Adhyaya 271

Verse 1

सूत उवाच । अथान्यदपि तत्रास्ति सुपुण्यं लिंगसप्तकम् । येनार्चितेन दृष्टेन पूजितेन विशेषतः

စူတက ပြော၏—ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ အလွန်ပုဏ္ဏားသော လိင်္ဂ ခုနစ်ပါး ရှိသည်။ ၎င်းတို့ကို ပူဇော်ခြင်း၊ ဖူးမြင်ခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ပူဇာ (pūjā) ဖြင့် ဂုဏ်ပြုခြင်းကြောင့် မဟာပုဏ္ဏား ရရှိ၏။

Verse 2

दीर्घायुर्जायते मर्त्यः सर्वरोगविवर्जितः । मार्कण्डेश्वर इत्युक्तस्तत्र देवो महेश्वरः

လူသားသည် အသက်ရှည်၍ ရောဂါအပေါင်းမှ ကင်းလွတ်၏။ ထိုနေရာ၌ မဟေရှ္ဝရကို «မာရ္ကဏ္ဍေရှ္ဝရ» ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 3

इन्द्रद्युम्नेश्वरोऽन्यस्तु सर्वपापहरो हरः । पालेश्वरस्तथा चैव सर्वव्याधिविनाशनः

အခြားတစ်ပါးမှာ «အိန္ဒြဒျုမ္နေးရှ္ဝရ» ဖြစ်၍ အပြစ်အကုန် ဖယ်ရှားပေးသော ဟရ (ရှီဝ) ဖြစ်၏။ ထို့အတူ «ပါလေးရှ္ဝရ» သည် ရောဂါဝေဒနာ အပေါင်းကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်၏။

Verse 4

ततो घंटशिवः ख्यातो यो घंटेन प्रतिष्ठितः । कलशेश्वरसंज्ञस्तु वानरेश्वरसंयुतः

ထို့နောက် ခေါင်းလောင်းဖြင့် တည်ထောင်ထားသော နာမည်ကျော် «ဃဏ္ဍရှီဝ» ရှိ၏။ ထို့ပြင် «ဝာနရေးရှ္ဝရ» နှင့် ဆက်စပ်သော «ကလသေးရှ္ဝရ» ဟုလည်း ခေါ်၏။

Verse 5

ईशान शिव इत्युक्तस्तत्र क्षेत्रेश्वरेश्वरः । पूजितो मानवैर्भक्त्या कामान्यच्छत्यमानुषान्

ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ၏ အရှင်ကို «ဣရှာန ရှီဝ» ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ က္ရှೇತ್ರေရှ္ဝရေရှ္ဝရ ဖြစ်၏။ လူတို့က ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လျှင် လူသားအတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သော ဆန္ဒများကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 6

वांछितान्मनसा सर्वान्कलिकालेऽपि संस्थिते

ကလိယုဂ် အခါ၌ပင် တည်ရှိနေသော်လည်း စိတ်၌ တောင့်တသမျှ ဆန္ဒအားလုံးကို—

Verse 7

ऋषय ऊचुः । कोऽयं मार्कंडसंज्ञस्तु येन लिंगं प्रतिष्ठितम् । इन्द्रद्युम्नो महीपालः कतमो वद सूतज

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ «လင်္ဂကို တည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့သူ ‘မာရ္ကဏ္ဍ’ ဟူသောသူသည် မည်သူနည်း။ ထို့ပြင် ‘အိန္ဒြဒျုမ္န’ ဟူသော မဟီပာလ မင်းသည် မည်သူနည်း။ အို စူတ၏သား၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပါ»။

Verse 8

तथा पालकनामा च येनायं स्थापितो हरः । तथा यो घण्टसंज्ञस्तु कस्मिञ्जातः स चान्वये

«ထို့အတူ ‘ပါလက’ ဟူသောသူသည် မည်သူနည်း၊ သူက ဤ ဟရ (ရှီဝ) ကို တည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ‘ဃဏ္ဍ’ ဟု ခေါ်သောသူသည် မည်သည့် မျိုးရိုးအနွယ်၌ မွေးဖွားသနည်း»။

Verse 9

कलशाख्यस्तु यः ख्यातो वानरेण समन्वितः । ईशानोप्यखिलं ब्रूहि परं नःकौतुकं स्थितम्

«ဝန်နရ (မျောက်) နှင့် ဆက်နွယ်၍ ‘ကလသ’ ဟု ကျော်ကြားသူအကြောင်းကိုလည်း—အို ဣရှာန၊ အရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ပြောကြားပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၌ အလွန်ကြီးမားသော စိတ်ဝင်စားမှု ပေါ်ထွန်းလာပြီ»။

Verse 10

यतोऽत्र जायते श्रेयः पुनः पुंसां प्रकीर्तय । यैरेतैः स्थापिता देवाः क्षेत्रेऽस्मिन्मानवोत्तमैः

«ဤနေရာ၌ လူတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး ကုသိုလ်ကောင်းကျိုး မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ထပ်မံ ကြေညာပါ။ ထို့ပြင် ဤသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ ထူးမြတ်သော လူသားတို့က မည်သည့် နတ်တော်များကို တည်ထောင်ခဲ့ကြသနည်း»။

Verse 11

तथा तेषां समाचारं प्रभावं चैव सूतज । दानं वापि यथाकालं मंत्रांश्च विस्तराद्वद

«ထို့အပြင် အို စူတ၏သား၊ သူတို့၏ သင့်လျော်သော အကျင့်အထုံးများနှင့် သန့်ရှင်းသော အာနုဘော်ကိုလည်း အသေးစိတ် ပြောပါ။ အချိန်နှင့်တပြေးညီ ပေးကမ်းလှူဒါန်းမှုများနှင့် မန္တရများကိုပါ ကျယ်ပြန့်စွာ ဆိုပါ»။

Verse 12

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि कथामेतां पुरातनीम् । कथितां भर्तृयज्ञेन आनर्ताधिपतेः स्वयम्

သုတက ပြောသည်။ «ငါသည် သင်တို့အား ဤရှေးဟောင်းကထာကို ပြန်လည်ရွတ်ဆိုမည်။ အာနရတ၏ အရှင် ဘဟတ္တရယဇ္ဉာ ကိုယ်တိုင် ပြောကြားခဲ့သော ကထာဖြစ်သည်»။

Verse 13

श्रुतयापि यया मर्त्यो दीर्घायुर्जायतेनरः । नापमृत्युमवाप्नोति कथंचित्तत्प्रभावतः

«ဤကထာကို ကြားရုံသာဖြင့် မရဏသတ္တဝါသည် အသက်ရှည်သူ ဖြစ်လာ၏။ ၎င်း၏ အာနုဘော်ကြောင့် မည်သို့မျှ အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးခြင်းကို မတွေ့ရ»။

Verse 14

यो मार्कंड इति ख्यातः प्रथमं परिकीर्तितः । संभूतिस्तस्य संप्रोक्ता युष्माकं पापनाशिनी

«မာကဏ္ဍဟု ကျော်ကြားသူကို ပထမဦးစွာ ဖော်ပြမည်။ ယခု သူ၏ မွေးဖွားလာပုံကို ရှင်းပြမည်—သင်တို့၏ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသော ကထာဖြစ်သည်»။

Verse 15

इंद्रद्युम्नं प्रवक्ष्यामि सांप्रतं मुनिसत्तमाः । यद्वंशो यत्प्रभावश्च सर्वभूपालमानितः

«ယခု မုနိအထွတ်အမြတ်တို့၊ ငါသည် အိန္ဒြဒျုမနကို ပြောမည်။ သူ၏ မျိုးရိုးနှင့် အာနုဘော်ကိုလည်း—ဘုရင်အပေါင်းတို့က ချီးမြှောက်လေးစားသော အရာများကို»။

Verse 16

इंद्रद्युम्नो महीपाल आसीत्पूर्वं द्विजोत्तमाः । ब्राह्मण्यश्च शरण्यश्च साधुलोकप्रपालकः । यज्वा दानपतिर्दक्षः सर्वभूतहिते रतः

«အိန္ဒြဒျုမနသည် ယခင်က မဟီပါလ ဘုရင်ဖြစ်ခဲ့၏၊ ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့။ သူသည် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ရိုသေကာ ကမ္ဘာလောက၏ ခိုလှုံရာ၊ သာဓုတို့၏ ကာကွယ်သူ ဖြစ်၏။ ယဇ္ဉာပြုသူ၊ ဒါန၌ အထွတ်အမြတ်၊ လုပ်ငန်း၌ ကျွမ်းကျင်၍ သတ္တဝါအပေါင်း၏ အကျိုးချမ်းသာကို နှစ်သက်သူ ဖြစ်၏»။

Verse 17

न दुर्भिक्षं न च व्याधिर्न च चौरकृतं भयम् । तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे आसील्लोकस्य कस्यचित्

ဓမ္မကိုသိမြင်သော မင်းကြီးအုပ်ချုပ်နေစဉ် အနိုင်ငံတွင် မည်သူ့အတွက်မျှ အစာခေါင်းပါးမှုမရှိ၊ ရောဂါမရှိ၊ သူခိုးကြောင့်ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့မှုလည်း မရှိခဲ့။

Verse 18

यथैव वर्षतो धारा यथा वा दिवि तारकाः । गंगायां सिकता यद्वत्संख्यया परिवर्जिताः

မိုးရွာကျသည့် ရေစီးကြောင်းများကဲ့သို့၊ ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်များကဲ့သို့၊ ဂင်္ဂါမြစ်ထဲရှိ သဲမှုန်များကဲ့သို့ ရေတွက်မရအောင်—ထိုနည်းတူ အရေအတွက်မကန့်သတ်။

Verse 19

तद्वत्तेन कृता यज्ञाः सर्वे संपूर्णदक्षिणाः । अग्निष्टोमोऽतिरात्रश्च उक्थः षोडशिकास्तथा

ထိုနည်းတူ သူသည် ယဇ్ఞများအားလုံးကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်၍ ဒက္ခိဏာ (ပုရောဟိတ်ခ) ကိုလည်း ပြည့်စုံစွာ ပေးအပ်ခဲ့သည်—အဂ္နိဋ္ဌောမ၊ အတိရာတြ၊ ဥက္ထျ နှင့် ရှိုးဒသီ ယဇ్ఞတို့ပင်။

Verse 20

सौत्रामण्याऽथ पशवश्चातुर्मास्या द्विजोत्तमाः । वाजपेयाश्वमेधाश्च राजसूया विशेषतः

ထို့ပြင် စောတြာမဏီ ယဇ్ఞ၊ ပသု (တိရစ္ဆာန်) ယဇ్ఞများ၊ ရာသီအလိုက် ချာတုർമាសျ ယဇ्ञများကိုလည်း—အို ဒွိဇောတ္တမ—ဝါဇပေယ၊ အရှွမေဓ နှင့် အထူးသဖြင့် ရာဇသူယ ယဇ్ఞတို့ကိုပါ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Verse 21

पौण्डरीकास्तथैवान्ये श्रद्धापूतेन चेतसा

ထိုနည်းတူ ပေါုဏ္ဍရီက ယဇ్ఞနှင့် အခြား ယဇ్ఞများစွာကိုလည်း ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် စင်ကြယ်သန့်ရှင်းလာသော စိတ်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Verse 22

तेन दानानि दत्तानि तीर्थेषु च विशेषतः । मिष्टान्नानि द्विजेंद्राणां दक्षिणासहितानि च

ထိုသူသည် အထူးသဖြင့် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ (ရေချိုးဘုရားနေရာ) များတွင် ဒါနများကို ပေးလှူခဲ့ပြီး၊ ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့အား ချိုမြိန်သော အစာများကို ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) နှင့်တကွ ပူဇော်ပေးခဲ့သည်။

Verse 23

न तदस्ति धरापृष्ठे नगरं पत्तनं तथा । तीर्थं वा यत्र नो तस्य विद्यते त्रिदशालयः

ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် မြို့တစ်မြို့၊ စျေးမြို့တစ်မြို့ မရှိသကဲ့သို့၊ တီရ္ထတစ်ခုမျှလည်း မရှိခဲ့ဘဲ—ထိုနေရာတိုင်းတွင် သူ၏ သရဏာ (ဘုရားကျောင်း) သည် တိရဒသ (देဝ) များ၏ နေရာတော်အဖြစ် မတည်ရှိသည့်နေရာ မရှိခဲ့။

Verse 24

तेन कन्यासहस्राणि अच्युतान्यर्बुदानि च । ब्राहमणेभ्यः प्रदत्तानि ब्राह्मणानां धनार्थिनाम्

ထိုသူသည် ကနျာ (မိန်းကလေး) ထောင်ပေါင်းများကို ဒါနအဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ မရေတွက်နိုင်သော ဥစ္စာဓနများကိုလည်း—ဓနလိုအပ်နေသော ဗြာဟ္မဏတို့အား ပေးလှူခဲ့သည်။

Verse 25

दशमीदिवसे तस्य रात्रौ च गजपृष्ठिगः । दुन्दुभिस्ताड्यमानस्तु बभ्राम सकलं पुरम्

သူ၏ ဒသမီနေ့တွင်လည်း၊ ညအချိန်တွင်လည်း၊ ဆင်ပေါ်တက်စီး၍၊ ဒုန္ဒုဘိ (ကေတလ်ဒရမ်) များ တီးခတ်သံကြားရစဉ် မြို့တစ်မြို့လုံးကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။

