Adhyaya 278

Verse 1

सूत उवाच । ये चान्ये भास्करा स्तत्र संति ब्राह्मणसत्तमाः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठिताः

စူတက ပြောသည်—အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ထိုနေရာ၌ ဘာස්ကရ (နေမင်း) ၏ အခြားရုပ်သဏ္ဍာန်များလည်း ရှိကြပြီး၊ ဟာဋကေရှ္ဝရ၏ သန့်ရှင်းသော က္ဩေတ၌ ယာဇ္ဉဝလ္က്യက တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 2

यस्तान्पूजयते भक्त्या हृदि कृत्वाऽभिवांछितान् । सप्तम्यां चैव सप्तम्यां लभते नात्र संशयः

သူတို့ကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ကာ လိုလားသည့် ဆန္ဒကို နှလုံး၌ ထားသူသည်—စပ္တမီ (လဆန်း/လဆုတ် ၇ ရက်) နေ့၌ ထိုဆန္ဒကို အမှန်တကယ် ရရှိမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 3

ऋषय उचुः । एक एव स्थितः सूर्यो दृश्यते च नभस्तले । तत्कथं द्वादशैते च तत्र क्षेत्रे प्रतिष्ठिताः । कस्मिन्काले तथा कृत्ये किमर्थं सूतनन्दन

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ ကောင်းကင်ပေါ်၌ နေမင်းသည် တစ်ပါးတည်း မြင်ရသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ နေမင်းတစ်ဆယ့်နှစ်ပါးကို တည်ထောင်ထားသနည်း။ ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်အခြေအနေ၊ ဘာရည်ရွယ်ချက်ကြောင့်လဲ၊ အို စူတာ၏သား။

Verse 4

सूत उवाच । आसीत्पूर्वं कृतिर्नाम शुनःशेपसमुद्भवः

စူတာက ဆိုသည်။ ရှေးကာလ၌ ကൃတိ ဟူသောသူတစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး၊ သူသည် ရှုနಃရှေပါ၏ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သည်။

Verse 5

तस्य पुत्रः शुनः पुत्रो बभूव मुनिसत्तमः । चारायणः सुतस्तस्य वभूव मुनिसत्तमः

သူထံမှ သားတစ်ဦး မွေးဖွားလာပြီး၊ ထိုသူသည် “ရှုန၏သား” ဟု ခေါ်ဝေါ်ကာ မုနိအထူးမြတ် ဖြစ်လာ하였다။ ထိုသူ၏သား ချာရာယဏလည်း ရှင်မြတ်သော မုနိအထက်တန်း ဖြစ်လာ하였다။

Verse 6

कस्यचित्त्वथ कालस्य ब्रह्मा लोक पितामहः । सावित्रीशापनिर्दग्धो ह्यवतीर्णो धरातले

ထို့နောက် အချိန်တစ်ခါ၌ လောကတို့၏ ပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် စာဝိတြီ၏ ကျိန်စာကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ထိခိုက်၍ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာ하였다။

Verse 7

गायत्री च यदा विप्रास्तेनोढा यज्ञकर्मणि । प्राक्स्थितां च परित्यज्य सर्वदेवसमागमे । कालात्ययो भवेन्नैव सावित्र्यागमने स्थिरे

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ယဇ္ဉကర్మ ပြုရန်အတွက် ဂါယတြီကို လက်ထပ်စေသောအခါ—အရင်ထွက်ခွာသွားသော စာဝိတြီကို ချန်ထား၍—ဒေဝတားအားလုံး စုဝေးရာ၌ အချိန်နှောင့်နှေးခြင်းကို မခံယူကြ၊ စာဝိတြီ၏ ရောက်လာခြင်းကို စောင့်နေသော်လည်းပင်။

Verse 8

ततस्तस्य समादेशाद्गायत्री गोपकन्यका । शक्रेण च समानीता दिव्यलक्षणलक्षिता

ထို့နောက် သူ၏အမိန့်အတိုင်း၊ ဂါယတြီသည် နွားထိန်းမိန်းကလေးအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၍ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) က နတ်လက္ခဏာများဖြင့် ထင်ရှားစွာ ခေါ်ဆောင်လာ하였다။

Verse 9

गोपकन्यां च तां ज्ञात्वा गोश्च वक्त्रेण पद्मजः । प्रवेश्याकर्षयामास गुह्येन च ततः परम्

နွားထိန်းမိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်း သိမြင်သဖြင့် ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ) သည် နွား၏ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ဝင်စေပြီး၊ ထို့နောက် လျှို့ဝှက်နည်းဖြင့် မိမိထံသို့ ဆွဲခေါ်ယူ하였다။

Verse 10

ब्राह्मणानां गवां चैव कुलमेकं द्विधा स्थितम् । एकत्र मन्त्रास्तिष्ठंति हविरेकत्र संस्थितम्

ဗြာဟ္မဏတို့၏ မျိုးရိုးနှင့် နွားတို့၏ မျိုးရိုးသည် တစ်မျိုးတည်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်မျိုးဖြင့် တည်ရှိသည်။ တစ်ဖက်တွင် မန္တရများ တည်နေပြီး၊ အခြားဖက်တွင် ဟဝိစ် (ပူဇော်အလှူ) တည်ရှိသည်။

Verse 11

तेन तां ब्राह्मणीं कृत्वा पश्चात्तस्याः परिग्रहम् । गृह्योक्तविधिना चक्रे पुरःस्थोऽपि पितामहः

ထို့ကြောင့် သူမကို ဗြာဟ္မဏမိန်းမအဖြစ် ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော်လည်း ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) သည် ဂೃಹ்யကရိယာတွင် သင်ကြားထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း သူမကို ဇနီးအဖြစ် လက်ခံသည့် အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 12

पत्नीशालोपविष्टायां ततस्तस्यां द्विजोत्तमाः । सावित्री समनुप्राप्ता देवपत्नीभिरावृता

အို ဒွိဇောတ္တမ၊ သူမ ဇနီးခန်းမတွင် ထိုင်နေစဉ်၊ ဆာဝိတြီသည် နတ်မယားများ ဝန်းရံလျက် ရောက်လာ하였다။

Verse 13

ततस्तां सा समालोक्य रशनासमलंकृताम् । दौर्भाग्यदुःखमापन्ना शशाप च विधिं ततः

ထို့နောက် ခါးပတ်ဖြင့် အလှဆင်ထားသော သူမကို မြင်လျှင်၊ ဆာဝိထရီသည် ကံမကောင်းမှု၏ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် စိတ်နာကျင်ကာ ထိုအခါပင် ဝိဓိ (ဗြဟ္မာ) ကို ကျိန်စာတင်လေ၏။

Verse 14

सावित्र्युवाच । यस्मात्त्वया परित्यक्ता निर्दोषाहं पितामह । पितामहोऽसि मे नूनमद्यप्रभृति संगमे

ဆာဝိထရီက ပြောသည်—“အပြစ်မရှိသော ကျွန်မကို သင်က စွန့်ပစ်ခဲ့သဖြင့်၊ အို ပိတామဟာ၊ ယနေ့မှစ၍ ပေါင်းစည်းခြင်းအရေး၌ သင်သည် ကျွန်မအတွက် ‘အဘိုးကြီး’ ဟူသော အမည်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။”

Verse 15

मनुष्याणां भवेत्कृत्यमन्यनारीपरिग्रहः । एतत्त्वया कृतं यस्मान्मा नुषस्त्वं भविष्यसि

“လူသားတို့အတွက် အခြားသူ၏ မိန်းမကို ယူခြင်းသည် ပျက်စီးစေသော အမှုဖြစ်၏။ သင်က ဤအမှုကို ပြုခဲ့သဖြင့် ထို့ကြောင့် သင်သည် လူသားဖြစ်လာလိမ့်မည်။”

Verse 16

कामार्तश्च विशेषेण मम वाक्यादसंशयम्

“ထို့ပြင် သင်သည် ကာမတဏှာကြောင့် အထူးသဖြင့် ပူလောင်နာကျင်လိမ့်မည်—ဤအရာသည် ကျွန်မ၏ စကားကြောင့် သံသယမရှိ။”

Verse 17

एवमुक्त्वा तु सावित्री त्यक्त्वा तं यज्ञमंडपम् । गिरेः शिखरमारूढा तपश्चक्रे महत्ततः

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ဆာဝိထရီသည် ယဇ္ဉမဏ္ဍပကို စွန့်ခွာ၍ တောင်ထိပ်သို့ တက်ရောက်ကာ ထိုနောက် ကြီးမြတ်သော တပသ (အာစေတနာ) ကို ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 18

पितामहोऽपि तच्छापाच्चारायणनिवेशने । अवतीर्णो धरापृष्ठे कालेन महता ततः

ထိုကျိန်စာကြောင့်ပင် ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) သည် စာရာယဏ၏ နေရာ၌ အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာ၏။

Verse 19

स यदा यौवनं भेजे मानुषं च पुरा स्थितः । तथातथा च तापेन कामोत्थेन प्रपीड्यते

သူသည် လူ့ယောဝနအရွယ်သို့ ရောက်လာသောအခါ၊ ယခင်က အခြားသဘောတည်ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ကာမမှ ပေါက်ဖွားသော ပူလောင်မှုကြောင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ညှဉ်းပန်းခံရ၏။

