Adhyaya 275
Nagara KhandaTirtha MahatmyaAdhyaya 275

Adhyaya 275

သုတက ဤအဓ್ಯಾಯတွင် အကြောင်းရင်းဖော်ပြသည့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြသည်။ ဒုဟ္ရှီလဟုခေါ်သော လူတစ်ဦးသည် အကျင့်မပြည့်စုံသော်လည်း မိမိဂုရု၏နာမဖြင့် ရှိဝဘုရားကျောင်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ကာ ထိုဘုရားကျောင်းကို «နိမ္ဗေရှ္ဝရ» ဟုခေါ်ကြပြီး တောင်ဘက်ဦးတည်ရာတွင် တည်ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ဂုရု၏ခြေတော်ကို အမြဲသတိရ၍ ပြင်းထန်သော ဘက္တိဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်မှုကို ဆောင်ရွက်သည်။ သူ၏ဇနီးကို «ရှာကမ္ဘဟရီ» ဟုမှတ်တမ်းတင်ထားပြီး မိမိနာမဖြင့် ဒုရ္ဂါမယ်တော်ရုပ်တုကို တင်သွင်းကာ ရှိဝ–ဒေဝီ အတွဲသန့်ရှင်းရာနေရာအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ကျန်ရှိသည့် ငွေကြေးကို ပူဇော်ပွဲများအတွက် ခွဲဝေကာ ဒေဝတာများနှင့် ဗြာဟ္မဏများထံ လှူဒါန်းပြီးနောက် ဆွမ်းခံဘဝဖြင့် နေထိုင်ကြသည်။ နောက်ပိုင်း ဒုဟ္ရှီလ သေဆုံးသော် ရှာကမ္ဘဟရီသည် စိတ်ဓာတ်မလှုပ်ရှားဘဲ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ကိုင်ဆောင်ကာ မီးသင်္ဂြိုဟ်ထဲ ဝင်ရောက်သည် (ဥပဒေမဟုတ်ဘဲ သာသနာရေး ဥပမာအဖြစ် ဖော်ပြခြင်း)။ ထို့နောက် နှစ်ဦးစလုံးကို အပစရာများအတူ ကောင်းကင်ယာဉ်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်ကြသည်ဟု ဖော်ပြပြီး၊ ဤ «အလွန်ကောင်းမွန်သော» ဒုဟ္ရှီလဇာတ်ကြောင်းကို ဖတ်သူသည် မသိမှုကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်မည်ဟု ဖလရှရုတိက ဆိုသည်။

Shlokas

Verse 1

सूत उवाच । दुःशीलोऽपि च तत्कृत्वा गुरोर्नाम्ना शिवालयम् । निम्बेश्वर इति ख्यातं दक्षिणां दिशमाश्रितम्

စူတာက ပြောသည်— “ဒုဿီလာသည်လည်း ထိုအမှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ မိမိဂုရု၏နာမဖြင့် ရှိဝဘုရားကျောင်းတစ်ဆောင်ကို တည်ထောင်하였다။ ၎င်းသည် ‘နိမ္ဗေရှွရ’ ဟု ကျော်ကြားပြီး တောင်ဘက်ဦးတည်ရာ၌ တည်ရှိ၏။”

Verse 2

चकार परया भक्त्या तत्पादाब्जमनुस्मरन् । तथा तस्य तु भार्या या नाम्ना शाकंभरी स्मृता

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ဘုရား၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို အစဉ်အမြဲ အောက်မေ့လျက်၊ သူသည် သတ်မှတ်ထားသော ကုသိုလ်ကိစ္စကို ဆောင်ရွက်하였다။ ထို့အတူ ‘ရှာကမ္ဘဟရီ’ ဟု အမည်ရသော သူ၏ဇနီးလည်း ထိုနည်းတူ ပြုလုပ်하였다။

Verse 3

स्वनामांका तत्र दुर्गा तथा संस्थापिता तया । ततस्तु तद्धनं ताभ्यां किचिच्छेषं व्यवस्थितम्

ထိုနေရာ၌ သူမသည် မိမိ၏နာမကို ဆောင်သော ဒုರ್ಗာဒေဝီကိုလည်း တည်ထောင်하였다။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဥစ္စာအနည်းငယ်သာ ကျန်အောင် ထားရှိခဲ့ကြ၏။

Verse 4

पूजार्थं देवताभ्यां च ब्राह्मणेभ्यः समर्पितम् । भिक्षाभुजौ ततो जातौ दम्पती तौ ततः परम्

ပူဇော်ရေးအတွက် ထိုဥစ္စာကို ဒေဝတာများထံလည်း ဆက်ကပ်၍ ဘြာဟ္မဏများထံလည်း လှူဒါန်း하였다။ ထို့နောက်မှစ၍ ထိုဇနီးမောင်နှံသည် ဆွမ်းခံ၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနေထိုင်ကြ၏။

Verse 5

कस्यचित्त्वथ कालस्य दुःशीलो निधनं गतः

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အကျင့်ဆိုးသူသည် သေဆုံးသို့ ရောက်လေ၏။

Verse 6

शाकंभर्यपि तत्कायं गृहीत्वा हव्यवाहनम् । प्रविष्टा नृपशार्दूल निर्विकल्पेन चेतसा

ရှာကံဘာရီလည်း ထိုသူ၏ကိုယ်ကို ယူဆောင်၍ ဟဗျဝါဟန မီးယဇ်ထဲသို့ ဝင်လေ၏—အို မင်းတို့အထဲက ကျားသဖွယ်မင်း—စိတ်မလှုပ်မရှားဖြင့်။

Verse 7

ततो विमानमारुह्य वराप्सरःसुसेवितम् । गतौ तौ द्वावपि स्वर्गं संप्रहृष्टतनूरुहौ

ထို့နောက် ကောင်းမြတ်သော အပ္စရာတို့က စောင့်ရှောက်ဝန်းရံသော ဒေဝဗိမာန်ကို စီးနင်း၍ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားကြပြီး ကိုယ်အမွှေးအတောင်တို့ ပျော်ရွှင်လှုပ်ရှားလေ၏။

Verse 8

एतं दुःशीलजं यस्तु पठेदाख्यानमुत्तमम् । स सर्वैर्मुच्यते पापैरज्ञानविहितैर्नृप

သို့သော် အကျင့်ဆိုးသူ၏အကြောင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ဤအကောင်းဆုံးသော အာချာနကို ဖတ်ရွတ်သူမည်သူမဆို—အို မင်းကြီး—အဝိဇ္ဇာကြောင့် ပြုမိသော အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်လေ၏။

Verse 275

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये निम्बेश्वरशाकंभर्युत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनं नाम पञ्चसप्तत्युत्तरद्विशततमोद्भयायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်တော်ကြီးသော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—ဧကာရှီတိသာဟသ္ရီ သံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှ္ဝရ က္ෂೇತ್ರမဟာတ္မ్యంలో—“နိမ္ဗေရှ္ဝရနှင့် ရှာကံဘာရီ၏ ပေါ်ပေါက်ရာကို ချီးမွမ်းဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အခန်း၊ အခန်း ၂၇၅ သည် ပြီးဆုံး၏။