Adhyaya 254

Verse 1

शूद्र उवाच । इदमाश्चर्यरूपं मे प्रतिभाति वचस्तव । यद्यपि स्यान्महाक्लेशो वदतस्तव सुव्रत

ရှုဒ္ဒရက ပြော၏— «သင်၏စကားသည် ကျွန်ုပ်အတွက် အံ့ဩဖွယ် ထင်ရှားလှ၏။ သင်ပြောဆိုနေစဉ် မဟာဒုက္ခကြီး ပေါ်ပေါက်လာစေကာမူ၊ အို သုဝရတ (ကောင်းမြတ်သော ဝရတရှိသူ) …»

Verse 2

तथापि मम भाग्येन मत्पुण्यैर्मद्गृहं गतः । न तृप्ये त्वन्मुखांभोजाच्च्युतं वाक्यामृतं पुनः

«သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ကံကောင်းခြင်းနှင့် ကျွန်ုပ်ပြုစုထားသော ကုသိုလ်ကြောင့် သင်သည် ကျွန်ုပ်အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့၏။ သို့ရာတွင် သင်၏ ကြာပန်းကဲ့သို့သော ပါးစပ်မှ စီးဆင်းလာသော စကားအမృతကို အကြိမ်ကြိမ် သောက်သုံးလည်း မတော်တဆ မပြည့်ဝနိုင်သေး»။

Verse 3

पिबन्गौरीकथाख्यानं विशेषगुणपूरितम् । कथं महेश्वरो नृत्यं चकार सुरसंवृतः

«ဂေါရီ၏ ကထာကို အထူးဂုဏ်တရားများဖြင့် ပြည့်ဝစွာ သောက်သုံးသကဲ့သို့ နားထောင်နေစဉ်၊ မဟေဿဝရသည် နတ်များ ဝန်းရံလျက် မည်သို့ ကပြခဲ့သနည်း?»

Verse 4

चातुर्मास्ये कथं जातं कि ग्राह्यं व्रतमुच्यते । अनुग्रहं कृतवती सा कथं को ह्यनुग्रहः

«စာတုర్మာသျ ကာလ၌ ဤအရာ မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။ ထိုကာလ၌ လက်ခံကျင့်သုံးရမည်ဟု ဆိုသော ဝရတသည် မည်သည့်ဝရတနည်း။ ထိုမယ်တော်သည် ကရုဏာအနုဂ्रहကို မည်သို့ ပေးသနည်း—အမှန်တကယ် ထိုအနုဂ्रहသည် အဘယ်နည်း?»

Verse 5

एतद्विस्तरतो ब्रूहि पृच्छतो मे द्विजोत्तम । भगवान्पूज्यते लोके ममानुग्रहकारकः

ဒွိဇောတ္တမ၊ ကျွန်ုပ်မေးမြန်းသည့်အတိုင်း အသေးစိတ်ရှင်းပြပါ။ ကျွန်ုပ်အား အနုဂ्रहပေးတော်မူသော ဘဂဝန်ကို လောကတစ်ဝန်းလုံးတွင် ပူဇော်ကြသည်။

Verse 6

प्रसन्नवदनो भूत्वा स्वस्थः कथय सुव्रत । गालवश्चापि तच्छ्रुत्वा पुनराह प्रहृष्टवान्

မျက်နှာတည်ငြိမ်၍ စိတ်တည်ကြည်ကာ ပြောပါ၊ သုဝရတ၊ ကောင်းမြတ်သောဝရတရှိသူ။ ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ဂာလဝလည်း ဝမ်းမြောက်လျက် ထပ်မံပြော하였다။

Verse 7

गालव उवाच । इतिहासमिमं पुण्यं कथयामि तवानघ । शृणुष्वावहितो भूत्वा यज्ञायुतफलप्रदम्

ဂာလဝက ပြောသည်။ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ဤပုဏ္ဏသမိုင်းကို သင့်အား ပြောပြမည်။ အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ပါ၊ ယဇ္ဉတစ်သောင်း၏ အကျိုးကို ပေးတတ်သည်။

Verse 8

चातुर्मास्येऽथ संप्राप्ते हरो भक्तिसमन्वितः । ब्रह्मचर्यव्रतपरः प्रहृष्टवदनोऽभवत्

ချာတုರ್ಮာသျာကာလ ရောက်လာသောအခါ ဟရသည် ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝလျက်၊ ဗြဟ္မစရိယဝရတကို အလေးထားကာ ဝမ်းမြောက်တောက်ပသော မျက်နှာဖြစ်하였다။

Verse 9

देवतानां च संकल्पं महर्षीणां चकार ह । समागत्य ततो देवा मन्दराचलमास्थिताः

ထို့နောက် သူသည် ဒေဝတားတို့နှင့် မဟာရိရှီတို့၏ အလိုတူညီသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်하였다။ ထိုအခါ ဒေဝတားတို့ စုဝေးလာကာ မန္ဒရာတောင်ပေါ်တွင် နေရာယူ하였다။

Verse 10

प्रणम्य ते महेशानं तस्थुः प्रांजलयोऽग्रतः । तानुवाच सुरान्सर्वान्हरो दृष्ट्वा समागतान्

မဟေရှာန (ရှီဝ) ကို ဦးချပြီးနောက်၊ သူတို့သည် လက်အုပ်ချီကာ အရှေ့၌ ရပ်နေကြ၏။ စုဝေးလာသော ဒေဝတားအားလုံးကို မြင်သော ဟရ (ရှီဝ) သည် သူတို့ကို မိန့်ကြား၏။

Verse 11

पार्वत्याभिहितं प्राह कस्मिन्कार्यांतरे सति । मया नियुक्तेऽभिनये यत्र साहाय्यकारिणः

ပာဝတီက ပြောကြားပေးထားသည့်အတိုင်း သူက မိန့်တော်မူ၏— “အခြားအကြောင်းအရာအတွက် လာကြသလော။ ငါက ခန့်အပ်ထားသော အပြုအမူ၌ သင်တို့သည် ငါ့ကို ကူညီသူများ ဖြစ်ရမည်။”

Verse 12

भवंत्विंद्रपुरोगाश्च चातुर्मास्ये समागते । ते तथोचुश्च संहृष्टा नमस्कृत्य च शूलिनम्

“အဲ့ဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ—စင်ကြယ်သော စာတုർമាសျာ ကာလ ရောက်လာသော် အိန္ဒြာကို ဦးဆောင်စေပါ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ပြန်လည်ဆိုကာ သုံးမြှားကိုင်သခင် (ရှီဝ) ကို ဦးချ၍ သဘောတူကြ၏။

Verse 13

स्वंस्वं भवनमाजग्मुर्विमानैः सूर्यसन्निभैः । तथाऽषाढे शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां महेश्वरः

သူတို့သည် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ဝိမာန်များဖြင့် မိမိတို့၏ နေအိမ်အသီးသီးသို့ ပြန်သွားကြ၏။ ထို့နောက် အာသာဍ္ဍ လ၏ လင်းပကာ၌ ဆယ့်လေးရက်နေ့တွင် မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) သည်…