Verse 20

ततोऽसौ वीक्षते नारीं कन्यां वाथ तपस्विनीम् । अविकल्पमना भेजे रूपसौभाग्यगर्वितः

ထို့နောက် သူသည် မိန်းမတစ်ဦးကို—ကညာတစ်ဦး သို့မဟုတ် တပသ္ဝိနီတစ်ဦးကို—မြင်တွေ့၍၊ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ၊ မိမိ၏ အလှအပနှင့် ကံကောင်းခြင်းကို မာနထောင်ကာ သူမထံ လိုက်လျောသွား၏။

Verse 21

ततस्तं ब्यसनार्तं च दृष्ट्वा चारायणो मुनिः । स्वयं निःसारयामास प्रकोपेन निजाश्रमात्

သူကို ဒုက္ခအပျက်အဆီးကြောင့် နာကျင်နေသည်ကို မြင်၍ မုနိ စာရာယဏသည် ဒေါသထွက်ကာ မိမိ၏ အာရှရမ်မှ ကိုယ်တိုင် ထုတ်ပယ်လိုက်၏။

Verse 22

स च पित्रा परित्यक्तो भ्रममाणस्ततस्ततः । चमत्कारपुरं प्राप्तः शाकल्यो यत्र तिष्ठति

ဖခင်က စွန့်ပစ်ထားသဖြင့် သူသည် နေရာတစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ လှည့်လည်သွားလာကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ရှာကလျာ နေထိုင်ရာ ချမတ်ကာရပူရ မြို့သို့ ရောက်ရှိလာ၏။

Verse 23

नाम्ना ब्राह्मणशार्दूलो नागरो वेदपारगः । वृतः शिष्य सहस्रेण वेदविद्यां प्रचारयन्

ထိုနေရာ၌ နာဂရ ဘြာဟ္မဏ တစ်ဦးရှိ၍ အမည်မှာ «ဗြာဟ္မဏရှာဒူလ» ဟုခေါ်ကြသည်။ သူသည် ဝေဒကျမ်းတို့ကို ကျွမ်းကျင်ပြီး တပည့်တစ်ထောင်နှင့် ဝိုင်းရံကာ ဝေဒဗိဇ္ဇာကို ဖြန့်ချိနေ하였다။

Verse 24

अथ तं स प्रणम्योच्चैः शिष्यत्वं समुपागतः । वेदाध्ययनसंपन्नो बभूवाथ चिरादपि

ထို့နောက် သူသည် အလွန်လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး တပည့်အဖြစ် ဝင်ရောက်하였다။ အချိန်ကြာလာသော်လည်း ဝေဒသင်ယူမှု၌ ပြည့်စုံကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 25

एतस्मिन्नेव काले नु आनर्ताधिपतिः स्वयम् । आगतस्तिष्ठते यत्र जलशायी हरिः स्वयम्

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် အာနရတ၏ အုပ်စိုးရှင် မင်းကြီးကိုယ်တိုင် ရောက်လာ၍ ရေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော ဟရီ (ဇလရှာယီ) သခင်တော် တည်ရှိရာနေရာ၌ နေထိုင်하였다။

Verse 26

चातुर्मास्यव्रतं तेन गृहीतं तत्पुरस्तदा । प्रार्थितस्तु ततो विप्राः शाकल्यस्तैन भूभुजा

ထိုနေရာ၌ သခင်တော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူသည် ချာတုర్మာသျ ဝရတကို ခံယူ하였다။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် ဘြာဟ္မဏများကို—အထူးသဖြင့် «ရှာကလျ» ကို—လိုအပ်သော ကర్మကိစ္စများ ဆောင်ရွက်ရန် တောင်းဆို하였다။

Verse 27

शांतिकं पौष्टिकं नित्यं त्वया कार्यं ममालये । यावत्तिष्ठाम्यहं चात्र प्रसादः क्रियतामिति

မင်းကြီးက ဆိုသည်—«ငါ့အိမ်တော်၌ နေ့စဉ် ရှာန္တိက (အပူအပင်ငြိမ်းစေသော) နှင့် ပေါုଷ္တိက (ကောင်းကျိုးစီးပွားပေးသော) ကర్మများကို သင် ဆောင်ရွက်ရမည်။ ငါ ဤနေရာ၌ နေသမျှ ကရုဏာတော်ကို ပြုပါ» ဟု။

Verse 28

बाढमित्येव स प्रोक्त्वा दाक्षिण्येन द्विजोत्तमाः । एकैकं प्रेषयामास स्वशिष्यं तस्य मंदिरे

“အဲဒီအတိုင်းပဲ” ဟုဆိုကာ၊ မဟာဗြာဟ္မဏအမြတ်သည် ကရုဏာသဒ္ဓါဖြင့် မိမိ၏တပည့်များကို တစ်ယောက်ချင်းစီ မင်း၏နန်းတော်သို့ စေလွှတ်၍ တာဝန်ဓမ္မကို ဆောင်ရွက်စေ하였다။

Verse 29

स शांतिकं विधायाथ दत्त्वाशीः पार्थिवस्य च । संप्राप्य दक्षिणां तस्मात्पुनरेति च तं द्विजम्

Śānti ပူဇာကို ပြုလုပ်ပြီး မင်းအား အာသီသပေးကာ၊ ထိုမင်းထံမှ dakṣiṇā (ပူဇာခ) ကို လက်ခံပြီးနောက် ထိုဗြာဟ္မဏဆရာထံသို့ ပြန်လည်သွားရောက်하였다။

Verse 30

शाकल्याय च तां दत्त्वा दक्षिणां निजमंदिरे । जगाम नित्यमेवं हि व्यवहारो व्यवस्थितः

ထို dakṣiṇā ကို မိမိအိမ်၌ Śākalya ထံ ပေးအပ်ပြီးနောက် သူသည် ပြန်ထွက်သွား하였다။ ထို့ကြောင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဤဝန်ဆောင်မှုအစီအစဉ်သည် တည်ငြိမ်ခိုင်မာစွာ စီမံထားလေသည်။

Verse 31

अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते शाकल्येन विसर्जितः । शांत्यर्थं याज्ञवल्क्यस्तु पार्थिवस्यनिवेशनम्

အခြားတစ်နေ့တွင် Śākalya က စေလွှတ်သဖြင့်၊ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် śānti ပူဇာကို ပြုရန် Yājñavalkya သည် မင်း၏နန်းတော်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 32

तस्य भूपस्य रूपाढया मंथरास्ति विलासिनी । रात्रौ च कामिता तेन कामाढयेन सुकामिनी

ထိုဘုရင်၌ အလှအပပြည့်ဝသော မန်ထရာ (Mantharā) ဟုခေါ်သော ပျော်ပွဲနှစ်သက်သည့် မိန်းမတစ်ဦးရှိ၏။ ညအခါ၌ ကာမအားပြည့်လျှံသော ဘုရင်က သူမကို တပ်မက်ခဲ့ပြီး၊ သူမလည်း ချစ်ခြင်းကို လိုလားသူဖြစ်၏။

Verse 33

भावैर्वात्स्यायनप्रोक्तैः समालिंगनपूर्वकैः । स तया विविधैः कृत्तो मयूरपदकादिभिः । शरीरे चाधरे चैव तथा मणिप्रवालकैः

ဝါတ္စျာယနက ဖော်ပြသော ချစ်ရေးအနုပညာများအတိုင်း၊ အရင်ဆုံး ပွေ့ဖက်ခြင်းမှ စ၍၊ သူမသည် မယူးရခြေရာပုံစံ စသည့် အမျိုးမျိုးသော အမှတ်အသားများကို သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင်တင်ကာ၊ ရတနာနှင့် ပုလဲကျောက်(ကော်ရယ်)တို့၏ ထိရာအမှတ်များကိုပါ ချန်ခဲ့သည်။

Verse 34

संप्राप्तोऽध्ययनार्थाय यावच्छाकल्यसन्निधौ । तावत्संप्रेषितस्तेन शांत्यर्थं भूपमंदिरे

သူသည် သင်ယူရန်အတွက် Śākalya ထံသို့ ရောက်လာသည့်အခါ၊ ထိုအချိန်တည်းကပင် သူ့အား Śākalya က ရှာန်တိ (śānti) ပူဇော်ပွဲ—အန္တရာယ်ပျောက်ကင်းစေသော ပူဇော်ကာမ—ပြုရန် ဘုရင်နန်းတော်သို့ စေလွှတ်하였다။

Verse 35

सोऽपि संप्रेषितस्तेन गत्वा तं पार्थिवालयम् । शांतिकं च ततश्चक्रे यथोक्तविधिना द्विजाः

ထိုသူ၏ အမိန့်ဖြင့် စေလွှတ်ခံရသော ဗြာဟ္မဏသည် ဘုရင်၏ နေရာတော်သို့ သွားရောက်ပြီး၊ အို ဒွိဇတို့၊ ထိုနေရာ၌ သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း တိတိကျကျ ရှာန်တိ (śānti) အပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 36

शांतिकस्यावसाने तु प्रगृह्य कलशोदकम् । पंचांगैः कल्पितं रुद्रैः स्वयमेवाभिमंत्रितैः

ရှာန်တိ (śānti) ပူဇော်ပွဲ ပြီးဆုံးသည့်အခါ၊ သူသည် ကလသ (အိုး) ထဲမှ ရေကို ယူကာ—အင်္ဂါငါးပါးဖြင့် ပြင်ဆင်ထားပြီး၊ ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ကာ အာနုဘော်ဖြစ်စေသည့် ရုဒ္ရ မန္တရများဖြင့် အဘိမန္တရ (သန့်စင်အာနုဘော်ပေး) ထားသော ရေကို ကိုင်ယူ하였다။

