇမဒဂ္နိက မိန့်တော်မူ၏— «နတ်ဘုရားများကို ပူဇော်သည့် အချိန်တော်၌ သင်သည် ငါ၏ အိမ်သို့ ရောက်လာ၏။ စိတ်တွင် အမြဲတမ်း ဆုတောင်းထင်မြင်ထားသကဲ့သို့ပင်။ အတိഥိအဖြစ် သင်သည် နတ်ဘုရားအားလုံး၏ အရုပ်သဘောကို ဆောင်ထားသူဖြစ်၏»။

Verse 25

तस्मान्मेऽस्ति परा प्रीतिर्भक्तिश्च नृपसत्तम । तत्कुरुष्व मया दत्तं स्वहस्तेनैव भोजनम्

ထို့ကြောင့် မင်းမြတ်အရှင်၊ အရှင်အပေါ် ကျွန်ုပ်၌ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုနှင့် ဘက္တိယုံကြည်မှု အလွန်ကြီးမားပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့်ပင် ဆက်ကပ်ပေးသော အစာကို လက်ခံသုံးဆောင်ပါ။

Verse 26

राजा वा ब्राह्मणो वाथ शूद्रो वाप्यंत्यजोऽपि वा । वैश्वदेवान्तसंप्राप्तः सोऽतिथिः स्वर्गसंक्रमः

မင်းဖြစ်စေ၊ ဗြာဟ္မဏဖြစ်စေ၊ ရှုဒ္ဒရဖြစ်စေ၊ အနိမ့်ဆုံးဟု ခေါ်သောသူဖြစ်စေ—Vaiśvadeva ပူဇော်ချိန်အဆုံးသို့ တိတိကျကျ ရောက်လာသူသည် အမှန်တကယ် အတိഥိ (ဧည့်သည်) ဖြစ်၍ ကောင်းကင်သို့ ကူးသန်းရာ တံခါးပေါက် ဖြစ်၏။

Verse 27

राजोवाच । ममैते सैनिका ब्रह्मञ्छतशोऽथ सहस्रशः । तैरभुक्तैः कथं भोक्तुं युज्यते मम कीर्तय

မင်းက ပြောသည်—“အို ဗြာဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်၏ စစ်သည်တို့သည် ရာချီ ထောင်ချီ ရှိကြသည်။ သူတို့ မစားရသေးလျှင် ကျွန်ုပ်က ဘယ်လို စားသင့်ပါမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။”

Verse 28

जमदग्निरुवाच । सर्वेषां सैनिकानां ते संप्रदास्यामि भोजनम् । नात्र चिंता त्वया कार्या मुनिर्निष्किंचनो ह्यहम्

ဇမဒဂ္နိက ပြောသည်—“အရှင်၏ စစ်သည်အားလုံးအတွက် အစာကို ကျွန်ုပ်ပေးမည်။ ဤအကြောင်းကို စိုးရိမ်ရန် မလိုပါ—ကျွန်ုပ်သည် ပိုင်ဆိုင်မှုမရှိသော မုနိ ဖြစ်ပါသည်။”

Verse 29

यैषा पश्यति राजेंद्र धेनुर्बद्धा ममांतिके । एषा सूते मनोभीष्टं प्रार्थिता सर्वदैव हि

အို မင်းတို့၏ အရှင်၊ ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်အနီးတွင် ချည်ထားသော နွားမကို မြင်ပါသလား။ သူမကို တောင်းလျှင် အမြဲတမ်း စိတ်နှလုံးလိုရာကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်သည်။

Verse 30

सूत उवाच । ततश्च कौतुकाविष्टः स नृपो द्विजसत्तमाः । बाढमित्येव संप्रोच्य तस्मिन्नेवाश्रमे स्थितः

သုတက ပြော၏။ ထို့နောက် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်ဝသော မင်းသည် “အဲဒီအတိုင်းပဲ” ဟု ပြန်ဆိုကာ၊ အို ဒွိဇမြတ်တို့၊ ထိုအာရှရမ်၌ပင် နေထိုင်လေ၏။

Verse 31

ततः संतर्प्य देवांश्च पितॄंश्च तदनंतरम् । पूजयित्वा हविर्वाहं ब्राह्मणांश्च ततः परम्