Verse 26

प्रत्यूषे वैष्णवं भावि पापहारि च वासरम् । उपवासः प्रकर्त्तव्यो मुक्त्वा वृद्धं च बालकम् । अन्यथा निग्रहिष्यामि भोजनं यः करिष्यति

မိုးလင်းချိန်တွင် သူက ကြေညာသည်—“မနက်ဖြန်သည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဝါဆရ (Vaiṣṇava day) ဖြစ်၍ အပြစ်ပယ်ရှားသောနေ့ ဖြစ်သည်။ အိုသူနှင့် ကလေးကို မလွဲမသွေ ချန်လှပ်၍ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ကို ပြုရမည်။ မဟုတ်လျှင် အစာစားသူကို ငါ အပြစ်ပေးမည်။”

Verse 27

इंद्रद्युम्नः स राजर्षिस्तदा विष्णोः प्रसादतः । तेनैव स्वशरीरेण ब्रह्मलोकं तदा गतः

ထိုအခါ မင်းရဟန္တာ အိန္ဒြဒျုမ္နသည် ဗိဿနု၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတော်တည်းဟူသော အတူတကွဖြင့် ဘြဟ္မာလောကသို့ ရောက်သွား၏။

Verse 28

तत्र कल्पसहस्रांते स प्रोक्तो ब्रह्मणा स्वयम् । इंद्रद्युम्न धरां गच्छ न स्थातव्यं त्वयाऽधुना

ထိုနေရာ၌ ကလ္ပတစ်ထောင် ပြီးဆုံးချိန်တွင် ဘြဟ္မာတော်မူလျက် ကိုယ်တိုင်ပင် မိန့်ကြားတော်မူ၏— «အိန္ဒြဒျုမ္န၊ မြေပြင်သို့ သွားလော့; ယခုအခါ ဤနေရာ၌ မနေသင့်သေး» ဟု။

Verse 29

इंद्रद्युम्न उवाच । कस्माच्च्यावयसे ब्रह्मन्निजलोकाद्द्रुतं हि माम् । अपापमपि देवेश तथा मे वद कारणम्

အိန္ဒြဒျုမ္နက ပြော၏— «အို ဘြဟ္မာတော်၊ အဘယ်ကြောင့် မိမိ၏ လောကမှ ကျွန်ုပ်ကို အလျင်အမြန် ချလိုက်သနည်း။ အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ အပြစ်ကင်းစင်သော်လည်း အကြောင်းရင်းကို အမှန်တကယ် မိန့်ကြားပါ» ဟု။

Verse 30

श्रीब्रह्मोवाच । तव कीर्तिसमुच्छेदः संजातोऽद्य धरातले । यावत्कीर्तिर्धरापृष्ठे तावत्स्वर्गे वसेन्नरः

သီရိဘြဟ္မာတော် မိန့်တော်မူ၏— «ယနေ့ မြေပြင်ပေါ်၌ သင်၏ ကီရ్తိ (ဂုဏ်သတင်း) ဆက်လက်တည်တံ့မှု ပြတ်တောက်သွားပြီ။ မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ကီရ్తိ တည်ရှိသမျှကာလပတ်လုံး ထိုသူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ရ၏» ဟု။

Verse 31

एतस्मात्कारणाल्लोकाः स्वनामांकानि चक्रिरे । वापीकूपतडागानि देवतायतनानि च

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် လူတို့သည် မိမိတို့၏ အမည်တပ်ထားသော အမှတ်တရ ကုသိုလ်လုပ်ငန်းများကို ပြုလုပ်ကြ၏— ရေကန်အဆင့်ဆင့် (stepwell) များ၊ ရေတွင်းများ၊ ကန်များနှင့် ဒေဝတားတို့၏ နေရာတော်ဖြစ်သော ဘုရားကျောင်းများကိုလည်း တည်ဆောက်ကြ၏။

Verse 32

तस्माद्गच्छ धरापृष्ठं स्वां कीर्तिं नूतनां कुरु । यदि वांछसि लोकेऽस्मिन्मामके वसतिं चिरम्

ထို့ကြောင့် မြေမျက်နှာပြင်သို့ သွား၍ ကုသိုလ်ကံအသစ်များဖြင့် သင်၏ဂုဏ်သတင်းကို အသစ်ပြန်တင်ပါ။ ဤလောက၌ (သွဂ္ဂ) ငါ၏လောကတွင် ကြာရှည်နေလိုပါက ဤနည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 33

अथात्मानं स राजेंद्रो यावत्पश्यति तत्क्षणात् । तावत्प्राप्तं धरापृष्ठे कांपिल्य नगरं प्रति

ထို့နောက် မင်းတို့၏အရှင်သည် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် သတိပြန်ရသည့် ခဏတစ်ခဏတည်းတွင်ပင် မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ကာံပိလျ နဂိုရ်အနီးသို့ ရောက်နေသည်ကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 34

अथ पप्रच्छ लोकान्स किमेतन्नगरं स्मृतम् । कोऽयं देशः कोऽत्र राजा किं पुरं नगरं च किम्

ထို့နောက် သူသည် လူတို့အား မေးမြန်း하였다— “ဤမြို့ကို အဘယ်နာမည်ဖြင့် ခေါ်သနည်း။ ဤဒေသသည် အဘယ်ဒေသနည်း။ ဤနေရာ၏ မင်းသည် မည်သူနည်း။ ‘ပုရ’ ဟူသည် အဘယ်အဓိပ္ပါယ်၊ ‘နဂရ’ ဟူသည် အဘယ်အဓိပ္ပါယ်နည်း။”

Verse 35

ते तमूचुः परं चैतत्कांपिल्यमिति विश्रुतम् । आनर्तनामा देशोऽयं राजात्र पृथिवीजयः

သူတို့က သူ့အား ပြောကြသည်— “ဤမြို့သည် ကာံပိလျ ဟူ၍ ထင်ရှားကျော်ကြားသည်။ ဤဒေသကို အာနရ္တ ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ဤနေရာ၏ မင်းမှာ ပೃထဝီဇယ (Pṛthivījaya) ဖြစ်သည်။”

Verse 36

को भवान्किमिहायातः किंचित्कार्यं वदस्व नः

“သင်သည် မည်သူနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ လာသနည်း။ သင်၏ အလုပ်ကိစ္စကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါ။”

Verse 37

इंद्रद्युम्न उवाच इंद्रद्युम्नो महीपालः पुरासीद्रोचके पुरे । देशे वैजरुके पूर्वं स देशः क्व च तत्पुरम्

အိန္ဒြဒျုမ္န မိန့်တော်မူသည်— «ငါသည် အိန္ဒြဒျုမ္န၊ မြေပြင်၏ မင်းတရားဖြစ်၏။ အရင်က ဝိုင်ဇရုက ဒေသရှိ ရိုစက မြို့၌ နေထိုင်ခဲ့၏။ ယခု ထိုဒေသသည် ဘယ်မှာနည်း၊ ထိုမြို့သည် ဘယ်မှာနည်း»

Verse 38

जना ऊचुः । न वयं तत्पुरं विद्मो न देशं न च भूपतिम् । इन्द्रद्युम्नाभिधानं च यं त्वं पृच्छसि भद्रक

လူတို့က ပြောကြသည်— «ထိုမြို့ကိုလည်း မသိ၊ ထိုဒေသကိုလည်း မသိ၊ ထိုမင်းကိုလည်း မသိပါ။ သင်မေးမြန်းသော ‘အိန္ဒြဒျုမ္န’ ဟူသော အမည်ကိုလည်း မသိပါ၊ သာယာသော သခင်ရေ»

Verse 39

इंद्रद्युम्न उवाच । चिरायुरस्ति कोऽप्यत्र यस्तं वेत्ति महीपतिम् । देशं वा तत्पुरं वापि तन्मे वदथ मा चिरम्

အိန္ဒြဒျုမ္န မိန့်တော်မူသည်— «ဒီမှာ အသက်ရှည်သူ တစ်ယောက်ယောက်ရှိသလား၊ ထိုမင်းတရားကို သိသူ—သူ၏ ဒေသကိုဖြစ်စေ မြို့ကိုဖြစ်စေ သိသူ။ ချက်ချင်း ငါ့အား ပြောကြလော့၊ မနှောင့်နှေးကြနှင့်»

Verse 40

जना ऊचुः । सप्तकल्पस्मरो नाम मार्कंडेयो महामुनिः । श्रूयते नैमिषारण्ये तं गत्वा पृच्छ वेत्स्यसि

လူတို့က ပြောကြသည်— «‘ကပ္ပ ခုနစ်ခါကို မှတ်မိသူ’ ဟု ခေါ်သော မဟာမုနိ မာရ္ကဏ္ဍေယ ရှိသည်ဟု ကြားရသည်။ သူသည် နိုင်မိရှာရဏ္ယ တော၌ နေထိုင်သည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထိုသူထံ သွား၍ မေးလျှင် သိရလိမ့်မည်»

Verse 41

अथासौ सत्वरं गत्वा व्योममार्गेण तं मुनिम् । पप्रच्छ प्रणिपत्योच्चैर्नैमिषारण्यमाश्रितम्

ထို့နောက် သူသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာ၍ ကောင်းကင်လမ်းဖြင့် နိုင်မိရှာရဏ္ယ၌ နေထိုင်သော မုနိထံ သွားရောက်하였다။ ဦးချ၍ ရိုသေစွာ ပျပ်ဝပ်ပြီး အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် မေးမြန်း하였다

Verse 42

इंद्रद्युम्नेति वै भूपस्त्वया दृष्टः श्रुतोऽथ वा । चिरायुस्त्वं श्रुतोऽस्माभिः पृच्छामस्तेन सन्मुने

“အိန္ဒြဒျုမ္န” ဟူသော မင်းကို သင်မြင်ဖူးသလား၊ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ကြားဖူးသလား။ သင်သည် အသက်ရှည်သူဟု ကျွန်ုပ်တို့ကြားသဖြင့်၊ အရှင်မြတ် မုနိရေ၊ မေးမြန်းပါသည်။

Verse 43

श्रीमार्कंडेय उवाच सप्तकल्पांतरे भूपो न दृष्टो न मया श्रुतः । इंद्रद्युम्नाभिधानोऽत्र तत्र किं नु वदामि ते

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မုနိက ပြောသည်— “ကလ္ပ ခုနစ်ခေတ်အတွင်း ဤနေရာ၌ ‘အိန္ဒြဒျုမ္န’ ဟူသော မင်းကို မမြင်ဖူး၊ မကြားဖူး။ ထို့ကြောင့် သူ့အကြောင်း သင့်အား ငါဘာပြောနိုင်မည်နည်း။”

Verse 44

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा निराशः स महीपतिः । वैराग्यं परमं गत्वा मरणे कृतनिश्चयः

ထိုစကားကို ကြားသော် မင်းသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သွား၏။ အမြင့်ဆုံး ဝိရာဂျ (လောကကင်းစိတ်) သို့ ဝင်ရောက်ကာ သေခြင်းကို ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

Verse 45

तेन चानीय दारूणि प्रज्वाल्य च हुताशनम् । प्रवेष्टुकामः स प्रोक्त इन्द्रद्युम्नो महीपतिः

ထို့နောက် သစ်တုံးများကို ယူဆောင်လာ၍ မီးကို လောင်ကျွမ်းစေ၏။ ထိုမင်း—အိန္ဒြဒျုမ္န—သည် မီးထဲသို့ ဝင်လိုစိတ်ရှိသူဟု ဆိုကြ၏။

Verse 46

त्वया चात्र न कर्तव्यमहं ते मित्रतां गतः । नाशयिष्यामि ते मृत्युं यद्यपि स्यान्महत्तरम्

“ဤနေရာ၌ ဤသို့ မလုပ်ရ။ ငါသည် သင်၏ မိတ်ဆွေဖြစ်လာပြီ။ သင်၏ သေခြင်းကို ငါတားဆီးမည်၊ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်နေသော်လည်းပင်။”

Verse 47

नीरोगोऽसि सुभव्योऽसि कस्मान्मृत्युं प्रवांछसि । वद मे कारणं मृत्योः प्रतीकारं करोमि ते

“သင်သည် ရောဂါကင်း၍ ကောင်းမြတ်သုခရှိသူ ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့် သေခြင်းကို ဆန္ဒပြုသနည်း။ သေလိုသော အကြောင်းရင်းကို ငါ့အား ပြောလော့; သင့်အတွက် ကုထုံးကို ငါ ပြုလုပ်ပေးမည်”။

Verse 48

इंद्रद्युम्न उवाच । चिरायुर्मे भवान्प्रोक्तः कांपिल्यपुरवासिभिः । तेनाहं तव पार्श्वेऽत्र समायातो महामुने

အိန္ဒြဒျုမ್ನက ပြောသည်— “ကာမ္ပိလျပူရ မြို့သူမြို့သားတို့က သင်သည် အသက်ရှည်သူဟု ငါ့အား ပြောကြ၏။ ထို့ကြောင့် မဟာမုနိ၊ ငါသည် ဤနေရာ၌ သင့်အနားသို့ ရောက်လာ၏”။

Verse 49

इंद्रद्युम्नोद्भवां वार्तां त्वं वदिष्यसि सन्मुने । मत्कीर्तिर्न परिज्ञाता ततो मृत्युं व्रजाम्यहम्

