Adhyaya 261

Verse 1

नारद उवाच । कथं नित्या भगवती हरपत्नी यशस्विनी । योगसिद्धिं सुमहतीं प्राप मासचतुष्टये

နာရဒက ပြော၏—အမြဲမင်္ဂလာရှိသော ဘဂဝတီ၊ ဟရ၏ ဂုဏ်သရေရှိသော ဇနီးဖြစ်သည့် မဟာဒေဝီသည် လေးလကြာ ဝတ်ပြုကာလအတွင်း မဟာယောဂသိဒ္ဓိကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။

Verse 2

मन्त्रराजमिमं जप्त्वा द्वादशाक्षरसंभवम् । एतन्मे विस्तरेण त्वं कथयस्व यथातथम्

အက္ခရာတစ်ဆယ့်နှစ်လုံးမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ဤ «မန္တရရာဇ» ကို ဂျပ်ဆိုပြီးနောက်၊ ဤအကြောင်းကို အမှန်အတိုင်း အသေးစိတ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။

Verse 3

ब्रह्मोवाच । चातुर्मास्ये हरौ सुप्ते पार्वती नियतव्रता । मनसा कर्मणा वाचा हरिभक्तिपरायणा

ဘြဟ္မာက မိန့်၏—ချာတုർമাসျ ကာလ၌ ဟရိသည် အိပ်စက်နေသည်ဟု ဆိုကြသည့်အခါ၊ ပါရဝတီသည် ဝတ်တရားကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းလျက် စိတ်၊ ကိုယ်၊ နှုတ်ဖြင့် ဟရိဘက္တိ၌ အပြည့်အဝ အားထားလျက် ရှိ၏။

Verse 4

चारुशृंगे पितुर्नित्यं तिष्ठंती तपसि स्थिता । देवद्विजाग्निगोऽश्वत्थातिथिपूजापरायणा

အဖ၏ ချာရုရှೃင်္ဂ တောင်ပေါ်၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်ကာ တပသ်အကျင့်၌ တည်မြဲလျက်၊ နတ်ဘုရားများ၊ ဗြာဟ္မဏများ၊ သန့်ရှင်းသော မီး၊ နွားများ၊ အရှဝတ္ထ သစ်ပင်နှင့် ဧည့်သည်တို့ကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရန် အလွန်အမင်း အားထုတ်သူ ဖြစ်၏။

Verse 5

चातुर्मास्येऽथ संप्राप्ते विमले हरिवासरे । जजाप परमं मंत्रं यथादिष्टं पिनाकिना

ထို့နောက် ချာတုർമាសျာ ကာလ ရောက်လာသောအခါ၊ သန့်ရှင်း၍ မင်္ဂလာရှိသော ဟရီ၏ နေ့တွင်၊ ပိနာကကိုင်ရှင် (ရှီဝ) ညွှန်ကြားသကဲ့သို့ အမြင့်မြတ်ဆုံး မန္တရကို တိတိကျကျ ဂါထာရွတ်ဆို하였다။

Verse 6

शंखचक्रधरो विष्णुश्चतुर्हस्तः किरीटधृक् । मेघश्यामोंऽबुजाक्षश्च सूर्यकोटिसमप्रभः

သင်္ခနှင့် စက္ကရကို ကိုင်ဆောင်သော ဗိဿနုသည် လက်လေးဖက်ရှိ၍ မကူဋ်ဆောင်းကာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ မိုးတိမ်ကဲ့သို့ မဲညို၍ ကြာပန်းမျက်လုံးရှိကာ နေတစ်ကောဋိပမာ တောက်ပလင်းလက်၏။

Verse 7

गरुडाधिष्ठितो हृष्टो वसन्व्याप्य जगत्त्रयम् । श्रीवत्सकौस्तुभयुतः पीतकौशेयवस्त्रकः

ဂရုဍပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၍ ဝမ်းမြောက်လျက် သုံးလောကလုံးကို လွှမ်းခြုံနေတော်မူသည်။ ရင်ဘတ်၌ သြီဝတ္ဆ လက္ခဏာနှင့် ကောස්တုဘ မဏိကို ဆောင်ထားကာ အဝါရောင် ပိုးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်တော်မူ၏။

Verse 8

सर्वाभरणशोभाभिरभिदीप्तमहावपुः । बभाषे पार्वतीं विष्णुः प्रसन्नवदनः शुभाम् । देवि तुष्टो ऽस्मि भद्रं ते कथयस्व तवेप्सितम्