Verse 14

प्रनर्त्तयितुमारेभे भवानीतोषणाय च । मंदरे पर्वतश्रेष्ठे तत्र जग्मुर्महर्षयः

သူသည် ဘဝါနီ (ပာဝတီ) ကို ပျော်ရွှင်စေလို၍ ကပြရန် စတင်တော်မူ၏။ ထိုအခါ တောင်တန်းအထွဋ် မန္ဒရ တောင်သို့ မဟာရိရှီတို့ သွားရောက်ကာ ထိုလီလာကို ကြည့်ရှုကြ၏။

Verse 15

नारदो देवलो व्यासः शुकद्वैपायनादयः । अंगिराश्च मरीचिश्च कर्दमश्च प्रजापतिः

နာရဒ၊ ဒေဝလ၊ ဗျာသ၊ သုကနှင့် ဒွိုင်ပါယန မျိုးရိုးတို့၊ ထို့ပြင် အင်္ဂိရသ၊ မရီချိ၊ ပရဇာပတိ ကർဒမတို့လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 16

कश्यपो गौतमश्चात्रिर्वसिष्ठो भृगुरेव च । जमदग्निस्तथोत्तंको रामो भार्गव एव च

ကশ্যပ၊ ဂေါတမ၊ အတြိ၊ ဝသိဋ္ဌ၊ ဘೃဂုတို့နှင့်၊ ဇမဒဂ္နိ၊ ဥတ္တင်္က၊ ထို့ပြင် ရာမ ဘာရ္ဂဝ (ပရရှုရာမ) လည်း ရောက်လာကြ၏။

Verse 17

अगस्त्यश्च पुलोमा च पुलस्त्यः पुलहस्तथा । प्रचेताश्च क्रतुश्चैव तथैवान्ये महर्षयः

အဂஸ္တျ၊ ပုလိုမာ၊ ပုလස්တျ၊ ပုလဟတို့၊ ထို့ပြင် ပရစေတားနှင့် ကရတုတို့လည်းကောင်း၊ အခြား မဟာရိရှီ များစွာလည်း ထိုနည်းတူ ရောက်လာကြ၏။

Verse 18

सिद्धा यक्षाः पिशाचाश्च चारणाश्चारणैः सह । आदित्या गुह्यकाश्चैव सा ध्याश्च वसवोऽश्विनौ

သိဒ္ဓများ၊ ယက္ခများ၊ ပိသာချများ၊ ချာရဏများနှင့် သူတို့၏ ချာရဏအဖွဲ့တို့၊ အာဒိတျများ၊ ဂုဟျကများ၊ သာဓျများ၊ ဝသုများနှင့် အရှွင်နှစ်ပါးလည်း ရောက်လာကြ၏။

Verse 19

एते सर्वे तथेन्द्राद्या ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । समाजग्मुर्महेशस्य नृत्यदर्शनलालसाः

ဤအပေါင်းတို့—အင်္ဒြာတို့နှင့် အခြားဒေဝတားများ၊ ရှေ့တန်းတွင် ဘြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုတို့ကို ဦးဆောင်လျက်—မဟေရှ (ရှီဝ) ၏ အကကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြ၍ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 20

ततो गणा नंदिमुखा रत्नानि प्रददुस्तथा । भूषणानि च वासांसि मुन्यादिभ्यो यथाक्रमम्

ထို့နောက် နန္ဒိမုခကို ဦးဆောင်သော ဂဏများသည် ရတနာများကို ခွဲဝေပေးကြပြီး၊ အလင်္ကာရများနှင့် ဝတ်စုံများကိုလည်း မုနိတို့နှင့် အခြားသူတို့အား အစဉ်အလာတကျ အလှည့်ကျ ပေးအပ်ကြ၏။

Verse 21

ततो वाद्यसहस्रेषु वादित्रेषु समंततः । सर्वैर्जयेति चैवोक्ता भगवा न्व्रतमादिशत्

ထို့နောက် တူရိယာအမျိုးမျိုး ထောင်ပေါင်းများစွာက ပတ်ဝန်းကျင်အနှံ့ မြည်ဟည်းလာပြီး၊ အားလုံးက “အောင်မြင်ပါစေ!” ဟု ကြွေးကြော်သံထွက်ရာ၌၊ ဘဂဝန်သည် ဝရတ (သန့်ရှင်းသော အကျင့်သစ္စာ) ကို ချမှတ်ညွှန်ကြားတော်မူ၏။

Verse 22

भवानी हृष्टहृदया महादेवं व्यलोकयत् । जया च विजया चैव जयन्ती मंगलारुणा

ဘဝါနီသည် နှလုံးသားပျော်ရွှင်လန်းဆန်း၍ မဟာဒေဝကို ကြည့်ရှုတော်မူ၏။ သူမနှင့်အတူ ဂျယာနှင့် ဝိဂျယာတို့ရှိပြီး၊ ထို့ပြင် မင်္ဂလာအရုဏ်ရောင်တောက်ပသော ဂျယန္တီလည်း ရှိ၏။

Verse 23

चतुष्टयसखीमध्ये विर राज शुभानना । तस्याः सान्निध्ययोगेन जगद्भाति गुणोत्तरम्

မိတ်သဟာယ လေးဦး၏ ဝိုင်းဝန်းမှုအလယ်၌ မျက်နှာလှပသန့်ရှင်းသော မဟာမိဖုရားသည် တောက်ပထင်ရှားလျက် ရှိ၏။ သူမ၏ အနီးကပ်တည်ရှိမှု၏ အာနုဘော်ကြောင့် ကမ္ဘာလောကသည် ဂုဏ်သတ္တိနှင့် ထူးမြတ်မှုတို့ဖြင့် ပိုမိုမြင့်မားသကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏။

Verse 24

यस्याः शरीरजा शोभा वर्णितुं नैव शक्यते । ईशोऽपि गणकोटीभिर्ना नावक्त्त्राभिरीक्षितः

သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အလှတရား၏ တောက်ပမှုကို အမှန်တကယ် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်။ သခင်တော်ကိုယ်တိုင်ပင်—ဂဏအစုအဝေး ကုဋိကုဋာနှင့် မျက်နှာအမျိုးမျိုးဖြင့် ကြည့်ရှုသော်လည်း—သူမ၏ အလှကို အဆုံးမသတ်နိုင်ခဲ့။

Verse 25

पिशाचभूतसंघैश्च वृतः परमशोभनः । स्वर्णवेत्रधरो नन्दी बभौ कपिमुखोऽग्रतः

ပိသာစနှင့် ဘူတအဖွဲ့များက ဝိုင်းရံထားသဖြင့် အလွန်တင့်တယ်မြတ်နိုးဖွယ် နန္ဒီသည် ရွှေတံတောင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့တန်းတွင် မျောက်မျက်နှာဖြင့် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 26

विद्याधराश्च गंधर्वाश्चि त्रसेनादयस्तथा । चित्रन्यस्ता इव बभुस्तत्र नागा मुनीश्वराः

