Adhyaya 274

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति दुर्वासःस्थापितं पुरा । तल्लिंगं देवदेवस्य त्रिनेत्रस्य महात्मनः

စူတက ပြော၏—ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ ဒုర్వာသ သာသနာတော်ရှင်က ရှေးကတည်းက တည်ထောင်ထားသော အခြား သန့်ရှင်းရာတစ်ခုရှိသည်။ ထိုသည်ကား နတ်တို့၏နတ်၊ မဟာတမန် သုံးမျက်စိရှင်၏ လိင်္ဂဖြစ်၏။

Verse 2

चैत्रमासि नरो यस्तु तमाराधयते द्विजाः । नृत्यगीतप्रवाद्यैश्च त्रिकालं विहितक्षणः । स नूनं तत्प्रसादेन गन्धर्वाधिपतिर्भवेत् १

အို ဒွိဇာတို့၊ ချိုင်တြာလ၌ ထိုဘုရားကို နေ့စဉ် သုံးကြိမ် သတ်မှတ်ထားသည့် အကျင့်အတော်နှင့်အတူ အက၊ သီချင်း၊ တူရိယာတီးခတ်ခြင်းတို့ဖြင့် ပူဇော်သူသည် ထိုဘုရား၏ ကရုဏာကြောင့် အမှန်တကယ် ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ အဓိပတိ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 3

ऋषय ऊचुः । दुर्वासा नामकश्चायं केनायं स्थापितो हरः । कस्मिन्काले महाभाग सर्वं नो विस्तराद्वद

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “ဤလင်္ဂသည် ‘ဒုర్వာသာ’ ဟု ခေါ်၏။ ဤဟရ (ရှီဝ) ကို မည်သူက တည်ထောင်ပူဇော်ထားသနည်း။ အို ကံကောင်းသူ၊ မည်သည့်ကာလ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သနည်း။ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။”

Verse 4

सूत उवाच । आसीत्पुरा निंबशुचो वैदिशे च पुरोत्तमे

စူတက ပြောသည်– “ရှေးကာလတုန်းက ဗိဒိရှာ ဟူသော မြို့မြတ်၌ နိမ္ဗရှုချ အမည်ရှိသော လူတစ်ယောက် နေထိုင်ခဲ့သည်။”

Verse 5

स च पूजयते लिंगं किंचिन्मठपतिः स्थितः । स यत्किंचिदवाप्नोति वस्त्राद्यं च तथा परम्

သူသည် မঠ၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးအဖြစ် နေထိုင်လျက် လင်္ဂကို ပူဇော်လေ၏။ သူရရှိသမျှ—အဝတ်အစားတို့နှင့် အခြားပစ္စည်းများ၊ ထို့ပြင် ထိုထက်ပိုသောအရာများပင်—

Verse 6

माहेश्वरस्य लोकस्य विक्रीणीते ततस्ततः । ततो गृह्णाति नित्यं स हेम मूल्येन तस्य च

ထိုအရာတို့ကို အကြောင်းပြု၍ သူသည် မဟေရှ္ဝရ၏ လောကသို့ ရောက်ခွင့်ကို “ရောင်းချ” လေ့ရှိပြီး၊ ထို၏ တန်ဖိုးအဖြစ် နေ့စဉ် ရွှေကို လက်ခံယူလေ၏။

Verse 7

न करोति व्ययं तस्य केवलं संचये रतः । ततः कालेन महता मंजूषाऽस्य निरर्गला । जाता हेममयी विप्राः कार्पण्यनिरतस्य च

သူသည် လုံးဝ မသုံးစွဲဘဲ စုဆောင်းခြင်း၌သာ ပျော်ရွှင်နေ၏။ အချိန်ကြာမြင့်သွားသော် အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သော့မရှိသော်လည်း သူ၏သေတ္တာသည် ရွှေနှင့်ပြည့်ဝလာ၏၊ ကပ်ပါးကပ်နပ်စိတ်၌ မျှော်လင့်နေသောကြောင့်။

Verse 8

अथ संस्थाप्य भूमध्ये मंजूषां तां प्रपूरिताम् । करोति व्यवहारं स कक्षां तां नैव मुंचति

ထို့နောက် အပြည့်အဝဖြည့်ထားသော သေတ္တာကို ကြမ်းပြင်အလယ်၌ တင်ထားပြီး၊ သူသည် အရောင်းအဝယ်လုပ်ငန်းများကို ဆက်လက်လုပ်ကာ ထိုအခန်းကို လုံးဝ မစွန့်ခွာခဲ့။

Verse 9

कदाचिद्देवपूजायां सोऽपि ब्राह्मणसत्तमाः । विश्वासं नैव निर्याति कस्यचिच्च कथंचन

တခါတရံ နတ်ဘုရားပူဇော်ရာ၌ပင် ထိုသူသည်—အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့—မည်သူ့ကိုမျှ မည်သို့မျှ မယုံကြည်ခဲ့။

Verse 10

कस्यचित्त्वथ कालस्य परवित्तापहारकः । अलक्षद्ब्राह्मणस्तच्च दुःशीलाख्यो व्यचिंतयत्

ထို့နောက် တစ်ချိန်တည်းတွင် အခြားသူ၏ ဥစ္စာကို ခိုးယူသူ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး—ဒုဿီလ ဟု အမည်ရ—ဤအရာကို သတိပြုမိကာ အကြံအစည် ထုတ်လွှင့်စဉ်းစားလေ၏။

Verse 11

ततः शिष्यो भविष्यामि विश्वासार्थं दुरात्मनः । सुदीनैः कृपणैर्वाक्यैश्चाटुकारैः पृथग्विधैः

“ထို့နောက် ငါသည် ထိုမကောင်းသူ၏ ယုံကြည်မှုရရန် သူ၏ တပည့်ဖြစ်မည်။ ဆင်းရဲသနားဖွယ် စကားများ၊ ကပ်နပ်သဘော စကားများနှင့် အမျိုးမျိုးသော ချီးမွမ်းလှည့်ဖျားစကားများဖြင့်ပင်” ဟု။

Verse 12

आलस्यं च दिवानक्तं साधयिष्याम्यसंशयम् । अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते दृष्ट्वा तं मठमध्यगम्

«နေ့ည မခွဲဘဲ ပျင်းရိခြင်းကို ငါအမှန်တကယ် ကျင့်မည်၊ သံသယမရှိ» ဟုဆို၏။ ထို့နောက် တစ်နေ့တခြားတွင် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းအတွင်း၌ သူ့ကို မြင်လေ၏။

Verse 13

ततः समीपमगमद्दंडाकारं प्रणम्य च । अब्रवीत्प्रांजलिर्भूत्वा विनयावनतः स्थितः

ထို့နောက် သူသည် အနီးသို့ သွားကာ တုတ်တံကဲ့သို့ ကိုယ်လုံးတင်၍ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့၏။ ထို့ပြင် လက်အုပ်ချီကာ နှိမ့်ချစွာ ကိုယ်ကိုငုံ့၍ ရပ်လျက် ပြောလေ၏။

Verse 14

भगवंस्ते प्रभावोऽद्य तपसा वै मया श्रुतः

အို မင်္ဂလာရှိသော သခင်ဘုရား၊ ယနေ့ သင်၏ တပသ (အာဓိဋ္ဌာန်တရား) အကြောင်းကြားနာခြင်းအားဖြင့် သင်၏ ဓမ္မဓာတ်အာနုဘော်၏ မဟာတန်ခိုးကို ငါကြားသိရပါပြီ။

Verse 15

यदन्यस्तापसो नास्ति ईदृशोऽत्र धरातले । तेनाहं दूरतः प्राप्तो वैराग्येण समन्वितः

ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် သင်ကဲ့သို့သော တပသီ မရှိသဖြင့်၊ ငါသည် ဝိရာဂျ (လောကကင်းခြင်း) ဖြင့် ပြည့်စုံကာ အဝေးမှ လာရောက်၍ သင်၏ လမ်းညွှန်မှုကို တောင်းခံပါသည်။