ထို့နောက် မင်းသည် ပထမဦးစွာ ဒေဝတားတို့ကို စိတ်ကျေနပ်စေကာ၊ ထို့နောက် ပိတೃတို့ကိုလည်း ပူဇော်ကျွေးမွေး၏။ ထို့ပြင် ဟဝိရ်ကို သယ်ဆောင်သူ အဂ္နိကို ဂုဏ်ပြုပူဇော်ပြီး၊ နောက်တစ်ဆင့် ဘြာဟ္မဏတို့ကိုလည်း ရိုသေကန်တော့လေ၏။

Verse 32

उपविष्टस्ततः सार्धं सर्वैर्भृत्यैर्बुभुक्षितैः । श्रमार्तैर्विस्मयाविष्टैः कृते तस्य द्विजोत्तमाः

ထို့နောက် မင်းသည် အမှုထမ်းအားလုံးနှင့်အတူ ထိုင်လေ၏—သူတို့သည် ဆာလောင်၍ အလုပ်ပင်ပန်းကာ အံ့ဩမှုဖြင့် တုန်လှုပ်နေကြ၏။ ထိုအခါ ဒွိဇမြတ်သည် မင်းအတွက် ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်လုပ်ဆောင်လေ၏။

Verse 33

ततः स प्रार्थयामास तां धेनुं मुनिसत्तमः । यो यत्प्रार्थयते देहि भोज्यार्थं तस्य तच्छुभे

ထို့နောက် မုနိမြတ်သည် ထိုနွားမကို တောင်းပန်လေ၏—“အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ မည်သူမဆို တောင်းဆိုသမျှကို အစားအစာအတွက် ပေးသနားပါ” ဟု။

Verse 34

ततः सा सुषुवे धेनुरन्नमुच्चावचं शुभम् । पक्वान्नं च विशेषेण चित्ताह्लादकरं परम्

ထို့နောက် ထိုနွားမသည် မင်္ဂလာရှိသော အစားအစာမျိုးစုံကို ပေါများစွာ ထုတ်ပေးလေ၏။ အထူးသဖြင့် ချက်ပြီးသော ဟင်းလျာများသည် စိတ်ကို အလွန်ပျော်ရွှင်စေ၏။

Verse 35

ततः खाद्यं च चव्यं च लेह्यं चोष्यं तथैव च । व्यंजनानि विचित्राणि कषायकटुकानि च । अम्लानि मधुराण्येव तिक्तानि गुणवंति च

ထို့နောက် ကိုက်စားရသော အစာ၊ ဝါးစားရသော အစာ၊ လျှာဖြင့်လျက်စားရသော အစာ၊ စုပ်စားရသော အစာတို့ ပေါ်ထွန်းလာ၍၊ အမျိုးမျိုးသော ဟင်းလျာများလည်း ပေါ်လာသည်။ ချဉ်တင်းသောအရသာ၊ စပ်သောအရသာ၊ ချဉ်သောအရသာ၊ ချိုသောအရသာ၊ ခါးသောအရသာတို့ဖြင့်—အားလုံးက ဂုဏ်ရည်ပြည့်ဝ၏။

Verse 36

एवं प्राप्य परां तृप्तिं तया धेन्वा स भूपतिः । सेवकैः सबलैः सार्ध मन्नैरमृतसंभवैः

ဤသို့ ထိုနွားမ၏အာနုಭಾವကြောင့် အမြင့်ဆုံးသော တೃप्तိကို ရရှိပြီး၊ ဘုရင်သည် အမှုထမ်းများနှင့် စစ်သည်များနှင့်အတူ အမృతမှ ပေါက်ဖွားသကဲ့သို့သော အစာများဖြင့် ပြည့်ဝစွာ ကျေနပ်တော်မူ၏။

Verse 37

ततो भुक्त्यवसाने तु प्रार्थयामास भूपतिः । तां धेनुं विस्मयाविष्टो जमदग्निं महामुनिम्

ထို့နောက် အစာစားခြင်းပြီးဆုံးသည့်အခါ၊ အံ့ဩခြင်းဖြင့် မူးမော်နေသော ဘုရင်သည် ထိုနွားမအကြောင်းကို မဟာမုနိ ဇမဒဂ္နိအား တောင်းဆိုလျက် မေတ္တာရပ်ခံ၏။

Verse 38

कामधेनुरियं ब्रह्मन्नार्हारण्यनिवासिनाम् । मुनीनां शान्तचित्तानां तस्माद्यच्छ मम स्वयम्