“အို သီလရှိသော မုနိမြတ်၊ သင်သည် အိန္ဒြဒျုမ்னနှင့် ဆက်စပ်သော သတင်းအကြောင်းကို ပြောကြားမည်။ သို့သော် ငါ၏ ကီർത്തိ (ဂုဏ်သတင်း) မသိကြသေးသဖြင့် ငါသည် သေခြင်းသို့ သွားမည်”။

Verse 50

सूत उवाच । तस्य तं निश्चयं ज्ञात्वा दयावान्स मुनीश्वरः । वृथाश्रमं च तं ज्ञात्वा दाक्षिण्यादिदमब्रवीत्

စူတက ပြောသည်— “သူ၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိမြင်၍ မေတ္တာကရုဏာရှိသော မုနိဣශ්ဝရသည်၊ ထိုသူ၏ ကြိုးပမ်းမှု မအကျိုးရှိမည်ကိုလည်း နားလည်ကာ၊ ယဉ်ကျေးသဘောနှင့် ကြင်နာမှုကြောင့် ဤစကားတို့ကို ပြောလေ၏”။

Verse 51

यद्येवं मा विशाग्निं त्वमहं ज्ञास्यामि तं नृपम् । नाडीजंघो बको नाम ममास्ति परमः सुहृत्

“ထိုသို့ဖြစ်လျှင် စိတ်ပျက်မနေပါနှင့်၊ ဗိသာဂ္နိ။ ထိုဘုရင်အကြောင်းကို ငါ စုံစမ်းသိရှိမည်။ ငါ့အတွက် အလွန်နီးစပ်သော မိတ်ဆွေတစ်ဦးရှိ၏—အမည်မှာ ဘက (နာဍီဇဃ္ဃဟုလည်း ခေါ်) ဖြစ်သည်”။

Verse 52

चिरंतनश्च सोऽस्माकं नूनं ज्ञास्यति तं नृपम् । तस्मादागच्छ गच्छावस्तस्य पार्श्वे हिमाचले

သူသည် ရှေးကတည်းက ငါတို့နှင့် ဆက်နွယ်နေသူဖြစ်၍ ထိုမင်းအကြောင်းကို မလွဲမသွေ သိမည်။ ထို့ကြောင့် လာကြ၊ ဟိမာလယတောင်ဘက်၌ သူ့အနားသို့ သွားကြစို့။

Verse 53

साधूनां दर्शनं जातु न वृथा जायते क्वचित्

သဒ္ဓါရှင် သာဓုတို့ကို တွေ့မြင်ရခြင်းသည် မည်သည့်အခါမျှ အကျိုးမဲ့ မဖြစ်တတ်။

Verse 54

एवमुक्त्वा ततस्तौ तु प्रस्थितौ मुनिपार्थिवौ । व्योममार्गेण संतुष्टौ बकं प्रति हिमाचले

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် မုနိနှင့် မင်းကြီးတို့သည် ထွက်ခွာကြ၏။ စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် ကောင်းကင်လမ်းဖြင့် ဟိမာလယဒေသရှိ ဘကာထံသို့ သွားကြ၏။

Verse 55

बकोऽपि तं समालोक्य मार्कण्डेयं समागतम् । संमुखः प्रययौ तुष्टः स्वागतेनाभ्यपूजयत्

ဘကာလည်း မာကဏ္ဍေယ ရောက်လာသည်ကို မြင်သော် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထွက်ကြို၍ ဝမ်းမြောက်လျက် ကြိုဆိုစကားဖြင့် ဂုဏ်ပြုလေ၏။

Verse 56

धन्योऽहं कृतपुण्योऽहं यस्य मे त्वत्समागमः । भो भो ब्रह्मविदां श्रेष्ठ आतिथ्यं ते करोमि किम्

ငါသည် ကံကောင်းသူ၊ ကုသိုလ်ပြည့်သူ ဖြစ်၏၊ သင်နှင့် ဆုံတွေ့ရသောကြောင့်။ ဟေ့ ဟေ့ ဗြဟ္မသိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ သင့်အား ဧည့်ဝတ်ပြုရာ၌ ငါ ဘာကို ပြုလုပ်ပေးရမည်နည်း။

Verse 57

श्रीमार्कंडेय उवाच । मत्तोपि त्वं चिरायुश्च यतो मित्रं व्यवस्थितः । इन्द्रद्युम्नो महीपालस्त्वया दृष्टः श्रुतोऽथवा

သီရိမာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်။ မိတ်ဆွေဟူ၍ တည်မြဲနေသဖြင့် သင်သည် ကျွန်ုပ်ထက် အသက်ရှည်၏။ မဟာဘုရင် အိန္ဒြဒျုမ္နကို သင်မြင်ဖူးသလား၊ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ကြားဖူးသလား။

Verse 58

एतस्य मम मित्रस्य तेन दृष्टेन कारणम् । अन्यथा जायते मृत्युस्ततोऽहं त्वां समागतः

ဤမိတ်ဆွေ၏အကျိုးအတွက်—သူကို ‘မြင်’ ဟူ၍ အသိအမှတ်ပြုစေရန်—ကျွန်ုပ်လာရောက်ခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သေမင်းဖြစ်ပေါ်မည်၊ ထို့ကြောင့် သင်ထံသို့ ကျွန်ုပ်လာရောက်သည်။

Verse 59

बक उवाच सप्तद्विगुणितान्कल्पान्स्मराम्यहमसंशयम् । न स्मरामि कथामेव इंद्रद्युम्नसमुद्भवाम्

ဘကာက ပြောသည်။ «သံသယမရှိဘဲ ကလ္ပ ၁၄ ခုကို ငါမှတ်မိ၏။ သို့သော် အိန္ဒြဒျုမ္န မဟာဘုရင်၏ မူလဇာတိနှင့် ဆက်နွယ်သော ပုံပြင်ကို မည်သို့မျှ မမှတ်မိပါ»။

Verse 60

आस्तां हि दर्शनं तावत्सत्यमेतन्मयोदिम्

«‘မြင်ဖူးခြင်း’ အကြောင်းကို ယခုအခါ ခဏထားပါစေ; ကျွန်ုပ်ပြောခဲ့သည်မှာ အမှန်တရားပင်»။

Verse 61

इंद्रद्युम्न उवाच । तपसः किं प्रभावोऽयं दानस्य नियमस्य च । यदायुरीदृशं जातं बकत्वेऽपि वदस्व नः

အိန္ဒြဒျုမ္န မဟာဘုရင်က မေးသည်။ «တပသ်၏ အာနုဘော်၊ ဒါန၏ အာနုဘော်၊ နိယမ၏ အာနုဘော်သည် မည်သို့နည်း—ဘကာဖြစ်နေသော်လည်း ဤမျှအသက်ရှည်ခြင်း ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ»။

Verse 62

बक उवाच घृतकंबलमाहात्म्याद्देवदेवस्य शूलिनः । ममायुरीदृशं जातं बकत्वं मुनिशापतः

ဗကာက ပြောသည်။ “သုံးချွန်ကိုင်သော ဒေဝဒေဝ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) ၏ ဂှရတကမ္ဗလ အာနုဘော်ကြောင့် ငါ၏ အသက်တမ်းသည် ဤသို့ ဖြစ်လာခဲ့၏။ သို့သော် ‘ဗကာ’ ဟူ၍ ဖြစ်လာခြင်းမှာ မုနိ၏ ကျိန်စာကြောင့် ဖြစ်သည်။”

Verse 64

अहमासं पुरा बालो ब्राह्मणस्य निवेशने । चमत्कारपुरे रम्ये पाराशर्यस्य धीमतः

“အရင်က ငါသည် ပရာရှရ၏ မျိုးဆက်ဖြစ်သော ဉာဏ်ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏ၏ အိမ်တွင်၊ ချမတ်ကာရပုရ ဟုခေါ်သော လှပသည့် မြို့၌ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။”

Verse 65

कस्यचित्त्वथ कालस्य संक्रांतौ मकरस्य भोः । संप्राप्यातीव चापल्याल्लिंगं जागेश्वरं मया । घृतकुम्भे परिक्षिप्तं पूजितं जनकेन यत्

“ထို့နောက် တစ်ချိန်တည်းတွင်—မကရ သင်္ကရန္တိ နေ့၌—ကလေးဆန်သော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ငါသည် အဖေက ပူဇော်ထားသော ဇာဂေရှွရ လင်္ဂကို ယူ၍ ဂျီ (ထောပတ်ဆီ) အိုးထဲသို့ ထည့်ထားခဲ့သည်။”

Verse 66

अथ रात्र्यां व्यतीतायां पृष्टोऽहं जनकेन च । त्वया पुत्र परिक्षिप्तं नूनं जागेश्वरं क्वचित् । तस्माद्वद प्रयच्छामि तेन ते भक्ष्यमुत्तमम्

“ညလွန်သွားပြီးနောက် အဖေက ငါ့ကို မေးသည်။ ‘သားရေ၊ မင်းက ဇာဂေရှွရကို တစ်နေရာရာမှာ ထားထားတာ သေချာတယ်။ ပြောပါ; ပြောရင် မင်းကို အကောင်းဆုံး အစားအစာ ပေးမယ်’ ဟု ဆို၏။”

Verse 67

ततो मयाज्यकुम्भाच्च तस्मादादाय सत्वरम् । भक्ष्यलौल्यात्पितुर्हस्ते विन्यस्तं घृतसंप्लुतम्

“ထို့နောက် အစားအစာကို လိုချင်လွန်းသဖြင့် ငါသည် ဂျီအိုးထဲမှ ထိုအရာကို အမြန်ယူကာ အဖေ၏ လက်ထဲသို့ ထားပေးလိုက်သည်—ဂျီလိမ်းကပ်၍ စိုရွှဲနေသကဲ့သို့။”

Verse 68

कस्यचित्त्वथ कालस्य पंचत्वं च समागतः । जातिस्मरस्ततो जातस्तत्प्रभावान्नृपालये

အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် မရဏသည် ငါ့ထံသို့ ရောက်လာ၏။ ထို့နောက် ထိုအာနုဘော်ကြောင့် ငါသည် အတိတ်ဘဝကို မှတ်မိသောသူအဖြစ် မင်းနန်းအိမ်တွင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာ၏။

Verse 69

आनर्ताधिपतेर्हर्म्ये नाम्ना ख्यातस्त्वहं बकः । चमत्कारपुरे देवो हरः संस्थापितो मया

အာနရတ၏ အရှင်မင်း၏ နန်းတော်တွင် ငါသည် “ဗက” ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလာ၏။ ထို့ပြင် စမတ်ကာရပူရမြို့၌ ဟရ (ရှီဝ) ဘုရားကို ငါက တည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 70

तत्प्रभावेण विप्रेंद्र प्राप्तः पैतामहं पदम्

ဗြာဟ္မဏတို့၏ အထွဋ်အမြတ်တော်၊ ထိုကုသိုလ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် သူသည် ပိတామဟ (ဘြဟ္မာ) ၏ မြင့်မြတ်သော အဆင့်—ဘြဟ္မာလောကကို ရောက်ရှိခဲ့၏။

Verse 71

ततो यानि धरापृष्ठे सुलिंगानि स्थितानि च । घृतेनच्छादयाम्येव मकरस्थे दिवाकरे । मया यत्स्थापितं लिंगं चमत्कारपुरे शुभम्

ထို့နောက် မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ တည်ရှိသော မင်္ဂလာလိင်္ဂများအားလုံးကို နေမင်း မကရ (မကရရာသီ) တွင် ရှိသောအခါ ငါသည် ဂျီ (သန့်စင်ထောပတ်) ဖြင့် မလွဲမသွေ ဖုံးအုပ်ပူဇော်၏။ ထို့ပြင် စမတ်ကာရပူရ၌ ငါတည်ထောင်ခဲ့သော မင်္ဂလာလိင်္ဂကိုလည်း ထိုနည်းဖြင့် ပူဇော်၏။

Verse 72

आराधितं दिवा नक्तं राज्ये संस्थाप्य पुत्रकम् । नियोज्य सर्वतो भृत्यान्धनवस्त्रसमन्वितान्

ငါသည် နေ့ရောညရော ရှီဝကို အမြဲတမ်း အာရాధနာပူဇော်ခဲ့၏။ ထို့နောက် သားကို ရာဇပလ္လင်ပေါ် တင်ထားပြီး၊ အရပ်ရပ်တွင် ငွေကြေးနှင့် အဝတ်အစား ပြည့်စုံသော အမှုထမ်းများကို ခန့်အပ်ထား၏။

Verse 73

ततःकालेन महता तुष्टो मे भगवाञ्छिवः । मत्समीपं समासाद्य वाक्यमेतदुवाच सः

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ ဘဂဝန် ရှိဝ သခင်တော်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် စိတ်တော်ကျေနပ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာ၍ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 74

परितुष्टोऽस्मि भद्रं ते तव पार्थिवसत्तम । घृतकंबलदानेन संख्यया रहितेन च

«သင်အပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်တော်မူ၏—မင်္ဂလာရှိပါစေ၊ အရှင်မင်းတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးသော မင်းမြတ်ရေ—သင်၏ ဂီ (ထောပတ်ဆီ) ဖြင့် ကမ္ဗလ (စောင်) လှူဒါန်းမှုကြောင့်၊ ထို့ပြင် အရေအတွက်မတွက်ဘဲ အကန့်အသတ်မရှိ လှူဒါန်းခဲ့ခြင်းကြောင့်»။