အလှဆင်အာဘရဏာ အလုံးစုံ၏ တောက်ပမှုကြောင့် မဟာရုပ်သဏ္ဌာန်တော် ထွန်းလင်းတောက်ပနေသော ဗိဿနုသည် မျက်နှာတော် ကြည်နူးအေးချမ်းလျက် မင်္ဂလာရှိသော ပါర్వတီအား မိန့်တော်မူ၏—“ဒေဝီ၊ ငါသည် ကျေနပ်နှစ်သက်၏။ သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ။ သင်လိုအင်သောအရာကို ပြောကြားလော့။”

Verse 9

पार्वत्युवाच । तज्ज्ञानममलं देहि येन नावर्त्तनं भवेत् । इत्युक्तः स महाविष्णुः प्रत्युवाच हरप्रियाम्

ပါဝတီမယ်တော်က မိန့်တော်မူသည်။ «ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသို့ မပြန်ရအောင် ဖြစ်စေမည့် အညစ်အကြေးကင်းသော ဉာဏ်တော်ကို ကျွန်မအား ပေးသနားပါ» ဟု။ ထိုသို့ မေးမြန်းခံရသော မဟာဗိဿဏုသည် ဟရ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ မယ်တော်အား ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏။

Verse 10

स एव देवदेवेशस्तव वक्ष्यत्यसंशयम् । स एव भगवान्साक्षी देहांतरबहिःस्थितः

ဒေဝတို့၏ ဒေဝအရှင်တော် အတူတူပင် သင်အား မသံသယဘဲ ထုတ်ဖော်မိန့်ကြားလိမ့်မည်။ ထိုဘုရားသခင်တော်တူတူပင် သက်သေတော်ဖြစ်၍ ကိုယ်အတွင်း၌လည်း၊ ကိုယ်အပြင်၌လည်း တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 11

विश्वस्रष्टा च गोप्ता च पवित्राणां च पावनः । अनादिनिधनो धर्मो धर्मादीनां प्रभुर्हि सः

သူသည် စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းသူလည်းဖြစ်၊ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူလည်းဖြစ်၏။ သန့်ရှင်းသူတို့ကိုပင် ပိုမိုသန့်စင်စေသော သန့်စင်ရှင်ဖြစ်၏။ အစမရှိ အဆုံးမရှိသော ဓမ္မတရားတော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍ ဓမ္မနှင့် ထိုမှ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်သမျှတို့၏ အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 12

अक्षरत्रयसेव्यं यत्सकलं ब्रह्म एव सः । मूर्त्तामूर्त्तस्वरूपेण योऽजो जन्मधरो हि सः

အက္ခရာသုံးလုံး (အိုမ်) ဖြင့် ပူဇော်ခံရသော ပြည့်စုံသော ဘြဟ္မန်သည် သူတော်မူ၏။ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိခြင်းနှင့် ရုပ်မဲ့ခြင်း နှစ်မျိုးလုံးဖြင့် တည်ရှိတော်မူ၏။ မမွေးဖွားသူဖြစ်သော်လည်း လောကအကျိုးအတွက် မွေးဖွားခြင်းကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 13

ममाधिकारो नैवास्ति वक्तुं तव न संशयः । इत्युक्त्वा भगवानीशो विरराम प्रहृष्टवान्

«သင့်အား ထိုအကြောင်းကို ပြောဆိုရန် ကျွန်ုပ်၌ အခွင့်အာဏာ မရှိပါ၊ သံသယမရှိပါ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် ဘုရားသခင်အရှင်သည် ရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်စွာ တိတ်ဆိတ်နေတော်မူ၏။

Verse 14

एतस्मिन्नंतरे शंभुर्गिरिजाश्रममभ्यगात् । सर्वभूत गणैर्युक्तो विमाने सार्वकामिके

ထိုအခါ၌ သမ္ဘု (ရှီဝ) သည် ဂိရီဇာ၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်လာ၍ သတ္တဝါအစုအဝေးများနှင့်အတူ လိုအင်အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးသော ကောင်းကင်ဗိမာန်ပေါ်၌ တက်ရောက်လာ၏။

Verse 15

तया वै भगवान्देवः पूजितः परमेश्वरः । सखीनामपि प्रत्यक्षमाश्चर्यं समजायत

သူမကပင် အရှင်ဘုရား၊ အမြင့်ဆုံးအရှင် (ပရမေရှဝရ) ကို ပူဇော်ကန်တော့ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ မိတ်သဟာယများအတွက်ပါ အံ့ဩဖွယ်ရာသည် မျက်မြင်ထင်ရှား ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 16

स्तुत्वाऽथ तं महादेवं विष्णुर्देहे लयं ययौ । अथोवाच महेशानः पार्वतीं परमेश्वरः

ထိုမဟာဒေဝကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် ဗိဿနုသည် မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ပြန်လည်လျောဝင်သွား၏။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံးအရှင် မဟေရှာနသည် ပါရဝတီအား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 17