Verse 37

साक्षतं सुमनोयुक्तं समादाय गतस्ततः । संतिष्ठते नृपो यत्र आनर्तो त्रतसंयुतः

ထို့နောက် သူသည် အက္ခတ (akṣata) ဆန်စေ့များနှင့် ပန်းများကို ယူဆောင်ကာ ထွက်သွားပြီး၊ အာနရ္တ (Ānarta) ဘုရင်သည် အနောက်အပါး (အဖော်အယောက်) နှင့်အတူ ရပ်နေသည့် နေရာသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 38

द्यामालेखीति मंत्रं स प्रोच्चार्य विधिपूर्वकम् । छंदर्षिसहितं चैव यावत्क्षिपति मस्तके । तावन्निरीक्षितस्तेन नखलेखाविकर्तितः

နည်းလမ်းတကျ «dyāmālekhī…» ဟူသော မန္တရကို ချန်ဒသ (chandas) နှင့် ရှိ (ṛṣi) တို့နှင့်အတူ ရွတ်ဆိုကာ မင်း၏ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုခဏချင်းပင် သူ့ကို တွေ့မြင်ကြပြီး—နှုတ်ခမ်းမှာ လက်သည်းခြစ်ကတ်သကဲ့သို့ အမာရွတ်ဖြစ်နေ하였다။

Verse 39

खंडितेनाधरेणैव ततोऽभूद्दुर्मना नृपः

ထို့နောက် မင်းသည် အလွန်စိတ်ညစ်သွား၏၊ အကြောင်းမှာ သူ၏နှုတ်ခမ်းသည် တကယ်ပင် ကွဲပျက်၍ ရုပ်ပျက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 40

विटप्रायं तु तं दृष्ट्वा मलिनांबरधारिणम् । तं प्रोवाच विहस्योच्चै देहि विप्राऽक्षताञ्जलम्

သူကို မောပန်းညှိုးနွမ်း၍ အဝတ်အစားညစ်ပတ်ဝတ်ထားသည်ကို မြင်သဖြင့် တစ်ယောက်က ရယ်မောကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြော၏—“ဗြာဟ္မဏာရေ၊ အက္ခတ (မကွဲသေးသော ဆန်) တစ်လက်ဖက်ပေးပါ!”

Verse 41

मंदुरायां स्थितं यच्च काष्ठमेतत्प्रदृश्यते । याज्ञवल्क्यस्ततो दृष्ट्वा सकोपस्तमुपाद्रवत्

“တင်းကုပ်ထဲမှာ လဲနေတဲ့ ဒီသစ်တုံးကိုလည်း…” ဟုဆိုသကဲ့သို့—ယာဇ္ဉဝလ္က്യ (Yājñavalkya) က ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်ကာ သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

Verse 42

क्षिप्त्वा तत्र जलं विप्राः साक्षतं गृहमागमत् । अगृह्य दक्षिणां तस्य पार्थिवस्य यथास्थिताम्

ထိုနေရာ၌ ရေကို ပစ်ချပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏာတို့သည် အက္ခတ (မကွဲသေးသော ဆန်) ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားကြ၏—မင်းက သီးသန့်ထားသော ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကို မယူကြချေ။

Verse 43

एतस्मिन्नंतरे तस्य धवकाष्ठस्य सर्वतः । निष्क्रांता विविधाः शाखाः पल्लवैः समलंकृताः

ထိုအချိန်၌ ဓဝသစ်သားအပိုင်းမှ အရပ်ရပ်သို့ မျိုးစုံသော ကိုင်းခက်များ ပေါက်ထွက်လာ၍ နုရွက်နှင့် ပင်ပေါက်များဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်လျက်ရှိ၏။

Verse 44

तद्दृष्ट्वा विस्मितः सोऽथ आनर्ताधिपतिर्नृपः । पश्चात्तापं परं चक्रे धिङ्मयैवमनुष्ठितम्

ထိုကိုမြင်သော် အာနရတ၏ အရှင်ဘုရင်သည် အံ့ဩသွားပြီးနောက် အလွန်နောင်တရကာ “ဤသို့ပြုမိခြင်းသည် ငါ့အတွက် အရှက်တရားပင်” ဟုဆို၏။

Verse 45

स नूनं विबुधः कोऽपि विप्ररूपेण संगतः । येनेदृशः प्रभावोऽयं तस्य मंत्रस्य संस्थितः

အမှန်တကယ်ပင် ဘြာဟ္မဏရုပ်ဖြင့် ဤနေရာသို့ တစ်ပါးသော ဒေဝတစ်ဦး ရောက်လာသကဲ့သို့ရှိ၏။ ထိုသူကြောင့် ဤမန္တရသည် အံ့ဖွယ်အာနုဘော်ဖြင့် တည်မြဲလာ၏။

Verse 46

यद्यहं प्रतिगृह्णामि तस्य मन्त्रोदितं जलम् । जरामरणहीनस्तु तद्भवाभि न संशयः

ထိုသူ၏ မန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားသော ရေကို ငါလက်ခံသောက်ပါက အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းမှ ကင်းလွတ်မည်မှာ မသံသယရှိ။

Verse 47

एवं चिंतयतस्तस्य तद्दिनं विस्मितस्य च । पार्थिवस्य द्विजश्रेष्ठा जातं वर्षशतोपमम्

ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ် အံ့ဩနေသော ထိုဘုရင်၏ တစ်နေ့တည်းသည်၊ အို ဒွိဇမြတ်တို့၊ နှစ်တစ်ရာကဲ့သို့ ရှည်လျားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 48

दिवसे तु समाक्रांते कथंचित्तस्य भूपतेः । विभावरी क्षयं याति कथंचिन्नैव शारदी

ထိုနေ့ရောက်လာသောအခါ မင်းကြီးအတွက် ညသည် အကြောင်းမသိဘဲ အဆုံးသို့ရောက်သော်လည်း သာမန်ဆောင်းဦးညကဲ့သို့ မဖြတ်သန်းခဲ့။

Verse 49

ततः प्रभातसमये समुत्थाय महीपतिः । आह्वयामास शाकल्यं पुरुषैराप्तकारिभिः

ထို့နောက် မိုးလင်းချိန်တွင် မင်းကြီးထ၍ ယုံကြည်ရသော အမှုထမ်းများအားဖြင့် ရှာကလျကို ခေါ်ယူစေ하였다။

Verse 50

ततः प्रोवाच विनयात्सादरं प्रांजलिः स्थितः । कल्ये शिष्यः समायातो यस्त्वदीयो ममांतिकम्

ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ရပ်နေကာ ပြောသည်—“ဒီမနက် သင်၏ တပည့်သည် ကျွန်ုပ်အနီးသို့ ရောက်လာပါပြီ၊ သင်နှင့်ဆိုင်သူပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 51

शांत्यर्थं प्रेषणीयस्तु सोऽद्यापि च द्विजोत्तम । तस्योपरि परा भक्तिर्मम जाताऽद्य केवलम्

“ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် (ရှာန္တိကရမ) ဆောင်ရွက်ရန် သူ့ကို ယနေ့တိုင်ပင် ပို့သင့်ပါသေးသည်၊ အမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏာရေ။ ယနေ့တွင် ကျွန်ုပ်၏ အမြင့်ဆုံး ဘက္တိသည် သူ့အပေါ်တင်သာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။”

Verse 53

गच्छ वत्स त्वमद्यैव पार्थिवस्य निवेशनम् । शांत्यर्थं तेन भूयोऽपि त्वमेवाशुनिमंत्रितः

“သွားပါ ကလေးရေ၊ ဒီနေ့ပဲ မင်းကြီး၏ နန်းတော်သို့ သွားလော့။ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် သူက မင်းကို ထပ်မံ အလျင်အမြန် ဖိတ်ခေါ်ထားသည်။”

Verse 54

याज्ञवल्क्य उवाच । नाहं यास्यामि तद्धर्म्ये शांत्यर्थं द्विजपुंगव । अनादरेण दृष्टोऽहं नाशीर्मे च समाहृता

ယာဇ္ဉဝလ္က്യက ပြောသည်။ «အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်၊ ငါသည် ထိုနေရာသို့ မသွားမည်၊ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ပြုသော ရှာန္တိကရိယာအတွက်ပင် မသွားမည်။ ငါကို မလေးစားစွာ ကြည့်ရှုကြပြီး ငါ့အား ဂုဏ်ပြုခြင်း မပေးခဲ့ကြ»။

Verse 55

काष्ठोपरि मया दत्ता तस्य वाक्यादसंशयम् । तस्मात्प्रेषय चान्यं त्वं गुरो शिष्यं विचक्षणम् । आनर्तं रंजयेद्यस्तु विवेकेन समन्वितम्

«သူ၏စကားကြောင့် သံသယမရှိဘဲ ငါကို သစ်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင်သာ ထိုင်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဂုရု၏ တပည့်အခြားတစ်ဦးကို ပညာမြော်မြင်၍ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သူကို စေလွှတ်ပါ။ ထိုသူသည် विवेक (ဝိဝေက) နှင့်ပြည့်စုံ၍ အာနရ္တမင်းကို သင့်လျော်စွာ စိတ်ကျေနပ်စေကာ လမ်းညွှန်နိုင်လိမ့်မည်»။