Verse 75

तस्माद्वरय भद्रं ते वरं यन्मनसि स्थितम् । अदेयमपि दास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

«ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာရှိပါစေ—သင်၏နှလုံး၌ တည်ရှိသမျှ ဆုတောင်းရာကို ရွေးချယ်လော့။ ပေးရန်မသင့်ဟု သတ်မှတ်ထားသည့်အရာတောင်မှ၊ အလွန်ရှားပါးသော်လည်း ငါပေးမည်»။

Verse 76

ततो मया हरः प्रोक्तो यदि तुष्टोऽसि मे प्रभो । कुरुष्व मां गणं देव नान्यत्किंचिद्वृणोम्यहम्

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် ဟရ (ရှီဝ) သခင်တော်အား လျှောက်ထား၏—«အရှင်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် စိတ်တော်ကျေနပ်ပါက၊ အို ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်ကို သင်၏ ဂဏ (gaṇa) တစ်ပါးအဖြစ် ပြုတော်မူပါ။ အခြားမည်သည့်အရာမျှ မတောင်းဆိုပါ»။

Verse 77

श्रीभगवानुवाच । बकैहि त्वं महाभाग कैलासं पर्वतोत्तमम् । मया सार्धमनेनैव शरीरेण गणो भव

ဘဂဝန်က မိန့်တော်မူ၏—«မဟာကံကောင်းသူရေ၊ နှုတ်ဆက်စကား ပြောပြီး လာလော့။ တောင်တန်းတို့အထဲ အမြတ်ဆုံး ကိုင်လာသ (Kailāsa) သို့ လာပါ။ ဤကိုယ်ခန္ဓာတည်းဟူသော အတူတကွဖြင့် ငါနှင့်အတူ ဂဏ (gaṇa) ဖြစ်လော့»။

Verse 78

अन्योऽपि मर्त्यलोकेत्र यः करिष्यति मानवः । मकरस्थे रवौ मह्यं संक्रांतौ रजनीमुखे । स नूनं मद्गणो भावी सकृत्कृत्वाऽथ कंबलम्

လူ့လောက၌ အခြားမည်သူမဆို ငါ့အတွက် ဤကိစ္စကို ပြုလုပ်မည်ဆိုလျှင်—နေမကာရရာသီ၌ ရှိသောအခါ၊ သင်္ကြန်တိကာလ၌၊ ညဦးအစ၌—တစ်ကြိမ်တည်း ကမ္ဗလ (ဂီထီဖြင့် ပြုသော စောင်) ကို ပြုလုပ်/ပူဇော်ခြင်းဖြင့်ပင် ထိုသူသည် မုချ ငါ၏ ဂဏ (gaṇa) ဖြစ်လာမည်။

Verse 79

त्वं पुनर्मामकं लिंगं समं कुर्वन्भविष्यसि । धर्मसेनेति विख्यातो विकृत्या परिवर्जितः

သင်မူကား ငါ၏ လင်္ဂကို ညီညာကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်သူ ဖြစ်လာမည်။ သင်သည် «ဓမ္မသေန» ဟု ကျော်ကြားလာပြီး အပျက်အယွင်း၊ အကွဲအပြားကင်းစင်လိမ့်မည်။

Verse 80

एवमुक्त्वा स भगवान्मामादाय ततः परम् । कैलासं पर्वतं गत्वा गणकोटीशतामदात्

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဘုရားသခင်မြတ်သည် ငါ့ကို ခေါ်ဆောင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ကైలာသ पर्वတ သို့ သွားရောက်ကာ ငါ့အား ဂဏ (gaṇa) အစေခံများ ရာကောဋိများစွာ ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 81

कस्यचित्त्वथ कालस्य भ्रममाणो यदृच्छया । गतोऽहं पर्वतश्रेष्ठं हिमवंतं महागिरिम्

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မတော်တဆ လှည့်လည်သွားလာနေစဉ် ငါသည် တောင်တန်းတို့၏ အရှင်—ဟိမဝန် မဟာတောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

Verse 82

यत्रास्ते गालवो नाम सदैव तपसि स्थितः । तस्य भार्या विशालाक्षी सर्वलक्षणलक्षिता

အဲဒီနေရာ၌ ဂာလဝ ဟု အမည်ရသော ရှင်ရသေ့တစ်ပါးသည် အမြဲတမ်း တပသ (တပဿ) တွင် တည်ရှိနေ၏။ သူ၏ ဇနီး ဗိသာလာက္ခီ သည် မျက်လုံးကျယ်ဝန်း၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အားလုံးနှင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်၏။

Verse 83

सप्तरक्ता त्रिगंभीरा गूढगुल्फा कृशोदरी । तां दृष्ट्वा मन्मथाविष्टः संजातोऽहं मुनीश्वर

သူမသည် အရောင်နက်ရှိုင်းစွာ တောက်ပလင်းလက်၍ ကိုယ်ခန္ဓာကွေးသုံးပါး လှပကာ ခြေခလယ်အဆစ်များ သေသပ်ပြီး ခါးသေးသွယ်၏။ သူမကို မြင်သော် အို မုနိရှင်ဘုရား၊ ကာမဒေဝ၏ ဆန္ဒက ကျွန်ုပ်ကို လွှမ်းမိုးသွား၏။

Verse 84

चिंतितं च मया चित्ते कथमेतां हराम्यहम् । तस्माच्छिष्यत्वमासाद्य भक्तिमस्य करोम्यहम्

ကျွန်ုပ်သည် စိတ်ထဲတွင် «ဤသူမကို ငါ ဘယ်လိုခေါ်ယူနိုင်မလဲ» ဟု စဉ်းစားခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူ၏ တပည့်အဖြစ် ဝင်ရောက်ကာ သူ့အပေါ် ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်ပြုမည်။

Verse 85

शुश्रूषानिरतो भूत्वा येन प्राप्नोमि भामिनीम्

အမှုထမ်းခြင်းနှင့် စောင့်ရှောက်ခြင်း၌ အလေးအနက်ထားကာ ထိုနည်းဖြင့် အာရုံပြင်းသော မိန်းမကို ငါ ရနိုင်မည်။

Verse 86

ततो बटुकरूपेण संप्राप्तो गालवो मया । संसारस्य विरक्तोऽहं करिष्यामि मह्त्तपः

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် ဗတုက—လူငယ် ဘြဟ္မစာရီ ကျောင်းသား—၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ဂာလဝထံ သွားရောက်ကာ «ကျွန်ုပ်သည် လောကီဘဝမှ ဝေးကွာသူ ဖြစ်၏၊ ကြီးမားသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်မည်» ဟု ဆို၏။

Verse 87

दीक्षां यच्छ विभो मह्यं येन शिष्यो भवामि ते

အို အရှင်မြတ်၊ ကျွန်ုပ်အား ဒီက္ခာ (အဝင်အထွက် သင်္ကာရ) ပေးသနားပါ၊ ထိုကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ တပည့် ဖြစ်နိုင်ပါစေ။

Verse 88

आहरिष्याम्यहं दर्भांस्तथा सुमनसः सदा । समिधश्च सदैवाहं फलानि जलमेव च

ကျွန်ုပ်သည် ကုရှမြက်နှင့် ပန်းများကို အမြဲတမ်း ယူဆောင်လာမည်၊ ထို့ပြင် မီးပူဇော်ရန် သစ်တံများ၊ သစ်သီးများနှင့် ရေကိုလည်း အစဉ် ယူဆောင်လာမည်။

Verse 89

स मां विनयसंपन्नं ज्ञात्वा ब्राह्मणरूपिणम् । ददौ दीक्षां ततो मह्यं शास्त्रदृष्टेन कर्मणा

သူသည် ကျွန်ုပ်ကို စည်းကမ်းရှိသူဟု သိမြင်၍ ဗြာဟ္မဏရূপဖြင့် ပေါ်ထွန်းနေသူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကာ၊ သာသနာကျမ်းများတွင် သတ်မှတ်ထားသော ကర్మနည်းအတိုင်း ကျွန်ုပ်အား ဒီက္ခာပေးတော်မူ၏။

Verse 90

अथ दीक्षां समासाद्य तोषयामि दिनेदिने । तं चैव तस्य पत्नीं तां यथोक्तपरिचर्यया । अशुद्धेनापि चित्तेन छिद्रान्वेषणतत्परः

ဒီက္ခာကို ရရှိပြီးနောက် ကျွန်ုပ်သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ဇနီးကိုလည်း သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း စေဝာပြုခဲ့သည်။ သို့သော် စိတ်မသန့်ရှင်းသော်လည်း ချို့ယွင်းချက်ကို ရှာဖွေရန် အပေါက်အခွင့်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

Verse 91

अन्यस्मिन्दिवसे प्राप्ते सा स्त्रीधर्मसमन्विता । उटजं दूरतस्त्यक्त्वा रात्रौ सुप्ता मनस्विनी

တစ်နေ့တခြားတွင် မိန်းမဓမ္မကို တည်ကြည်စွာ လိုက်နာသော စိတ်မြင့်မြတ်သည့် ထိုမိန်းမသည် အာရှရမ်အိမ်ငယ်ကို အနည်းငယ် ဝေးဝေးထားကာ ညအခါ အိပ်ပျော်လေ၏။

Verse 92

सोऽहं रूपं महत्कृत्वा तामादाय तपस्विनीम् । सुखसुप्तां सुविश्रब्धां प्रस्थितो दक्षिणामुखः

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကြီးမားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူကာ ထိုတပသ္ဝိနီမကို ဖမ်းဆီးယူသွားသည်။ သူမသည် သက်သာစွာ အိပ်ပျော်၍ မသံသယရှိသေးစဉ်၊ ကျွန်ုပ်သည် တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 93

अथासौ संपरित्यक्ता संस्पर्शान्मम निद्रया । चौररूपं परिज्ञाय मां शिष्यं प्ररुरोद ह

ထို့နောက် ငါ၏ထိတွေ့မှုကြောင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ သူမ နိုးထလာ၏။ ငါ၏ ခိုးသူသဏ္ဌာန်ကို သိမြင်သဖြင့် «(ဤသူ) သင်၏ တပည့်ပါ!» ဟု အော်ဟစ်လေ၏။

Verse 94

साब्रवीच्च स्वभर्तारं गालवं मुनिसत्तमम् । एष शिष्यो दुराचारो हरते मामितः प्रभो

ထို့နောက် သူမသည် မိမိ၏ခင်ပွန်း—မုနိတို့အထွဋ်အမြတ် ဂါလဝ—ထံသို့ «အရှင်၊ ဤအကျင့်ဆိုးသော တပည့်သည် ငါ့ကို ဤနေရာမှ ခေါ်ဆောင်သွားနေပါသည်!» ဟု ပြောလေ၏။

Verse 95

तस्माद्रक्ष महाभाग यावद्दूरं न गच्छति

ထို့ကြောင့် ကံကောင်းမြတ်သောသူရေ၊ သူ မဝေးသေးမီ ငါ့ကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 96

तच्छ्रुत्वा गालवः प्राह तिष्ठतिष्ठेति चासकृत् । पापाचार सुदुष्टात्मन्गतिस्ते स्तंभिता मया

ထိုစကားကို ကြားသော် ဂါလဝသည် «ရပ်! ရပ်!» ဟု အကြိမ်ကြိမ် ပြောလေ၏။ ထို့ပြင် «အပြစ်ပြုသူ၊ အလွန်ဆိုးယုတ်သောစိတ်ရှိသူရေ—သင်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ငါ တားဆီးခဲပြီ» ဟု ကြေညာလေ၏။

Verse 97

तस्य वाक्यात्ततो मह्यं गतिस्तंभो व्यजायत । यद्वल्लिखित एवाहं प्रतिष्ठामि सुनिश्चलः

သူ၏စကားကြောင့် ငါ၏လှုပ်ရှားမှုသည် ချက်ချင်း တားဆီးခံရ၏။ ငါသည် ပုံတစ်ပုံထဲတွင် ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ အလွန်တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေ၏။

Verse 98

ततस्तेन च शप्तोऽहं गालवेन महात्मना । वंचितोऽहं त्वया यस्माद्बको भव सुदुर्मते

ထို့နောက် မဟာသတ္တဝါ ဂာလဝ ရှင်တော်က ငါ့ကို ကျိန်စာချ၍— «သင်က ငါ့ကို လှည့်ဖြားခဲ့သောကြောင့်၊ အလွန်မကောင်းသောစိတ်ရှိသူရေ၊ ကြာငှက် (ဘက) ဖြစ်စေ» ဟု ဆို၏။

Verse 99

ततः पश्यामि चात्मानं सहसा बकरूपिणम् । बकत्वेऽपि न मे नष्टा या स्मृतिः पूर्वसंभवा

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ငါ့ကိုယ်ငါ ကြာငှက် (ဘက) ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရ၏။ သို့သော် ကြာငှက်ဖြစ်သော်လည်း အတိတ်ဘဝမှ မွေးဖွားလာသော မှတ်ဉာဏ်သည် မပျောက်ကွယ်ခဲ့။

Verse 100

ततः साऽपि च तत्पत्नी सचैलं स्नानमाश्रिता । मत्स्पर्शादुःखितांगी च शापाय समुपस्थिता

ထို့နောက် သူ၏ဇနီးလည်း အဝတ်အစားမချွတ်ဘဲ သန့်စင်ရေးရေချိုးခြင်းကို ပြု၏။ အပြစ်ရှိသော ထိတွေ့မှုကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာနာကျင်လျက်၊ ကျိန်စာချရန် ရှေ့တိုးလာ၏။

Verse 101

यस्मात्पाप त्वया स्पृष्टा प्रसुप्ताहं रजस्वला । बकधर्मं समाश्रित्य भर्त्ता मे वंचितस्त्वया । अन्यरूपं समास्थाय तस्मात्सत्यं बको भव

«အပြစ်သားရေ၊ ငါအိပ်ပျော်နေစဉ် ငါရာသီလာနေချိန်၌ သင်က ငါ့ကို ထိတွေ့ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ‘ကြာငှက်၏နည်းလမ်း’ ကို အားကိုးကာ ငါ့ခင်ပွန်းကို လှည့်ဖြားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အခြားရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူ၍ အမှန်တကယ် ကြာငှက် (ဘက) ဖြစ်စေ!»