विमानवरमारुह्य तुष्टोऽहं तव सुव्रते । गत्वैकांतप्रदेशं ते कथये परमं महः

«အို သီလဝတီ၊ ဤအကောင်းဆုံး ဗိမာန်ပေါ်သို့ တက်လော့။ ငါသည် သင်၌ ကျေနပ်နှစ်သက်၏။ သင်နှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်သော နေရာသို့ သွားပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး သန့်ရှင်းသော မဟိမကို သင်အား ပြောကြားမည်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 19

एवमुक्त्वा भगवतीं करे गृह्य मुदान्वितः । विमानवरमारोप्य लीलया प्रययौ तदा

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် အရှင်ဘုရားသည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းလျက် နတ်မယ်တော်၏ လက်ကို ကိုင်၍ အကောင်းဆုံး ဗိမာန်ပေါ်၌ ထိုင်စေကာ ထိုအခါ လွတ်လပ်သဘောဖြင့် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 21

दर्शन्यकर्णिकारांश्च कोविदारान्महाद्रुमान् । तालांस्तमालान्हिंतालान्प्रियंगून्पनसानपि

ထိုအခါ သူသည် မျက်စိပျော်ရွှင်စေသော ကဏ္ဏိကာရ သစ်ပင်များ၊ ကြီးမားသော ကိုဝိဒာရ သစ်ပင်များကို ပြသကာ၊ ထို့ပြင် ထန်းပင်များ၊ တမာလ သစ်ပင်များ၊ ဟိṃတාල ထန်းပင်များ၊ ပရိယင်ဂု ပင်ပန်းများနှင့် ပိန္နဲသီးပင်များကိုလည်း ပြသ하였다။

Verse 22

तिलकान्बकुलांश्चैव बहूनपि च पुष्पितान् । क्षेत्राणि कलनाभानि पिञ्जराणि विदर्शयन्

ထိုနောက် သူသည် တိလက သစ်ပင်များနှင့် ဘကူလ သစ်ပင်များကိုလည်း—ပန်းပွင့်လှပစွာ ပွင့်နေသည့် အများအပြားကို—ပြသကာ၊ အပြာမဲရောင်နှင့် အဝါရွှေရောင်တောက်ပသကဲ့သို့ မြင်ရသော လယ်ကွင်းများကိုလည်း ပြသ하였다။

Verse 23

ययौ देवनदीतीरे गतं शरवणं महत् । फुल्लकाशं स्वर्णमयं शरस्तंबगणान्वितम्

သူသည် ဒေဝနဒီ မြစ်ကမ်းသို့ သွားရောက်ကာ၊ ကြီးမားသော ရှရဝဏ တောအုပ်သို့ ရောက်하였다။ ထိုနေရာသည် ပွင့်လန်းနေသော ကာရှ မြက်ပင်တို့ကြောင့် တောက်ပ၍ ရွှေရောင်အလှဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ မြက်တံတောင် အစုအဝေးများဖြင့်လည်း ပြည့်စုံနေ하였다။

Verse 24

हेम भूमिविभागस्थं वह्निकांतिमृगद्विजम् । तत्र तीरगतानां च मुनीनामूर्ध्वरेतसाम्

ထိုနေရာ၌ တောအုပ်သည် ရွှေရောင်မြေပြင် အပိုင်းအခြားများပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး၊ မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်ပသော သမင်နှင့် ငှက်တို့ရှိ하였다။ ထို့ပြင် မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ဥရောဓ္ဝရေတသ မုနိများ—အသက်ဓာတ်ကို ထိန်းသိမ်းသော တပသီများ—လည်း ရှိ하였다။

Verse 25

आश्रमान्स विमानाग्रे तिष्ठन्पत्न्यै प्रदर्शयत् । षट्कृत्तिकाश्च ददृशे पार्वती वनसन्निधौ

သူသည် ဝိမာန၏ ရှေ့भाग၌ ရပ်တည်ကာ မိဖုရားတော်အား အာရှရမ်များကို ညွှန်ပြ하였다။ ထို့နောက် တောအနီး၌ ပါရဝတီသည် ကೃတ္တိကာ ခြောက်ပါးကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 26

स्नाताः स्वलंकृताश्चन्द्रपत्न्यस्ता विरजांबराः । ऊचुस्ता योजितकरा केऽयं पुत्राय गम्यते

ရေချိုးပြီး အလှဆင်ကာ အညစ်အကြေးကင်းသော အဝတ်ဖြူစင်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လမင်း၏ မယားတို့သည် လက်အုပ်ချီ၍ ဂုဏ်ပြုကာ ပြောကြသည်—«ဤသူကို ငါတို့၏ သားထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်မှာ မည်သူနည်း?»