ထိုနေရာ၌ ဝိဒ္ဓာဓရများနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗများ—စိတ္တရစေနနှင့် အခြားသူတို့လည်း ရှိကြ၏။ နာဂများနှင့် မဟာမုနိများသည် ပန်းချီကားထဲတွင် ထားသကဲ့သို့ ထင်ရှားလှ၏။

Verse 27

श्रीरागप्रमुखा रागास्तस्य पुत्रा महौजसः । अमूर्त्ताश्चैव ते पुत्रा हरदेव समुद्भवाः

သရီရာဂကို ဦးဆောင်သော ရာဂများသည် သူ၏ အင်အားကြီး၍ တောက်ပသော သားတော်များ ဖြစ်ကြ၏။ ထိုသားတော်များသည် ရူပမဲ့ပင် ဖြစ်၍ ဟရ (ရှီဝ) အရှင်တော်မှ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။

Verse 28

एकैकस्य च षड्भार्याः सर्वासां च पितामहः । ताभिः सहैव ते रागा लीलावपुर्धरास्तथा

သူတို့တစ်ဦးချင်းစီတွင် ဇနီးခြောက်ဦးစီ ရှိကြပြီး၊ ထိုအားလုံးအတွက် အဘိုးတော်တစ်ပါးတည်း ရှိ၏။ ထိုဇနီးများနှင့်အတူ ရာဂများလည်း ကစားလှုပ်ရှားသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်များကို ဆောင်ယူကြ၏။

Verse 29

प्रादुर्बभूवुः सहसा चिंतितास्तेन शंभुना । तेषां नामानि ते वच्मि शृणुष्व त्वं महाधन

ရှမ္ဘုက သူတို့ကို စိတ်တွင်သာ ထင်မြင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့သည် ချက်ချင်း ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။ သူတို့၏ အမည်များကို ငါ ပြောမည်—နားထောင်ပါ၊ ကံကောင်းကြီးသူရေ။

Verse 30

श्रीरागः प्रथमः पुत्र ईश्वरस्य विमोहनः । आसां चक्रे भ्रुवोर्मध्ये परब्रह्म प्रदायकः

သီရရာဂ သည် ဣရှ္ဝရ၏ ပထမသားတော် ဖြစ်၍ နှလုံးကို မောဟစေသူ ဖြစ်၏။ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကြား၌ သင်္ကေတကို ပြုလုပ်ကာ အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်ကို သိမြင်ခြင်း အလှူကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 31

तन्मध्यश्चैव माहेशात्समुद्भूतो गणोत्तमः । द्वितीयोऽथ वसन्तोऽभूत्कटिदेशान्महायशाः

ထိုအလယ်ဗဟိုမှပင် မဟေရှာထံမှ ဂဏတို့အနက် အထူးမြတ်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့နောက် ဒုတိယဖြစ်သော ဗသန္တ၊ ဂုဏ်သတင်းကြီးသူသည် ခါးပိုင်းမှ ထင်ရှားလာ၏။

Verse 32

महदंकश्च भूतानां चक्राच्चैव विशुद्धितः । पंचमस्तु तृतीयोऽभूत्सुतो विश्वविभूषणः

သန့်စင်စေသော စက္ကရမှ သတ္တဝါတို့နှင့် ဆက်နွယ်သည့် ကြီးမြတ်သော “အင်္က” ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့ပြင် ပဉ္စမအဖြစ် တတိယသားတော်—ကမ္ဘာလောက၏ အလှဆင်တန်ဆာဖြစ်သူ—ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 33

महेश्वरहृदो जातं चक्रं चैवमनाहतम् । नासादेशात्समुद्भूतो भैरवो भैरवः स्वयम्

မဟေရှ္ဝရ၏ နှလုံးမှ အနာဟတ စက္ကရ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့ပြင် နှာခေါင်းဒေသမှ ဘဲရဝ—ဘဲရဝကိုယ်တိုင်၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသူ—ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 34

मणिपूरकनामेदं चक्रं तद्धि विमुक्तिदम् । पंचाशच्च तथा वर्णा अंका नाम महेश्वरात्

ဤစက္ကရကို မဏိပူရက ဟု ခေါ်ကြပြီး အမှန်တကယ် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် “အင်္ကာ” ဟု ခေါ်သော အက္ခရာ ငါးဆယ်လုံးလည်း မဟေရှ္ဝရမှ ထွက်ပေါ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 35

राशयो द्वादश तथा नक्षत्राणि तथैव च । स्वाधिष्ठानसमुद्भूता जगद्बीजसमन्विताः

ရာသီဆယ့်နှစ်ပါးနှင့် နက္ခတ်အိမ်များလည်း စွာဓိဋ္ဌာနမှ ပေါ်ထွန်း၍ စကြဝဠာ၏ မျိုးစေ့တန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံကြသည်။

Verse 36

क्षणेन वृद्धिमायांति ततो रेतः प्रवर्तते । रेतसस्तु जगत्सृष्टं तदीशजननेंद्रियम्

ခဏအတွင်း တိုးပွားလာပြီးနောက် မျိုးပွားအနှစ်သာရ စီးဆင်းလာသည်။ ထိုအနှစ်သာရမှ လောကကို ဖန်ဆင်းသည်—ဤသည်မှာ ဘုရား၏ မျိုးပွားအင်္ဂါ ဖြစ်သည်။

Verse 37

आधाराच्च महान्षष्ठो नटो नारायणोऽभवत् । महेशवल्लभः पुत्रो नीलो विष्णुपराक्रमः

အာဓာရ (ထောက်တိုင်) မှ မဟာဆဋ္ဌမ—အကသမား နာရာယဏ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ မဟေရှ၏ ချစ်တော်မူရာဖြစ်၍ သူ၏သား နီလသည် ဝိෂ္ဏု၏ ရဲရင့်တန်ခိုးကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

Verse 38

एते मूर्तिधरा रागा जाता भार्यासहायिनः । भार्यास्तेषां समुद्भूताः शिरोभागात्पिनाकिनः

ဤရာဂများသည် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူ၍ ဇနီးများနှင့်အတူ မိတ်ဖက်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။ သူတို့၏ ဇနီးများသည် ပိနာကင် (ပိနာကာလက်နက်ကိုင် ရှိဝ) ၏ ခေါင်းပိုင်းမှ မွေးဖွားလာကြသည်။

Verse 39

षट्त्रिंशत्परिमाणेन ततस्तास्त्वं निशामय । गौरी कोलाहली धीरा द्राविडी माल कौशिकी

ထို့နောက် သုံးဆယ့်ခြောက် အရေအတွက်ဖြင့် ယခု နားထောင်လော့—ဂေါရီ၊ ကိုလာဟလီ၊ ဓီရာ၊ ဒြာဝိဍီ၊ မာလာ၊ ကೌသိကီ။

Verse 40

षष्ठी स्याद्देवगांधारी श्रीरागत्य प्रिया इमाः । आन्दोला कौशिकी चैव तथा चरममंजरी

ဆဋ္ဌမသည် ဒေဝဂန္ဓာရီ ဖြစ်၏။ ဤတို့သည် သရီရာဂ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာများ ဖြစ်ပြီး၊ အန္ဒိုးလာ၊ ကောသိကီ နှင့် စရမမဉ္ဇရီ ဟူ၍လည်း ရှိ၏။

