Adhyaya 38

Verse 1

। सूत उवाच । तत्रैव स्थापितं लिंगं धुन्धुमारेण भूभुजा । सर्वरत्नमयं कृत्वा प्रासादं सुमनोहरम्

စူတက ပြော၏—ထိုနေရာ၌ပင် ဘုရင် ဓုန္ဓုမာရ သည် လိင်္ဂကို တည်ထောင်၍ ရတနာအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အလွန်လှပသည့် ဘုရားကျောင်းကို ဆောက်လုပ်하였다။

Verse 2

तत्र कृत्वाऽश्रमं श्रेष्ठं तपस्तेपे सुदारुणम् । यत्प्रभावादयं देवस्तस्मिंल्लिङ्गे व्यवस्थितः

ထိုနေရာ၌ အထူးကောင်းမွန်သော အာရှရမ်ကို ဆောက်၍ အလွန်ပြင်းထန်သော တပသ်ကို ကျင့်ခဲ့သည်။ ထိုအာနုဘော်ကြောင့် ဤဒေဝသည် ထိုလိင်္ဂ၌ တည်မြဲစွာ နေထိုင်၏။

Verse 3

तस्य संनिहिता वापी कृता तेन महात्मना । सुनिर्मलजलापूर्णा सर्वतीर्थोपमा शुभा

ထိုအနီး၌ မဟာအတ္မာတော်သည် ရေကန်အဆင့်ဆင့် (ဝါပီ) တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အလွန်သန့်ရှင်းသော ရေဖြင့် ပြည့်နှက်၍ မင်္ဂလာရှိကာ တီရ္ထအားလုံးနှင့် တူညီသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 4

धुन्धुमारेश्वरं पश्येत्तत्र स्नात्वा नरोत्तमः । न स पश्यति दुर्गाणि नरकाणि यमालये

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက် လူတို့အထဲမှ အကောင်းဆုံးသူသည် ဓုန္ဓုမာရေးရှ္ဝရကို ဖူးမြင်ရမည်။ ထိုသူသည် ယမမင်း၏ နေရာ၌ ကြောက်မက်ဖွယ် နရကများကို မမြင်ရ။

Verse 5

ऋषय ऊचुः । धुंधुमारो महीपालः कस्मिन्वंशे बभूव सः । कस्मिन्काले तपस्तप्तं तेनात्र सुमहात्मना

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “ဓုန္ဓုမာရ မဟီပာလ မင်းသည် မည်သည့် မျိုးရိုးဝంశ၌ မွေးဖွားခဲ့သနည်း။ ထိုမဟာစိတ်ရှိသူသည် မည်သည့်ကာလ၌ ဤနေရာတွင် တပဿာကို ကျင့်ခဲ့သနည်း။”

Verse 6

सूत उवाच । सूर्यवंशसमुद्भूतो बृहदश्वसुतो बली । ख्यातः कुवलयाश्वेति धंधुमारस्तथैव सः

စူတက ပြောသည်– နေရောင်မင်းဆက် (စူရယဝంశ) မှ ပေါ်ထွန်းလာသော အင်အားကြီး ဘృဟဒశွ၏ သားတော်ဖြစ်၍ ကုဝလယာရှွ ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှားကာ ထိုသူကိုပင် ဓုန္ဓုမာရ ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။

Verse 7

तेन धुन्धुर्महादैत्यो निहतो मरुजांगले । धुन्धुमारः स्मृतस्तेन विख्यातो भुवनत्रये

သူ၏လက်ဖြင့် မဟာဒೈတျ ဓုန္ဓု ကို မရုသဲကန္တာရတော၌ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူကို ဓုန္ဓုမာရ ဟု မှတ်မိကြပြီး လောကသုံးပါးလုံး၌ ထင်ရှားကျော်ကြားသည်။