Verse 27

तत्कथ्यतां महाभागे स च ते दर्शनं गतः

«အလွန်ကံကောင်းသူမ၊ ထိုအကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပါလော့; ထိုသူသည် သင်၏ မျက်စိရှေ့သို့ အမှန်တကယ် ရောက်လာပြီး ဖြစ်သည်»။

Verse 28

पार्वत्युवाच । मम भाग्यवशात्पुत्रः कथमुत्संगमाहरेत् । न ह्यभाग्यवशात्पुंसां क्वापि सौख्यं निरन्तरम्

ပါရဝတီက ပြောသည်—«ငါ၏ ကံကောင်းခြင်းအာနုಭಾವကြောင့် ငါ့သားသည် ငါ့ရင်ခွင်သို့ မည်သို့ ရောက်လာနိုင်မည်နည်း။ ကံမကောင်းသူတို့အတွက် အမြဲတမ်းသော ချမ်းသာမှုသည် မည်သည့်နေရာ၌မျှ မရှိ»။

Verse 29

सुतनाम्नाप्यहं दृष्ट्वा भवतीनां च दर्शनात् । किमर्थमिह संप्राप्ताः कथ्यतामविलंबितम्

«‘ငါ့သား’ ဟု ခေါ်သောသူကို မြင်ရသော်လည်းကောင်း၊ သင်တို့အားလုံးကို တွေ့မြင်ရသော်လည်းကောင်း—အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြသနည်း။ နှောင့်နှေးမနေဘဲ ပြောကြပါ»။

Verse 30

कृत्तिका ऊचुः । वयं तव सुतं न्यस्तं प्रदातुमिह सुन्दरि । चातुर्मास्ये रवौ स्नातुमागता देवनिम्नगाम्

ကృတ္တိကာတို့က ပြောကြသည်—«အလှရှင်မ၊ ငါတို့ထံ အပ်နှံထားသော သင်၏ သားကို ပြန်လည်ပေးအပ်ရန် ဤနေရာသို့ လာကြသည်။ စာတုർമាសျရာ ကာလတွင် တနင်္ဂနွေနေ့၌ ငါတို့သည် နတ်မြစ်၌ ရေချိုးရန် လာခဲ့ကြသည်»။

Verse 31

पार्वत्युवाच । न हास्यावसरः सख्यः सत्यमेव हि कथ्यताम् । एकांतावसरे हास्यं जायते चेतरेतरम्

ပါဝတီမယ်တော် မိန့်တော်မူသည်။ «မိတ်ဆွေတို့၊ ယခုအချိန်မှာ ဟာသပြောရန် မဟုတ်—အမှန်တရားကိုသာ ပြောကြလော့။ သီးသန့်အချိန်တွင် မိတ်ဆွေချင်းအကြား ရယ်မောခြင်း ပေါ်လာနိုင်သည်»။

Verse 32

कृत्तिका ऊचुः । सत्यं वदामहे देवि तव त्रैलोक्यशोभिते । अस्य स्तंबसमूहस्य मध्यस्थं बालकं वृणु

ကృတ္တိကာတို့ မိန့်ကြသည်။ «ဒေဝီမယ်တော်၊ သုံးလောကကို အလှဆင်တော်မူသော မယ်တော်၊ ကျွန်ုပ်တို့ အမှန်တရားကို ပြောပါသည်။ ဤမြက်တောအစု၏ အလယ်၌ ရပ်နေသော ကလေးကို ရွေးချယ်တော်မူပါ»။

Verse 33

कृत्तिकानां वचः श्रुत्वा शंकिता पार्वती तदा । ददर्श बालं दीप्ताभं षण्मुखं दीप्तवर्चसम्

ကృတ္တိကာတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ပါဝတီမယ်တော်သည် ထိတ်လန့်သံသယဖြစ်လျက်၊ ထိုအခါ တောက်ပလင်းလက်သော ကလေးတစ်ဦးကို မြင်တော်မူ၏။ မျက်နှာခြောက်ပါးရှိ၍ အလင်းရောင်တောက်ပလွန်စွာ ဖြစ်၏။

Verse 34

तडित्कोटिप्रतीकाशं रूपदिव्यश्रिया युतम् । वह्निपुत्रं च गांगेयं कार्तिकेयं महाबलम्