Verse 16

संसारासारतां ज्ञात्वा जन्ममृत्युजरात्मिकाम् । अर्थात्स्वप्नप्रतीकाशं यौवनं च नृणा मिह

လောကသံသရာ၏ အနှစ်သာရမဲ့မှုကို—မွေးဖွားခြင်း၊ သေဆုံးခြင်း၊ အိုမင်းပျက်စီးခြင်းတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်ကို—သိမြင်ပြီး၊ ဤနေရာ၌ လူတို့၏ ယောဝနပင် အိပ်မက်ကဲ့သို့ ခဏတာပေါ်လွင်ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း နားလည်ကာ…

Verse 17

यद्वत्पर्वतसंजाता नदी च क्षणभंगुरा । पुत्राः कलत्राणि च वा ये चान्ये बांधवादयः

တောင်မှ ပေါက်ဖွားလာသော မြစ်သည် ခဏတာသာ တည်၍ ပျက်လွယ်သကဲ့သို့၊ သားသမီး၊ ဇနီးမယားနှင့် အခြား ဆွေမျိုးချင်းများ၊ ချည်နှောင်မှုများလည်း မတည်မြဲကြ။

Verse 18

ते सर्वे च परिज्ञेया यथा पाप समागमाः । तत्संसारसमुद्रस्य तारणार्थं ब्रवीहि मे

အရာအားလုံးကို လောကီချည်နှောင်မှုသာဟု၊ အပြစ်ကို ဖြစ်စေသော တွေ့ဆုံမှုများကဲ့သို့ဟု သိမြင်ရမည်။ ထို့ကြောင့် သံသရာပင်လယ်ကို ကူးလွန်နိုင်ရန် နည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ။

Verse 19

उपायं कंचिदद्यैव उपदेशे व्यवस्थितम् । तरामि येन संसारं प्रसादात्तव सुव्रत

ယနေ့ပင် သင်ကြားချက်အဖြစ် တည်မြဲစွာ ထားရှိပေးပါ—ကျွန်ုပ် သံသရာကို ကူးလွန်နိုင်မည့် လက်တွေ့ကျသော နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို။ သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်ပါ၊ အမြတ်ဝတ္တရားရှိသူရေ။

Verse 20

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा रोमांचित तनूरुहः । ज्ञात्वा माहेश्वरः कोऽयं चिंतावान्समुपस्थितः

သူ၏စကားကို ကြားသော် အာနန္ဒရသဖြင့် ကိုယ်ပေါ်အမွှေးများ ထောင်လျက် ဖြစ်၏။ ထိုအခါ တပသီသည် “ဤသူကား မဟေရှ్వర၏ ဘက္တား မည်သူနည်း” ဟု သိမြင်ကာ စဉ်းစားလျက် နီးကပ်လာ၏။

Verse 21

यथा ब्रवीषि धन्योऽसि यस्य ते मतिरीदृशी । तारुण्ये वर्तमानस्य सुकुमारस्य चैव हि

သင်ပြောသကဲ့သို့ သင်သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူဖြစ်၏။ အကြောင်းမူ သင်၌ ဤသို့သော ဉာဏ်မြင်မှု ရှိနေသည်မှာ—ယခုတိုင် လူငယ်အရွယ်၊ နူးညံ့သန်မာသော အရွယ်၌ပင် ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 22

तारुण्ये वर्तमानो यः शांतः सोऽत्र निगद्यते । धातुषु क्षीयमाणेषु शमः कस्य न जायते

ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက စိတ်ငြိမ်းချမ်းသူကို ဤနေရာ၌ ထူးကဲသူဟု ဆိုကြသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာဓာတ်များ ယိုယွင်းသွားသောအခါ ငြိမ်းချမ်းမှု မပေါ်သူ ဘယ်သူရှိမည်နည်း။

Verse 23

यद्येवं सुविरक्तिः स्यात्संसारोपरि संस्थिता । समाराधय देवेशं शंकरं शशिशेखरम्

ဤသို့ ခိုင်မာသော ဝိရာဂ (လောကကင်းလွတ်မှု) ပေါ်ပေါက်လာ၍ သံသရာ၏ တောင်းဆိုမှုများအပေါ် ထက်မြင့်စွာ ရပ်တည်နိုင်လျှင်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်—လမောက်ဆောင်သော ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို အပြည့်အဝ သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ပါ။

Verse 24

नान्यथा घोरजाप्येन तीर्यते भवसागरः । मया सम्यक्परिज्ञातमेतच्छास्त्रसमागमात्

သံသရာပင်လယ်ကို ကြမ်းတမ်းသန်မာသော ဂျပ (japa) မပါဘဲ အခြားနည်းဖြင့် မကူးနိုင်။ ဤအချက်ကို ကျမ်းစာတို့၏ တညီတညွတ် သက်သေမှ အမှန်တကယ် သိမြင်ခဲ့သည်။

Verse 25

शूद्रो वा यदि वा विप्रो म्लेछो वा पापकृन्नरः । शिवदीक्षासमोपेतः पुष्पमेकं तु यो न्यसैत्

ရှုဒ္ဒရ ဖြစ်စေ၊ ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်စေ၊ မလေစ္ဆ ဖြစ်စေ၊ အပြစ်ပြုသူ လူဖြစ်စေ—ရှီဝ၏ ဒိက္ခာ (initiation) ကို ရရှိထားပြီး ပူဇော်ရာတွင် ပန်းတစ်ပွင့်တည်းကိုပင် တင်လှူသူသည်—

Verse 27

यो ददाति प्रभक्त्या च शिवदीक्षान्विताय च । वस्त्रोपानहकौपीनं स यज्ञैः किं करिष्यति

ရှီဝဒိက္ခာ ရရှိထားသူအား အလွန်နက်ရှိုင်းသော သဒ္ဓါဖြင့် အဝတ်အစား၊ ဖိနပ်၊ ကောပိန် (loincloth) ကို လှူဒါန်းသူသည် ယဇ်ပူဇော်မှုများဖြင့် ဘာကို ထပ်မံ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်မည်နည်း။

Verse 28

तच्छ्रुत्वा चरणौ तस्य दुःशीलोऽसौ तदाऽददे । विन्यस्य स्वशिर स्ताभ्यां ततोवाक्यमुवाच ह

ထိုစကားကို ကြားလျှင် ဒုဟ်သီလသည် ခြေတော်တို့ကို ဆုပ်ကိုင်လေ၏။ မိမိဦးခေါင်းကို ခြေတော်ရင်း၌ တင်လျက် ဤစကားကို ဆို၏။

Verse 29

शिवदीक्षाप्रमाणेन प्रसादं कुरु मे प्रभो । शुश्रूषां येन ते नित्यं प्रकरोमि समाहितः

အို အရှင်၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေလျက် အရှင်မြတ်အား အစဉ်အမြဲ လုပ်ကျွေးပြုစုနိုင်ရန် ရှိဝဘုရား၏ ဒီက္ခာပေးခြင်း စည်းမျဉ်းနှင့်အညီ တပည့်တော်အား သနားတော်မူပါ။

Verse 30

ततोऽसौ तापसो विप्राश्चिंतयामास चेतमि । दक्षोऽयं दृश्यते कोऽपि पुमांश्चैव समागतः

ထိုအခါ ရသေ့ပုဏ္ဏားသည် စိတ်ထဲ၌ ဤသို့ တွေးတောလေ၏ - "ဤနေရာသို့ ရောက်လာသော ဤသူသည် စွမ်းရည်ရှိပုံ၊ လိမ္မာပုံရသည်"။