Verse 56

शाकल्य उवाच । राजाऽदेशः सदा कार्यः पुरुषैर्देशवासिभिः । योगक्षेमविधानाय तथा लाभाय केवलम्

ရှာကလျက ပြောသည်။ «နိုင်ငံတွင်းနေထိုင်သူ လူတို့သည် မင်း၏ အမိန့်ကို အမြဲတမ်း လိုက်နာဆောင်ရွက်ရမည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအမိန့်သည် ယောဂက္ခေမ (yogakṣema) — ကောင်းကျိုးနှင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု — ကို စီမံရန်နှင့် ထို့ပြင် စည်းစိမ်လည်း ရရှိစေရန် ဖြစ်သည်»။

Verse 57

प्रतिकूलो भवेद्यस्तु पाथिवानां स मन्दधीः । न तस्य जायते सौख्यं कथंचिद्द्विजसत्तम

«မင်းတို့ကို ဆန့်ကျင်သူသည် ဉာဏ်မပြည့်သူ ဖြစ်၏။ အို ဒွိဇအထူးမြတ်၊ ထိုသူအတွက် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပျော်ရွှင်ချမ်းသာမှု မပေါ်ပေါက်နိုင်»။

Verse 58

ये जात्यादि महोत्सेकान्न नरेंद्रानुपासते । तेषामामरणं भिक्षा प्रायश्चित्तं विनिर्मितम्

«ဇာတိကွဲပြားမှု စသည့် မဟာမောဟကြီးကြောင့် မင်းတို့ကို မလေးစား မဆောင်ရွက်သူတို့အတွက်၊ သေဆုံးချိန်အထိ ဆွမ်းခံတောင်းစားခြင်းကို ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်»။

Verse 59

एवं तयोर्विवदतोस्तदा वै गुरुशिष्ययोः । भूयोऽपि तत्र संप्राप्ताः पुरुषाः पार्थिवेरिताः

ဆရာနှင့် တပည့်တို့ အငြင်းပွားနေစဉ်တွင် မင်းကြီးက စေလွှတ်သော လူများသည် ထိုနေရာသို့ ထပ်မံ ရောက်လာကြ၏။

Verse 60

प्रोचुश्च त्वरया युक्ताः शाकल्यं प्रांजलिस्थिताः । शिष्यं तं प्रेषय क्षिप्रं राजा मार्गं प्रतीक्षते

သူတို့သည် အလျင်အမြန် လာ၍ လက်အုပ်ချီကာ ရှာကလျာအား ပြောကြသည်—“ထိုတပည့်ကို ချက်ချင်း စေလွှတ်ပါ၊ မင်းကြီးသည် လမ်းပေါ်တွင် စောင့်နေတော်မူ၏။”

Verse 61

असकृत्प्रोच्यमानोऽपि यदा गच्छति नैव सः । तदा संप्रेषयामास उद्दालकमथारुणिम्

အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းပြောဆိုသော်လည်း သူမသွားသဖြင့် ထိုအခါ ရှာကလျာသည် အရုဏိ၏ သား ဥဒ္ဒာလကကို စေလွှတ်လိုက်၏။

Verse 62

शिष्यं विनयसंपन्नं कृतांजलिपुटं स्थितम् । गच्छ वत्स समादेशात्सांप्रतं नृपमंदिरम्

နှိမ့်ချမှုနှင့် စည်းကမ်းပြည့်ဝ၍ လက်အုပ်ချီရပ်နေသော တပည့်အား သူက ပြောသည်—“သားရေ၊ ငါ့အမိန့်အတိုင်း ယခု မင်းနန်းတော်သို့ သွားလော့။”

Verse 63

शांतिकर्म विधायाथ स्वाध्यायं च ततः कुरु

ရှာန္တိကမ္မ (śānti-karman) ကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ ထို့နောက် ဆွာဓျာယ (svādhyāya) ဟူသော ဝေဒပညာ ရွတ်ဖတ်လေ့လာခြင်းကို ပြုလော့။

Verse 64

स तथेति प्रतिज्ञाय गत्वा तं पार्थिवालयम् । चकार शांतिकं कर्म विधिदृष्टेन कर्मणा

သူက “အဲဒီအတိုင်းပါ” ဟုကတိပြုပြီး မင်းနန်းတော်သို့သွား하였다။ ထိုနေရာတွင် စည်းကမ်းသတ်မှတ်ထားသည့်နည်းလမ်းအတိုင်း ငြိမ်းချမ်းစေသော ရှာန္တိက ကర్మကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 65

ततः कलशतोयं स साक्षतं सुमनोन्वितम् । गृहीत्वोपाद्रवत्तत्र यत्र राजा व्यवस्थितः

ထို့နောက် သူသည် ကလသ (ရိုးရာအိုး) ထဲမှ ရေကို အက္ခတ (မကွဲဆန်) နှင့် ပန်းများဖြင့်အလှဆင်ထားသည့်အရာတို့နှင့်အတူ ယူကာ မင်းကြီးရှိနေရာသို့ အလျင်အမြန်သွား하였다။

Verse 66

राजोवाच । स्वकीयमन्त्रलिंगेन अभिषेकं तु यच्छ भोः । काष्ठस्यास्य यदग्रे ते प्रोत्थितं तिष्ठते द्विज

မင်းကြီးက ပြောသည်– “အို အရိုသေခံရသူ၊ သင်၏ကိုယ်ပိုင် မန္တရနှင့် လိင်္ဂအားဖြင့် အဘိသေက (သန့်စင်အလှူရေချိုး) ကို ပြုလုပ်ပေးပါ။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤသစ်တုံး၏ အရှေ့ဘက်တွင် ထင်ရှားပေါ်ထွက်၍ ရပ်တည်နေသော အရာအတွက် ပြုလုပ်ပါ” ဟု။

Verse 67

ततस्तेन शुभं मंत्रं प्रोच्याभीष्टं जलं स्वयम् । अभिषिच्य च तत्काष्ठं ततश्च स्वगृहं ययौ

ထို့နောက် သူသည် မင်္ဂလာမန္တရကို ရွတ်ဆိုကာ လိုအပ်သောရေကို ကိုယ်တိုင်ယူ하였다။ ထိုသစ်တုံးကို အဘိသေကဖြင့် သန့်စင်ပူဇော်ပြီးနောက် မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွား하였다။

Verse 68

तावद्रूपं च तत्काष्ठं दृष्ट्वाऽनर्तो महीपतिः । विषादसहितश्चैव पश्चात्तापसमन्वितः

ထိုသစ်တုံးပေါ်ရှိ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်သောအခါ မင်းကြီးသည် စိတ်ပူပန်ကာ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွား하였다။

Verse 69

भूयस्तु प्रेषयामास याज्ञवल्क्यकृते तदा । अन्यं दूतं विदग्धं च शाकल्यस्य द्विजाश्रयम्

ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ယာဇ္ဉဝလ္က്യနှင့် ပတ်သက်သဖြင့် ဉာဏ်ကောင်း၍ ကျွမ်းကျင်သော သံတမန်တစ်ဦးကို ပရဟ္မဏတို့၏ အားကိုးရာ ဖြစ်သော ရှာကလျထံသို့ စေလွှတ်하였다။

Verse 70

वेदना कायसंस्था मे वर्तते द्विजसत्तम । शांत्यर्थं प्रेषया क्षिप्रं तं शिष्यं पूर्वसंचितम्

«အို ပရဟ္မဏအမြတ်ဆုံး၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ နာကျင်မှုက ငါ့အပေါ် ဖြစ်နေသည်။ သက်သာစေခြင်းအတွက် အရင်က ပြင်ဆင်ထားသော ထိုတပည့်ကို အမြန် စေလွှတ်ပါ»။

Verse 71

अपमानं कृतं तस्य मया कल्ये द्विजोत्तम । तेन मे सहसा व्याधिराशीर्वादमनिच्छतः

«အို ပရဟ္မဏအမြတ်ဆုံး၊ မနေ့က ငါသည် သူ့ကို အရှက်ခွဲခဲ့သည်။ ထိုကြောင့်ပင် သူက ကောင်းချီးပေးလိုခြင်း မရှိသော်လည်း ငါ့အပေါ် ရုတ်တရက် နာရောဂါ ကျရောက်လာသည်»။

Verse 72

तस्मात्प्रेषय मे शीघ्रं येन मे स्वस्थता भवेम् । असकृत्प्रोच्यमानोऽपि यदा नैव स गच्छति

«ထို့ကြောင့် ငါ ကျန်းမာပြန်နိုင်ရန် သူ့ကို ငါ့ထံသို့ အမြန် စေလွှတ်ပါ။ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုနေသော်လည်း သူက မသွားသေးလျှင်…»။

Verse 73

याज्ञवल्क्यस्ततः शिष्यमन्यं प्रोवाच सादरम् । ततस्तं मधुकं पैग्यं प्रेषयामास तद्गृहे

ထို့နောက် ယာဇ္ဉဝလ္က്യသည် အလေးအနက်ဖြင့် တပည့်အခြားတစ်ဦးကို ပြောကြား하였다။ ထို့နောက် မဓုက ပိုင်ဂျယကို ထိုအိမ်သို့ စေလွှတ်하였다။

Verse 74

तेनापि विहितं तच्च यथोद्दालकनिर्मितम् । आशीर्वादो नृपोद्देशाद्दत्तः काष्ठस्य तस्य च