ထိုကလေးသည် မိုးကြိုးလျှပ်စီး သန်းပေါင်းများစွာကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ ဒေဝတော်အလှနှင့် သရေတော်ဖြင့် ပြည့်စုံ၏။ အဂ္နိ၏ သားတော်၊ ဂင်္ဂါ၏ သားတော်—မဟာဗလ ကာရ္တိကေယ ဖြစ်၏။

Verse 35

सा वत्सेति गृहीत्वा तं कुमारं पाणिना मुदा । विमानमध्यमादाय कृत्वोत्संगे ह्युवाच ह

«ငါ့ကလေးရေ!» ဟု ခေါ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ လက်ဖြင့် ထိုကူမာရကို ကိုင်ယူ၍ မြက်တောအလယ်မှ မြှောက်ထုတ်ကာ မိမိပေါင်ပေါ်တွင် တင်ပြီး မိန့်တော်မူ၏။

Verse 36

चिरंजीव चिरं नन्द चिरं नंदय बाधवान् । इत्युक्त्वा गाढमालिंग्य मूर्ध्नि चाघ्राय तं सुतम्

သူမက «အသက်ရှည်ပါစေ၊ ပျော်ရွှင်မှုရှည်ပါစေ၊ သင်၏ဆွေမျိုးသားချင်းတို့အား ရွှင်လန်းမှုရှည်စေပါစေ» ဟုဆိုကာ သားကို တင်းကျပ်စွာဖက်လျက် ခေါင်းပေါ်ကို နမ်း၍ (နံ့ရှူ၍) ကောင်းချီးပေး하였다။

Verse 37

संहृष्टा परमोदारं भास्वरं हृष्टमानसम् । कार्तिकेयो महाप्रेम्णा प्रणिपत्य महेश्वरम्

အလွန်ပျော်ရွှင်လျက် တောက်ပ၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ကာတ္တိကေယ—စိတ်နှလုံး ရွှင်လန်းတက်ကြွနေသူ—သည် မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) ရှေ့၌ မဟာမေတ္တာဖြင့် ဦးချ၍ ပူဇော်ကန်တော့하였다။

Verse 38

ततः प्रांजलिरव्यग्रः प्रहृष्टेनांतरात्मना । तद्विमानं ययौ शीघ्रं तीर्त्वा नदनदीपतीन्

ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ အတွင်းစိတ် ပျော်ရွှင်ပြည့်ဝလျက်၊ ထိုဒေဝဗိမာန်ယာဉ်၌ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာကာ မြစ်နှင့်ချောင်းတို့၏ အရှင်များကို ကျော်လွန်၍ သွား하였다။

Verse 39

जंबुद्वीपमतिक्रम्य लक्षयोजनमायतम् । ततः समुद्रं द्विगुणं लवणोदं तथैव च

ယံဘူဒွီပကို ကျော်လွန်၍ (အလျား) ယောဇနာ တစ်သိန်းရှိသော ထိုဒွီပကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်၊ ထို့နောက် အရွယ်အစား နှစ်ဆကြီးသော သမုဒ္ဒရာ—အမှန်တကယ် ဆားရေသမုဒ္ဒရာ—သို့ ရောက်하였다။

Verse 41

दिव्यलोकसमाक्रांतं दिव्यपर्वतसंकुलम् । इक्षूदाद्विगुणं द्वीपं तद्द्वीपाद्द्विगुणः पुनः

ထိုနေရာသည် ဒေဝလောကများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ဒေဝတောင်တန်းများစွာဖြင့် ထူထပ်နေသည်။ ကြံရည်သမုဒ္ဒရာမှ အကျယ်အဝန်း နှစ်ဆရှိသော ဒွီပတစ်ခု ရှိပြီး၊ ထိုဒွီပမှ ထပ်မံ၍ နှစ်ဆကြီးသော အခြားဒွီပတစ်ခုလည်း ရှိသည်။

Verse 42

तमतिक्रम्य तत्सिन्धोर्दविगुणं क्रौंचसंज्ञितम् । ततोऽपि द्विगुणः सिन्धुः सुरोदो यक्षसेवितः

ထိုသမုဒ္ဒရာကို ကျော်လွန်သွားလျှင် ကရောဉ္စ (Krauñca) ဟူသော ဒေသတစ်ခုရှိ၍ ထိုသမုဒ္ဒရာ၏ နှစ်ဆအကျယ်ရှိသည်။ ထို့ထက်လည်း နှစ်ဆကြီးသော သမုဒ္ဒရာတစ်စင်းရှိပြီး စုရာ (Surā) သမုဒ္ဒရာဟုခေါ်ကာ ယက္ခများက လာရောက်ဆည်းကပ်ကြသည်။