Verse 31

ममास्ति नापरः शिष्यस्तस्मादेनं करोम्यहम् । ततोऽब्रवीत्करे गृह्य यद्येवं वत्स मे समम् । समयं कुरु येन त्वां दीक्षयाम्यद्य चैव हि

"ငါ့မှာ အခြားတပည့် မရှိ၊ ထို့ကြောင့် သူ့ကို လက်ခံမည်"။ ထို့နောက် လက်ကို ဆွဲကိုင်လျက် ဆို၏ - "အို ချစ်သား၊ သို့ဖြစ်လျှင် ယနေ့ပင် သင့်အား ဒီက္ခာပေးနိုင်ရန် ကျင့်ဝတ်ကို လိုက်နာမည်ဟု ဝန်ခံလော့"။

Verse 32

त्वया कुटीरकं कार्यं मठस्यास्य विदूरतः । प्रवेशो नैव कार्यस्तु ममात्रास्तं गते रवौ

ဤကျောင်းသင်္ခန်းနှင့် ဝေးရာအရပ်၌ တဲငယ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်ရမည်။ နေမဝင်မချင်း ငါရှိနေစဉ် ဤနေရာသို့ မဝင်ရ။

Verse 33

दुःशील उवाच । तवादेशः प्रमाणं मे केवलं तापसोत्तम । किं मठेन करिष्यामि विशेषाद्रा त्रिसंगमे

ဒုဿီလက ပြောသည်။ «အို တပသီအထက်မြတ်သူ၊ သင်၏ အမိန့်တော်သာ ကျွန်ုပ်အတွက် အာဏာပိုင်အထောက်အထား ဖြစ်၏။ သုံးမြစ်ဆုံရာ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၌ အထူးသဖြင့် မಠ (ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း) ကို ဘာလိုအပ်မည်နည်း»

Verse 34

यः शिष्यो गुरुवाक्यं तु न करोति यथोदितम् । तस्य व्रतं च तद्व्यर्थं नरकं च ततः परम्

ဂုရု၏ စကားကို ပြောထားသကဲ့သို့ မလိုက်နာသော တပည့်၏ ဝရတ (သစ္စာကတိ) သည် အကျိုးမဲ့ ဖြစ်သွားပြီး၊ ထို့နောက် နရက (ငရဲ) သို့ ကျရောက်၏။

Verse 35

तच्छ्रुत्वा तुष्टिमापन्नः शिवदीक्षां ततो ददौ । तस्मै विनययुक्ताय तदा निंबशुचो मुनिः

ထိုစကားကို ကြားသော် နိမ္ဗရှုစ မုနိသည် စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး၊ ထို့နောက် ယဉ်ကျေးဝိနယရှိသော ထိုသူအား ရှိဝဒိက္ခာ (Śivadīkṣā) — ရှိဝဘုရား၏ အဘိသေက/ဒိက္ခာကို ပေးအပ်하였다။

Verse 36

ततःप्रभृति सोऽतीव तस्य शुश्रूषणे रतः । रंजयामास तच्चित्तं परिचर्यापरायणः

ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ထိုသူကို ပြုစုဝန်ဆောင်ရာ၌ အလွန်တရာ အားထုတ်မြဲမြံလာ၏။ အစဉ်အမြဲ အနီးကပ်ပြုစုခြင်းနှင့် ဝန်ဆောင်ခြင်းကို အဓိကထား၍ ဂုရု၏ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 37

मनसा चिन्तयानस्तु तन्मात्रार्थं दिनेदिने । न च्छिद्रं वीक्षते किंचिद्वीक्षमाणोऽपि यत्नतः

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူသည် စိတ်ထဲတွင် ထိုရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းကိုသာ တွေးတော၏။ ထို့ပြင် အားထုတ်၍ သေချာစွာ ကြည့်ရှုသော်လည်း ချို့ယွင်းချက်တစ်စုံတစ်ရာ—အပေါက်အဟာတစ်ခုမျှ မတွေ့နိုင်ခဲ့။

Verse 38

शैवोऽपि च स कक्ष्यां तां तां मात्रां हेमसंभवाम् । कथंचिन्मोक्षते भूमौ भोज्ये देवार्चनेऽपि न

သူသည် ရှိုင်ဝ (Śiva ကိုကိုးကွယ်သူ) အမှတ်အသားများကို ဆောင်ထားသော်လည်း၊ ဘေးတွင်ကပ်ထားသော ရွှေထုပ်/အတိုင်းအတာအိတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ မည်သည့်အခါမျှ မချထားခဲ့—စားသောက်ချိန်တွင်လည်း မဟုတ်၊ နတ်ဘုရားကို ပူဇော်ရာတွင်တောင် မဟုတ်။

Verse 39

ततोऽसौ चिन्तयामास दुःशीलो निजचेतसि । मठे तावत्प्रवेशोऽस्ति नैव रात्रौ कथंचन

ထို့နောက် စိတ်ဆိုးသဘောမကောင်းသောသူသည် ကိုယ့်စိတ်ထဲတွင် အကြံအစည်ချတင်လေ၏—“မഠထဲဝင်နိုင်တာက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်၊ ညအချိန်မှာတော့ ဘယ်နည်းနဲ့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”

Verse 40

सूर्यास्तमानवेलायां यत्प्रयच्छति तत्क्षणात् । परिघं सुदृढं पापस्तत्करोमि च किं पुनः

“နေဝင်ချိန်မှာ သူပိတ်လိုက်တာနဲ့တပြိုင်နက်၊ အဲဒီအပြစ်သားက တံခါးတားတံ (bar) ကို အလွန်ခိုင်မာအောင် ချထားတယ်—ဒါဆို ငါက ထပ်ပြီး ဘာလုပ်နိုင်မလဲ?”

Verse 41

मठोऽयं सुशिलाबद्धो नैव खातं प्रजायते । तुंगत्वान्न प्रवेशः स्यादुपायैर्विविधैः परैः

“ဒီမഠက ကျောက်တုံးကောင်းကောင်းနဲ့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆောက်ထားတာ၊ ဖောက်ထွင်းအပေါက်လုပ်လို့ မရဘူး။ အမြင့်ကြောင့်လည်း နည်းလမ်းမျိုးစုံ စီမံကြံစည်သော်လည်း ဝင်လို့ မရနိုင်ဘူး။”

Verse 42

तत्किं विषं प्रयच्छामि शस्त्रैर्व्यापादयामि किम् । दिवापि पशुमारेण पंचत्वं वा नयामि किम्

“ဒါဆို အဆိပ်ပေးရမလား? လက်နက်နဲ့ သတ်ရမလား? ဒါမှမဟုတ် နေ့ခင်းတောင် ‘တိရစ္ဆာန်သတ်သမား’ လို အကြမ်းဖက်နည်းနဲ့ သူ့ကို သေဆုံးအောင် လုပ်ရမလား?”