သူလည်း ဥဒ္ဒာလက ပြုခဲ့သကဲ့သို့ ထိုနည်းတူပင် ဆောင်ရွက်하였다။ ထို့နောက် ဘုရင်၏ တောင်းဆိုချက်အရ ထိုသစ်တုံးပေါ်သို့ပါ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ပေးအပ်하였다။

Verse 76

असकृत्प्रोच्यमानोऽपि याज्ञवल्क्यो व्रजेन्न हि । यदा तदा बहुगुणमन्यं शिष्यं प्रदिष्टवान्

အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုကြသော်လည်း ယာဇ္ဉဝလ္က്യ မသွားခဲ့။ ထိုအခါ သူသည် ဂုဏ်သတ္တိများစွာ ပြည့်စုံသော တပည့်တစ်ဦးကို အစားထိုး ခန့်အပ်하였다။

Verse 77

प्रचूडं भागवित्तिं च सोऽपि गत्वा यथा पुरा । चकार शांतिकं कर्म यथा ताभ्यां पुरा कृतम्

ထိုတပည့်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ ပရချူဍ နှင့် ဘာဂဝိတ္တိ ထံသို့ သွား၍ အရင်သူနှစ်ဦး ပြုခဲ့သကဲ့သို့ပင် ရှာန္တိကမ္မ (śānti-karman) ကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 78

ततः शांत्युदकं तस्मिन्प्राक्षिपच्चैव दारुणि । मंत्रवच्च तथाप्येव तद्रूपं च व्यवस्थितम्

ထို့နောက် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အရာပေါ်သို့ ရှာန္တိရေ (śānty-udaka) ကို ပက်ချ하였다။ မန္တရဖြင့် ပြုလုပ်သော်လည်း ထိုပုံသဏ္ဌာန်သည် မပြောင်းလဲဘဲ အတည်တကျပင် ရှိနေ하였다။

Verse 79

तद्रूपमपि तत्काष्ठं दृष्ट्वा भूयोऽपि पार्थिवः । अन्यं संप्रेषयामास याज्ञवल्क्यकृते नरम्

ထိုသစ်တုံး၏ ပုံသဏ္ဌာန် မပြောင်းလဲသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဘုရင်သည် ထပ်မံ၍ လူတစ်ဦးကို စေလွှတ်하였다—ယခုတစ်ကြိမ်မှာ ယာဇ္ဉဝလ္က്യ ကို ခေါ်ယူရန် ဖြစ်သည်။

Verse 80

प्रणम्य स द्विजश्रेष्ठः शाकल्यं च द्विजोत्तमम् । शांत्यर्थं मम हर्म्ये त्वं कल्ये शिष्यं समादिश । येन मे जायते शांतिः शरीरस्य द्विजोत्तम

ထိုအခါ ထိုဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်သည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက် ဒွိဇအထွတ်အမြတ် ရှာကလျကို ပြောကြား၏— «ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် မနက်ဖြန် နန်းတော်သို့ တပည့်တစ်ဦးကို ခန့်အပ်ပို့ပါ။ ထိုတပည့်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ငြိမ်းချမ်းသက်သာမှု ပေါ်ပေါက်စေပါစေ၊ အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်»။

Verse 81

ततः प्रोवाच शाकल्यो याज्ञवल्क्यं द्विजोत्तमाः । भूयोऽपि शृण्वतस्तस्य आनर्तस्य महीपतेः

ထို့နောက် ဒွိဇအထွတ်အမြတ် ရှာကလျသည် ယာဇ္ဉဝလ္က്യကို မိန့်ကြားလေ၏—အာနရ္တပြည်၏ မဟာမင်းကြီးသည် ထပ်မံနားထောင်နေစဉ်။

Verse 82

याज्ञवल्क्य द्रुतं गच्छ ममादेशान्नृपालयम् । राज्ञोस्य रोगनाशाय शांतिकं कुरु पुत्रक

«ယာဇ္ဉဝလ္က്യ၊ ငါ၏အမိန့်ဖြင့် နန်းတော်သို့ အမြန်သွားလော့။ ဤမင်း၏ရောဂါ ပျောက်ကင်းစေရန် ရှာန္တိက ကုသိုလ်ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်လော့၊ သားရေ»။

Verse 83

याज्ञवल्क्य उवाच । नाहं तत्र गमिष्यामि गुरो मैवं ब्रवीहि माम् । अपमानः कृतोऽनेन गुरो मम महीभुजा

ယာဇ္ဉဝလ္က്യက ပြော၏— «ဂုရုရေ၊ အဲဒီကို ကျွန်ုပ် မသွားပါ။ ကျွန်ုပ်ကို ဒီလို မပြောပါနှင့်။ အဲဒီမင်းကြီးက ကျွန်ုပ်ကို အရှက်ခွဲခဲ့သည်၊ ဆရာတော်»။

Verse 84

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स कोपं परमं गतः । अब्रवीद्भर्त्समानस्तु याज्ञवल्क्यं ततः परम्

ထိုစကားကို ကြားသော် သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး၊ ထို့နောက် ယာဇ္ဉဝလ္က്യကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းကာ ဆက်လက် မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 85

एकमप्यक्षरं यस्तु गुरुः शिष्ये निवेदयेत् । पृथिव्यां नास्ति तद्द्रव्यं यद्दत्त्वा चानृणी भवेत्

ဂုရုသည် တပည့်အား အက္ခရာတစ်လုံးတည်းပင် သင်ပေးခဲ့လျှင်၊ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ထိုကျေးဇူးကြွေးကို ပေးဆပ်၍ လွတ်မြောက်စေမည့် ပစ္စည်းမရှိ။

Verse 86

यस्मात्त्वं शिष्यतां गत्वा मम वाक्यं करोषि न । तस्मात्त्वां योजयिष्यामि ब्रह्म शापेन सांप्रतम्

သင်သည် တပည့်အဖြစ် ဝင်ရောက်ထားသော်လည်း ငါ၏စကားကို မလိုက်နာသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ယခု ငါသည် ဗြာဟ္မဏ၏ ကျိန်စာဖြင့် သင့်ကို ချည်နှောင်မည်။

Verse 87

याज्ञवल्क्य उवाच । अन्यायेन हि चेच्छापं गुरो मम प्रदास्यसि । अहमप्येव दास्यामि प्रतिशापं तवाधुना

ယာဇ္ဉဝလ္က്യက ပြောသည်– «ဆရာရေ၊ မတရားသဖြင့် ငါ့အပေါ် ကျိန်စာချမည်ဆိုလျှင်၊ ငါလည်း ယခုတင်ပင် သင့်အပေါ် ပြန်လည်ကျိန်စာ ထုတ်မည်»။

Verse 88

गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः । उत्पथे वर्तमानस्य परित्यागो विधीयते

ဂုရုတစ်ဦးပင် မာနကြီး၍ လုပ်သင့်မလုပ်သင့်ကို မသိကာ လမ်းမှားပေါ်တွင် နေထိုင်လျှင်၊ ထိုသူကို စွန့်ပစ်ခြင်းသည် သင့်လျော်ကြောင်း ဓမ္မက ညွှန်ကြားထားသည်။

Verse 89

तस्मात्त्वं हि मया त्यक्तः सांप्रतं हि न मे गुरुः । अविशषेण शिष्यार्थं यदादेशं प्रयच्छसि

ထို့ကြောင့် ငါသည် သင့်ကို ယခု စွန့်လွှတ်ပြီ; ယခုအခါ သင်သည် ငါ၏ဂုရု မဟုတ်တော့။ သို့သော် တပည့်၏ အကျိုးအတွက် သင်ပေးလေ့ရှိသမျှ အမိန့်ညွှန်ကြားချက်ကို မခွဲခြားဘဲ ပေးပါ။

Verse 90

यावंतस्ते स्थिताः शिष्यास्तावद्भिर्दिवसैरहम् । तवादेशं करिष्यामि नोचेद्यास्यामि दूरतः

«သင်၏တပည့်များ သင်နှင့်အတူ ရှိနေသမျှ နေ့ရက်အတိုင်းအတာတိုင်အောင် ငါသည် သင်၏အမိန့်ကို လိုက်နာမည်။ မဟုတ်လျှင် ငါသည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာမည်»။

Verse 91

शाकल्य उवाच । यदि गच्छसि चान्यत्र तत्त्वं विद्यां परित्यज । यां मया पाठितः पाप व्रज पश्चात्कुशिष्य भोः

ရှာကလျာက ပြောသည်– «အခြားနေရာသို့ သွားမည်ဆိုလျှင် ငါသင်ပေးခဲ့သော သာသနာဗေဒနှင့် ၎င်း၏အဓိပ္ပါယ်မှန်ကို စွန့်ပစ်လော့။ ထွက်သွားလော့—အပြစ်သား၊ ဆိုးညံ့သောတပည့်—နောက်သို့ သွား၍ ဝေးဝေးသို့!»