Verse 43

ततोऽपि द्विगुणं द्वीपं शाकद्वीपेतिसंज्ञितम् । अर्णवद्विगुणं तस्मादाज्यरूपं सुनिर्मितं

ထို့ထက်လည်း နှစ်ဆကြီးသော ကျွန်းကြီးတစ်ခုရှိ၍ သာကဒွီပ (Śākadvīpa) ဟုခေါ်သည်။ ထိုကျွန်းကို ကျော်လွန်လျှင် အကျယ်နှစ်ဆရှိသော သမုဒ္ဒရာတစ်စင်းရှိပြီး အလွန်လှပစွာ ဖန်ဆင်းထားကာ အာဇျ (ghee) ကဲ့သို့ သန့်စင်သော ထောပတ်ရည်သဘောရှိသည်။

Verse 44

परमस्वादसंपूर्णं यत्र सिद्धाः समंततः । तस्माच्च द्विगुणं द्वीपं शाल्मलीवृक्षसंज्ञितम्

ထိုဒေသသည် အလွန်မြတ်သော ချိုမြိန်မှုဖြင့် ပြည့်စုံပြီး စိဒ္ဓ (Siddhas) များက အရပ်ရပ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ ထို့နောက် ထိုထက်နှစ်ဆကြီးသော ကျွန်းကြီးတစ်ခုရှိ၍ သာလ္မလီ (Śālmalī) သစ်ပင်နာမဖြင့် ထင်ရှားသည်။

Verse 45

समुद्रो द्विगुणस्तत्र दधिमंडोदसंभवः । साध्या वसंति नियतं महत्तपसि संस्थिताः

ထိုနေရာ၌ သမုဒ္ဒရာသည် အကျယ်နှစ်ဆရှိပြီး ဒဓိ (curd) နှင့် ၎င်း၏ အနှစ်သာရမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ပင်လယ်ဖြစ်သည်။ သာဓျ (Sādhyas) များသည် အမြဲတမ်း ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကာ ကြီးမားသော တပသ (austerity) တွင် တည်ကြည်နေကြသည်။

Verse 47

ततोऽपि द्विगुणं द्वीपं प्लक्षनामेति विश्रुतम् । क्षीरोदो द्विगुणस्तत्र यत्रयत्रमहर्षयः । षडिमानि सुदिव्यानि भौमः स्वर्ग उदाहृतः । तत्र स्वर्णमयी भूमिस्तथा रजतसंयुता

ထို့ထက်လည်း နှစ်ဆကြီးသော ကျွန်းကြီးတစ်ခုရှိ၍ ပလက္ခ (Plakṣa) ဟု ထင်ရှားသည်။ ထိုနေရာ၌ ခ္ṣီရ (နို့) သမုဒ္ဒရာသည် အကျယ်နှစ်ဆရှိပြီး နေရာနေရာတွင် မဟာရ္ဠိ (မဟာရသီ) များ နေထိုင်ကြသည်။ ဤခြောက်ပါးကို အလွန်တရာ သာမန်မဟုတ်သော ဒေဝီယ—မြေပြင်ပေါ်ရှိ စွာဂ္ဂ (ကောင်းကင်ဘုံ) ဟု ဆိုကြပြီး ထိုနေရာ၌ မြေသည် ရွှေဖြစ်ကာ ငွေဖြင့်လည်း အလှဆင်ထားသည်။

Verse 48

दृष्टवा मधूपलस्वादैः सर्वकामप्रदायका । यत्र स्त्रीपुरुषाणां च कल्पवृक्षा गृहे स्थिताः

ထိုနေရာ၌ ပျားရည်နှင့် သကြားကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော အံ့ဖွယ်အရာများရှိ၍ ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်းတတ်သည်။ ထို့ပြင် မိန်းမနှင့် ယောက်ျားတို့၏ အိမ်အတွင်း၌ပင် ကလ္ပဝೃက္ṣ (ဆန္ဒပြည့်စုံသစ်ပင်) များ တည်ရှိနေသည်။

Verse 49

वासांसि भूषणानां च समूहान्हर्षयंति च । एतानि दक्षचिह्नानि द्वीपानि मुनिसत्तम

ထိုနေရာ၌ အဝတ်အစားများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းအစုအဝေးများကလည်း စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။ ဤအရာတို့သည်၊ အမြတ်ဆုံး မုနိရေ၊ ဒက္ရှ (Dakṣa) ၏ အမှတ်အသားများဖြင့် ခွဲခြားသိမြင်ရသော ကျွန်းမြေများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 51

तन्मध्ये सुमह्द्वीपं श्वेतं नाम सुनिश्चितम् । रम्यकः पर्वतस्तत्र शतशृंगोमितद्रुमः