Verse 43

एवं चिन्तयतस्तस्य प्रावृट्काल उपस्थितः । श्रावणस्यासिते पक्षे कर्कटस्थे दिवाकरे

ဤသို့ စဉ်းစားနေစဉ် မိုးရာသီရောက်လာ၏—ရှရဝဏလ၏ အမှောင်ပက္ခ၌၊ နေမင်းသည် ကရကဋ္ဌရာသီ၌ တည်နေချိန်။

Verse 44

प्राप्तो महेश्वरस्तस्य कोऽपि तत्र धनी द्रुतम् । तेनोक्तं प्रणिपत्योच्चैः करिष्यामि पवित्रकम्

ထို့နောက် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူတစ်ဦးသည် ထိုနေရာသို့ မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) ထံသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာ၏။ ဦးချ၍ ကန်တော့ပြီး အသံမြင့်စွာ—“ပဝိထ္ရက (သန့်ရှင်းရေးပွဲ) ကို ကျွန်ုပ် ဆောင်ရွက်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 45

चतुर्द्दश्यामहं स्वामिन्यद्यादेशो भवेत्तव । यद्यागच्छसि मे ग्रामं प्रसादेन सम न्वितः

“အို အလေးအနက်ထားရသော မယ်တော်၊ ယနေ့ လပြည့်မတိုင်မီ ဆယ့်လေးရက်နေ့၌ သင်၏ အမိန့်တော်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ကျရောက်ပါစေ။ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ရွာသို့ ကရုဏာတော်ဖြင့် ပြည့်စုံလျက် လာရောက်မည်ဆိုလျှင်…”

Verse 46

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा तुष्टिमापन्नस्ततो निंबशुचो मुनिः । तथेति चैवमुक्त्वा तं प्रेषयामास तत्क्षणात्

စူတက ပြော၏—ဤစကားကို ကြားသော် နိမ္ဗရှုစ မုနိသည် ကျေနပ်နှစ်သက်သွား၏။ “အဲဒီလိုပဲ” ဟု ဆိုပြီး ထိုခဏချင်းပင် သူ့ကို စေလွှတ်လိုက်၏။

Verse 47

आगमिष्याम्यहं काले स्वशिष्येण समन्वितः । करिष्यामि परं श्रेयस्तव वत्स न संशयः

“အချိန်တန်လျှင် ငါသည် ငါ့တပည့်နှင့်အတူ လာမည်။ ချစ်သောကလေးရေ၊ သင်၏ အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးကို ငါ ဆောင်ရွက်ပေးမည်—သံသယမရှိ” ဟု ဆို၏။

Verse 48

अथ काले तु संप्राप्ते चिन्तयित्वा प्रभातिकम् । प्रभातसमये प्राप्ते स शैवः प्रस्थितस्तदा । दुःशीलेन समायुक्तः संप्रहृष्टतनूरुहः

အချိန်သတ်မှတ်ထားသည့်အခါ ရောက်လာသော် မနက်ခင်းအတွက် ပြင်ဆင်စဉ်းစားပြီး အရုဏ်တက်ချိန်၌ ရှိုင်ဝါသူသည် ထွက်ခွာလေ၏။ ဒုဿီလနှင့်အတူ လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်၍ ကိုယ်မွေးများ ထောင်လျက်ရှိ၏။

Verse 49

ततो वै गच्छमानस्य तस्य मार्गे व्यवस्थिता । पुण्या नदी सुविख्याता मुरला सागरंगमा

သူလမ်းခရီးသွားစဉ် လမ်းပေါ်တွင် ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၍ အလွန်ကျော်ကြားသော မြစ်တစ်စင်း ရှိနေ၏။ ထိုမြစ်သည် မုရလာဟု ခေါ်ပြီး သမုဒ္ဒရာသို့ စီးဆင်းသွား၏။

Verse 50

स तां दृष्ट्वाऽब्रवीद्वाक्यं वत्स शिष्य करोम्यहम् । भवता सह देवार्चां मुरलायां स्थिरो भव

ထိုမြစ်ကို မြင်လျှင် သူက ပြော၏—“ချစ်သောကလေးရေ၊ ငါသည် သင့်ကို တပည့်အဖြစ် ခံယူမည်။ မုရလာမြစ်၌ ဤနေရာတွင် တည်ကြည်စွာ နေ၍ ငါနှင့်အတူ ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ပါ။”

Verse 51

बाढमित्येव स प्रोक्त्वा संस्थितोऽस्यास्तटे शुभे । सोऽपि निंबशुचस्तस्य रंजितः सर्वदा गुणैः

“ကောင်းပြီ” ဟု ပြန်ဆိုပြီး သူသည် ထိုမြစ်၏ မင်္ဂလာရှိသော ကမ်းပါး၌ နေထိုင်လေ၏။ နိမ္ဗရှုချာလည်း သူ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကြောင့် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်နှစ်သက်နေ၏။

Verse 52

सुशिष्यं तं परिज्ञाय विश्वासं परमं गतः । स्थगितां तां समादाय हेममात्रासमुद्भवाम्

သူ့ကို တပည့်ကောင်းဟု သိမြင်သဖြင့် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရရှိလေ၏။ ထို့နောက် ဖုံးကွယ်ထားသော အရာကို ယူဆောင်ကာ ရွှေတစ်မတ်တန်ဖိုးမျှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အရာတစ်ခုဖြစ်၏။

Verse 53

जागेश्वरसमोपेतां स कन्थां व्याक्षिपत्क्षितौ । पुरीषोत्सर्गकार्येण ततस्तोकांतरं गतः

သူသည် ဇာဂေရှ္ဝရ (Jāgeśvara) နှင့်ဆက်နွယ်သော အဝတ်အုပ်ကို မြေပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အညစ်အကြေးစွန့်ရန်ဟန်ဆောင်ကာ အနည်းငယ်အကွာသို့ ထွက်သွား하였다။

Verse 54

यावच्चादर्शनं प्राप्तो वेतसैः परिवारितः । तावन्मात्रां समादाय दुःशीलः प्रस्थितो द्रुतम् । उत्तरां दिशमाश्रित्य प्रहृष्टेनांतरात्मना

သူသည် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ဝက်တဆာမြက်ပင်များက ကာကွယ်ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် ဒုဿီလ (Duḥśīla) သည် ထိုအတိုင်းအတာမျှကိုသာ ဆွဲယူကာ ချက်ချင်း အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။ မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ အတွင်းစိတ်ပျော်ရွှင်လျက်။

Verse 55

अथासौ चागतो यावद्दुःशीलं नैव पश्यति । केवलं दृश्यते कन्था जागेश्वरसमन्विता

ထို့နောက် သူရောက်လာသောအခါ ဒုဿီလဆိုသော လူဆိုးကို လုံးဝမမြင်ရ။ မြင်ရသည်မှာ ဇာဂေရှ္ဝရနှင့် ဆက်နွယ်သည့် အဝတ်အုပ်သာ ဖြစ်သည်။

Verse 56

षडक्षरेण मंत्रेण लिंगस्योपरि भक्तितः । स तां गतिमवाप्नोति यांयां यांतीह यज्विनः

ခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို လိင်္ဂအပေါ်၌ ဘက္တိဖြင့် ရွတ်ဆို/တင်အပ်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ဤလောက၌ ယဇ္ဝင်တို့၊ သဒ္ဓါဝန်ပူဇော်သူတို့ ရရှိသည့် ကောင်းမြတ်သော ဂတိကို ထိုတူညီစွာ ရောက်ရှိသည်။

Verse 57

यावन्मात्राविहीनां च ततो ज्ञात्वा च तां हृताम् । तेन शिष्येण मूर्च्छाढ्यो निपपात महीतले

ထို့နောက် မိမိထံအပ်နှံထားသော ‘မာတြာ’ (အတိုင်းအတာ/ပမာဏ) မရှိတော့ကြောင်း၊ ခိုးယူခံရကြောင်း သိသွားသောအခါ ထိုတပည့်သည် မူးလဲသတိလစ်ကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

Verse 58

ततश्च चेतनां प्राप्य कृच्छ्राच्चोत्थाय तत्क्षणात् । शिलायां ताडयामास निजांगानि शिरस्तथा

ထို့နောက် သတိပြန်လည်လာပြီး ထိုခဏချင်းပင် ခက်ခဲစွာ ထရပ်လိုက်ကာ မိမိ၏ ခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် ဦးခေါင်းကိုပါ ကျောက်တုံးနှင့် ရိုက်ခတ်လေသည်။

Verse 59

हा हतोऽस्मि विनष्टोऽस्मि मुष्टस्तेन दुरात्मना । किं करोमि क्व गच्छामि कथं तं वीक्षयाम्यहम्