Verse 92

मयाभिमंत्रितं तोयं क्षुरिकामुण्डसंभवम् । पिब तस्याः प्रभावेण शीघ्रमेव त्यजिष्यसि । जठरान्मामकीं विद्यां त्वयाधीता पुरा तु या

«ဤရေကို သောက်လော့။ ငါသည် မန္တရဖြင့် အဘိမန္တရကာ ‘ခ္ဆုရိကာမုဏ္ဍ’ ဟူသော ဓားသွားကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသည့် အကျင့်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရေဖြစ်သည်။ ၎င်း၏အာနုဘော်ကြောင့် သင်သည် မကြာမီ သင်၏ဝမ်းထဲမှ ငါ၏ဗေဒပညာ—ယခင်က ငါထံမှ သင်ယူခဲ့သည့်အရာ—ကို ထုတ်ပစ်လိမ့်မည်»။

Verse 93

एवमुक्त्वा स चामंत्र्य मंत्रैराथर्वणैर्जलम् । पानाय प्रददौ तस्मै वांत्यर्थं सद्विजोत्तमः

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ထိုဒွိဇအထွတ်အမြတ်သည် အာထರ್ವဏ မန္တရများဖြင့် ရေကို အဘိမန္တရကာ၊ အန်ထုတ်စေရန် သောက်ရန်အတွက် သူ့အား ပေးအပ်하였다။

Verse 94

याज्ञवल्क्योऽपि तत्पीत्वा जलं तेनाभिमंत्रितम् । वांतिं कृत्वा सहान्नेन तद्विद्यां तां परित्यजत्

ယာဇ္ဉဝလ္က്യလည်း ထိုသူက မန္တရဖြင့် အဘိမန္တရထားသော ရေကို သောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အစာနှင့်အတူ အန်ထုတ်ပြီးနောက် ထိုသင်ယူထားသော ဗေဒပညာကို စွန့်လွှတ်하였다။

Verse 95

ततो मूढत्वमापन्नो विश्वामित्रह्रदं शुभम् । गत्वा स्नातो विधानेन शुचि र्भूत्वा समाहितः

ထို့နောက် မောဟဖြစ်သွား၍ မင်္ဂလာရှိသော ဝိශ්ဝာမိတ္တရ ဟရဒသို့ သွားလေ၏။ စည်းကမ်းတော်အတိုင်း ရေချိုးကာ သန့်ရှင်း၍ စိတ်တည်ငြိမ် သမာဓိဖြစ်လေ၏။

Verse 96

चकार मूर्तीस्ता भक्त्या रवेर्द्वादशसंख्यया । प्रतिष्ठाप्य ततः सर्वाः पूजयामास भक्तितः

ဘက္တိဖြင့် ရဝိ (နေဘုရား) ၏ ရုပ်တော်များကို တစ်ဆယ်နှစ်ပါးအရေအတွက်ဖြင့် ပြုလုပ်လေ၏။ ထိုအားလုံးကို တည်ထောင်ပြီးနောက် စိတ်နှလုံးထဲမှ ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လေ၏။

Verse 97

धाता मित्रोऽर्यमा शक्रो वरुणः सांब एव च । भगो विवस्वान्पूषा च सविता दशमस्तथा । एकादशस्तथा त्वष्टा विष्णुर्द्वादश उच्यते

ဓာတာ၊ မိတ္တရ၊ အရျမန်၊ သက္ကရ၊ ဝရုဏ၊ စာံဘ; ထို့ပြင် ဘဂ၊ ဝိဝသွာန်၊ ပူရှန်၊ ဆဝိတೃ သည် ဒသမ; ထို့နောက် တ္ဝஷ္ဋṛ သည် ဧကာဒသမ; နှင့် ဝိષ્ણု သည် ဒွာဒသမဟု ကြေညာသည်—ဤသည်တို့သည် နေဘုရား၏ တစ်ဆယ်နှစ်ရূপများ ဖြစ်သည်။

Verse 98

एवं द्वादशधा सूर्यः स्थापितोऽत्र विपश्चिता । आराधितस्ततो नित्यं गन्धपुष्पानुलेपनैः

ဤသို့ ပညာရှိသူသည် နေဘုရားကို ဤနေရာ၌ တစ်ဆယ်နှစ်ပုံစံဖြင့် တည်ထောင်လေ၏။ ထို့နောက် နေ့စဉ် အမွှေးနံ့၊ ပန်းနှင့် လိမ်းဆေးများဖြင့် အမြဲတမ်း အာရాధနာပြုလေ၏။

Verse 99

ततः कालेन महता गत्वा प्रत्यक्षतां रविः । प्रोवाच सुन्दरं प्रीत्या वाक्यमेतन्मुनिं प्रति

အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ရဝိ (နေဘုရား) သည် မျက်မြင်ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ မုနိအား ဤလှပသော စကားကို မေတ္တာဖြင့် ပြောကြားလေ၏။

Verse 100

याज्ञवल्क्य प्रतुष्टोऽहं तव ब्राह्मणसत्तम । इष्टं ददामि ते ब्रूहि यद्यत्संप्रति वांछितम्

ယာဇ္ဉဝလ္က്യ၊ ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သင့်အပေါ် ငါနှစ်သက်ပြီ။ သင်လိုချင်သော အလိုတော်ပြည့်စုံစေမည့် ပရသဒ်ကို ငါပေးမည်—ယခု သင်အလိုရှိသည်ကို ပြောလော့။

Verse 101

याज्ञवल्क्य उवाच । वरं ददासि चेन्मह्यं वेदपाठे नियोजय । मां विभो येन शिष्यत्वं तव गच्छामि सांप्रतम्

ယာဇ္ဉဝလ္က്യက ပြောသည်– «အရှင်၊ ကျွန်ုပ်အား ပရသဒ်ပေးမည်ဆိုလျှင် ဝေဒများကို ဖတ်ရှုသံပြန် (ပာဋ္ဌ) နှင့် သင်ယူရာတွင် ကျွန်ုပ်ကို ခန့်ထားပါ။ ထိုကြောင့် ယခု သင်၏ တပည့်အဖြစ် ရောက်နိုင်ပါစေ»။

Verse 102

आदित्य उवाच । मया पर्यटनं कार्यं सदैव द्विजसत्तम । मेरोः प्रदक्षिणार्थाय लोकालोककृते द्विज

အာဒိတျက ပြောသည်– «ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ငါသည် အမြဲတမ်း လှည့်လည်သွားလာရမည်။ မေရုတောင်ကို ပတ်လည်လှည့်ရန်၊ လောကများနှင့် ၎င်းတို့၏ အကန့်အသတ် (အလင်းနှင့် အမှောင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှု) အတွက်ပင် ဖြစ်သည်၊ ဗြာဟ္မဏာ»။

Verse 103

तत्कथं योजयामि त्वां वेदपाठेन स द्विज

«ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဒွိဇရေ၊ ငါသည် သင့်ကို ဝေဒပာဋ္ဌ၌ မည်သို့ ခန့်ထားနိုင်မည်နည်း»။

Verse 104

तस्मात्त्वं लघुतां गत्वा मम मुख्यहयस्य च । श्रवणे तिष्ठ मद्वाक्यात्तेजसा चैव येन मे

«ထို့ကြောင့် သင်သည် သေးငယ်သိမ်မွေ့သွား၍ ငါ၏ အဓိကမြင်း၏ နားထဲသို့ ဝင်လော့။ ငါ၏ အမိန့်တော်နှင့် ငါ၏ တေဇောရောင်ခြည်အားဖြင့် ထောက်ပံ့ခံကာ ထိုနေရာ၌ နေလော့»။

Verse 105

न दह्यसि महाभाग तत्र स्थोऽध्ययनं कुरु । स तथेति प्रतिज्ञाय प्रविश्यादित्यवाजिनः

“ကံကောင်းသူရေ၊ ထိုနေရာ၌ နေ၍ ဗေဒပညာကို ဆက်လက်လေ့လာပါ; မီးမလောင်ရပါ” ဟုဆို၏။ သူက “အဲဒီလိုပဲ” ဟုကတိပြုကာ အာဒိတျ၏ မြင်းထဲသို့ ဝင်လေ၏။

Verse 106

कर्णेऽपठत्ततो वेदांश्चतुरोऽपि च तन्मुखात् । अंगोपांगसमोपेतान्परिशिष्टसमन्वितान्

ထို့နောက် သူသည် ထိုပါးစပ်မှ ထွက်သော သဒ္ဒါကို နားမှတစ်ဆင့် နားထောင်၍ ဗေဒလေးပါးလုံးကို သင်ယူလေ၏—အင်္ဂ၊ ဥပင်္ဂနှင့် ပရိသိဿ္ဌများပါ အပြည့်အစုံဖြစ်၏။

Verse 107

ततः समाप्ते स प्राह प्रार्थयस्व विभो हि माम् । प्रदास्यामि न सन्देहस्तवाद्य गुरुदक्षिणाम्

သင်ကြားမှု ပြီးဆုံးသော် သူက “အို မဟာဂုဏ်ရှိသူ၊ ကျွန်ုပ်ထံမှ တောင်းဆိုပါ။ ယနေ့ သင်၏ ဂုရုဒက္ခိဏာကို မသံသယဘဲ ပေးအပ်မည်” ဟုဆို၏။

Verse 108

आदित्य उवाच । यानि सूक्तानि ऋग्वेदे मदीयानि द्विजोत्तम । सावनानि यजुर्वेदे सामानि च तृतीयके

အာဒိတျက မိန့်တော်မူသည်– “အို ဒွိဇိုတ္တမ၊ ငါ့၏ ရစ်ဂ္ဗေဒရှိ သုက္တများ၊ ယဇုရ္ဗေဒရှိ စာဝန မန္တရများ၊ နှင့် တတိယဗေဒဖြစ်သော သာမဗေဒရှိ သာမန်သီချင်းများ—”

Verse 110

ये द्विजास्तानि सर्वाणि कीर्तयिष्यंति मे पुरः । ते सर्वे पाप निर्मुक्ताः प्रयास्यंति दिवालयम्