Verse 41

गंडगिरी देवशाखा राम गिरी वसन्तगा । त्रिगुणा स्तम्भतीर्था च अहिरी कुंकुमा तथा

ဂဏ္ဍဂိရီ၊ ဒေဝသာခာ၊ ရာမဂိရီ နှင့် ဝသန္တဂါ; ထရီဂုဏာ၊ စတမ္ဘတီရ္ထာ၊ အဟိရီ နှင့် ကုင်ကူမာ—ဤအမည်တို့ကို ရွတ်ဆိုထား၏။

Verse 42

वैराटी सामवेरी च षड्भार्याः पंचमे मताः । भैरवी गुर्जरी चैव भाषा वेलागुली तथा

ဝိုင်ရာဋီ နှင့် သာမဝေရီ—ဤတို့ကို ပဉ္စမအုပ်စု၏ မယားခြောက်ပါးဟု ယူဆကြ၏။ ထို့ပြင် ဘှဲရဝီ၊ ဂုဇရီ၊ ဘာသာ နှင့် ဝေလာဂုလီ လည်း ရှိ၏။

Verse 43

कर्णाटकी रक्तहंसा षड्भार्या भैरवानुगाः । बंगाली मधुरा चैव कामोदा चाक्षिनारिका

ကဏ္ဏာဋကီ နှင့် ရက္တဟံသာ—ဤမယားခြောက်ပါးသည် ဘှဲရဝကို လိုက်နာကြ၏။ ထို့ပြင် ဘင်္ဂါလီ၊ မဓုရာ၊ ကာမောဒါ နှင့် အာက္စိနာရိကာ လည်း ရှိ၏။

Verse 44

देवगिरी च देवाली मेघ रागानुगा इमा । त्रोटकी मीडकी चैव नरादुम्बी तथैव च

ဒေဝဂိရီ နှင့် ဒေဝာလီ—ဤရာဂိနီတို့သည် မေဃရာဂကို လိုက်နာကြ၏။ ထို့ပြင် ထရောဋကီ၊ မီဍကီ နှင့် နရာဒုမ္ဘီ လည်း ရှိ၏။

Verse 45

मल्हारी सिन्धुमल्हारी नटनारायणानुगाः । एता हि गिरिशं नत्वा महेशं च महेश्वरीम्

မလ္ဟာရီနှင့် စိန္ဓုမလ္ဟာရီတို့သည် နဋနာရာယဏ၏ နောက်လိုက်များဖြစ်ကြသည်။ ထိုသူတို့သည် ဂိရိရှကို ဦးချပြီးနောက် မဟေရှနှင့် မဟေရှဝရီကိုလည်း ပူဇော်ကန်တော့ကြ၏။

Verse 46

स्वमूर्त्तिवाहनोपेताः स्वभर्तृसहिताः स्थिताः । ब्रह्मा मृदंगवाद्येन तोषयामास शंकरम्

သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်ရုပ်သဏ္ဍာန်နှင့် ကိုယ်ပိုင်ယာဉ်တော်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံကာ ကိုယ်ပိုင်ဘုရားသခင်တို့နှင့်အတူ ရပ်တည်ကြ၏။ ဗြဟ္မာသည် မృဒင်္ဂ စည်တီး၍ ရှင်ကရကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 47

चतुरक्षरवाद्येन सुवाद्यं चाकरोत्पुनः । तालक्रियां महेशाय दर्शयामास केशवः

ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ‘စတုရက္ခရာ’ ဟုခေါ်သော တူရိယာဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်သော သံစဉ်ကို ဖန်တီး하였다။ ကေသဝသည် မဟေရှအတွက် တာလကရိယာ (လက်ခုပ်နှင့် လှုပ်ရှားသံချိန်) ကို ပြသ하였다။

Verse 48

वायवस्तत्र वाद्यं च चक्रुः सुस्वरमोजसा । महेन्द्रो वंशवाद्यं च सुगिरं सुस्वरं बहुः

ထိုနေရာ၌ ဝါယုတို့သည် အားပြင်း၍ သံညီညွတ်သော တူရိယာများကို တီးခတ်ကြ၏။ မဟေန္ဒြလည်း ဝါးပုလွေကို မှုတ်ကာ ချိုမြိန်သံလှသော သံစဉ်များစွာကို ထုတ်ဖော်하였다။

Verse 49

वह्निः शूर्परवं चक्रे पणवं च तथाश्विनौ । उपांगवादनं चक्रे सोमः सूर्यः समंततः

ဝဟ္နိ (မီး) သည် ရှူရ္ပ တူရိယာ၏ သံကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ အရှွင်နှစ်ပါးလည်း ပဏဝ စည်ကို တီးခတ်ကြ၏။ ဆိုမနှင့် စူရျသည် အရပ်ရပ်တွင် အထောက်အကူပြု တူရိယာသံများကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 50

घंटानां वादनं चक्रुर्गणाः शतसहस्रशः । मुनीश्वरास्तथा देव्यः पार्वतीसहितास्तथा

ဂဏာတို့သည် သိန်းပေါင်းများစွာဖြင့် ခေါင်းလောင်းများကို တီးခတ်လျက် မြည်ဟည်းစေကြ၏။ ထို့အတူ မုနိရှင်မြတ်များနှင့် ဒေဝီတို့သည် ပါဝတီနှင့်အတူ တက်ရောက်ကြ၏။

Verse 51

स्वर्णभद्रासनेष्वेते ह्युपविष्टा व्यलोकयन् । शृंगाणां वादनं चक्रुर्वसवः समहोरगाः

ဤသူတို့သည် ရွှေမင်္ဂလာအာသနများပေါ်တွင် ထိုင်၍ ကြည့်ရှုနေကြ၏။ ထို့နောက် ဝသုတို့သည် မဟာနာဂများနှင့်အတူ ချိုတံပိုးများကို တီးခတ်မြည်ဟည်းစေကြ၏။

Verse 52

भेरीध्वनिं तथा साध्या वाद्यान्यन्ये सुरोत्तमाः । झर्झरीगोमुखादीनि साध्याश्चक्रुर्महोत्सवे

မဟာပွဲတော်၌ စာဓျာတို့သည် ဘေရီဒရမ်၏ အသံကို မြည်ဟည်းစေကြ၏။ ထို့ပြင် အခြားသော သုရဩတ္တမတို့လည်း ဂျဃရီ၊ ဂိုမုခ စသည့် တူရိယာမျိုးစုံကို တီးခတ်ကာ မင်္ဂလာသံဖြင့် ပွဲကို ပြည့်စုံစေကြ၏။

Verse 53

तन्त्रीलयसमायुक्ता गंधर्वा मधुर स्वराः । सुवर्णशृंगनादं च चक्रुः सिद्धाः समंततः

ဂန္ဓဗ္ဗာတို့သည် ကြိုးတူရိယာ၏ လယနှင့် စည်းချက်တို့နှင့် ပြည့်စုံကာ ချိုမြိန်သောအသံဖြင့် သီဆိုတီးခတ်ကြ၏။ ပတ်လည်အနှံ့၌ စိဒ္ဓတို့လည်း ရွှေချို၏ မြည်သံကို ထုတ်လွှင့်ကြ၏။