အို... ငါသေပါပြီ၊ ငါပျက်စီးပါပြီ၊ ထိုယုတ်မာသောသူ၏ လုယက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ။ ငါဘာလုပ်ရမလဲ။ ဘယ်ကိုသွားရမလဲ။ သူ့ကို ဘယ်လိုရှာတွေ့နိုင်မလဲ။

Verse 60

ततस्तु पदवीं वीक्ष्य तस्य तां चलितो ध्रुवम् । वृद्ध भावात्परिश्रांतो वावृत्य स मठं गतः

ထို့နောက် လမ်းကြောင်းအရာကို မြင်လျှင် သူသည် ထိုသူနောက်သို့ ဧကန်မုချ လိုက်သွားလေ၏။ သို့သော် အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်၍ မောပန်းသဖြင့် ပြန်လှည့်ကာ ကျောင်းသင်္ခန်းသို့ ဝင်လေ၏။

Verse 61

दुःशीलोऽपि समादाय मात्रां स्थानांतरं गतः । ततस्तेन सुवर्णेन व्यवहारान्करोति सः

ထိုလူယုတ်မာသည်ပင်လျှင် ဥစ္စာပစ္စည်းများကို ယူဆောင်၍ အခြားတစ်နေရာသို့ သွားလေ၏။ ထို့နောက် ထိုရွှေဖြင့် အရောင်းအဝယ် ကုန်သွယ်မှုများကို ပြုလုပ်လေသည်။

Verse 62

ततो गृहस्थतां प्राप्तः कृतदारपरिग्रहः । वृद्धभावं समापन्नः संतानेन विवर्जितः

ထို့နောက် သူသည် အိမ်ထောင်သည်ဘဝသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဇနီးမယား ယူလေ၏။ သူသည် အသက်အရွယ် အိုမင်းလာသော်လည်း သားသမီး ရတနာ ကင်းမဲ့လျက်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။

Verse 63

कस्यचित्त्वथ कालस्य तीर्थयात्रापरायणः । भार्यया सहितो विप्रश्चमत्कारपुरं गतः

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၊ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ရေကူးကမ်း) များသို့ ဘုရားဖူးခရီးကို အလွန်အမင်းအာရုံစိုက်သော ဗြာဟ္မဏသည် မိမိဇနီးနှင့်အတူ ကမတ်ကာရပူရ မြို့သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 64

स्नात्वा तीर्थेषु सर्वेषु देवतायतनेषु च । भ्रममाणेन संदृष्टो दुर्वासा नाम सन्मुनिः

တီရ္ထအားလုံးနှင့် နတ်ဘုရားတို့၏ ဘုရားကျောင်းများတွင်လည်း ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက်၊ လှည့်လည်သွားလာစဉ် သီလသမာဓိပြည့်ဝသော မဟာမုနိ ဒုရ္ဝာသာ ကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 65

निजदेवस्य सद्भक्त्या नृत्यगीतपरायणः । तं च दृष्ट्वा नमस्कृत्य वाक्यमेतदुवाच सः

မိမိရွေးချယ်ထားသော နတ်ဘုရားအပေါ် သစ္စာရှိသော ဘက္တိဖြင့် ကခုန်သီဆိုရာ၌ စိတ်နှလုံးမြုပ်နှံနေသူသည်၊ ထိုမုနိကို မြင်လျှင် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 66

केनैतत्स्थापितं लिंगं निर्मलं शंकरोद्भवम् । किं त्वं नृत्यसि गीतं च पुरोऽस्य प्रकरोषि च । मुनीनां युज्यते नैव यदेतत्तव चेष्टितम्

“ဤသန့်ရှင်းသော လိင်္ဂသည် သင်္ကရ (ရှီဝ) မှ ပေါ်ထွန်းလာသောအရာဖြစ်၏။ ၎င်းကို မည်သူ တည်ထောင်ထားသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ၎င်း၏ရှေ့တွင် သင် ကခုန်၍ သီဆိုသနည်း။ မုနိတို့အတွက် သင့်ဤအပြုအမူသည် လုံးဝ မသင့်တော်ပါ။”

Verse 67

दुर्वासा उवाच । मयैतत्स्थापितं लिंगं देवदेवस्य शूलिनः । नृत्यगीतप्रियो यस्माद्देवदेवो महेश्वरः

ဒုရ္ဝာသာ မိန့်တော်မူသည်— “ဤလိင်္ဂကို ငါသည် နတ်ဘုရားတို့၏ နတ်ဘုရား၊ သူလင် (သုံးမြှားကိုင်) အတွက် တည်ထောင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား မဟေရှ္ဝရ၊ နတ်ဘုရားတို့၏ အရှင်သည် ကခုန်သီဆိုခြင်းကို နှစ်သက်တော်မူ၏။”

Verse 68

न मेऽस्ति विभवः कश्चिद्येन भोगं करोम्यहम्

အကျွန်ုပ်၌ မည်သည့်ဥစ္စာဓနမျှ မရှိသဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားသုံးစွဲရန် မတတ်နိုင်ပါ။

Verse 69

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तश्चिर्भटिर्नाम योगवित् । तेन पृष्टः स दुर्वासा वेदांतिकमिदं वचः

ထိုအချိန်အတွင်း ယောဂကို သိကျွမ်းသူ စိရ္ဘဋိ အမည်ရှိသူ ရောက်လာ၏။ သူမေးမြန်းသဖြင့် ဒုရ္ဝာသာသည် ဝေဒန္တသဘောတရား ဤဝစနကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 70

असूर्या नाम ते लोका अंधेन तमसा वृताः । तांस्ते प्रेत्याऽभिगच्छंति ये केचात्महनो जनाः

ထိုလောကတို့သည် နေရောင်မရှိဘဲ မျက်ကန်းအမှောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ကိုယ်ကိုသတ်သောသူတို့သည် သေပြီးနောက် ထိုလောကသို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 71

उपविश्य ततस्तेन तस्य दत्तस्तु निर्णयः । दुःशीलेनापि तत्सर्व विज्ञातं तस्य संस्तुतम्

ထို့နောက် သူထိုင်၍ ထိုဆရာက သူ့အား ဆုံးဖြတ်ချက်ရှင်းလင်းစွာ ပေး၏။ အကျင့်မကောင်းသူတစ်ဦးပင် ထိုအရာအားလုံးကို နားလည်ကာ ထိုသင်ကြားမှုကို ချီးမွမ်း하였다။

Verse 72

ततो विशेषतो जाता भक्तिस्तस्य हरं प्रति । तं प्रणम्य ततश्चोच्चैर्वाक्यमेतदुवाच ह

ထို့နောက် ဟရ (ရှီဝ) အပေါ် သူ၏ ဘက္တိသည် အထူးပြင်းထန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုသူကို ဦးချ၍ ထို့နောက် အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 74

भगवन् ब्राह्मणोऽस्मीति जात्या चैव न कर्मणा । न कस्यचिन्मया दत्तं कदाचिन्नैव भोजनम् । केवलं देवविप्राणां वंचयित्वा धनं हृतम् । व्यसनेनाभिभूतेन द्यूतवेश्योद्भवेन च

အို ဘုရားရှင်မြတ်စွာ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဗြာဟ္မဏဟု ခေါ်ရသည်မှာ မွေးဖွားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး အကျင့်ကောင်းကြောင့် မဟုတ်ပါ။ မည်သူ့ကိုမျှ မည်သည့်အခါမျှ အစာမပေးခဲ့ပါ။ ထို့ပြင် လောင်းကစားနှင့် မိန်းမပျော်တို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော အကျင့်ဆိုးများက လွှမ်းမိုးသဖြင့်၊ ဒေဝတားများနှင့် ဗြာဟ္မဏများကိုပါ လှည့်ဖြားကာ ငွေကြေးကို လုယူခဲ့ပါသည်။