ထိုအရာ၏ အလယ်၌ အလွန်ကြီးမားသော ကျွန်းတစ်ကျွန်း ရှိပြီး «ရှွေတ» (Śveta—အဖြူရောင်ကျွန်း) ဟု အတိအကျ ခေါ်ကြသည်။ ထိုနေရာ၌ ရမ್ಯက (Ramyaka) ဟူသော သာယာလှပသည့် တောင်တန်းရှိ၍ တောင်ထိပ် တစ်ရာနှင့် မရေတွက်နိုင်သော သစ်ပင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

Verse 52

तस्य शृंगे महद्दिव्ये विमानं स्थापितं तदा । तदाऽमृतफलैर्वृक्षैः सेविते हेमवालुके

ထိုတောင်၏ ကြီးမြတ်၍ ဒိဗ္ဗသဘောရှိသော ထိပ်ပေါ်၌ ထိုအခါ ကောင်းကင်ဗိမာန် (vimāna) တစ်စင်းကို တည်ဆောက်ထား하였다။ ရွှေသဲများရှိသော ထိုနေရာကို အမృతသီးကဲ့သို့သော သစ်သီးပေးသည့် သစ်ပင်များက အလှဆင်ကာ ကောင်းချီးပေးနေသည်။

Verse 53

क्षीरच्छेदेन विहृते शिलातलसुसंवृते । विविक्ते सर्वसुभगे मणिरत्नसमन्विते

ထိုနေရာသည် နို့ရောင်တောက်ပသည့် စီးဆင်းမှုများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး ချောမွေ့သော ကျောက်ပြင်ဖြင့် ကောင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ သီးခြားတိတ်ဆိတ်၍ အလုံးစုံ မင်္ဂလာပြည့်စုံကာ မဏိနှင့် ရတနာတန်ဖိုးကြီးများဖြင့် ပြည့်ဝနေသည်။

Verse 54

उमायै कथयामास देवदेवः पिनाकधृक् । कार्तिकेयोऽपि शुश्राव गुह्याद्गुह्यतरं महत्

ဒေဝဒေဝ ပိနာကကိုင်ရှင်သည် အုမာအား ထိုအရာကို မိန့်ကြားတော်မူ၏။ ကာရ္တိကေယလည်း နားထောင်ရ၍—လျှို့ဝှက်ထက်လျှို့ဝှက်သော မဟာဓမ္မကို ကြားသိ၏။

Verse 55

प्रणवेन युतं साग्रं सरहस्यं श्रुतेः परम्

ပရဏဝ (အိုံ) နှင့် ပေါင်းစည်း၍ အစိတ်အပိုင်းအားလုံး ပြည့်စုံကာ၊ ဤသည်မှာ အထွတ်အမြတ် လျှို့ဝှက်တရား—ဝေဒ၌ ကြားသိသမျှထက်ပင် ကျော်လွန်၏။

Verse 57

ईश्वर उवाच । अक्षरत्रयसंयुक्तो मन्त्रोऽयं सकृदक्षरः । माघमासहितश्चायममाक्षोहेनश्चायममायो विश्वपावनः । विष्णुगम्यो विष्णु मध्यो मन्त्रत्रयसमन्वितः । तुरीयकलयाऽशेषब्रह्मांडगणसेवितः

ဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်– ဤမန္တရသည် အက္ခရာသုံးလုံးနှင့် ပေါင်းစည်းထားပြီး၊ တစ်ကြိမ်သာ အသံထွက်လျှင် မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာတစ်လုံးတည်းဖြစ်၏။ မာဃလနှင့် ဆက်နွယ်၍၊ တိုင်းတာမရအောင် ကြီးမားကာ မာယာကင်း၍ ကမ္ဘာလောကအားလုံးကို သန့်စင်စေ၏။ ဗိဿနုသို့ ရောက်စေပြီး ဗိဿနုကို အလယ်တည်ထားကာ မန္တရသုံးပါးဖြင့် ပြည့်စုံ၏။ တုရိယကလာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် မရေတွက်နိုင်သော ဘြဟ္မာဏ္ဍအစုအဝေးတစ်လျှောက် အဖွဲ့အစည်းအားလုံးက ပူဇော်ကာ ဂုဏ်ပြုကြ၏။

Verse 59

ओंकारेति प्रियोक्तिस्ते महादुःखविनाशनः । तं पूर्वं प्रणवं ध्यात्वा ज्ञानरूपं सुखाश्रयम्

ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် “အိုံကာရ” ဟူသော ဝေါဟာရသည် မဟာဒုက္ခကို ဖျက်ဆီး၏။ အရင်ဆုံး ထိုပရဏဝကို သမาธိဖြင့် စိတ်ကူးတော်မူပါ—အသိဉာဏ်အဖြစ်တည်၍ သုခ၏ အားကိုးရာဖြစ်၏။

Verse 60

पद्मासनपरो भूत्वा संपूज्य ज्ञानलोचनः

ပဒ္မာသန၌ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေ၍၊ ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ဉာဏ်မျက်စိဖြင့် မြင်သော साधक သည် (အကျင့်ကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်)။

Verse 61

नेत्रे मुकुलिते कृत्वा शुरो करौ कृत्वा तु संहतौ । चेतसि ध्यानरूपेण चिंतयेच्छिवमंगलम्

မျက်စိကိုပိတ်၍ စိတ်ကိုငြိမ်သက်စေကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အညလီဖြင့်စုစည်းထားပြီး၊ တည်ကြည်သောယောဂီသည် သမาธိ၏ရုပ်သဘောဖြင့် စိတ်အတွင်း၌ မင်္ဂလာတော်ဖြစ်သော သီဝကို ဆင်ခြင်သင့်၏။

Verse 62

तडित्कोटिप्रतीकाशं सूर्यकोटिसमच्छविम् । चन्द्रलक्षसमच्छन्नं पुरुषं द्योतिताखिलम् १

ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှကို ဆင်ခြင်ရမည်—မိုးကြိုးလျှပ်တစ်ကောဋိပမာတောက်ပ၍၊ နေတစ်ကောဋိပမာတောက်လင်းကာ၊ လတစ်သိန်းပမာအေးမြစွာလွှမ်းခြုံ၍ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ထွန်းညှိနေသူ။

Verse 63

मूर्त्तामूर्त्तवैराजं तं सदसद्रूप मव्यम् । चिंतयित्वा विराड्रूपं न भूयःस्तनपो भवेत् । चातुर्मास्ये सकृदपि ध्यानात्कल्मषसंक्षयः

ရုပ်ရှိလည်းရုပ်မရှိလည်းဖြစ်သော၊ ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်းကိုပါ ထမ်းဆောင်သော သဘောတရားရှိသည့် မပျက်မယွင်းသော အရှင်—ဝိရာဇကို သမาธိဖြင့် ဆင်ခြင်လော့။ သူ၏ စကြဝဠာရုပ် (ဝိရာဋ) ကို ဆင်ခြင်ပြီးနောက်၊ ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။ စာတုရ္မာသျ (လေးလအခါ) အတွင်း တစ်ကြိမ်သာ သမาธိပြုလျှင်ပင် အပြစ်အညစ်တို့ ပျက်စီးကုန်၏။

Verse 64

विलोकयेद्योऽघविनाशनाय क्षणं प्रभुर्जन्मशतोद्भवाय

အပြစ်ပျက်စီးစေရန် ရည်ရွယ်၍ အရှင်ကို ခဏတစ်စုံတစ်ရာသာ မြင်တွေ့သူသည်၊ မဟုတ်လျှင် မွေးဖွားခြင်း ရာချီပြီးမှသာ ရနိုင်မည့် ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 261

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये ध्यानयोगोनामैकषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အတွင်းရှိ «ဧကာရှီတိ-သာဟသရီ သံဟိတာ» တွင်၊ ဆဋ္ဌမစာအုပ် «နာဂရခဏ္ဍ» ၏ «ဟာဋကေရှွရ က్షೇತ್ರ မာဟာတ်မျ» အပိုင်း၊ «ရှေရှရှာယီ» အုပ်ပခ္ခာန၊ ဘြဟ္မာနှင့် နာရဒ ဆံဝါဒ၊ «စာတုရ္မာသျ မာဟာတ်မျ» အတွင်းရှိ «ဓျာနယောဂ» ဟူသော အခန်း—နှစ်ရာခြောက်ဆယ့်တစ်မြောက်—ပြီးဆုံး၏။

Verse 988

निष्कामैर्मुनिभिः सेव्यो महाविद्यादिसेवितः । नाभितः शिरसि व्याप्त अखण्डसुखदायकः

ဆန္ဒကင်းသော မုနိတို့က ပူဇော်ဆည်းကပ်ကြပြီး မဟာဝိဒ္ယာတို့နှင့် အခြား သာသနာတန်ခိုးများက စောင့်ရှောက်ဝန်းရံကြသည်။ နာဘီမှ ဦးခေါင်းတိုင်အောင် ပျံ့နှံ့တော်မူ၍ မပြတ်မတောက် အာနန္ဒသုခကို ပေးတော်မူသည်။