Verse 54

ततस्तु भगवानासीन्महानटवपुर्धरः । मुकुटाः पंचशीर्षे तु पन्नगैरुपशोभिताः

ထို့နောက် ဘုရားသခင်မြတ်သည် မဟာနတ်တော်၏ ရွှင်လန်းတင့်တယ်သော “မဟာနတ်က” အရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်ယူ၍ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုမုကွတ်ပေါ်တွင် ခေါင်းငါးခေါင်းရှိ နာဂများက အလှဆင်၍ ကြောက်ရွံ့လေးစားဖွယ် ဂုဏ်တော်ကို တိုးပွားစေ၏။

Verse 55

जटा विमुच्य सकला भस्मोद्धूलितविग्रहः । बाहुभिर्दशभिर्युक्तो हारकेयूरसंयुतः

သခင်ဘုရားသည် ဇဋာဆံပင်များအားလုံးကို ဖြေလျော့၍၊ ကိုယ်တော်၏ရုပ်ကာယကို သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) ဖြင့်ဖုံးလွှမ်းကာ၊ လက်တစ်ဆယ်ပါရှိ၍ လည်ဆွဲနှင့် လက်ကောက်များဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက် ရပ်တည်တော်မူ၏။

Verse 56

त्रैलोक्यव्यापकं रूपं सूर्यकोटिसमप्रभम् । कृत्वा ननर्त्त भगवान्भासुरं स महानगे

သခင်ဘုရားသည် သုံးလောကလုံးကို လွှမ်းမိုးပျံ့နှံ့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူ၍၊ နေတစ်ကောဋိများ၏ တောက်ပမှုနှင့်တူသော အလင်းရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းကာ၊ ထိုမြို့ကြီးအတွင်း၌ တောက်ပစွာ ကပြတော်မူ၏။

Verse 57

ततं वीणादिकं वाद्यं कांस्यतालादिकं घनम् । वंशादिकं तु वादित्रं तोमरादिकनामकम्

ဗီဏာကဲ့သို့ ကြိုးတီးတူရိယာများ၊ ကြေးတံလားကဲ့သို့ ထုတီးတူရိယာများ၊ ဝံശ (ပုလွေ) ကဲ့သို့ လေတီးတူရိယာများနှင့် တိုမရ စသည့် အမည်များဖြင့် ခေါ်သော တူရိယာများလည်း ရှိ၏။

Verse 58

चतुर्विधं ततो वाद्यं तुमुलं समजायत । तालानां पटहादीनां हस्तकानां तथैव च

ထို့နောက် တူရိယာလေးမျိုး၏ တေးသံအုံကြွမှု ပေါ်ပေါက်လာ၏—တံလားသံများ၊ ပဋဟ စသည့် ဒရမ်သံများ၊ ထို့အပြင် လက်ဖြင့်တီးသော တူရိယာသံများလည်း ပါဝင်၏။

Verse 59

मानानां चैव तानानां प्रत्यक्षं रूपमाबभौ । सुकंठं सुस्वरं मुक्तं सुगम्भीरं महास्वनम्

အချိန်အတိုင်းအတာများနှင့် သံလျားချဲ့ထွင်မှုများသည် မျက်မြင်ရုပ်သဏ္ဌာန်တောင် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏—လည်ချောင်းချိုမြိန်၍ သံညီသံမှန်၊ ကြည်လင်မပြတ်၊ နက်ရှိုင်း၍ မဟာသံလှိုင်းကြီးစွာ ထွက်ပေါ်လေ၏။

Verse 60

विश्वावसुर्नारदश्च तुंबुरुश्चैव गायकाः । जगुर्गंधर्वपतयोऽप्सरसो मधुरस्वराः

ဗိဿဝာသု၊ နာရဒ နှင့် တုမ္ဘုရု—သီချင်းဆိုသူတို့—သီဆိုကြ၏။ ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ အရှင်များနှင့် အသ္ပရာတို့လည်း အသံချိုမြိန်စွာ ပူးပေါင်းသီဆိုကြ၏။

Verse 61

ग्रामत्रयसमोपेतं स्वरसप्तकसंयुतम् । दिव्यं शुद्धं च सांकल्पं तत्र गेयमवर्त्तत

ထိုနေရာ၌ သီချင်းတစ်ပုဒ် ပေါ်ထွန်းလာ၏—ဒေဝီယ၊ သန့်ရှင်း၍ သာသနာတော်၏ စိတ်ကူးအဓိဋ္ဌာန်ဖြင့် ပုံဖော်ထားကာ—ဂြာမ သုံးမျိုးနှင့် သံခုနစ်သံတို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 62

पर्वतोऽपि महानादं हरपादतलाहतः । भ्रमिभिर्भ्रमयंस्तत्र महीं सपुरकाननाम्

ဟရ၏ ခြေဖဝါးတို့ ထိခတ်သဖြင့် တောင်တန်းပင် မဟာအသံကြီးဖြင့် မြည်ဟည်း၏။ ထို့ပြင် ၎င်း၏ လှည့်ဝဲလှိုင်းများကြောင့် ထိုနေရာရှိ မြေပြင်သည် မြို့များနှင့် တောများပါအတူ တုန်လှုပ်၍ ယိမ်းယိုင်လေ၏။

Verse 63

हस्तकांश्चतुराशीतिं स ससर्ज सदाशिवः । ललाटफलकस्वेदात्सूतमागधबंदिनः

သူ၏ နဖူးပြင်ပေါ်ရှိ ချွေးမှ စဒါရှီဝသည် ဟஸ္တက ၈၄ ယောက်ကို ဖန်ဆင်းထုတ်ပေါ်စေ၏—စူတ၊ မာဂဓ နှင့် ချီးမွမ်းသီဆိုသော ဘန်ဒိန်တို့ဖြစ်ကြ၏။

Verse 64

महेशहृदयाज्जाता गंधर्वा विश्वगायकाः । ते मूर्त्ता देवदेवस्य सुरंगालयसंयुताः

မဟေရှ၏ နှလုံးသားမှ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ သီဆိုသူ ဂန္ဓဗ္ဗတို့ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။ သူတို့သည် ဒေဝဒေဝ၏ ရုပ်ကာယရှိ အမှုထမ်းများဖြစ်၍ ကောင်းကင်ဘုံဆောင်များနှင့် တောက်ပသော အလှတရားတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ကြ၏။

Verse 65

प्रेक्षकाणामृषीणां च चक्रुराश्चर्यमोजसा । किन्नराः पुष्पवर्षाणि ससृजुः स्वैर्गुणैरिह