Verse 75

तथा च ब्राह्मणेनापि मया शैवो गुरुः कृतः । वंचितश्च तथानेकैश्चाटुभिर्विहृतं धनम्

ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် ရှိုင်ဝဂုရုတစ်ပါးကို အကြောင်းပြုကာ လှည့်ဖြားခဲ့ပါသည်။ ထို့အတူ ချီးမွမ်းလှည့်စားသူများစွာကြောင့် ကျွန်ုပ်လည်း လှည့်ဖြားခံရပြီး ငွေကြေးဥစ္စာကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးသွားခဲ့ပါသည်။

Verse 76

तस्य सक्तं धनं भूयः साधुमार्गेण चाहृतम् । स चापि च गुरुर्मह्यं परलोकमिहागतः

ထို့နောက် တရားလမ်းဖြင့်ပင် ပျောက်ဆုံး၍ ချုပ်နှောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သော ငွေကြေးကို ကျွန်ုပ် ပြန်လည်ရယူခဲ့ပါသည်။ ထိုသူပင်—ကျွန်ုပ်၏ ဂုရုဖြစ်လာသူ—ယခု အခြားလောကမှ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပါပြီ။

Verse 77

पश्चात्तापेन तेनैव प्रदह्यामि दिवानिशम् । पुरश्चरणदानेन तत्प्रसादं कुरुष्व मे

ထိုနောင်တရမှုကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်သည် နေ့ညမပြတ် မီးလောင်သကဲ့သို့ ခံစားနေရပါသည်။ ပုရశ္စရဏ အကျင့်အတန်းနှင့် ဆက်စပ်သော ဒါနဖြင့် ကျွန်ုပ်အတွက် ထိုကရုဏာတော်ကို ရရှိစေပါလော့။

Verse 78

अस्ति मे विपुलं वित्तं न संतानं मुनीश्वर । तन्मे वद मुने श्रेयस्तद्वित्तस्य यथा भवेत् । इह लोके परे चैव येन सर्वं करोम्यहम्

အရှင်မုနိမြတ်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်တွင် ငွေကြေးဥစ္စာ များစွာရှိသော်လည်း သားသမီးမရှိပါ။ မုနိရှင်၊ ထိုဥစ္စာသည် အကျိုးသီးပွင့်အမှန် ဖြစ်လာစေရန် အကောင်းဆုံးအရာကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။ ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးစလုံးတွင် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သော အရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ် ပြုနိုင်စေရန် ဖြစ်ပါသည်။

Verse 79

दुर्वासा उवाच । कृत्वा पापसहस्राणि पश्चाद्धर्मपरो भवेत् । यः पुमान्सोऽतिकृच्छ्रेण तरेत्संसारसागरम्

ဒုర్వာသာ မိန့်တော်မူသည်။ အပြစ်တစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျူးလွန်ပြီးနောက်၌ပင် လူသည် ဓမ္မကို အလေးထားသူ ဖြစ်လာနိုင်၏။ သို့ရာတွင် လောကသံသရာ၏ သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကူးခြင်းသည် အလွန်ခက်ခဲစွာသာ ဖြစ်နိုင်၏။

Verse 80

दिनेनापि गुरुर्योऽसौ त्वया शैवो विनिर्मितः । अधर्मेणापि संजातः स गुरुस्तेन संशयः

တစ်နေ့တည်းအတွင်းပင် သင်ဖန်တီးထားသော ရှိုင်ဝ ‘ဂုရု’ သည်၊ မတရားသောနည်းဖြင့် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော်လည်း၊ ထိုသူသည် သင်၏ ဂုရု ဖြစ်သည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 81

ब्राह्मणो ब्रह्मचारी स्याद्ग्रहस्थस्तदनंतरम् । वानप्रस्थो यतिश्चैव तत श्चैव कुटीचरः

ဗြာဟ္မဏသည် ပထမဦးစွာ ဗြဟ္မစာရီ ဖြစ်သင့်၏။ ထို့နောက် ဂೃಹಸ್ಥ ဖြစ်ရမည်။ ထို့နောက် တောဝင် (ဝါနပရಸ್ಥ) နှင့် ယတိ (သံဃာတော်) ဖြစ်နိုင်၏။ ထို့နောက်မှာပင် ကုဋီစရ—တဲငယ်၌ သီးခြားနေထိုင်သူ—ဖြစ်ရမည်။

Verse 82

बहूदकस्ततो हंसः परमश्च ततो भवेत् । ततश्च मुक्तिमायाति मार्गमेनं समाश्रितः

ထို့နောက် ဘဟူဒက ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် ဟံသ ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် ပရမ ဖြစ်လာ၏။ ဤလမ်းကြောင်းကို အားကိုးကာ နောက်ဆုံးတွင် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရောက်ရှိ၏။

Verse 83

त्वया पुनः कुमार्गेण यद्व्रतं ब्राह्मणेन च । शैवमार्गं समास्थाय तन्महापातकं कृतम्

သို့ရာတွင် သင်သည် မကောင်းသောလမ်းကြောင်းဖြင့် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးနှင့်အတူ၊ ရှိုင်ဝမဂ္ဂကို အခြေခံကာ ဝရတ (သစ္စာကတိ) တစ်ရပ်ကို ခံယူခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် မဟာပာတက—အကြီးမားဆုံးသော အပြစ်—ဖြစ်သွား၏။

Verse 84

दुःशील उवाच । सर्वेष्वेव हि वेदेषु रुद्रः संकीर्त्यते प्रभुः । तत्किं दोषस्त्वया प्रोक्तस्तस्य दीक्षासमुद्भवः

ဒုဿီလက ပြောသည်။ ဝေဒအားလုံးတွင် ရုဒြသည် အရှင်တော်ဟု ချီးမွမ်းကီർത്തနာပြုကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ဒိက္ခာ (dīkṣā) မှ ပေါ်လာသည်ဟု သင်ပြောသော အပြစ်သည် အဘယ်နည်း။

Verse 85

दुर्वासा उवाच । सत्यमेतत्त्वया ख्यातं वेदे रुद्रः प्रकीर्तितः । बहुधा वासुदेवोऽपि ब्रह्मा चैव विशेषतः

ဒုర్వာသာက ပြောသည်။ သင်ပြောသမျှသည် မှန်ကန်၏—ဝေဒတွင် ရုဒြကို ကြေညာချီးမွမ်းထားသည်။ ထိုနည်းတူ ဝါစုဒေဝကိုလည်း မျိုးမျိုးပုံစံဖြင့် ချီးမွမ်းကြပြီး၊ ဗြဟ္မာကိုလည်း အထူးသဖြင့် ချီးမြှောက်ကြ၏။

Verse 86

परं विप्रस्य या दीक्षा व्रतवंधसमुद्भवा । गायत्री परमा जाप्ये गुरुर्व्रतपरो हि सः । वैष्णवीं चाथ शैवीं च योऽन्यां दीक्षां समाचरेत्

ဗြာဟ္မဏအတွက် အမြင့်ဆုံး ဒိက္ခာသည် သီလဝတ္တရားကို ချည်နှောင်ထားသော ဝ్రတမှ ပေါ်လာသည့် ဒိက္ခာပင် ဖြစ်သည်။ ဂျပ်ပတွင် အမြတ်ဆုံး မန္တရမှာ ဂါယတ္ရီ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ စစ်မှန်သော ဂုရုမှာ ဝ్రတကို အလေးထားသူ ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ဝိုင်ရှ္ဏဝီ သို့မဟုတ် ရှైవီ ဒိက္ခာကို ယူပြီးသားသူက စိတ်လှုပ်ရှား၍ အခြား ဒိက္ခာတစ်ခု ထပ်မံ လိုက်နာမည်ဆိုလျှင်—