Verse 102

एवं शप्तस्ततो द्वाभ्यां ताभ्यां वै दुःखसंयुतः । चरणाभ्यां प्रलग्नस्तु गालवस्य महात्मनः

ဤသို့ ထိုနှစ်ဦး၏ ကျိန်စာကို ခံရသဖြင့် သူသည် ဒုက္ခနှင့် ပြည့်နှက်လာကာ မဟာသတ္တဝါ ဂာလဝ ရှင်တော်၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ကပ်လျက် ဆုပ်ကိုင်ခဲ့၏။

Verse 103

गणोऽहं देवदेवस्य त्रिनेत्रस्य महात्मनः । पालकेति च विख्यातो गणकोटिप्रभुः स्थितः

ကျွန်ုပ်သည် နတ်တို့၏နတ်တော်၊ မဟာအတ္တရှိသော မျက်စိသုံးပါးရှင်၏ ဂဏ ဖြစ်ပါသည်။ «ပါလက» ဟု ကျော်ကြား၍ ဂဏ ကောဋိပေါင်းများ၏ အုပ်ချုပ်မင်းအဖြစ် တည်ရှိနေပါသည်။

Verse 104

सोऽहमत्र समायातः प्रभोः कार्येण केनचित् । तव भार्यां समालोक्य कामदेववशं गतः

ကျွန်ုပ်သည် သခင်တော်၏ အလုပ်တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ပါသည်။ သို့သော် သင်၏ ဇနီးကို မြင်သည့်အခါ ကာမဒေဝ (ဆန္ဒ) ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွားပါသည်။

Verse 105

क्षमापराधं त्वं मह्यमेवं ज्ञात्वा मुनीश्वर । दुर्विनीतः श्रियं प्राप्य विद्यामैश्वर्यमेव च

အို မုနိရှင်တို့၏ အရှင်၊ ဤအကြောင်းကို သိပြီးနောက် ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ စည်းကမ်းမဲ့သူဖြစ်သော်လည်း စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရခဲ့ပြီး ပညာနှင့် အာဏာကိုလည်း ရရှိခဲ့ပါသည်။

Verse 106

न तिष्ठति चिरं स्थाने यथाहं मदगर्वितः । शिष्यरूपं समास्थाय ततः प्राप्तस्तवांतिकम्

ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ မာနမူး၍ ဂုဏ်အဟန့်ကြီးသူသည် မိမိနေရာ၌ ကြာရှည်မတည်နိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် တပည့်ပုံစံကို ခံယူကာ သင်၏ အနီးသို့ ရောက်လာခဲ့ပါသည်။

Verse 107

अस्या हरणहेतोश्च महासत्या मुनीश्वर । तस्मात्कुरु प्रसादं मे दीनस्य प्रणतस्य च

အို မုနိရှင်တို့၏ အရှင်၊ သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော အကြောင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ သူမသည် အလွန်အမင်း သစ္စာရှိသူဖြစ်သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဒုက္ခရောက်၍ ဦးညွှတ်နေသော ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြုပါ။

Verse 108

अनुग्रहप्रदानेन क्षमा यस्मात्तपस्विनाम् । कोकिलानां स्वरो रूपं नारीरूपं पतिव्रता । विद्या रूपं कुरूपाणां क्षमा रूपं तपस्विनाम्

တပသီတို့သည် အနုဂြဟာကို ပေးသနားကြသဖြင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် သူတို့၏ အလှအပအလင်္ကာ ဖြစ်၏။ ကုကီလာငှက်၏ အလှသည် အသံ; မိန်းမ၏ အလှသည် ပတိဗြတာ သစ္စာ; ရုပ်မလှသူတို့သည် ပညာဖြင့် တင့်တယ်လာကြ၏; တပသီတို့သည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် တင့်တယ်ကြ၏။

Verse 109

सूत उवाच । तस्य तत्कृपणं श्रुत्वा सोपि माहेश्वरो मुनिः । ज्ञात्वा तं बांधवस्थाने दयां कृत्वाऽब्रवीद्वचः

စူတာက ပြော၏—သူ၏ သနားဖွယ် တောင်းပန်သံကို ကြားသော် မာဟေශ්ဝရ မုနိတော်လည်း၊ သူကို ဆွေမျိုးနေရာ၌ ရပ်တည်သူဟု သိမြင်ကာ ကရုဏာပြု၍ ဤစကားတို့ကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 110

सत्यवाक्तिष्ठते विप्रश्चमत्कारपुरे शुभे

အို ဗြာဟ္မဏ၊ သစ္စာပြောသူသည် မင်္ဂလာရှိသော «စမတ်ကာရပုရ» မြို့၌ နေထိုင်၏။

Verse 111

भर्त्तृयज्ञ इति ख्यातस्तदा तस्योपदेशतः । बकत्वं यास्यते नूनं मम वाक्यादसंशयम्

ထို့နောက် သူ၏ အမိန့်အကြံဉာဏ်အရ «ဘဟရ္တၱြယဇ္ဉ» ဟူ၍ နာမကျော်ကြားလာ၏။ ထို့ပြင် ငါ၏စကားအရ—သံသယမရှိဘဲ—သူသည် ဗကငှက် (heron) အဖြစ်သို့ သွားရောက်ရမည်။

Verse 112

ततः पश्यामि चात्मानं बकत्वेन समाश्रितम्

ထို့နောက် ငါသည် ကိုယ်တိုင်ကို မြင်ရ၏—ဗကငှက် (heron) အဖြစ်ကို အားကိုးကာ ခံယူထားသည်ဟု။

Verse 113

एवं मे दीर्घमायुष्यं संजातं शिवभक्तितः । घृतकम्बलमाहात्म्याद्बकत्वं मुनिशापतः

ဤသို့ပင် ရှိဝဘုရားကို ဘက်တော်မူသော ဘက္တိကြောင့် ငါ့ထံ၌ အသက်ရှည်ခြင်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။ သို့သော် «ဃြတကမ္ဗလ» ၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့် မုနိတစ်ပါး၏ ကျိန်စာအရ ငါသည် ဗက (ဟေရွန်) အဖြစ်သို့ ရောက်ခဲ့၏။

Verse 114

इंद्रद्युम्न उवाच एतदर्थं समानीतस्त्वत्सकाशं विहंगम । इंद्रद्युम्नस्य वार्तार्थं मरणे कृतनिश्चयः

အိန္ဒြဒျုမ್ನက ပြော၏—အို ငှက်ရေ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် သင်ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်၊ အိန္ဒြဒျုမ್ನ၏ သတင်းကို ပြောကြားစေရန်ပင်။ ငါသည် သေခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ။

Verse 115

सा त्वया नैव विज्ञाता ममाभाग्यैर्विहंगम । सेवयिष्याम्यहं तस्मात्प्रदीप्तं हव्यवाहनम्

အို ငှက်ရေ၊ ငါ့အကံမကောင်းကြောင့် ထိုအကြောင်းကို သင် မသိခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ငါသည် တောက်လောင်နေသော မီးဘုရား အဂ္နိကို အားကိုးဝင်ရောက်မည်။

Verse 116

प्रतिज्ञातं मया पूर्वमेतन्निश्चित्य चेतसि । इंद्रद्युम्ने ह्यविज्ञाते संसेव्यः पावको मया

ယခင်က ငါသည် စိတ်ထဲ၌ အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ကာ ဤကတိကို ထားခဲ့၏—အိန္ဒြဒျုမ್ನကို မသိရသေးလျှင် ငါသည် မီးကို သွားရောက်မှီခိုရမည်။

Verse 117

तस्माद्देहि ममादेशं मार्कंडेयसमन्वितः । प्रविशामि यथा वह्निं भ्रष्टकीर्तिरहं बक

ထို့ကြောင့် မာရ္ကဏ္ဍေယနှင့်အတူ ငါ့အား ခွင့်ပြုပါလော့၊ ငါသည် မီးထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်စေရန်—ဂုဏ်သတင်းကျဆုံးသွားသော ဗက (ဟေရွန်) ဖြစ်သော ငါပင်။

Verse 118

मार्कंडेय उवाच । वेत्सि चान्यं नरं कञ्चिद्वयसा चात्मनोऽधिकम् । पृच्छामि येन तं गत्वा कृते ह्यस्य महात्मनः

မာရကဏ္ဍေယ မုနိက ပြောသည်။ သင်၏အသက်ထက် ပိုမိုကြီးသော အခြားယောက်ျားတစ်ဦးကို သိပါသလား။ ထိုမဟာစိတ်ရှိသူအတွက် အကူအညီတစ်စုံတစ်ရာ ပြုနိုင်ရန် သူ့ထံသို့ သွားမေးလိုသည်။

Verse 119

श्रद्धया परया युक्तः संप्राप्तोऽयं मया सह । तत्कथं त्यजति प्राणान्सहाये मयि संस्थिते

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံ၍ သူသည် ငါနှင့်အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ငါသည် သူ၏အဖော်အဖြစ် အနားတွင်ရှိနေစဉ် သူက ဘဝအသက်ရှူကို မည်သို့ စွန့်လွှတ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 120

अपरं च क्षमं वाक्यं यत्त्वां वच्मि विहंगम । अयं दुःखेन संयुक्तः साधयिष्यति पावकम् । अहमेनमनुद्धृत्य कस्माद्गच्छामि चाश्रमम्

«အို ငှက်ရေ၊ ငါပြောမည့် စကားတစ်ခွန်းကို ထပ်မံ သည်းခံနားထောင်ပါ။ ဤသူသည် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပေါင်းစည်း၍ မီးထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ငါက သူ့ကို မကယ်တင်သေးဘဲ အာရှရမ်သို့ မည်သို့ ပြန်သွားနိုင်မည်နည်း»

Verse 121

सूत उवाच । तयोस्तं निश्चयं ज्ञात्वा बकः परमदुर्मना । सुचिरं चिंतयामास कथं स्यादेतयोः सुखम्

စူတက ပြောသည်။ သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိမြင်သော် ဘကာငှက်သည် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်၏။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားကာ «ဤနှစ်ဦးအတွက် ကောင်းကျိုးချမ်းသာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း» ဟု တွေးတောလေ၏။

Verse 122

ततो राजा मुनिश्चैव दारूण्याहृत्य पावकम् । प्रवेष्टुकामौ तौ दृष्ट्वा बको वचनमब्रवीत्

ထို့နောက် မင်းကြီးနှင့် မုနိတို့သည် မီးဖိုအတွက် သစ်တောင့်များ စုဆောင်းကာ မီးကို ပြင်ဆင်ကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦး မီးထဲသို့ ဝင်လိုကြသည်ကို မြင်သော် ဘကာက ဤစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 123

मम वाक्यं कुरु प्राज्ञ यदि जीवितुमिच्छसि । ज्ञातः सोऽद्य मया व्यक्तमिन्द्रद्युम्नं नराधिपम्

ပညာရှိရေ၊ အသက်ရှင်လိုပါက ငါ့စကားကို လိုက်နာပါ။ ယနေ့ ငါသည် လူတို့၏အရှင် မင်းဣန္ဒြဒျုမ್ನကို ထင်ရှားစွာ သိမြင်လိုက်ပြီ။

Verse 124

यो ज्ञास्यति मम ज्येष्ठः सर्वशास्त्रविचक्षणः । तत्त्वमेनं समादाय मरणे कृतनिश्चयम्

ကျမ်းစာအပေါင်းကို ထက်မြက်စွာ ခွဲခြားသိမြင်တတ်သော ငါ့အစ်ကိုကြီးသည် သူ့အကြောင်း အမှန်တရားကို မလွဲမသွေ သိလိမ့်မည်။ သေခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း သူ့ကို ယူဆောင်၍ လိုက်ပါ။

Verse 125

निश्वसन्तं यथा नागं बाष्पव्याकुललोचनम् । समागच्छ मया सार्धं कैलासं पर्वतं प्रति

သူသည် နဂါးကဲ့သို့ အသက်ရှူသံပြင်း၍ မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်ကြောင့် မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေသည်။ ငါနှင့်အတူ ကိုင်လာသ पर्वတ သို့ လာပါ။

Verse 126

यत्रास्ति दयितो मह्यमुलूकश्चिरजीवभाक् । स नूनं ज्ञास्यते तं हि मा वृथा मरणं कृथाः