ကြည့်ရှုနေသော ရှင်ရသီတို့၏ မျက်မှောက်၌ သူတို့သည် အာနုဘော်တန်ခိုးဖြင့် အံ့ဩဖွယ်ရာများ ပြုလုပ်ကြ၏။ ထို့ပြင် ကိန္နရတို့သည် မိမိတို့၏ ဂုဏ်သတ္တိဖြင့် ထိုနေရာ၌ ပန်းမိုးကို ရွာသွန်းစေကြ၏။

Verse 66

एवं चतुर्षुमासेषु यदा नृत्यमजायत । अतिक्रांता शरज्जाता निर्मलाकाशशोभिता

ဤသို့ ကခုန်ခြင်းသည် လေးလကြာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားသော် မိုးရာသီသည် လွန်ကဲသွား၍ ဆောင်းဦးရာသီ ရောက်လာကာ သန့်ရှင်းတောက်ပသော ကောင်းကင်အလှဖြင့် တင့်တယ်လှ၏။

Verse 67

पद्मखंडसमाच्छन्नसरोवरमुखांबुजा । फलवृक्षौषधीभिश्च किंचित्पांडुमुखच्छविः

ကန်ရေမျက်နှာပြင်တို့ကို ကြာပန်းအစုအဝေးများက ဖုံးလွှမ်းထား၏။ သီးပင်သစ်ပင်များနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များလည်း ပေါများကာ မြေပြင်သည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော တောက်ပမှုကို ဆောင်၏။

Verse 68

ऊर्जशुक्लचतुर्दश्यां प्रसन्ना गिरिजा तदा । समाप्तव्रतचर्यः स ईश्वरोऽपि तदा बभौ

ဦရ္ဇ (ကာရ္တိက) လ၏ အလင်းရောင်ရှိသော ဆယ့်လေးရက်နေ့၌ ဂိရိဇာဒေဝီသည် ကြည်နူးမင်္ဂလာဖြစ်လာ၏။ ထိုအခါ သခင်ဣရှ್ವರလည်း ဝတ်ပြုသစ္စာ (ဝရတ) ကို ပြီးစီးသဖြင့် တောက်ပထင်ရှားလာ၏။

Verse 69

सा चोवाच तदा शंभुं विकचस्वरलोचना । विप्रशापपातितं च यदा लिंगं भविष्यति

ထို့နောက် ကြာပန်းပွင့်သကဲ့သို့ တောက်ပစွာ ဖွင့်လှစ်သော မျက်လုံးများရှိသည့် သူမသည် သမ္ဘုကို ပြောကြား၏—“ဗြာဟ္မဏ၏ ကျိန်စာကြောင့် ကျဆင်းလာသော လိင်္ဂတစ်ပါး ပေါ်ပေါက်လာမည့်အခါ…”

Verse 70

नर्मदाजलसंभूतं विश्वपूज्यं भविष्यति । एवमुक्त्वा ततस्तुष्टा हरस्तोत्रं चकार ह

«နರ್ಮဒါမြစ်ရေမှ မွေးဖွားလာသောအရာသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပူဇော်ခံရမည်» ဟုဆိုပြီးနောက်၊ သူမသည် စိတ်ကျေနပ်၍ ထို့နောက် ဟရ (Hara) ကို ချီးမွမ်းသော စတုတ္တရ (stotra) ကို စီကုံး하였다။

Verse 71

नमस्ते देवदेवाय महादेवाय मौलिने । जगद्धात्रे सवित्रे च शंकराय शिवाय च

နတ်တို့၏နတ် မဟာဒေဝ၊ မော်လိန် (မကွတ်ဆောင်းသော အရှင်) ထံ နမස්ကာရ။ လောကကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ သဗိတೃ (Savitṛ) အလင်းပေးသူ၊ သင်္ကရ၊ ရှိဝ (Śiva) ထံလည်း နမස්ကာရပါ၏။

Verse 73

नमो ब्रह्मण्य देवाय सितभूतिधराय च । पंचवक्त्राय रूपाय नीरूपाय नमोनमः

ဗြာဟ္မဏတို့ကို ကာကွယ်ကူညီ၍ ဓမ္မစည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းသော ဘုရားသခင်ထံ နမောနမः—ထပ်တလဲလဲ ပူဇော်ပါ၏။ အဖြူရောင် ဘူတိ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကို ဆောင်ထားသူ၊ မျက်နှာငါးပါးဖြင့် ထင်ရှားသော ရူပတော်ရှိသော်လည်း ရူပအလုံးစုံကို ကျော်လွန်သူ—နမောနမः။

Verse 74

सहस्राक्षाय शुभ्राय नमस्ते कृत्तिवाससे । अन्धकासुरमोक्षाय पशूनां पतये नमः

မျက်စိတစ်ထောင်ရှိ၍ တောက်ပသန့်ရှင်းသော အရှင်၊ ကෘတ္တိဝာသ (အရေပြားဝတ်ဆင်သူ) ထံ နမස්ကာရပါ၏။ အန္ဓကာသူရကို လွတ်မြောက်စေသူနှင့် ပသုပတိ—သတ္တဝါအပေါင်း၏ အရှင်ထံလည်း နမောပါ၏။

Verse 76

विप्रवह्निमुखाग्राय हराय च भवाय च । शंकराय महेशाय ईश्वराय नमो नमः

ဗြာဟ္မဏ၏ ယဇ္ဉာမီး၏ ပါးစပ်အရှေ့ဆုံး (အာဟုတိနှင့် ဆုတောင်းကို လက်ခံသူ) ဖြစ်သော အရှင်ထံ၊ ဟရ (Hara) နှင့် ဘဝ (Bhava) ထံ၊ သင်္ကရ၊ မဟေရှ၊ ဣရှွရ ထံ နမောနမः—ထပ်တလဲလဲ ပူဇော်ပါ၏။

Verse 77

नमः कृष्णाय शर्वाय त्रिपुरांतक हारिणे । अघोराय नमस्तेऽस्तु नमस्ते पुरुषाय ते

အမည်းရောင်သခင် ကృష్ణာ၊ ရှရဝ (Śarva)၊ တြိပုရကိုဖျက်ဆီးသူအား နမော။ အဃောရ (Aghora) အဖြစ်လည်း နမော; အမြင့်မြတ်သော ပုရုရှ (Purusha) သခင်တော်အား နမော။

Verse 78

सद्योजाताय तुभ्यं भो वामदेवाय ते नमः । ईशानाय नमस्तुभ्यं पंचास्याय कपालिने

အရှင်ဘုရား၊ သဒ္ယောဇာတ (Sadyojāta) အဖြစ် သင့်အား နမော။ ဝာမဒေဝ (Vāmadeva) အဖြစ်လည်း နမော။ ဣရှာန (Īśāna) အဖြစ် နမော—မျက်နှာငါးပါးရှိ၍ ခေါင်းခွံကိုင်ဆောင်သူ။

Verse 79

विरूपाक्षाय भावाय भगनेत्रनिपातिने । पूषदंतनिपाताय महायज्ञनिपातिने

ဗိရူပါက္ရှ (Virūpākṣa) နှင့် ဘာဝ (Bhava) သခင်တော်အား နမော—ဘဂ (Bhaga) ၏ မျက်စိကို ချိုးဖျက်သူ၊ ပူရှန် (Pūṣan) ၏ သွားကို ချိုးကွဲသူ၊ အဟန်ကြီးသော ယဇ္ဉကို လဲကျစေသူ။