Verse 87

ब्राह्मणो न भवेत्सोऽत्र यद्यपि स्यात्षडंगवित् । अपरं लिंगभेदस्ते संजातः कपटादिषु

ဤနေရာတွင် သူသည် အမှန်တကယ် ဗြာဟ္မဏ မဖြစ်နိုင်—even if ဝေဒ၏ ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍaṅga) ကို သိကျွမ်းသူဖြစ်စေကာမူ။ ထို့ပြင် သင်၌ နောက်ထပ် ပျက်စီးယုတ်ညံ့မှု၏ အမှတ်အသားတစ်ရပ် ပေါ်လာပြီ—လိမ်လည်ကောက်ကျစ်ခြင်း စသည်တို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 88

व्रतत्यागान्न संदेहस्तत्र ते नास्ति किंचन । प्रायश्चित्तं मया सम्यक्स्मृतिमार्गेण चिंतितम्

ဝ్రတကို စွန့်ပစ်ခြင်းကြောင့် သံသယမရှိ—သင်အတွက် ထိုအကြောင်း၌ မသေချာမှု မကျန်တော့။ စမృతိ၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း သင့်လျော်သော ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ကို ငါက ကောင်းစွာ စဉ်းစားထားပြီ။

Verse 89

दुःशील उवाच । सतां सप्तपदीं मैत्रीं प्रवदंति मनीषिणः । मित्रतां तु पुरस्कृत्य किंचिद्वक्ष्यामि तच्छृणु

ဒုဿီလက ပြောသည်။ «ပညာရှိတို့က သုစရိုက်သူတို့အကြား မိတ်သဟာယသည် အတူတကွ ခြေလှမ်း ခုနစ်လှမ်း လျှောက်ပြီးမှ တည်ကြည်ခိုင်မာလာသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုမိတ်သဟာယကို ဂုဏ်ပြု၍ အနည်းငယ် ပြောမည်—နားထောင်ပါ»။

Verse 90

अस्ति मे विपुलं वित्तं यदि तेन प्रसिद्ध्यति । तद्वदस्व महाभाग येन सर्वं करोम्यहम्

«ကျွန်ုပ်တွင် ငွေကြေးဥစ္စာ များစွာရှိသည်—ထိုအရာဖြင့် ကီရ్తိသတင်း သို့မဟုတ် အောင်မြင်မှု ရနိုင်လျှင်။ အို မဟာဘဂါ၊ အရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်နိုင်ရန် မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြစ်သည်ကို ပြောပြပါ»။

Verse 91

दुर्वासा उवाच । एक एव ह्युपायोऽस्ति तव पातकनाशने । तं चेत्करोषि मे वाक्याद्विशुद्धः संभविष्यसि

ဒုရ္ဝာသာက ပြောသည်။ «သင်၏ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးရန် နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ အမှန်တကယ် ရှိသည်။ ငါ၏စကားအတိုင်း ပြုလုပ်လျှင် သင်သည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လာမည်»။

Verse 92

तपः कृते प्रशंसंति त्रेतायां ज्ञानमेव च । द्वापरे तीर्थयात्रां च दानमेव कलौ युगे

ကృతယုဂတွင် တပဿ (အကျင့်တရားခက်ခဲ) ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ တ్రေတာယုဂတွင် ဉာဏ်ပညာတစ်ခုတည်းကိုသာ။ ဒ్వာပရယုဂတွင် တီရ္ထယာထရာ (သန့်ရှင်းရာသို့ ဘုရားဖူးခရီး) ကို။ ကလိယုဂတွင်တော့ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) တစ်ခုတည်းက အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။

Verse 93

सांप्रतं कलिकालोऽयं वर्तते दारुणाकृतिः । तस्मात्कृष्णाजिनं देहि सर्वपापविशुद्धये

«ယခု ကလိယုဂသည် ကြမ်းတမ်းသော အရုပ်အဆင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးနေသည်။ ထို့ကြောင့် အပြစ်အားလုံးမှ သန့်စင်ရန် ကృష్ణာဇိန (အနက်ရောင် သမင်အရေ) ကို လှူပါ»။

Verse 94

तथा च ते घृणाऽप्यस्ति गुरुवित्तसमुद्भवा । तदर्थं कुरु तन्नाम्ना शंकरस्य निवेशनम्

ထို့ပြင် သင်၌လည်း ဆန့်ကျင်မုန်းတီးမှု ရှိ၏၊ ဆရာ၏ ဥစ္စာပစ္စည်းကို တပ်မက်စွဲလမ်းခြင်းမှ ပေါက်ဖွားလာသောအရာ။ ထို့ကြောင့် ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ရှင်ကာရ (Śaṅkara) ၏ နာမတော်ဖြင့် အိမ်တော်တစ်ဆောင် ဆောက်လုပ်လော့။

Verse 95

येन तस्मादपि त्वं हि आनृण्यं यासि तत्क्षणात् । अन्यत्रापि च तद्वित्तं यत्किंचिच्च प्रपद्यते

ထိုအကျင့်ကြောင့် သင်သည် ထိုခဏချင်းပင် သူ့အပေါ်၌ပါ အကြွေးကင်းလွတ်သွားမည်။ ထို့ပြင် ထိုဥစ္စာထဲမှ အခြားနည်းလမ်းဖြင့်မဆို သင်၏လက်ထဲသို့ ရောက်လာသမျှ အစိတ်အပိုင်းကိုလည်း—

Verse 96

ब्राह्मणेभ्यो विशिष्टेभ्यो नित्यं देहि समाहितः । तिलपात्रं सदा देहि सहिरण्यं विशेषतः

စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်းထား၍ ထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏများအား နေ့စဉ်ပေးကမ်းလှူဒါန်းလော့။ နှမ်းထည့်သော ပန်းကန် (တီလပാത്ര) ကို အမြဲလှူလော့၊ အထူးသဖြင့် ရွှေနှင့်အတူ လှူဒါန်းလော့။

Verse 97

येन ते सकलं पापं देहान्नाशं प्रगच्छति । अपरं चैत्रमासेऽहं सदाऽगच्छामि भक्तितः

ဤအကျင့်ကြောင့် သင်၏ အပြစ်အားလုံးသည် ထွက်ခွာ၍ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ပျက်စီးသွားမည်။ ထို့ပြင် ချိုင်တြာလ (Caitra) လတွင် ငါသည် ဘက္တိဖြင့် အမြဲတမ်း ဤနေရာသို့ လာရောက်၏။

Verse 98

कल्पग्रामात्सुदूराच्च प्रासादेऽत्र स्वयं कृते । पुनर्यामि च तत्रैव व्रतमेतद्धि मे स्थितम्

ကယ်လ္ပဂြာမ (Kalpagrāma) အဝေးအလွန်မှ ငါသည် ဤနေရာ၌ ကိုယ်တိုင်တည်ဆောက်ထားသော ဘုရားကျောင်း (ပရာသာဒ) သို့ လာရောက်၏။ ထို့နောက် ငါသည် ထိုနေရာတည်းသို့ ပြန်သွား၏—ဤသည်ပင် ငါ၏ ဝရတ (သစ္စာကတိ) အဖြစ် တည်ရှိနေသည်။

Verse 99

तस्माच्चिंत्यस्त्वयाह्येष प्रासादो यो मया कृतः । चिंतनीयं सदैवेह स्नानादिभिरनेकशः

ထို့ကြောင့် ငါတည်ဆောက်ထားသော ဤဘုရားကျောင်းကို သင်အမှန်တကယ် စိတ်ထဲတွင် ထားရမည်။ ဤနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းနှင့် အခြားသော ပူဇော်ကာရများနှင့်အတူ အမြဲတမ်း ထပ်ခါထပ်ခါ သတိရရမည်။