အဲဒီမှာ ငါ့ချစ်ခင်ရသော မိတ်ဆွေ ဥလူကာ (Ulūka) ရှိသည်၊ အသက်ရှည်သူဖြစ်၏။ သူသည် ထိုသူနှင့်ပတ်သက်သော အမှန်တရားကို မလွဲမသွေ သိလိမ့်မည်။ အလကား သေခြင်းကို မရွေးချယ်ပါနှင့်။

Verse 127

ततोऽसौ तेन संयुक्तो बकेन सुमहात्मना । मार्कंडेयेन संप्राप्तः कैलासं पर्वतोत्तमम्

ထို့နောက် သူသည် မဟာအတ္တမ ဘက (Baka) နှင့် မာရ္ကဏ္ဍေယ (Mārkaṇḍeya) တို့နှင့်အတူ သွား၍ တောင်တန်းအထွတ်အမြတ် ကိုင်လာသသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 128

सोऽपि दृष्ट्वा बकं प्राप्तं मित्रं परमसंमतम् । समागच्छदसौ हृष्टः स्वागतेनाभ्यनन्दयत्

သူလည်း ဘကာ ရောက်လာသည်ကို မြင်၍—အလွန်လေးစားချစ်ခင်သော မိတ်ဆွေ—ဝမ်းမြောက်စွာ ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ နှုတ်ဆက်စကားဖြင့် ကြိုဆိုလေ၏။

Verse 129

अथ तं चैव विश्रान्तं समालिङ्ग्य मुहुर्मुहुः । प्राकारवर्णनामासौ वाक्यमेतदुवाच ह

ထို့နောက် သူ အနားယူပြီးနောက် ထိုသူကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖက်လှုပ်ကာ၊ ပရောက်ာရဝဏ္ဏ ဟူသော အမည်ရှိသူက ဤစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 130

स्वागतं ते द्विजश्रेष्ठ भूप सुस्वागतं च ते । सख्येऽद्य यच्च ते कार्यं वदागमनकारणम्

ကြိုဆိုပါ၏၊ ဒွိဇအမြတ်ဆုံးရေ; ထို့ပြင် ကြိုဆိုပါ၏၊ မင်းကြီးရေ။ ယနေ့ မိတ်ဆွေအဖြစ် သင်၏ လုပ်ငန်းတာဝန်နှင့် လာရောက်ရခြင်း အကြောင်းရင်းကို ပြောပါ။

Verse 131

कावेतौ पुरुषौ प्राप्तौ त्वया सार्धं ममांतिकम् । दिव्यरूपौ महाभागौ तेजसा परिवारितौ

သင်နှင့်အတူ ငါ့အနီးသို့ ရောက်လာသော ဤလူနှစ်ယောက်သည် မည်သူနည်း—ဒေဝရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၍ မဟာကံကောင်းသူများ၊ တေဇောဖြင့် ဝန်းရံလျက်ရှိကြသည်။

Verse 132

बक उवाच । एष मार्कंडसंज्ञोऽत्र प्रसिद्धो भुवनत्रये । महेश्वरप्रसादेन संसिद्धिं परमां गतः । द्वितीयोऽसौ सुहृच्चास्य कश्चिन्नो वेद्मि तत्त्वतः । मार्कंडेन समायातः सुहृदा व ममांतिकम्

ဘကာက ပြောသည်– «ဤသူသည် မာရ္ကဏ္ဍ ဟူသော အမည်ဖြင့် လူသုံးလောက၌ ထင်ရှားကျော်ကြားသူ ဖြစ်၏။ မဟေရှဝရ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရောက်ရှိပြီးပြီ။ ဒုတိယဤသူသည် သူ၏ မိတ်ဆွေတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အမှန်တရားအရ သူ့အကြောင်းကို ငါ မသိသေး။ မာရ္ကဏ္ဍနှင့်အတူ မိတ်ဆွေကဲ့သို့ ငါ့ထံသို့ လာရောက်သည်»။

Verse 135

यदि जानासि तं भूपमिन्द्रद्युम्नं महामते । तत्त्वं कीर्तय येनासौ मरणाद्विनिवर्तते

အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ သင်သည် ဘုရင် အိန္ဒြဒျုမ္န ကို သိလျှင်၊ သူသည် သေခြင်းမှ ပြန်လှန်လွတ်မြောက်နိုင်စေသော သမ္မာတရားကို ကြေညာပါ။

Verse 136

चिरायुस्त्वं मया ज्ञातो ह्यतः प्राप्तोऽस्मि तेंऽतिकम्

သင်သည် အသက်ရှည်သူဟု ငါ သိရှိထားသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ငါသည် သင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ လာရောက်ခဲ့သည်။

Verse 137

उलूक उवाच । अष्टाविंशत्प्रमाणेन कल्पा जातस्य मे स्थिताः । न दृष्टो न श्रुतः कश्चिदिंद्रद्युम्नो महीपतिः

ဦလူကာက ပြောသည်– «ရေတွက်ကြည့်လျှင် ကလ္ပ ၂၈ ခုသည် ငါ့ဘဝ၌ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ။ သို့သော် ‘အိန္ဒြဒျုမ္န’ ဟူသော ဘုရင်တစ်ပါးကို မမြင်ဖူး မကြားဖူးပါ»။

Verse 138

इंद्रद्युम्न उवाच । तव कस्मादुलूकत्वं शीघ्रं तन्मे प्रकीर्तय । एतन्मे कौतुकं भावि यत्ते ह्यायुरनन्तकम् । उलूकत्वं च संजातं रौद्रं लोकविगर्हितम्

အိန္ဒြဒျုမ္နက ပြောသည်– «အဘယ်ကြောင့် သင်သည် ငှက်ညို (အူလ်) ဖြစ်လာသနည်း။ အမြန် ငါ့အား ပြောကြားပါ။ သင်၏ အသက်သည် အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ငှက်ညိုဖြစ်ခြင်းသည် ကြမ်းတမ်း၍ လောကက ရှုတ်ချသော အရာဖြစ်လာသည်ကို ငါ အံ့ဩမိသည်»။

Verse 139

उलूक उवाच । शृणु तेऽहं प्रवक्ष्यामि दीर्घायुर्मे यथा स्थितम् । महेश्वरप्रसादेन बिल्वपत्रार्चनान्मया । उलूकत्वं मया प्राप्तं भृगोः शापान्महात्मनः

ဦလူကာက ပြောသည်– «နားထောင်ပါ၊ ငါ့အသက်ရှည်ခြင်း မည်သို့ တည်ရှိလာသည်ကို ငါ ရှင်းပြမည်။ မဟေရှွရ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်၊ ဗိလွပတ်ရွက်ဖြင့် ငါ ပူဇော်အာရాధနာ ပြုခဲ့သဖြင့် ထိုအကျိုးကို ရခဲ့သည်။ သို့သော် ငှက်ညိုဖြစ်ခြင်းကိုတော့ မဟာတမန် ဗြိဂု ရှင်၏ ကျိန်စာကြောင့် ငါ ခံယူရသည်»။

Verse 140

अहमासं पुरा विप्रः सर्वविद्यासु पारगः । चमत्कारपुरे श्रेष्ठे नाम्ना ख्यातस्तु घंटकः । ब्रह्मचारी दमोपेतो हरपूजार्चने रतः

ယခင်က ငါသည် ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်၍ ပညာရပ်အပေါင်း၌ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ «စမတ်ကာရပူရ» ဟုခေါ်သော မြို့မြတ်၌ «ဃဏ္ဍက» ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့ပြီး—ဗြဟ္မစရိယာကို ထိန်းသိမ်းကာ သမာဓိနှင့် သမတ (ဒမ) ရှိ၍ ဟရ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်အာရ္ချနာ၌ အမြဲရတနာခဲ့သည်။

Verse 141

अखंडितैर्बिल्वपत्रैरग्रजातैस्त्रिपत्रकैः । त्रिकालं पूजितः शंभुर्लक्षमात्रैः सदा मया

မပျက်မစီးသော ဘိလွပတ်ရွက်များ—အသစ်ပေါက်ထွက်သော သုံးရွက်ပါသော ရွက်များဖြင့်—ငါသည် သမ္ဘု (ရှီဝ) ကို တစ်နေ့သုံးကြိမ် အမြဲပူဇော်ခဲ့ပြီး၊ လက်ခ (တစ်သိန်း) အရေအတွက်ဖြင့် အမြဲတမ်း ဆက်ကပ်ခဲ့သည်။

Verse 142

ततो वर्षसह्स्रांते तुष्टो मे भगवान्हरः । प्रोवाच दर्शनं गत्वा मेघगंभीरया गिरा

ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင် ပြည့်လွန်သွားသောအခါ ငါ့အပေါ် ပျော်ရွှင်တော်မူသော ဘဂဝန် ဟရ (ရှီဝ) သည် ဒർശနဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာကာ မိုးတိမ်မိုးကြိုးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 143

अहं तुष्टोऽस्मि ते वत्स वरं वरय सुव्रत । अखंडितैर्बिल्वपत्रैस्त्रिकाले यत्त्वयार्चितः

«ချစ်သားရေ၊ ငါသည် သင့်အပေါ် ကျေနပ်ပြီ။ အို သစ္စာတည်ကြည်သော ဝတ္တကတိ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့—သင်သည် မပျက်မစီးသော ဘိလွရွက်များဖြင့် တစ်နေ့သုံးကြိမ် ငါ့ကို အာရ္ချနာပြုခဲ့သောကြောင့်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 144

बिल्वस्य प्रसवाग्रेण त्रिपत्रेण प्रजायते । एकेनापि यथातुष्टिस्तथान्येषां न कोटिभिः

ဘိလွပင်၏ နုနယ်သော မျိုးပွားအဖျားမှ သုံးရွက်ပါသော ဆက်ကပ်ပူဇော်မှု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုသို့သော ရွက်တစ်ရွက်တည်းဖြင့်ပင် ရှီဝသည် ပျော်ရွှင်တော်မူသကဲ့သို့၊ အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများကို ကုဋိများစွာ ဆက်ကပ်သော်လည်း ထိုမျှသော ကျေနပ်မှု မရနိုင်။

Verse 145

पुष्पाणामपि भद्रं ते सुगंधानामपि ध्रुवम् । सखे मया प्रणम्योच्चैः स प्रोक्तः शशिशेखरः

ပန်းများအနက်၌ပင် သင်၏ပန်းသည် မင်္ဂလာအထွတ်အမြတ် ဖြစ်၏; မွှေးကြိုင်သော ပူဇော်သက္ကာများအနက်၌ပင် သင်၏အရာသည် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်၏။ မိတ်ဆွေဟေ့—ကျွန်ုပ်သည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ လမောက်တော်ဆောင် ရှိဝဘုရားကို ဤသို့ ကြေညာ၏။

Verse 146

यदि तुष्टोसि मे देव यदि देयो वरो मम । तन्मां कुरु जगन्नाथ जरामरणवर्जितम्

“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် စိတ်တော်ကျေနပ်ပါက၊ ကျွန်ုပ်အတွက် ဆုတောင်းတော်တစ်ပါး ပေးအပ်မည်ဆိုပါက—ကမ္ဘာ၏အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းစင်စေပါ” ဟုဆို၏။

Verse 147

स तथेति प्रतिज्ञाय महादेवो महेश्वरः । कैलासं प्रति देवेशः क्षणाच्चादर्शनं गतः

မဟာဒေဝ မဟေရှွရသည် “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု ကတိပြု၏။ ထို့နောက် ဒေဝတို့၏အရှင်သည် ကိုင်လာသသို့ မျက်နှာမူကာ ခဏချင်းပင် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 148

ततोहं परितुष्टोथ वरं प्राप्य महेश्वरात् । कृतकृत्यमिवात्मानं चिंतयामि प्रहर्षितः

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်လည်း အလွန်ပင် စိတ်ချမ်းသာတော်မူ၏။ မဟေရှွရထံမှ ဆုတောင်းတော်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကို လုပ်ငန်းတာဝန် ပြည့်စုံပြီးသူကဲ့သို့ ထင်မြင်ကာ ဝမ်းမြောက်လှ၏။

Verse 149

एतस्मिन्नेव काले तु भार्गवो मुनिसत्तमः । कुशलः सर्वशास्त्रेषु वेदवेदांग पारगः

အဲဒီအချိန်တည်းကပင် ဘာရ္ဂဝ မုနိမြတ်တော်သည် ရှိနေ၏။ သူသည် သာသနာကျမ်းအပေါင်းတို့၌ ကျွမ်းကျင်ပြီး၊ ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့ကို အပြည့်အဝ ကျော်လွန်သိမြင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 150

तस्य भार्याऽभवत्साध्वी नाम्ना ख्याता सुदर्शना । प्राणेभ्योऽपि प्रिया तस्य गालवस्य मुनेः सुता

သူ၏ဇနီးသည် သီလဝတီ သာဓွီမိန်းမတစ်ဦးဖြစ်၍ “သုဒර්ရှနာ” ဟူသောနာမဖြင့်ကျော်ကြားသည်။ သူ့အတွက် အသက်ထက်ပင်ချစ်မြတ်နိုးရသော မုနိ ဂာလဝ၏သမီးဖြစ်သည်။