“အို ဗြာဟ္မဏာ၊ ဤနွားမသည် ကာမဓေနု ဖြစ်၏။ သစ်တောတွင် နေထိုင်သော စိတ်ငြိမ်းချမ်းသည့် မုနိတို့အတွက်သာ သင့်တော်၏။ ထို့ကြောင့် သင်ကိုယ်တိုင် ငါ့အား ပေးအပ်ပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 39

येनाऽकरान्करोम्यद्य लोकांस्तस्याः प्रभावतः । साधयामि च दुर्गस्थाञ्छत्रून्भूरिबलान्वितान्

“ထိုနွားမ၏ အာနုಭಾವကြောင့် ငါသည် ယနေ့တင်ပင် လောကတို့ကို အခွန်ဆက် ပေးစေမည်။ ထို့ပြင် ခိုင်ခံ့သော ကာကွယ်ရေးမြို့တော်များတွင် တည်နေသော ရန်သူများကိုလည်း စစ်အင်အားကြီးမားသော်လည်း ငါ အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 40

एवं कृते तव श्रेयो भविष्यति च सद्यशः । इह लोके परे चैव तस्मात्कुरु मयोदितम्

ဤသို့ပြုလျှင် သင်၏ကောင်းကျိုးနှင့် ချက်ချင်းကျော်ကြားမှု ဖြစ်ပေါ်မည်၊ ဤလောက၌လည်းကောင်း နောက်လောက၌လည်းကောင်း။ ထို့ကြောင့် ငါပြောသမျှအတိုင်း ပြုလော့။

Verse 41

जमदग्निरुवाच । होमधेनुरियं राजन्ममैका प्राणसंमता । अदेया सर्वदा पूज्या तस्मान्नार्हसि याचितुम्

ဇမဒဂ္နိက ပြောသည်– «အို မင်းကြီး၊ ဤသည်မှာ ငါ၏ ဟောမယဇ္ဉာအတွက် သက္ကာရနွားမ၊ ငါ့အတွက် အသက်တန်ဖိုးတူ တစ်ခုတည်းသော ရတနာဖြစ်သည်။ အမြဲမပေးရ၊ အမြဲပူဇော်ရမည်။ ထို့ကြောင့် မင်းသည် မတောင်းသင့်»။

Verse 42

अहं शतसहस्रं ते यच्छाम्यस्याः कृते द्विज । धेनूनामपरं वित्तं यावन्मात्रं प्रवांछसि

အို ဒွိဇ၊ ဤနွားမအတွက် ငါသည် သင်အား တစ်သိန်း ပေးမည်။ ထို့ပြင် နွားများအဖြစ် အခြားဥစ္စာလည်း သင်လိုသမျှ ပေးမည်။

Verse 43

जमदग्निरुवाच । अविक्रेया महाराज सामान्यापि हि गौः स्मृता । किं पुनर्होमधेनुर्या प्रभावैरीदृशैर्युता

ဇမဒဂ္နိက ပြောသည်– «အို မဟာမင်းကြီး၊ သာမန်နွားတောင် သာသနာဓလေ့အရ မရောင်းရဟု မှတ်သားထားသည်။ ထိုထက်ပို၍ အံ့ဖွယ်အာနုဘော်တို့နှင့် ပြည့်စုံသော ဤဟောမဓေနုကို မည်သို့ရောင်းနိုင်မည်နည်း»။

Verse 44

विमोहाद्ब्राह्मणो यो गां विक्रीणाति धनेच्छया । विक्रीणाति न सन्देहः स निजां जननीमिह

မောဟကြောင့် ငွေလိုချင်၍ နွားကို ရောင်းသော ဘြာဟ္မဏသည် သံသယမရှိဘဲ ဤလောက၌ပင် မိမိ၏ မိခင်ကို ရောင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 45

सुरां पीत्वा द्विजं हत्वा द्विजानां निष्कृतिः स्मृता । धेनुविक्रयकर्तॄणां प्रायश्चित्तं न विद्यते

ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် အရက်သောက်ခြင်းနှင့် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကို သတ်ခြင်းအတွက်ပင် အပြစ်ဖြေခြင်းရှိသော်လည်း နွားရောင်းစားသူတို့အတွက်မူ မည်သည့်အပြစ်ဖြေခြင်းမျှ မရှိပေ။