Verse 8

चमत्कारपुरं क्षेत्रं स गत्वा पावनं महत् । तपस्तेपे वयोंऽते च ध्यायमानो महेश्वरम्

သူသည် အလွန်သန့်စင်စေသော သန့်ရှင်းမြေ ကမတ်ကာရပုရ သို့ သွားရောက်ပြီး၊ အသက်အရွယ်အဆုံးပိုင်းတွင် မဟေရှ္ဝရကို စိတ်တည်၍ တပဿာကို ကျင့်လေ၏။

Verse 9

संस्थाप्य सुमहल्लिंगं प्रासादे रत्नमंडिते । बलिपूजोपहाराद्यैः पुष्पधूपानुलेपनैः

ရတနာများဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဘုရားကျောင်းပရသာဒ၌ အလွန်မဟာလိင်္ဂကို တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ ပူဇော်သက္ကာ၊ ဘလိပူဇာနှင့် အပူဇော်အရာများဖြင့်—ပန်း၊ နံ့သာ၊ လိမ်းသုတ်အနံ့ဆီတို့ဖြင့်—ကိုးကွယ်ပူဇော်하였다။

Verse 10

ततस्तस्य महादेवः स्वयमेव महेश्वरः । प्रत्यक्षोऽभूद्वृषारूढो गौर्या सह तथा गणैः

ထို့နောက် မဟာဒေဝ မဟေရှ္ဝရသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၍၊ နွားဥသဘပေါ်စီးလျက် ဂေါရီနှင့် အတူ၊ ဂဏများပါဝင်ကာ သူ့ရှေ့၌ ပေါ်လာ하였다။

Verse 11

उवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम् । सर्वं तेऽहं प्रदास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ထိုအခါ သူက «ငါသည် ဝရပေးသူဖြစ်၏။ သင်လိုချင်သမျှ ဆုတောင်းလော့။ အလွန်ရှားပါး၍ ရယူရန်ခက်ခဲသော်လည်း သင့်အား အရာအားလုံးကို ငါပေးမည်» ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 12

धुन्धुमार उवाच । यदि देयो वरोऽस्माकं त्वया सर्वसुरेश्वर । संनिधानं प्रकर्तव्यं लिंगेऽस्मिन्वृषभध्वज

ဓုန္ဓုမာရက ပြောသည်– «အို သုရတို့၏ အရှင်တော်၊ အို ဥသဘဓွဇ (နွားအလံတော်) ရှင်၊ သင်က ကျွန်ုပ်အား ဝရပေးမည်ဆိုလျှင် ဤလိင်္ဂ၌ သင်၏ အမြဲတည်ရှိသော ဆန္နိဓာန်ကို ပြုလုပ်ပေးပါ» ဟု။

Verse 13

श्रीभगवानुवाच । चैत्रे शुक्लचतुर्दश्यां सांनिध्यं नृपसत्तम । अहं सदा करिष्यामि गौर्या सार्धं न संशयः

ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူသည်– «ချိုင်တြလ၏ ရွှင်လင်းသော စတုတ္ထဒశီနေ့၌၊ အို မင်းမြတ်၊ ဂေါရီနှင့်အတူ ငါသည် ဤနေရာ၌ အထူးဆန္နိဓာန်ကို အမြဲတမ်း ပြုမည်၊ သံသယမရှိ» ဟု။

Verse 14

तत्र वाप्यां नरः स्नात्वा यो मां संपूजयिष्यति । लिंगेऽस्मिन्संस्थितं भूप मम लोकं स यास्यति

ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော ရေကန်၌ ရေချိုးပြီးနောက် ဤလိင်္ဂ၌ တည်ရှိသော ငါ့ကို—အို မင်းကြီး—ပူဇော်သူသည် ငါ၏ လောကသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 15

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स भगवांस्ततश्चादर्शनं गतः । सोऽपि राजा प्रहृष्टा त्मा स्थितस्तत्रैव मुक्तिभाक्

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဘုရားသခင်မြတ်သည် မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုမင်းကြီးလည်း စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်ကာ ထိုနေရာ၌ပင် နေထိုင်၍ မောက္ခကို ရရှိသူ ဖြစ်လာ၏။