Verse 100

दुःशील उवाच । करिष्यामि वचस्तेऽहं यथा वदसि सन्मुने

ဒုဿီလက ပြောသည်— “အို မြတ်သော ရဟန်းမုနိ၊ သင်မိန့်သကဲ့သို့ ငါသည် သင်၏စကားကို အတိအကျ လိုက်နာမည်။”

Verse 101

दुर्वासा उवाच । सर्वपापविशुद्ध्यर्थं दत्ते कृष्णाजिने द्विजः । प्रयच्छ तिलपात्राणि गुप्तपापस्य शुद्धये

ဒုရ္ဝာသာက မိန့်သည်— “အပြစ်အားလုံးမှ သန့်စင်ရန်အတွက် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက အနက်ရောင် သမင်အရေကို လှူဒါန်းသောအခါ၊ လျှို့ဝှက်အပြစ်များကိုပါ သန့်စင်စေရန် နှမ်းထည့်ထားသော အိုးခွက်များကိုလည်း ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။”

Verse 102

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दत्तं तेन महात्मना । ततः कृष्णाजिनं भक्त्या ब्राह्मणायाहिताग्नये

စူတက ပြောသည်— ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စိတ်ကြီးမြတ်သူသည် ထိုအတိုင်း လှူဒါန်း하였다။ ထို့နောက် သဒ္ဓါဖြင့် သန့်ရှင်းသော မီးပူဇော်ကို ထိန်းသိမ်းသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးထံ အနက်ရောင် သမင်အရေကို ပူဇော်လှူဒါန်း하였다။

Verse 103

दुर्वाससः समा देशाद्यथोक्तविधिना द्विजाः । यच्छतस्तिलपात्राणि तस्य नित्यं प्रभक्तितः

ထို့နောက် ဒုရ္ဝာသာ၏ အမိန့်အတိုင်း ဗြာဟ္မဏများသည် ထိုဒေသမှ နှမ်းထည့်ထားသော အိုးခွက်များကို သူ့အား အမြဲတမ်း ပိုမိုသဒ္ဓါဖြင့် ပေးအပ်하였다။

Verse 104

गतपापस्य दीक्षां च ददौ निर्वाणसंभवाम् । तथासौ गतपापस्य दीक्षां दत्त्वा यथाविधि

အပြစ်များကင်းစင်သွားသူအား မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသော ဒိက္ခာကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် သန့်စင်သူအား စည်းကမ်းတကျ ဒိက္ခာကို ပေးအပ်ပြီးနောက်…

Verse 105

ततः प्रोवाच मधुरं देहि मे गुरुदक्षिणाम्

ထို့နောက် သာယာနူးညံ့စွာ မိန့်တော်မူသည်—“ငါ့အား ဂုရုဒက္ခိဏာ (ဆရာတော်အခကြေး) ပေးလော့။”

Verse 106

दुःशील उवाच । याचस्व त्वं प्रभो शीघ्रं यां ते यच्छामि दक्षिणाम् । तां प्रदास्यामि चेच्छक्तिर्वित्तशाठ्यविवर्जिताम्

ဒုဿီလက ပြောသည်—“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်က ပူဇော်လိုသော ဂုရုဒက္ခိဏာကို မြန်မြန်တောင်းပါ။ ကျွန်ုပ်တွင် အင်အားရှိသမျှ ပေးအပ်မည်၊ ငွေကြေးအပေါ် လှည့်စားမှုကင်းစင်စွာပင်။”

Verse 107

दुर्वासा उवाच । कल्पग्रामं गमिष्यामि सांप्रतं वर्तते कलिः । नाहमत्रागमिष्यामि यावन्नैव कृतं भवेत्

ဒုర్వာသာက မိန့်တော်မူသည်—“ယခု ငါ ကလ္ပဂြာမသို့ သွားမည်၊ ကလိယုဂက အာဏာလွှမ်းမိုးနေချိန်ဖြစ်သည်။ အလုပ်က တကယ်ပြီးစီးသည့်အထိ ငါ ဤနေရာသို့ မပြန်လာမည်။”

Verse 108

अर्धनिष्पादितो ह्येष प्रासादो यो मया कृतः । परिपूर्तिं त्वया नेय एषा मे गुरुदक्षिणा

“ငါ စတင်တည်ဆောက်ခဲ့သော ဤပရသာဒ် (ဘုရားကျောင်း) သည် တစ်ဝက်သာ ပြီးစီးသေးသည်။ သင်က အပြီးသတ်အောင် ဆောင်ရွက်ရမည်—ဤသည်ပင် ငါ၏ ဂုရုဒက္ခိဏာ ဖြစ်သည်။”

Verse 109

नृत्यगीतादिकं यच्च तथा कार्यं स्वशक्तितः । पुरतोऽस्य बलिर्देयस्तथान्यत्कुसुमादिकम्

ထို့ပြင် အက၊ သီချင်း စသည့် အရာများကို မိမိစွမ်းအားအတိုင်း စီစဉ်ပြုလုပ်လော့။ ဤဘုရား/သန့်ရှင်းရာရှေ့တွင် ဘလိ (ပူဇော်သက္ကာ) ကို ဆက်ကပ်ရမည်၊ ထို့အပြင် ပန်း စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကိုလည်း ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 110

एवमुक्त्वा गतः सोऽथ कल्पग्रामं मुनीश्वरः । दुःशीलोऽपि तथा चक्रे यत्तेन समुदाहृतम्

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် မုနိအရှင်ကြီးသည် ကလ္ပဂြာမသို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ဒုဿီလလည်း သူကညွှန်ကြားထားသမျှကို အတိအကျ လိုက်နာပြုလုပ်하였다။

Verse 111

सूत उवाच । एवं तस्य प्रभक्तस्य तत्कार्याणि प्रकुर्वतः । तन्नाम्ना कीर्त्यते सोऽथ दुःशील इति संज्ञितः

စူတက ပြော၏— «ထိုသူသည် ယုံကြည်သဒ္ဓါနှင့် ဘက္တိဖြင့် ထိုလုပ်ငန်းများကို ဆောင်ရွက်နေစဉ်၊ နောက်တစ်ဖန် ထိုနာမည်တည်းဟူသော ‘ဒုဿီလ’ ဟု လူသိများလာ하였다»။

Verse 112

चैत्रमासे च यो नित्यं तं च देवं प्रपश्यति । क्षणं कृत्वा स पापेन वार्षिकेण प्रमुच्यते

ချိုင်တြလတွင် နေ့စဉ် ဤဘုရားကို ကြည့်ရှုမြင်တွေ့သူသည် ခဏတစ်ခဏသာဖြစ်စေကာမူ တစ်နှစ်ပတ်လုံး စုဆောင်းလာသော အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 113

यः पुनः स्नपनं तस्य सर्वं चैव करोति च । त्रिंशद्वर्षोद्भवं पापं तस्य गात्रात्प्रणश्यति

ထို့ပြင် ဤဘုရားအတွက် စ္နပန (ရေချိုးပူဇော်) အခမ်းအနားကို အစအဆုံး အပြည့်အစုံ ဆောင်ရွက်သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ သုံးဆယ်နှစ်ကာလအတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြစ်တို့ ပျက်စီးသွား၏။

Verse 114

यः पुनर्नृत्यगीताद्यं कुरुते च तदग्रतः । आजन्ममरणात्पापात्सोऽपि मुक्तिमवाप्नुयात्

ထို့ပြင်၊ ထိုဘုရားရှေ့၌ အက၊ သီချင်းနှင့် ထိုကဲ့သို့သော ပူဇော်အပ်မှုများကို ပြုလုပ်သူသည် မွေးကတည်းက သေဆုံးချိန်အထိ စုဆောင်းလာသော အပြစ်များမှပင် လွတ်မြောက်ကာ မောက္ခကို ရရှိနိုင်၏။