Verse 46

राजोवाच । यदि यच्छसि नो विप्र साम्ना धेनुमिमां मम । बलादपि हरिष्यामि तस्मात्साम्ना प्रदीयताम्

ဘုရင်က မိန့်တော်မူသည်မှာ - 'အို ဗြာဟ္မဏ၊ အသင်သည် ဤနွားမကို ငြိမ်းချမ်းစွာ မပေးပါက ငါသည် အင်အားသုံး၍ ယူမည်။ ထို့ကြောင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ ပေးအပ်ပါလော့။'

Verse 47

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा कोपसंयुक्तो जमदग्निर्द्विजोत्तमाः । अस्त्रमस्त्रमिति प्रोच्य समुत्तस्थौ सभातलात्

သုတက ဆိုသည်မှာ - ထိုစကားကို ကြားလျှင် ဗြာဟ္မဏတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဇမဒဂ္ဂနိသည် အမျက်ဒေါသထွက်လျက် 'လက်နက်၊ လက်နက်' ဟု အော်ဟစ်ကာ ညီလာခံကြမ်းပြင်မှ ထရပ်လေ၏။

Verse 48

ततस्ते सेवकास्तस्य नृपतेश्चित्तवेदिनः । अप्राप्तशस्त्रं तं विप्रं निजघ्नुर्निशितायुधैः

ထို့နောက် ဘုရင်၏ အလိုဆန္ဒကို သိသော မင်းမှုထမ်းတို့သည် လက်နက်မဲ့နေသေးသော ထိုဗြာဟ္မဏကို ထက်မြက်သော လက်နက်တို့ဖြင့် ခုတ်သတ်ကြလေသည်။

Verse 49

तस्यैवं वध्यमानस्य जमदग्नेर्महात्मनः । रेणुकाख्या प्रिया भार्या पपातोपरि दुःखिता

မြတ်သောစိတ်ရှိသော ဇမဒဂ္ဂနိသည် ဤသို့ အသတ်ခံနေရစဉ်တွင် ရေဏုကာ အမည်ရှိသော ချစ်ဇနီးသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် သူ၏အပေါ်သို့ လဲကျလေ၏။

Verse 50

साऽपि नानाविधैस्तीक्ष्णैः खण्डिता वरवर्णिनी । आयुःशेषतया प्राणैर्न कथंचिद्वियोजिता

ထိုအဆင်းလှသော အမျိုးသမီးမြတ်သည်လည်း မျိုးစုံသော လက်နက်များဖြင့် ခုတ်ထစ်ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း သူမ၏ သက်တမ်းကြွင်းကျန်နေသေးသောကြောင့် အသက်နှင့်ခန္ဓာ မကွဲကွာခဲ့ပေ။

Verse 51

एवं हत्वा स विप्रेन्द्रं जमदग्निं महीपतिः । तां धेनुं कालयामास यत्र माहिष्मती पुरी

ထို့ကြောင့် ဗြာహ్မဏတို့၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော ဇမဒဂ္ဂနိရသေ့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ဘုရင်သည် ထိုနွားမကို မာဟိသ္မတီမြို့တည်ရှိရာ အရပ်သို့ မောင်းနှင်သွားလေ၏။

Verse 52

अथ सा काल्यमाना च धेनुः कोपसमन्विता । जमदग्निं हतं दृष्ट्वा ररम्भ करुणं मुहुः

ထို့နောက် မောင်းနှင်ခြင်းခံရပြီး ဒေါသအမျက်ထွက်နေသော ထိုနွားမသည် ဇမဒဂ္ဂနိရသေ့ အသတ်ခံရသည်ကို မြင်လျှင် သနားစဖွယ် အကြိမ်ကြိမ် အော်မြည်လေတော့သည်။

Verse 53

तस्याः संरम्भमाणाया वक्त्रमार्गेण निर्गताः । पुलिन्दा दारुणा मेदाः शतशोऽथ सहस्रशः

သူမသည် ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက်နေစဉ် သူမ၏ ပါးစပ်ပေါက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပုလိန္ဒစစ်သည်များသည် ရာပေါင်းများစွာ၊ ထို့နောက် ထောင်ပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

Verse 54

नानाशस्त्रधराः सर्वे यमदूता इवापराः । प्रोचुस्तां सादरं धेनुमाज्ञां देहि द्रुतं हि नः

