Adhyaya 260
ဤအခန်းသည် «Śālagrāma» ပုံပြင် (śālagrāma-kathānaka) အတွင်း စတင်ထားသော သာသနာရေးဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်ကို ဆက်လက်တင်ပြပြီး၊ မဟေရှ္ဝရ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် လိင်္ဂပုံသဏ္ဍာန် အကြောင်းအရာကို ပြန်လည်သတိရစေသည်။ ဟရီကို Śālagrāma ပုံစံဖြင့် ဘက်တော်ပူဇော်ရန်နှင့် ဟရီ–ဟရ (Hari–Hara) တို့ကို တွဲဖက်ကာ ရိုသေဘက်တော်ပူဇော်ရန်ကို အထူးသဖြင့် cāturmāsya ကာလအတွင်း အလေးထားညွှန်ကြားသည်။ ပူဇော်မှုကို ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ပေးနိုင်သည့် အလွန်အင်အားကြီးသော လမ်းကြောင်းဟု ဖော်ပြပြီး၊ vedokta karma (ဝေဒအညွှန်းအတိုင်း တာဝန်ကမ္မ), pūrta/ iṣṭa ကုသိုလ်လုပ်ငန်းများ၊ pañcāyatana ပူဇော်မှု၊ သစ္စာတရားနှင့် လောဘကင်းခြင်းတို့ကို ထောက်ခံသည့် စံနှုန်းတရား–ရိုးရာအခြေခံများအဖြစ် ရှင်းလင်းထားသည်။ ထို့ပြင် အရည်အချင်းနှင့် သီလတည်ဆောက်မှုကို ဆွေးနွေးကာ viveka ကဲ့သို့ စည်းကမ်းတကျသော ဂုဏ်သတ္တိများ၊ brahmacarya နှင့် dvādaśākṣara မန္တရားကို စိတ်အာရုံပြုခြင်းတို့ကို အဓိကဟု ဆိုသည်။ ပူဇော်ပွဲကို upacāra ၁၆ မျိုးဖြင့် မန္တရားမပါဘဲပင် ပြုလုပ်နိုင်ကြောင်းလည်း ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ညကာလကုန်လွန်ပြီး အဖွဲ့များ ခွဲခွာသွားသည့် နိဒါန်းပြောင်းလဲမှုနှင့်၊ ဤပိုဒ်ကို နားထောင်ခြင်း၊ ဖတ်ရွတ်ခြင်း၊ သင်ကြားခြင်းတို့ကြောင့် ကုသိုလ်မလျော့ကြောင်း phalaśruti ဖြင့် အတည်ပြုထားသည်။
Shlokas
Verse 1
गालव उवाच । इति ते कथितं सर्वं शालग्रामकथानकम् । महेश्वरस्य चोत्पत्तिर्यथा लिंगत्वमाप सः
ဂါလဝက ပြော၏— «ဤသို့ သာလဂြာမ အကြောင်းအရာ အလုံးစုံကို သင်အား ငါပြောပြီးပြီ။ ထို့ပြင် မဟေရှွရ ဘယ်သို့ ပေါ်ထွန်းလာ၍ လိင်္ဂပုံသဏ္ဌာန်ကို မည်သို့ ခံယူသနည်းကိုလည်း ပြောပြီးပြီ»။
Verse 2
तस्माद्वरं लिंगरूपं शालग्रामगतं हरिम् । येऽर्चयंति नरा भक्त्या न तेषां दुःखयातनाः
ထို့ကြောင့် သာလဂြာမအတွင်းရှိ လိင်္ဂသဏ္ဌာန်တူသော ဟရီကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်၏။ ထိုသို့ ပူဇော်သော လူတို့အတွက် နာကျင်သော ဒုက္ခယာတနာ မရှိ။
Verse 3
चातुर्मास्ये समायाते विशेषात्पूजयेच्च तौ । अर्चितौ यावभेदेन स्वर्गमोक्षप्रदायकौ
ချာတုർമាសျာ ရောက်လာသောအခါ ထိုနှစ်ပါးကို အထူးသဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ပူဇော်ခံရလျှင်—မုယောစေ့တစ်စေ့လောက်သာ ခွဲခြားသည့် အနည်းငယ်မျှဖြစ်စေ—ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခကို ပေးသနားသူများ ဖြစ်လာကြသည်။
Verse 4
देवौ हरिहरौ भक्त्या विप्रवह्निगवां गतौ । येऽर्चयंति महाशूद्र तेषां मोक्षप्रदोहरिः
ဟရီနှင့် ဟရ—ဤဒေဝတော်နှစ်ပါးကို ဘရာဟ္မဏများ၊ သန့်ရှင်းသော မီး (ယဇ္ဈာဂ္နိ) နှင့် နွားတို့ကို ဝန်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ဘက္တိနှင့် ချဉ်းကပ်ရ၏။ အို မဟာရှူဒြ၊ ပူဇော်သူတို့အတွက် ဟရီသည် မောက္ခကို ပေးသနားသူ ဖြစ်လာ၏။