Verse 80

मृगव्याधाय धर्माय कालचक्राय चक्रिणे । महापुरुषपूज्याय गणानां पतये नमः

စိတ်၏ သမင်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးသော မုဆိုးသခင်၊ ဓမ္မတရားကိုယ်တိုင်၊ ကာလ၏ စက်ဝိုင်းနှင့် ထိုစက်ကို ကိုင်ဆောင်သူ၊ မဟာပုရုရှတို့ ပူဇော်ရာသခင်၊ ဂဏပတိ—ဂဏများ၏ အရှင်အား နမော။

Verse 82

गुणातीताय गुणिने सूक्ष्माय गुरवेऽपि च । नमो महास्वरूपाय भस्मनो जन्मकारिणे

ဂုဏ်သုံးပါးကို ကျော်လွန်သော်လည်း ဂုဏ်အားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်တော်မူသော သခင်၊ အလွန်သိမ်မွေ့သော သခင်နှင့် ဂုရုတော်အား နမော။ အကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ မဟာရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိ၍ သန့်ရှင်းသော ဘဟ္စမ (bhasma) ကို ပေါ်ပေါက်စေသူအား နမော။

Verse 83

वैराग्यरूपिणे नित्यं योगाचार्याय वै नमः । मयोक्तमप्रियं देव स्मरसंहारकारक

ဝိရာဂျ (ကိလေသာကင်း) အရုပ်သဘောရှိ၍ ယောဂဆရာအမှန်တော်ဖြစ်သော သင့်အား အစဉ်နမස්ကာရပါ၏။ အို ဘုရား၊ စ္မရ (ကာမဒေဝ) ကိုဖျက်သိမ်းသူ၊ ကျွန်ုပ်ပြောမိသော မနှစ်သက်ဖွယ်စကားများကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။

Verse 84

क्षंतुमर्हसि विश्वेश शिरसा त्वां प्रसादये । शापानुग्रह एवैष कृतस्ते वै न संशयः

အို ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်၊ ခွင့်လွှတ်တော်မူသင့်ပါ၏။ ခေါင်းငုံ့၍ သင့်ကို ပရသာဒ (ကရုဏာ) ရစေလို၍ ပန်ကြားပါ၏။ ဤအမှုသည် သင့်အတွက် အပြစ်ပေးခြင်းနှင့် ကရုဏာပေးခြင်း နှစ်မျိုးလုံးဖြစ်လာပြီ—သံသယမရှိပါ။

Verse 85

ममापराधजो मन्युर्न कार्यो भवताऽनघ । एवं प्रसादितः शंभुर्हृष्टात्मा त्रिदशैः सह

အို အပြစ်ကင်းရှင်းသော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်လာသော ဒေါသကို မထားတော်မူပါနှင့်။ ထိုသို့ ပရသာဒရပြီးနောက် သမ္ဘု (ရှီဝ) သည် ဒေဝတားအစုအဝေးနှင့်အတူ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လေ၏။

Verse 86

तीर्णव्रतपरानंदनिर्भरः प्राह तामुमाम् । य इमां मत्स्तुतिं भक्त्या पठिष्यति तवोद्गताम् । तस्य चेष्टवियोगश्च न भविष्यति पार्वति

ဝတ်ပြုကတိ (ဗြတ) ပြီးဆုံးပြီးနောက် အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်လျှံကာ သူသည် ဥမာအား မိန့်တော်မူ၏—“အို ပါရဝတီ၊ သင်က ထုတ်ဖော်ဆိုသော ငါ့ကို ချီးမွမ်းသည့် စတုတိကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ရွတ်ဖတ်သူသည် မိမိကြိုးပမ်းသည့် ရည်မှန်းချက်နှင့် ကွာဟမှု မဖြစ်ရ” ဟု။

Verse 87

जन्मत्रयधनैर्युक्तः सर्वव्याधिविवर्जितः । भुक्त्वेह विविधान्भोगानंते यास्यति मत्पुरम्

“မွေးဖွားသုံးဘဝ၏ ဓနနှင့်ပြည့်စုံ၍ ရောဂါအားလုံးကင်းရှင်းမည်။ ဤလောက၌ အမျိုးမျိုးသော အာရုံခံစားမှုများကို ခံစားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ငါ၏ ပုရ (နိဗ္ဗာနမဟုတ်—ဘုရားနေရပ်) သို့ ရောက်လိမ့်မည်” ဟု။

Verse 88

इत्युक्त्वा तां महेशोऽपि स्वमंगं प्रददौ ततः । वैष्णवं वामभागं सा प्रतिजग्राह पार्वती

ဤသို့မိန့်တော်မူပြီးနောက် မဟေရှာသည် မိမိ၏ကိုယ်တော်မှ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်ကို ပေးတော်မူ၏။ ပါရဝတီသည် ဘယ်ဘက်၌ ဝိုင်ရှ္ဏဝရုပ်ကို လက်ခံယူ၏။

Verse 89

शर्वं कपालहस्तं च ग्रीवार्द्धे गरलान्वितम् । रुण्डमालार्द्धहारं च सितगौरं समंततः

သူတို့သည် ရှရဝကို မြင်ကြ၏—လက်၌ ဦးခေါင်းခွံကို ကိုင်ထားပြီး၊ လည်ချောင်းတစ်ဝက်၌ အဆိပ်အမှတ်ရှိကာ၊ ဖြတ်ထားသောဦးခေါင်းများ၏ မာလာကို အလှဆင်တစ်ဝက်ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်၍၊ အနှံ့အပြား ဖြူဝင်းတောက်ပနေ၏။

Verse 90

ब्रह्मांडकोटिजनकं जटाभिर्भूषितं शिरः । सित द्युतिकलाखंडरत्नभासावभासितम्

သူတို့သည် ကမ္ဘာဗဟုကောဋိများကို မွေးဖွားစေသော ထိုဦးခေါင်းကို မြင်ကြ၏။ ဇဋာဆံပင်များဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ ဖြူဝင်းသော အလင်းရောင်၏ အစိတ်အပိုင်းများကဲ့သို့ ရတနာတောက်ပမှုဖြင့် ထွန်းလင်းနေ၏။

Verse 91

गंगाधराय मृडिने भवानीप्रियकारिणे । जगदानंददात्रे च ब्रह्मरूपाय ते नमः

ဂင်္ဂါကို ဆောင်ထားသောအရှင်၊ မೃဍိန (ကြင်နာသနားတော်မူသော) အရှင်၊ ဘဝါနီ၏ချစ်မြတ်နိုးရာကို ပြုလုပ်ပေးသောအရှင်၊ လောက၏ အာနန္ဒကို ပေးတော်မူသောအရှင်၊ ဗြဟ္မန်ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ရှိသော သင့်အား နမസ്കာရပါ၏။