Verse 151

तस्य कन्या समभवद्रूपेणाप्रतिमा भुवि । सा मया सहसा दृष्टा क्रीडमाना यथेच्छया

သူ၌ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှအပမတူညီနိုင်သော သမီးတစ်ဦးရှိသည်။ ငါသည် ရုတ်တရက် သူမကို မြင်လိုက်ရပြီး စိတ်ကြိုက်လွတ်လပ်စွာ ကစားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

Verse 152

मध्यक्षामा सुकेशी च बिंबोष्ठी दीर्घलोचना । तामहं वीक्षयित्वा तु कामदेववशं गतः

သူမသည် ခါးသေးသွယ်၍ ဆံပင်လှပကောင်းမွန်ကာ ဘിംဘသီးကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းနီမြန်းပြီး မျက်လုံးရှည်လျားသည်။ ငါ သူမကို မြင်သည့်ခဏ၌ပင် ကာမဒေဝ—အလိုဆန္ဒ၏နတ်—၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

Verse 153

ततः पृष्टा मया कस्य कन्येयं चारुलोचना । विभक्तसर्वावयवा देवकन्येव राजते

ထို့နောက် ငါက “မျက်လုံးလှသော ဤအပျိုမယ်သည် မည်သူ၏သမီးနည်း” ဟု မေးမြန်း하였다။ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း သင့်တော်ညီညာ၍ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 154

सखीभिः कीर्तिता मह्यं भार्गवस्य मुनेः सुता । एषा चाद्यापि कन्यात्वे वर्तते चारुहासिनी

သူမ၏မိတ်သမီးများက ငါ့အား “ဤသူမသည် မုနိ ဘာရ္ဂဝ၏သမီးဖြစ်သည်။ ယခုတိုင် အပျိုဘဝ၌ပင် ရှိနေသေးသည်” ဟု ပြောကြား하였다—အပြုံးနူးညံ့ချိုမြိန်သော မိန်းကလေး။

Verse 155

ततोऽहं भार्गवं गत्वा विनयेन समन्वितः । ययाचे कन्यकां ता च कृतांजलिपुटः स्थितः

ထို့နောက် ငါသည် နှိမ့်ချမှုနှင့် ပြည့်စုံလျက် ဘာရ္ဂဝထံ သွားကာ သမီးကညာကို တောင်းခံ하였다။ ငါသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အညလီဖြင့် ပေါင်းစည်းကာ ရိုသေစွာ ရပ်နေ하였다။

Verse 156

सवर्णं मां परिज्ञाय सोऽपि भार्गवनंदनः । दत्तवांस्तां महाभाग विरूपस्यापि कन्यकाम्

ငါ့ကို အဆင့်အတန်းနှင့် ကိုက်ညီသူဟု သိမြင်ပြီးနောက် ဘာရ္ဂဝ၏ သားတော်သည်—အို မဟာကံကောင်းသူ—ထိုကညာကို ဗီရူပထံသို့ပင် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 158

सुलज्जा साऽतिदुःखार्ता पश्यांब जनकेन च । विरूपाय प्रदत्तास्मि नाहं जीवितुमुत्सहे

အလွန်ရှက်ကြောက်၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော သူမက “အမေကြည့်ပါ—ငါ့အဖေကိုယ်တိုင် ငါ့ကို ဗီရူပထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။ ငါ မအသက်ရှင်ချင်တော့” ဟု ဆို하였다။

Verse 159

विषं वा भक्षयिष्यामि प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा निषिद्धः स द्विजस्तया

“ငါ အဆိပ်ကို သောက်မည်၊ သို့မဟုတ် မီးထဲသို့ ဝင်မည်” ဟု ဆိုသည်။ သူမ၏ စကားကို ကြားသော် ထိုဗြာဟ္မဏသည် သူမ၏ ကန့်ကွက်မှုကြောင့် တားဆီးခံရ하였다။

Verse 160

कस्मान्नाथ प्रदत्तासौ विरूपाय त्वया विभो । कन्यकेयं सुरूपाढ्या सर्वलक्षणसंयुता

“အို အရှင်ကြီး၊ အဘယ်ကြောင့် ဗီရူပထံသို့ သူမကို ပေးအပ်ခဲ့ပါသနည်း။ ဤကညာသည် အလှအပနှင့် ပြည့်စုံ၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင် ပါရှိသူဖြစ်သည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 161

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं भार्गवो मुनिसत्तमः । ततस्तां गर्हयित्वासौ धिङ्नारी पुरुषायते

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ရသေ့တို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဘာဂဝသည် သူမအား "အို၊ ဤသို့ပြုမူသော မိန်းမသည် ယောက်ျားကဲ့သို့ ဖြစ်၏" ဟု ပြစ်တင်မောင်းမဲလေ၏။

Verse 162

अनेन प्रार्थिता कन्या मया चास्मै प्रदीयते । तत्किं निषेधयसि मां दीयमानां सुतामिमाम्

"ဤသူသည် သတို့သမီးကို တောင်းရမ်းခဲ့ပြီး ငါသည် ငါ့သမီးကို ပေးအပ်နေ၏။ သို့ဖြစ်လျက် ပေးလှူနေသော သမီးကို မပေးရန် အဘယ်ကြောင့် တားမြစ်သနည်း။"

Verse 163

इत्युक्त्वा स प्रसुष्वाप पत्न्याथ कन्यया समम्

ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ဇနီးသည်နှင့် သတို့သမီးတို့နှင့်အတူ အိပ်ပျော်သွားလေ၏။

Verse 164

ततोऽर्द्धरात्रे चागत्य मया सुप्ता च भार्गवी । हृत्वा स्वभवने नीता निशि सुप्ते जने तदा

ထို့နောက် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ငါရောက်လာရာ ဘာဂဝီသည် အိပ်ပျော်နေ၏။ လူတို့ အိပ်ပျော်နေသော ညဉ့်အခါတွင် ငါသည် သူမကို ခိုးယူ၍ မိမိနေအိမ်သို့ ဆောင်ယူခဲ့၏။

Verse 165

नियुक्ता कामधर्मेण ह्यनिच्छंती बलान्मया । विप्रः प्रातर्जजागार पिता तस्यास्ततः परम्

သူမ မလိုလားသော်လည်း ငါသည် ကာမဂုဏ်ကိစ္စတို့၌ အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်ခဲ့၏။ ထို့နောက် နံနက်မိုးလင်းသောအခါ သူမ၏ဖခင် ပုဏ္ဏားသည် နိုးထလာလေ၏။

Verse 166

क्वासौ सा दुहिता केन हृता नष्टा मदीयिका । अथासौ वीक्षितुं बाह्ये बभ्राम स्ववनांतिकम्

«ငါ့သမီး ဘယ်မှာနေလဲ—ဘယ်သူက ခေါ်ယူသွားပြီး ငါ့ထံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသနည်း» ဟုဆိုကာ၊ ထို့နောက် သူသည် အပြင်သို့ ထွက်၍ ရှာဖွေကြည့်ရန် မိမိ၏ တောအုပ်အနီးတွင် လှည့်လည်သွားလာ하였다။

Verse 167

पदसंहतिमार्गेण मुनिभिर्बहुभिर्वृतः । तेन दृष्टाऽथ सा कन्या कृतकौतुकमंगला

လမ်းကြောင်းအလွန်သွားလာနေသော လမ်းပေါ်တွင် မုနိများစွာက ဝိုင်းရံလျက်ရှိရာ၊ ထိုသူသည် ထိုကညာကို မြင်ရသည်—မင်္ဂလာအပ်ချည်နှင့် မင်္ဂလာပွဲအခမ်းအနားတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသောသူ။

Verse 168

रुदंती सस्वनं तत्र लज्जमाना ह्यधोमुखी । ततः कोपपरीतात्मा मां प्रोवाच स भार्गवः

ထိုနေရာ၌ သူမသည် အသံထွက်၍ ငိုကြွေးနေပြီး အရှက်တရားဖြင့် မျက်နှာချထားသည်။ ထို့နောက် ဒေါသက လွှမ်းမိုးသည့် စိတ်ဖြင့် ဘာရ္ဂဝသည် ငါ့အား စကားဆို하였다။

Verse 169

निशाचरस्य धर्मेण यस्मादूढा सुता मम । निशाचरो भवानस्तु कर्मणानेन सांप्रतम्

«ညအတွင်း လှည့်လည်သူ၏ နည်းဖြင့် ငါ့သမီးကို မင်းယူသွားသောကြောင့်၊ ဤကံအကျိုးတရားဖြင့်—ယခုတင်—မင်းကိုယ်တိုင် နိရှာစရ (ညသတ္တဝါ) ဖြစ်စေ» ဟုဆိုသည်။

Verse 170

घंटक उवाच । निर्दोषं मां द्विजश्रेष्ठ कस्मात्त्वं शपसि द्रुतम् । त्वयैषा मे स्वयं दत्ता तेन रात्रौ हृता मया

ဃဏ္ဍကက ဆိုသည်—«အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်၊ အပြစ်မရှိသော ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် သင်သည် အလျင်အမြန် ကျိန်စာချသနည်း။ ဤသူမကို သင်ကပင် ကိုယ်တိုင် စိတ်လိုလက်ရ ပေးအပ်ခဲ့သဖြင့် ထို့ကြောင့် ငါသည် ညအချိန်၌ ခေါ်ယူသွားခဲ့သည်»။

Verse 171

यो दत्वा कन्यकां पूर्वं पश्चाद्यच्छेन्न दुर्मतिः । स याति नरकं घोरं यावदाभूतसंप्लवम्

အရင်က မိန်းကလေးကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ပြန်လည်ယူလိုသူ—စိတ်မကောင်းသောသူသည် သတ္တဝါတို့ ပျက်ကွယ်သည့် အဆုံးကာလတိုင်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် နရကသို့ ကျရောက်မည်။

Verse 172

अथासौ चिंतयामास सत्यमेतेन जल्पितम् । पश्चात्तापसमोपेतो वाक्यमेतदुवाच ह

ထို့နောက် သူသည် စဉ်းစားမိသည်—«သူပြောသောစကားသည် အမှန်ပင်» ဟု။ နောင်တရစိတ်ပြည့်ဝ၍ ဤစကားတို့ကို ပြောလေ၏။

Verse 173

सत्यमेतत्त्वया प्रोक्तं न मे वचनमन्यथा । उलूकरूपसंयुक्तो भविष्यसि न संशयः

«သင်ပြောသောစကားသည် အမှန်ပင်၊ ငါ၏စကားလည်း မပြောင်းလဲ။ သံသယမရှိဘဲ သင်သည် ငှက်ည (owl) ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရရှိလိမ့်မည်» ဟု။

Verse 174

उत्पत्स्यते यदा चात्र भर्तृयज्ञो महामुनिः । तस्योपदेशमासाद्य भूयः प्राप्स्यसि स्वां तनुम्

«ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ မဟာမုနိ ဘဟာတ်ရိယဇ္ဉ (Bhartṛyajña) မွေးဖွားလာသောအခါ၊ သူ၏အညွှန်းအတော်ကို ချဉ်းကပ်၍ လက်ခံပြီးနောက် သင်သည် မိမိ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ထပ်မံ ပြန်လည်ရရှိမည်» ဟု။

Verse 175

ततः कौशिकरूपं तु पश्याम्यात्मानमेव च । तथापि न स्मृतिर्नष्टा मम या पूर्वसंभवा

«ထို့နောက် ငါသည် ကိုယ်တိုင်ကို ကောသိက (Kauśika) ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် အမှန်တကယ် မြင်ရ၏။ သို့သော် ယခင်ဘဝမှ ပေါက်ဖွားသော ငါ၏မှတ်ဉာဏ်သည် မပျောက်ကွယ်ခဲ့» ဟု။

Verse 176

अथ या तत्सुता चोढा मया तस्मिन्गिरौ तदा । सापि मां संनिरीक्ष्याथ तद्रूपं दुःखसंयुता । प्रविष्टा हव्यवाहं सा विधवात्वमनिच्छती

ထို့နောက် ထိုသူ၏သမီး—တောင်ပေါ်၌ ငါလက်ထပ်ခဲ့သူ—သည် နောက်တစ်ဖန် ငါ့ကို ထိုပြောင်းလဲသည့်ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် မြင်လျှင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလေ၏။ မုဆိုးမဘဝကို မလိုလားသဖြင့် မီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 177

एवं मे कौशिकत्वं हि संजातं तु महाद्युते । भार्गवस्य तु शापेन कन्यार्थे यत्तवोदितम्

အို အလင်းရောင်ကြီးမြတ်သူ၊ ထို့ကြောင့်ပင် ငါ၏ ကೌသိက ဖြစ်ခြင်းသည် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ ၎င်းသည် ဘာရ္ဂဝ၏ ကျိန်စာကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ မိန်းကလေးအရေးနှင့် ပတ်သက်၍ သင်ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 178

अखंडबिल्वपत्रेण पूजितो यन्महेश्वरः । चिरायुस्तेनसंजातं सत्यमेतन्मयोदितम्

မကွဲမပျက်သော ဘိလ္ဝရွက်တစ်ရွက်ဖြင့် မဟေရှဝရကို ပူဇော်ခဲ့သောကြောင့် ထိုမှတစ်ဆင့် အသက်ရှည်ခြင်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ဤသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်သည်ဟု ငါကြေညာ၏။

Verse 179

सत्यं कथय यत्कृत्यं गृहायातस्य किं तव । प्रकरोमि महाभाग यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