၎င်းတို့အားလုံးသည် ယမမင်း၏ တမန်တော်များကဲ့သို့ အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး နွားမအား ရိုသေစွာဖြင့် "အကျွန်ုပ်တို့အား အမိန့်ပေးတော်မူပါ" ဟု လျှောက်ထားကြသည်။

Verse 55

साऽब्रवीद्धन्यतामेतद्धैहयाधिपतेर्बलम् । अथ तैः कोपसंयुक्तैर्दारुणैर्म्लेच्छजातिभिः । विनाशयितुमारब्धं शितैः शस्त्रैर्निरर्गलम्

သူမက «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ—ဟိုင်ဟယာမင်း၏ အင်အားသည် မိမိအကျိုးအပြစ်ကို ရစေ» ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် ဒေါသပြင်းထန်၍ ကြမ်းတမ်းသော မလေစ္ဆာမျိုးစုတို့သည် ချွန်ထက်သော လက်နက်များဖြင့် အတားအဆီးမရှိ ပျက်စီးစေရာသို့ စတင်ကြ၏။

Verse 56

न कश्चित्पुरुषस्तेषां सम्मुखोऽप्यभवद्रणे । किं पुनः सहसा योद्धुं भयेन महतान्वितः

စစ်မြေပြင်၌ သူတို့အနက် မည်သူမျှ မျက်နှာချင်းဆိုင်၍တောင် မရပ်တည်နိုင်ခဲ့။ ထို့ပြင် ကြောက်ရွံ့မှုကြီးမားစွာ ဖမ်းဆီးထားသည့်အခါ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 57

अथ भग्नं बलं दृष्ट्वा वध्यमानं समंततः । पुलिन्दैर्दारुणाकारैः प्रोचुस्तं मन्त्रिणो नृपम्

ထို့နောက် တပ်ဖွဲ့ ပျက်စီးကွဲပြား၍ နေရာအနှံ့၌ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုလိန္ဒတို့က သတ်ဖြတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အမတ်တို့သည် ထိုဘုရင်အား ပြောကြားလေ၏။

Verse 58

तेजोहानिः परा तेऽद्य जाता ब्रह्मवधाद्विभो । तस्माद्धेनुं परित्यज्य गम्यतां निजमंदिरम्

သူတို့က «အို အင်အားကြီးသူ၊ ယနေ့ ဗြဟ္မဏသတ်မှုကြောင့် သင်၏ တေဇောဓာတ်သည် အလွန်လျော့နည်းသွားပြီ။ ထို့ကြောင့် နွားကို စွန့်၍ မိမိနန်းတော်သို့ ပြန်သွားပါ» ဟု ဆို၏။

Verse 59

यावन्नागच्छते तस्य रामोनाम सुतो बली । नो चेत्तेन हतोऽत्रैव सबलो वधमेष्यसि

«သူ၏ အင်အားကြီးသော သား ရာမအမည်ရှိသူ မရောက်မီ ထွက်ခွာပါ။ မဟုတ်လျှင် သင်သည် တပ်အင်အားနှင့်တကွ ဒီနေရာမှာပင် သူ့လက်ဖြင့် သတ်ခံရပြီး အဆုံးသတ်ကို ရောက်လိမ့်မည်»။

Verse 60

नैषा शक्या बलान्नेतुं कामधेनुर्महोदया । शक्तिरूपा करोत्येवं या सृष्टिं स्वयमेव हि

ဤအံ့ဩဖွယ်ကြီးမားသော ကာမဓေနုကို အင်အားဖြင့် မယူဆောင်နိုင်။ အကြောင်းမှာ သူမသည် သက္တိတော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍၊ မိမိဆန္ဒတော်ဖြင့်ပင် စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းပေးသည်။

Verse 61

ततः स पार्थिवो भीतस्तेषां वाक्याद्विशेषतः । जगाम हित्वा तां धेनुं स्वस्थानं हतसेवकः

ထို့ကြောင့် ဘုရင်သည် အထူးသဖြင့် သူတို့၏စကားကြောင့် ကြောက်ရွံ့ကာ၊ ကာမဓေနုကို စွန့်ပစ်၍ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ မိမိနေရာသို့ ပြန်သွားသည်—အမှုထမ်းများလည်း သတ်ဖြတ်ခံရပြီးဖြစ်သည်။