Verse 92

मत्स्य वाहनसंयुक्तमन्यतो वृषभांकितम् । एकतः पार्षदैः सेव्यमन्यतः सखिसेवितम्

တစ်ဖက်၌ ငါးကို ယာဉ်တော်အဖြစ်ရှိသော မိခင်တော်နှင့် ပေါင်းစည်းနေပြီး၊ အခြားဖက်၌ နွား (ဝೃಷဘ) အမှတ်တံဆိပ်ဖြင့် သင်္ကေတပြုထား၏။ တစ်ဖက်၌ ပါရ္ෂဒများက စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုကြပြီး၊ အခြားဖက်၌ မိတ်သဟာယမိန်းကလေးများက ဆောင်ရွက်ဝတ်ပြုကြ၏။

Verse 93

रूपमेवंविधं दृष्ट्वा ब्रह्माद्या देवतागणाः । तुष्टुवुः परया भक्त्या तेजोभूषितलोचनम्

ဤသို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်ကြသောအခါ ဘြဟ္မာနှင့် အခြား ဒေဝတားအစုအဖွဲ့တို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့်—တေဇောအလင်းဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော မျက်စိတော်ရှိသည့် အရှင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 94

त्वमेको भगवान्सर्वव्यापकः सर्वदेहिनाम् । पितृवद्रक्षकोऽसि त्वं माता त्वं जीवसंज्ञकः

သင်တစ်ပါးတည်းသာ ဘဂဝန်တော်ဖြစ်၍ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံးအတွင်း အနှံ့အပြားတည်ရှိတော်မူ၏။ သင်သည် အဖေကဲ့သို့ ကာကွယ်သူ၊ မိခင်လည်း သင်၊ အသက်ဓာတ် (ဇီဝတတ္တ) လည်း သင်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 95

साक्षी विश्वस्य बीजं त्वं ब्रह्मांडवशकारकः । उत्पद्यंते विलीयंते त्वयि ब्रह्मांडकोटयः

သင်သည် စကြဝဠာ၏ သက်သေတော်၊ ၎င်း၏ မျိုးစေ့တော်၊ နှင့် ဘြဟ္မာဏ္ဍများကို အာဏာဖြင့် ထိန်းချုပ်သော အရှင်ဖြစ်၏။ မရေတွက်နိုင်သော စကြဝဠာကောဋိများသည် သင်၌ ပေါ်ပေါက်၍ သင်၌ပင် ပျောက်ကွယ်လျက်ရှိ၏။

Verse 96

ऊर्मयः सागरे नित्यं सलिले बुद्बुदा यथा । अहं कदा चित्ते नेत्रात्कदाचित्तव भालतः

ပင်လယ်၌ လှိုင်းများ အစဉ်ထလာသကဲ့သို့၊ ရေပြင်ပေါ်၌ ဖောင်းပွများ ပေါ်လာသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူပင် ငါသည်—တခါတရံ သင်၏ မျက်စိတော်မှ၊ တခါတရံ သင်၏ နဖူးတော်မှ—ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 97

क्वचित्संगे शिवादेव्या प्राहुर्भूत्वा सृजे जगत् । तवाज्ञाकरिणः सर्वे वयं ब्रह्मादयः सुराः

တခါတရံ ရှီဝါဒေဝီနှင့် ပေါင်းစည်းရာ၌ သင်သည် ဖန်ဆင်းသူအဖြစ် ဖြစ်တော်မူ၍ လောကကို ဖန်ဆင်းသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ငါတို့အားလုံး—ဘြဟ္မာနှင့် အခြား နတ်ဒေဝများ—သည် သင်၏ အမိန့်ကိုသာ လိုက်နာဆောင်ရွက်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 98

अनंतवैभवोऽनंतोऽनंतधामाऽस्यनंतकः । अनंतः सर्वभंगाय कुरुषे रूपमद्भुतम्

အနန္တဘုရားသည် ဂုဏ်သိက္ခာအနန္တ၊ သဘောတရားအနန္တ၊ နေရာဌာနအနန္တ—အဆုံးမရှိသောအရှင်တော်။ အကန့်အသတ်မရှိသဖြင့် အရာအားလုံး၏ပျက်လဲမှုအတွက် အံ့ဩဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 99

भवानि त्वं भयं नित्यमशिवानां पवित्रकृत् । शिवा नामपि दात्री त्वं तपसामपि त्वं फलम्

အို ဘဝါနီမယ်တော်၊ မသန့်ရှင်းသူတို့အတွက် အမြဲတမ်းကြောက်ရွံ့ရသောအရှင်မ၊ သန့်ရှင်းမှုကို ဖြစ်စေတော်မူသူ ဖြစ်၏။ ‘ရှီဝါ’ ဟူသော နာမတော်ကိုပင် ပေးတော်မူသူလည်း သင်ဖြစ်ပြီး၊ တပသ်၏ အကျိုးफलလည်း သင်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်၏။

Verse 100

यः शिवः स स्वयं विष्णुर्यो विष्णुः स सदाशिवः । इत्यभेदमतिर्जाता स्वल्पा नस्त्वत्प्रसादतः

ရှီဝါဟူသည်ပင် ဗိဿနုဖြစ်၍၊ ဗိဿနုဟူသည်ပင် စဒါရှီဝါဖြစ်၏။ သင်၏ကရုဏာတော်ကြောင့် မခွဲခြားသဘော (အဘေဒ) ကို နည်းနည်းပင်ဖြစ်စေ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 104

गालव उवाच । तद्दिव्यरूपमतुलं भुवि ये मनुष्याः संसारसागरसमुत्तरणैकपोतम् । संचिन्तयंति मनसा हृतकिल्बिषास्ते ब्रह्मस्वरूपमनुयांति विमुक्तसंगाः

ဂါလဝက ပြော၏—ဤလောကမြေပေါ်ရှိ လူသားတို့အနက် စိတ်ဖြင့် ထိုမတူနိုင်သော ဒိဗ္ဗရုပ်တော်ကို စဉ်းစားတော်မူသူတို့သည်၊ သံသရာပင်လယ်ကို ကူးရန် တစ်စင်းတည်းသော လှေကို ရရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်ကြပြီး၊ အပြစ်ကင်းစင်လာကြသည်။ ချိတ်ဆက်မှုမှ လွတ်မြောက်၍ ဗြဟ္မသဘာဝသို့ လိုက်ရောက်ကြ၏။

Verse 254

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्य माहात्म्ये हरतांडवनर्त्तनवर्णनंनाम चतुःपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ «ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာ» တွင်၊ ဆဋ္ဌမ «နာဂရခဏ္ဍ» ၌၊ «ဟာဋကေရှွရ က္ෂೇತ್ರ မာဟာတ္မ்ய» အပိုင်း၊ «ရှေရှရှာယီ» ဇာတ်တော်၊ ဗြဟ္မာနှင့် နာရဒ ဆွေးနွေးပွဲ၊ «ချာတုర్మာသျ» မာဟာတ္မ្យ၌၊ «ဟရ၏ တာဏ္ဍဝ နတ်တန ဖော်ပြချက်» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း—အခန်း ၂၅၄ ပြီးဆုံး၏။