အမှန်ကို ပြောပါ—အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သင်အတွက် ဘာလုပ်ငန်းရှိသနည်း။ အို ကံကောင်းသူ၊ အလွန်ရှားပါး၍ ခက်ခဲသော်လည်း ငါက ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးမည်။

Verse 180

इन्द्रद्युम्न उवाच । इन्द्रद्युम्नस्य ज्ञानाय प्राप्तोऽहं यत्तवांतिकम् । नाडीजंघेन चानीतो मरणे कृतनिश्चयः

အိန္ဒြဒျုမ္နက ပြောသည်—«အိန္ဒြဒျုမ္န၏ အမှန်တရားသိမြင်မှုအတွက် သင်၏အနီးသို့ ငါလာရောက်ခဲ့သည်။ နာဍီဇဃ္ဃက ငါ့ကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး၊ ငါသည် သေခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ထားသူဖြစ်၏»။

Verse 181

यदि नो ज्ञास्यति भवांस्तं कीर्त्या च कुलेन च । प्रविशामि ततो नूनं प्रदीप्तं हव्यवाहनम्

«သင်သည် သူ့ကို—ဂုဏ်သတင်းနှင့် မျိုးရိုးအလိုက်—မသိမမြင်လျှင်၊ အမှန်တကယ် ငါသည် မီးလောင်တောက်ပသော မီးထဲသို့ ဝင်မည်»။

Verse 182

नो चेत्कीर्तय मे कञ्चिदन्यं तु चिरजीविनम् । पृच्छामि तेन तं गत्वा येन वेत्ति न वा च सः

«မဟုတ်လျှင် အသက်ရှည်သူ အခြားတစ်ဦးကို ငါ့အား ပြောပြပါ။ ငါသည် သူ့ထံသို့ သွား၍ မေးမည်—သူက သိသလား မသိသလား»။

Verse 183

बक उवाच । युक्तमुक्तमनेनाद्य तत्कुरुष्व वदास्य भोः । यदि जानासि कंचित्वमात्मनश्चिरजीविनम्

ဘကာက ပြောသည်—«ယနေ့ သူပြောသမျှသည် အမှန်တကယ် သင့်လျော်၏။ ထို့ကြောင့် ထိုအတိုင်း ပြုလုပ်၍ ငါ့အား ပြောပါ၊ သခင်—သင်၏အကျိုးအတွက် ဤမြေပေါ်တွင် အသက်ရှည်သူ (cirajīvin) တစ်ဦးဦးကို သင်သိပါသလား»။

Verse 184

नो चेदहमपि क्षिप्रं प्रविशामि हुताशनम् । मार्कंडेनापि सहितः सांप्रतं तव पश्यतः

«မဟုတ်လျှင် ငါလည်း အလျင်အမြန် မီးထဲသို့ ဝင်မည်—မာရ္ကဏ္ဍနှင့်တကွ—ယခုတင် သင်၏မျက်စိရှေ့တွင်»။

Verse 185

एवम् ज्ञात्वा महाभाग चिन्तयस्व चिरंतनम् । कंचिद्भूमितलेऽन्यत्र यतस्त्वं चिरजीवधृक्

«ဤသို့ သိပြီးနောက်၊ မဟာကံကောင်းသူရေ၊ သေချာစွာ စဉ်းစား၍ ရေရှည်အတွက် ကြံဆပါ။ သင်သည် အသက်ရှည်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းသူဖြစ်သဖြင့် မြေပေါ် အခြားနေရာတွင် တစ်ဦးဦးကို ရှာဖွေလော့»။

Verse 186

आशया परया प्राप्तस्तवाहं किल मंदिरे । पुमानेष विशेषेण मार्कंडेयः प्रियो मम

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သင်၏အိမ်တော်သို့ ငါရောက်လာ၏။ ဤသူ—အထူးသဖြင့် မာရကဏ္ဍေယ—သည် ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏။

Verse 187

संत्यत्र पर्वतश्रेष्ठाः शतशोऽथ सहस्रशः । येषु सन्ति महाभागास्तापसाश्चिरजीविनः । नान्यथा जीवितं चास्य कथंचित्संभविष्यति

ဤနေရာတွင် တောင်မြတ်များသည် ရာချီ ထောင်ချီ ရှိ၏။ ထိုတောင်များပေါ်တွင် ကံကောင်းမြတ်သော တပသီများ၊ အသက်ရှည်သူများ နေထိုင်ကြ၏။ မဟုတ်လျှင် သူ၏အသက်သည် မည်သို့မျှ မတည်မြဲနိုင်။

Verse 188

इंद्रद्युम्नस्य राजर्षेर्हितं परमकं भवेत् । तथावयोर्द्वयोश्चापि तस्माच्चिंतय सत्वरम्

ဤအရာသည် ရာဇဣသီ အိန္ဒြဒျုမ္န အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးဖြစ်မည်။ ထို့အပြင် ငါတို့နှစ်ဦးအတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ ထို့ကြောင့် အလျင်အမြန် စဉ်းစား၍ ဆုံးဖြတ်လော့။

Verse 189

तस्य तं निश्चयं ज्ञात्वा मरणार्थं महीपतेः । स उलूकः कृपां गत्वा ततो वचनमब्रवीत्

ဘုရင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်—သေလိုသော အကြံ—ကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ အူလူက (ဇီးကွက်) သည် ကရုဏာဖြင့် လှုပ်ရှားကာ ထိုစကားများကို ပြောလေ၏။

Verse 190

यद्येवं तु महाभाग मर्तुकामोऽसि सांप्रतम् । तदागच्छ मया सार्धं गन्धमादनपर्वतम्

အကယ်၍ ဤသို့ဖြစ်လျှင်၊ မဟာဘုန်းရှိသူရေ၊ ယခုအချိန်တွင် သေလိုစိတ် အမှန်တကယ်ရှိပါက—ငါနှင့်အတူ ဂန္ဓမာဒန တောင်သို့ လာလော့။

Verse 191

तत्र संतिष्ठते गृध्रः स च मे परमः सुहृत् । चिरंतनस्तथा सम्यक्स ते ज्ञास्यति तं नृपम् । कथयिष्यत्यसंदिग्धं मम वाक्यादसंशयम्

ထိုနေရာ၌ လင်းတတစ်ကောင် နေထိုင်၏။ ထိုကောင်သည် ငါ၏ အမြတ်ဆုံး မိတ်ဆွေ—ရှေးဟောင်း၍ အမြင်ကျယ်သူ ဖြစ်၏။ သင်အတွက် ထိုမင်းကို မှန်ကန်စွာ ခွဲခြားသိမြင်မည်၊ ငါ၏ စကားအတိုင်း မသံသယမရှိဘဲ အကြောင်းအရာကို ပြောကြားမည်။

Verse 192

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा मार्कंडेयादिभिस्त्रिभिः । प्रोक्तः सर्वैर्महाभाग मा त्वं प्रविश पावकम्

သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် မာရကဏ္ဍေယကို ဦးဆောင်သော သုံးဦးနှင့် အခြားသူအားလုံးတို့က ထိုမြတ်နိုးဖွယ်သူအား ပြောကြားကြသည်—“မီးထဲသို့ မဝင်ပါနှင့်။”

Verse 193

वयं यास्यामहे सर्वे त्वया सार्धं च तत्र हि । कदाचित्सोऽपि जानाति इंद्रद्युम्नं महीपतिम्

“ငါတို့အားလုံး သင်နှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ သွားကြမည်။ အခါအားလျော်စွာ သူလည်း မြေကြီး၏ အရှင် မင်းအိန္ဒြဒျုမ్నကို သိနိုင်ချေရှိသည်။”

Verse 194

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा आशया परया युतः । स राजा सह तैः सर्वैः प्रययौ गंधमादनम्

သူတို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် အမြင့်ဆုံးသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြည့်ဝလာသော မင်းသည် သူတို့အားလုံးနှင့်အတူ ဂန္ဓမာဒန တောင်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 195

गृध्रराजोऽपि तान्दृष्ट्वा सर्वानेव कृतांजलिः । उलूकं पुरतो दृष्ट्वा प्रहृष्टः सन्मुखो ययौ

လင်းတမင်းကြီးလည်း သူတို့အားလုံးကို မြင်သော် လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်၏။ ထို့ပြင် ရှေ့တွင် အူလူကကို မြင်လျှင် ဝမ်းမြောက်၍ ရင်ဆိုင်ထွက်လာကာ ကြိုဆို၏။

Verse 196

ततोऽब्रवीत्प्रहृष्टात्मा स्वागतं ते द्विजोत्तम । चिरकालात्प्रदृष्टोऽसि क एतेऽन्येऽत्र ये स्थिताः

ထို့နောက် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် သူကဆို၏— «ကြိုဆိုပါ၏၊ ဒွိဇောတ္တမ (နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူ) ရေ။ အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် သင်ကို ပြန်လည်မြင်ရသည်။ ဤနေရာ၌ ရပ်နေသော အခြားသူတို့သည် မည်သူနည်း?»

Verse 197

उलूक उवाच । एष मे परमं मित्रं नाडीजंघो बकः स्मृतः । एतस्यापि तु मार्कण्डः संस्थितः परमः सुहृत्

ဦလူကာက ဆို၏— «ဤသူသည် ငါ၏ အလွန်ချစ်ခင်သော မိတ်ဆွေ၊ နာဍီဇင်္ဃဟု အမည်ရသော ဘက (ကြိုးငှက်/ကြာငှက်) ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ့အတွက်လည်း မာရ္ကဏ္ဍသည် အလွန်နီးစပ်သော သုဟෘတ် (ကောင်းမြတ်လိုသူ) အဖြစ် ရပ်တည်နေသည်»။

Verse 198

असौ त्रैलोक्यविख्यातः सप्तकल्पस्मरो भुवि । एतस्यापि सुहृत्कश्चिन्नैनं जानामि सत्वरम्

«သူသည် သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသူဖြစ်၍ မြေပြင်ပေါ်၌ ကပ္ပ ခုနစ်ခေတ်တိုင်တိုင် အမှတ်ရနေကြသည်။ သို့သော် သူ့ကိုယ်ပိုင် မိတ်ဆွေတစ်ဦးရှိသည်ဟုဆိုသော်လည်း၊ ထိုသူသည် မည်သူနည်းကို ငါ ချက်ချင်း မသိနိုင်သေး»။

Verse 199

म्रियमाणो मया ह्येष समानी तस्तवांतिकम् । अयं जीवति विज्ञात इंद्रद्युम्ने नरेश्वरे । नो चेत्प्रविशति क्षिप्रं प्रदीप्तं हव्यवाहनम्

«ဤသူကို ငါက သေဆုံးမည့်အချိန်၌ပင် သင့်အနီးသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အင်္ဒြဒျုမ္န မင်းကြီးကို လူတို့ သိရှိနေသရွေ့သာ သူ အသက်ရှင်မည်ဟု အတည်ပြုထားသည်။ မဟုတ်လျှင် မီးတောက်လောင်သော ဟဗျဝါဟန (အဂ္နိ) ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားလိမ့်မည်»။

Verse 200

स त्वं जानासि चेद्ब्रूहि इन्द्रद्युम्नं महीपतिम् । चिरंतनो मयापि त्वं तेन प्रष्टुं समागतः

«ထို့ကြောင့် သင် သိလျှင် ပြောပါ— အင်္ဒြဒျုမ္န မဟီပတိ (မြေကြီး၏အရှင်) အကြောင်းကို။ သင်သည် ရှေးဟောင်းသူဖြစ်၍ ငါလည်း သူ့အကြောင်း မေးမြန်းရန် သင့်ထံသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်»။

Verse 201

गृध्र उवाच । इन्द्रद्युम्नेति विख्यातं राजानं न स्मराम्यहम् । न दृष्टो न श्रुतश्चापि इन्द्रद्युम्नो महीपतिः

လင်းတက ပြော၏။ «‘အိန္ဒြဒျုမ္န’ ဟု ကျော်ကြားသော မင်းကို ငါ မမှတ်မိ။ မြေကြီး၏ အရှင် အိန္ဒြဒျုမ္နကို ငါ မမြင်ဖူးသကဲ့သို့ မကြားဖူးလည်း ဖြစ်သည်»။

Verse 202

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सोऽपि राजा सुदुर्मनाः । मनसा चिन्तयामास मरणे कृतनिश्चयः

ထိုစကားကို ကြားသော် မင်းလည်း အလွန်စိတ်ညစ်၍ စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားတော်မူကာ သေခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ထားလေ၏။

Verse 203

ततस्तु कौतुकाविष्टस्तं पप्रच्छ द्विजोत्तमम् । कर्मणा केन संप्राप्तमायुष्यं चेदृशं वद

ထို့နောက် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်၍ သူသည် ဒွိဇအမြတ်ကို မေးလေ၏။ «မည်သည့်ကံကြောင့် ဤမျှသော အသက်တမ်းကို ရရှိသနည်း၊ ပြောပါ»။

Verse 204

ततः संभावयिष्यामि श्रुत्वा तेऽहं विभावसुम्

«ထို့နောက် သင်ထံမှ ကြားပြီးလျှင် ငါသည် ဝိဘာဝသုကို သင့်တော်သလို ရိုသေလေးစား၍ ချီးမြှောက်မည်»။