ထိုအရာများအားလုံးကို ငါ့ရှေ့၌ ရွတ်ဆိုမည့် ဒွိဇာတို့သည်—သူတို့အားလုံး ပာပမှ လွတ်မြောက်ကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 111

व्याख्यास्यंति पुनर्ये च मम भक्तिपरायणाः । ते यास्यंति द्विजा मुक्तिं सत्यमेतन्मयोदितम्

ထို့ပြင် ငါ့အပေါ် ဘက္တိဖြင့် အားထားသူ ဒွိဇတို့သည် ဤသင်ခန်းစာကို ထပ်မံရှင်းလင်းဟောကြားလျှင်—သူတို့သည် မောက္ခကို ရောက်မည်။ ဤသည်ကား ငါပြောသော အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

Verse 112

सूत उवाच । एवं वेदान्पठित्वा स प्रदत्त्वा गुरुदक्षिणाम् । सूर्यायाभ्यागतो भूयश्चमत्कारपुरं प्रति

စူတာက ပြောသည်— «ဤသို့ ဝေဒများကို လေ့လာဖတ်ရှု၍ ဂုရုဒက္ခိဏာကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သူသည် နောက်တစ်ဖန် စူရျာထံသို့ ပြန်လာကာ ထို့နောက် စမတ်ကာရပုရမြို့သို့ ဆက်လက်သွားလေ၏»။

Verse 113

ततः शाकल्यमभ्येत्य गुरुस्त्वं प्राङ् मम स्थितः । प्रार्थयस्व महाभाग दास्यामि गुरुदक्षिणाम्

ထို့နောက် သူသည် ရှာကလျာထံ ချဉ်းကပ်၍ «သင်သည် ငါ့ဂုရုဖြစ်၍ ငါ့ရှေ့တွင် ရပ်နေ၏။ အခွင့်ကောင်းရှိသူရေ၊ တောင်းဆိုပါ—ငါ ဂုရုဒက္ခိဏာကို ပေးမည်» ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 114

ज्येष्ठो भ्राता पिता चैव माता चैव गुरुस्तथा । वैरुद्ध्येनापि वर्तंते यद्येते द्विजसतम । तथापि पूजनीयाश्च पुरुषेण न संशयः

အစ်ကိုကြီး၊ အဖေ၊ အမေ၊ ထို့အပြင် ဂုရုလည်း—ဒွိဇတို့အထွတ်အမြတ်ရေ—သူတို့က ဆန့်ကျင်သဘောဖြင့် ပြုမူနေသော်လည်း လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မဖြစ်မနေ ရိုသေကန်တော့ရမည်။ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 115

सांगोपांगा मयाधीता वेदाश्चत्वार एव च । अधीताश्चैव सर्वेषां तेषामर्थोऽवधारितः

ငါသည် အင်္ဂများနှင့် အုပင်္ဂများပါဝင်သော ဝေဒလေးပါးကို လေ့လာပြီးပြီ။ ထို့ပြင် အားလုံးကို လေ့လာပြီးနောက်၊ ထိုဝေဒတို့၏ အဓိပ္ပါယ်ကိုလည်း ကောင်းစွာ နားလည်သိမြင်ပြီးပြီ။

Verse 116

तत्त्वं वद महाभाग कां ते यच्छामि दक्षिणाम्

အို မဟာဂုဏ်ရှိသူ၊ အမှန်တရားကို ပြောပါ။ သင့်အား ငါပေးရမည့် ဒက္ခိဏာ (ပူဇာဒానం) သည် မည်သို့နည်း?

Verse 117

शाकल्य उवाच । यानि वेदरहस्यानि सूर्येण कथितानि ते

ရှာကလျာက ပြောသည်— “နေမင်း စူရျယက သင့်အား ဟောကြားပေးခဲ့သော ဝေဒ၏ လျှို့ဝှက်သင်ခန်းစာများ—”

Verse 118

यैः स्यात्पापप्रणाशश्च व्याख्यातैः पठितैस्तथा । तानि मे कीर्तय क्षिप्रमेषा मे गुरुदक्षिणा

“ထိုသင်ခန်းစာများကို လေ့လာဖတ်ရှု၍လည်း၊ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆို၍လည်း အပြစ်ပျက်စီးစေသောအရာများဖြစ်၏။ အမြန် ငါ့အား ပြောကြားပါ; ဤသည်ပင် ငါ၏ ဂုရု-ဒက္ခိဏာ ဖြစ်သည်။”

Verse 119

याज्ञवल्क्य उवाच । तदागच्छ मया सार्धं यत्र सूर्याः प्रतिष्ठिताः । मया द्वादश तेषां च कीर्तयिष्यामि चात्रतः

ယာဇ္ဉဝလ္က്യက ပြောသည်— “ထိုသို့ဆိုလျှင် ငါနှင့်အတူ လာပါ; နေမင်း စူရျယ၏ ရုပ်တော်များ တည်ထားရာ အရပ်သို့။ ထိုနေရာ၌ ငါသည် ယခုဤနေရာတွင်ပင် သူတို့ ဒွါဒသ (တစ်ဆယ်နှစ်) ပါးကို ဖော်ပြမည်။”

Verse 120

तच्छ्रुत्वा शिष्यसंयुक्तः शाकल्यस्तैश्च सद्द्विजैः । शिष्यैस्तिष्ठन्ति ये तत्र स्थापितास्तेन भास्कराः

ထိုစကားကို ကြားသော် ရှာကလျာသည် မိမိ၏ တပည့်များနှင့်အတူ၊ ထိုသဒ္ဓါရှိသော ဗြာဟ္မဏများနှင့်လည်း ပေါင်းစည်းကာ၊ သူက တည်ထောင်ထားသော ဘာස්ကရ (စူရျယ) များ တည်ရှိရာသို့ သွားလေ၏—ထိုနေရာ၌ တပည့်များလည်း ရှိနေကြ၏။

Verse 121

ततस्तु कीर्तयामास व्याख्यानं तत्पुरः स्थितः । वेदान्तानां च सर्वेषां यथोक्तं रविणा पुरा

ထို့နောက် သူသည် သူတို့၏ရှေ့တွင် ရပ်လျက်၊ ရှေးကာလ၌ နေမင်း (ရဝိ) သင်ကြားခဲ့သကဲ့သို့ ဝေဒန္တ အားလုံး၏ အဓိပ္ပါယ်ဖော်ပြချက်ကို ဟောကြား하였다။

Verse 122

अवसाने च तेषां तु चतुश्चरणसंभवैः । ब्राह्मणैर्याज्ञवल्क्यस्तु वेदान्तज्ञैः प्रतोषितः

ထိုသင်ကြားမှု၏ အဆုံးတွင်၊ လေးပါးသော ဝေဒပညာ၏ “ခြေ” များမှ ပေါက်ဖွား၍ ဝေဒန္တကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော ဗြာဟ္မဏများက ယာဇ္ဉဝလ္က్యကို အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 123

प्रोक्तस्तव प्रसादेन वेदांतज्ञा वयं स्थिताः । श्रुताध्ययनसंपन्ना याचस्व गुरुदक्षिणाम्

သူတို့က ပြောကြသည်—“သင်၏ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်ကြားခံရပြီး ယခု ဝေဒန္တကို သိမြင်သူများအဖြစ် တည်မြဲလာပါပြီ။ သြတ (श्रुति) ကို နားထောင်ခြင်းနှင့် လေ့လာခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်စုံပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဂုရုဒက္ခိဏာ (guru-dakṣiṇā) ကို တောင်းယူပါ” ဟု။

Verse 124

याज्ञवल्क्य उवाच । एतेषां भास्कराणां च मदीयानां पुरो द्विजाः । कीर्तयिष्यंति ये विप्रास्तेषां युष्मत्प्रसादतः । भूया स्वर्गगतिर्विप्रा एषा मे गुरु दक्षिणा

ယာဇ္ဉဝလ္က്യက မိန့်တော်မူသည်—“အို ဒွိဇတို့၊ သင်တို့၏ကူညီကရုဏာကြောင့် ငါတည်ထောင်ထားသော ဤ ဘာස්ကရ (Bhāskara) များ၏ ဂုဏ်တော်ကို သင်တို့ရှေ့တွင် ရွတ်ဆိုကာ ချီးမွမ်းမည့် ဗြာဟ္မဏများသည် ကောင်းကင်သို့ သွားရာလမ်း၌ အစဉ်တိုးတက်ပါစေ။ ဤသည်ပင် ငါတောင်းသော ဂုရုဒက္ခိဏာ ဖြစ်သည်” ဟု။

Verse 125

ये पुनर्भक्तिसंयुक्ताः करिष्यंति विचारणम् । तेषां तुर्यपदं यच्च जरामरणवर्जितम्

သို့သော် ဘက္တိ (bhakti) ဖြင့် ပြည့်စုံကာ စူးစမ်းဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုကို ပြုလုပ်သူတို့အတွက်၊ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော တုရိယ (turya) ဟူသော စတုတ္ထအခြေအနေ ရှိသည်။

Verse 126

ब्राह्मणा ऊचुः । भविष्यति कलौ विप्रा दौस्थ्यभावसमन्विताः । पठने नैव शक्ताश्च व्याख्यानस्य च का कथा

ဗြာဟ္မဏတို့က ဆိုကြသည်— «ကလိယုဂ၌ ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဆင်းရဲခက်ခဲမှုကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ၊ စာသင်ဖတ်ရန်တောင် မစွမ်းနိုင်ကြ; ထို့ပြင် အဓိပ္ပါယ်ရှင်းလင်းဖော်ပြခြင်းကို မည်သို့ဆိုနိုင်မည်နည်း?»