Verse 5
वेदोक्तं कारयेत्कर्म पूर्तेष्टं वेदतत्परः । पंचायतनपूजा च सत्यवादो ह्यलोलता
ဝေဒကို အလေးအနက်ထားသောသူသည် ဝေဒညွှန်ကြားသည့် ကర్మများ—အိဋ္ဌ (iṣṭa) နှင့် ပူရ္တ (pūrta) ကုသိုလ်များ—ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် ပဉ္စာယတန ပူဇာ၊ သစ္စာပြောခြင်းနှင့် မလှုပ်ရှားမယိမ်းယိုင်သော တည်ကြည်မှုကိုလည်း ထိန်းသိမ်းရမည်။
Verse 6
विवेकादिगुणैर्युक्तः स शूद्रो याति सद्गतिम् । ब्रह्मचर्यं तपो नान्यद्द्वादशाक्षरचिंतनात् १
ဗိဗေက (ခွဲခြားသိမြင်မှု) စသည့် ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံလျှင် ရှုဒ္ဒရပင်လျှင် ကောင်းမြတ်သော ဂတိသို့ ရောက်နိုင်သည်။ သူ့အတွက် တပေါ်အမြင့်ဆုံးသည် ဘြဟ္မစရိယ (brahmacarya) နှင့် ဒွါဒသအက္ခရာ မန္တရကို စိတ်တွင် ဆင်ခြင်ခြင်းထက် မရှိ။
Verse 7
मन्त्रैर्विना षोडश सोपचारैः कार्या सुपूजा नरकादिहंतुः । यथा तथा वै गिरिजापतेश्च कार्या महा शूद्र महाघहंत्री
မန္တရမပါဘဲပင် ရိုးရာ ဥပစာရ ၁၆ မျိုးဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပူဇာကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ ထိုပူဇာသည် နရကသို့ကျရောက်ခြင်း စသည့် အန္တရာယ်များကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ ထိုနည်းတူ၊ အို မဟာရှုဒ္ဒရ၊ ဂိရိဇာ၏ အရှင် (ရှီဝ) ကိုလည်း ပူဇာပြုလော့—အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်၏။
Verse 8
ब्रह्मोवाच । एवं कथयतोरेषा रजनी क्षयमाययौ । सच्छूद्रो गालवश्चैव शिष्यैश्च परिवारितः
ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ဤသို့ ပြောဆိုနေစဉ် ထိုညသည် အဆုံးသို့ ရောက်လာ၏။ သစ္စာရှိသော ရှုဒ္ဒရနှင့် ဂါလဝလည်း တပည့်များက ဝိုင်းရံလျက် ရှိကြ၏။
Verse 9
स तेन पूजितो विप्रो ययौ शीघ्रं निजाश्रमम्
ထိုဗြာဟ္မဏသည် သူ့ထံမှ ဂုဏ်ပြုခံရပြီးနောက် မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်သွားလေ၏။
Verse 10
य इमं श्रुणुयान्मर्त्यो वाचयेत्पाठयेच्च वा । श्लोकं वा सर्वमपि च तस्य पुण्यक्षयो न हि
ဤသို့ကို လူသားမည်သူမဆို ကြားနာသော်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တိုင်ရွတ်ဆိုသော်လည်းကောင်း၊ အခြားသူအား ရွတ်ဆိုစေသော်လည်းကောင်း—ရှ్లోကတစ်ပုဒ်သာဖြစ်စေ အကုန်လုံးဖြစ်စေ—သူ၏ ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာ မလျော့မသွားပါ။
Verse 260
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्य माहात्म्ये पैजवनोपाख्याने षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ရှလိုကာပါဝင်သော စံဟိတာ၌၊ ဆဋ္ဌမစာအုပ် «နာဂရခဏ္ဍ» အတွင်း၊ «ဟာဋကေရှွရ က్షೇತ್ರမဟာတ္မ்ய» တွင်၊ «ရှေသရှာယီ» အပိုဒ္ဓာန၌၊ ဘြဟ္မာနှင့် နာရဒ ဆွေးနွေးပွဲ၌၊ «ချာတုർമាសျ မဟာတ္မ្យ» နှင့် «ပိုင်ဇဝန» အပိုဒ္ဓာနတို့ပါဝင်သည့် အခန်း ၂၆၀ ပြီးဆုံးကြောင်း ဖြစ်၏။