Verse 127

तस्मात्सारस्वतं ब्रूहि वेदानां द्विजसत्तम । अपि दौस्थ्यसमायुक्ता येन ते कीर्तयंति च

«ထို့ကြောင့် ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအရှင်၊ ဝေဒတို့၏ စာရස්ဝတ (Sārasvata) နည်း/သံပြန်ကို သင်ကြားပေးပါ; ခက်ခဲဆင်းရဲမှုရှိသူတို့ပင် ထိုနည်းဖြင့် ဝေဒကို ရွတ်ဆိုကာ ကြေညာနိုင်စေရန်ပါ»

Verse 129

चित्रं देवानामिति च तथान्यत्तस्य वल्लभम् । हंसः शुचिषदित्युक्तं ततश्चापि प्रहर्षदम्

«‘Citraṃ devānām’ ဟူသော မန္တရနှင့် ထိုအရှင်နှစ်သက်သော အခြားသီချင်းတော်တစ်ပုဒ်; ‘Haṃsaḥ śuciṣad’ ဟု ကြေညာထားသကဲ့သို့; ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်မှု ပေးသော သီချင်းတော်—ဤဝေဒသံတော်များကို ဤနေရာ၌ ရွတ်ဆိုရမည်»

Verse 130

पावमानं तथा सूक्तं ये पठिष्यंति बह्वृचः । इत्येषामाद्यमेवं तु ते यास्यंति परां गतिम्

«ထို့ပြင် ရိဂ္ဝေဒ ရွတ်ဆိုသူ ဘဟ္ဝೃချ (Bahvṛca) တို့သည် ပာဝမာန သုက္တ (Pāvamāna Sūkta) ကို ရွတ်ဆိုကြလျှင်—ဤသို့ အစပြု၍—အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ကြမည်»

Verse 131

एकविंशतिसामानि आदित्येष्टानि यानि च । सामगाः कीर्तयिष्यंति येऽत्रस्थाः शुचयः स्थिताः

«ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ ရှိနေသော သန့်ရှင်းတည်ငြိမ်သည့် စာမဝေဒ သီဆိုသူ (Sāmaga) တို့သည် အာဒိတျ (Sūrya) ကို ပူဇော်ရန် သတ်မှတ်ထားသော စာမန် ၂၁ ပုဒ်ကို သီဆိုကြမည်»

Verse 132

निश्चयं तु परं धृत्वा येऽपि स्तोष्यंति भास्करम् । ततस्तेऽपि प्रयास्यंति निर्भिद्य रविमंडलम्

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ကိုင်ထား၍ ဘာස්ကရ (နေဘုရား) ကို ချီးမွမ်းသူတို့သည်ပင် နေရောင်ဝိုင်းကို ထိုးဖောက်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာကြလိမ့်မည်။

Verse 133

क्षुरिकासंपुटं चैव सूर्यकल्पं तथैव च । शांतिकल्पसमायुक्तं कीर्तयिष्यंति ये द्विजाः

ထို့ပြင် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့အနက် က္ရှုရိကာ-သံပုဋ၊ စူရျ-ကလ္ပ နှင့် ရှာန္တိ-ကလ္ပနှင့် ဆက်စပ်သော ပုဒ်များကို ရွတ်ဆိုသူတို့သည်လည်း ထိုကောင်းကျိုးကို ရရှိကြလိမ့်မည်။

Verse 134

अथर्वपाठकास्तेऽपि प्रयास्यंति परां गतिम् । मूर्खा अपि समागत्य संप्राप्ते सूर्यवासरे

အထာဝဗေဒ ရွတ်ဖတ်သူတို့လည်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။ မသိနားမလည်သူတို့ပင် နေ၏နေ့ (တနင်္ဂနွေ) ရောက်လာချိန်တွင် လာရောက်ရုံဖြင့်…

Verse 135

प्रणामं ये करिष्यंति श्रद्धया परया युताः । सप्तरात्रकृतात्पापान्मुक्तिं प्राप्संति ते द्विजाः

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်စုံကာ ပဏာမ (လဲလျောင်းကန်တော့) ပြုသူ ဒွိဇတို့သည် ခုနစ်ည (နောက်ဆုံး ခုနစ်ရက်) အတွင်း ပြုခဲ့သော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိကြလိမ့်မည်။

Verse 136

सूत उवाच । तथेति तैः प्रतिज्ञाते चतुश्चरणसंभवैः । ब्राह्मणैर्याज्ञवल्क्यस्तु विज्ञातो येन केन तु

စူတက ပြောသည်– «ဝေဒ၏ ‘ခြေ’ လေးပါးမှ ပေါက်ဖွားသော ဘြာဟ္မဏတို့က ‘ဒီအတိုင်းပဲ’ ဟု သဘောတူကတိပြုကြသောအခါ ယာဇ္ဉဝလ္က്യသည် မည်သို့မည်ပုံဖြစ်စေ ဘုရင်ထံတွင် သိရှိလာခဲ့သည်။»

Verse 137

विदेहेन ततः प्राप्तः श्रवणार्थं नराधिपः । वेदांतानां च सर्वेषां रत्नाख्येन महीभुजा

ထို့နောက် ဗိဒေဟာနိုင်ငံ၏ မင်းအရှင် လူတို့၏အုပ်စိုးရှင် «ရတ္န» သည် ဝေဒန္တ အားလုံး၏ သဒ္ဓမ္မကို နားထောင်ရန် ရောက်လာ하였다။

Verse 138

तेनापि च परिज्ञाय माहात्म्यं सूर्यसं भवम् । ततः संस्थापितः सूर्यस्तस्मिन्स्थाने द्विजोत्तमाः

ထိုသူလည်း နေမင်းမှ ပေါ်ထွန်းလာသော မဟာတန်ခိုးကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ ထိုနေရာ၌ပင် နေမင်းကို တည်ထောင်ပူဇော်하였다။

Verse 139

तं चापि सूर्यवारेण यः प्रपश्यति मानवः । सप्तरात्रकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

အို လူသား၊ တနင်္ဂနွေနေ့၌ ထိုသန့်ရှင်းသော နေမင်းကို မြင်သူသည် ခုနစ်ညအတွင်း ပြုခဲ့သော အပြစ်တို့မှ လွတ်မြောက်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 140

एतद्वः कथितं सर्वं माहात्म्यं सूर्यसंभवम् । यः शृणोति नरो भक्त्या अश्वमेधफलं लभेत्

ဤသို့ နေမင်းမှ ပေါ်ထွန်းသော မဟာတန်ခိုးကို သင်တို့အားလုံးအား ပြည့်စုံစွာ ပြောကြားပြီးပြီ။ ယုံကြည်ကိုးကွယ်စိတ်ဖြင့် နားထောင်သူသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 191

संक्रांतौ यत्प्रदानेन सूर्ये वा श्रवणेन तु । तत्फलं समवाप्नोति श्रुत्वा माहात्म्यमुतमम्

သင်္ကြာန္တိနေ့၌ ပေးလှူသော ဒါနဖြင့်ဖြစ်စေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့၌ နားထောင်ခြင်းဖြင့်ဖြစ်စေ—ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး မာဟာတ္မျကို ကြားရုံဖြင့်ပင် ထိုအကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 278

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये द्वादशार्कोत्पत्तिरत्नादित्योत्पत्तिमाहात्म्ये याज्ञवल्क्यवृत्तांतवर्णनं नामाष्टसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌမပိုင်း နာဂရခဏ္ဍ၌၊ သီရိဟာဋကေရှဝရ က్షೇತ್ರ မာဟာတ္မယအတွင်းရှိ «ဒွါဒశ အာရ్క ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် ရတ္နာဒိတျ ပေါ်ထွန်းခြင်း၏ မာဟာတ္မယ» တွင် «ယာဇ္ဉဝလ్కျ၏ အကြောင်းအရာ ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၂၇၈ ပြီးဆုံး၏။

Verse 582

स तथेति प्रतिज्ञाय गत्वाऽथ निजमन्दिरम् । प्रोवाच याज्ञवल्क्यं च शांत्यर्थं श्लक्ष्णया गिरा

သူက «အဲဒီအတိုင်းဖြစ်ပါစေ» ဟု ကတိပြု၍ ထို့နောက် မိမိအိမ်သို့ သွားလေ၏။ ပြန်လည်ညီညွတ်စေရန်အတွက် ယာဇ္ဉဝလ్కျအား နူးညံ့သော စကားဖြင့် ပြောဆိုလေ၏။

Verse 1293

याज्ञवल्क्य उवाच । रथं युञ्जंति सूक्तं यत्प्रथमं वित्तलक्षणम् । त्रिष्टुभेति च यत्सूक्तं तथाद्यं ब्राह्मणोत्तमाः

ယာဇ္ဉဝလ్కျက ပြောသည်— «‘ရထားကို ချည်နှောင်ကြသည်’ ဟူ၍ စတင်သော သုက္တသည် ပထမဖြစ်၍ ဥစ္စာဓနနှင့် ဆိုင်သော လက္ခဏာရှိ၏။ ထို့အတူ ‘တရိଷ္ဌုဘ်၌’ ဟူ၍ စတင်သော သုက္တလည်း ပထမဖြစ်သည်၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့!»