Adhyaya 249

Verse 1

वाण्युवाच । तुलसी रोपिता येन गृहस्थेन महाफला । गृहे तस्य न दारिद्र्यं जायते नात्र संशयः

ဝါဏီက ဆို၏—အကျိုးကြီးမားသော တုလစီကို အိမ်ထောင်ရှင်တစ်ဦး စိုက်ပျိုးထားလျှင်၊ ထိုအိမ်၌ ဆင်းရဲမှု မပေါ်ပေါက်၊ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 2

तुलस्या दर्शनादेव पापराशिर्निवर्तते । श्रियेऽमृतकणोत्पन्ना तुलसी हरिवल्लभा

တုလစီကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်အစုအဝေးများ ပြန်လှန်၍ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သရီး (လက္ခ္မီ) အတွက် အမృతတစ်စက်မှ မွေးဖွားလာသော တုလစီသည် ဟရိ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်၏။

Verse 3

पिबन्त्या रुचिरं पानं प्राणिनां पापहारिणी । यस्या रूपे वसेल्लक्ष्मीः स्कन्धे सागरसंभवा

သူမ၏ ချိုမြိန်သော သောက်ရည်ကို သောက်သုံးလျှင် သတ္တဝါတို့၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ သူမ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်အတွင်း၌ လက္ရှ္မီ နေထိုင်၍၊ သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် သမုဒ္ဒရာမွေး နတ်သမီး တည်ရှိသည်။

Verse 4

पत्रेषु सततं श्रीश्च शाखासु कमला स्वयम् । इन्दिरा पुष्पगा नित्यं फले क्षीराब्धिसंभवा

သူမ၏ အရွက်များတွင် သရီး (Śrī) သည် အမြဲတမ်း တည်ရှိပြီး၊ ခက်ခဲများတွင် ကမလာ (Kamalā) ကိုယ်တိုင် ရှိသည်။ ပန်းများတွင် အင်ဒီရာ (Indirā) သည် အစဉ်တည်၍၊ အသီးတွင် နို့သမုဒ္ဒရာမှ မွေးဖွားသော နတ်သမီး ရှိသည်။

Verse 5

तुलसी शुष्ककाष्ठेषु या रूपा विश्वव्यापिनी । मज्जायां पद्मवासा च त्वचासु च हरिप्रिया

ကမ္ဘာလောကအနှံ့ ပျံ့နှံ့သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသည့် ထို တုလစီသည် သူမ၏ ခြောက်သွေ့သော သစ်သားထဲတွင်ပင် တည်ရှိသည်။ အတွင်းအနှစ် (pith) တွင် ပဒ္မဝါသာ (လက္ရှ္မီ) ဖြစ်၍၊ အပြင်အခွံတွင် ဟရိပရိယာ—ဟရိ၏ ချစ်သူ—ဖြစ်သည်။

Verse 6

सर्वरूपा च सर्वेशा परमानन्ददायिनी । तुलसी प्राशको मर्त्यो यमलोकं न गच्छति

သူမသည် ရုပ်သဏ္ဍာန်အမျိုးမျိုးရှိ၍ အထွတ်အထိပ် အရှင်မဖြစ်ကာ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ပေးသနားသူ ဖြစ်သည်။ တုလစီကို သုံးဆောင်သော လူသားသည် ယမလောကသို့ မသွားရ။

Verse 7

शिरस्था तुलसी यस्य न याम्यैरनुभूयते । मुखस्था तुलसी यस्य निर्वाणपददायिनी

ခေါင်းပေါ်၌ တုလစီ တင်ထားသူကို ယမ၏ အမှုထမ်းတို့ မဖမ်းဆီးနိုင်။ ပါးစပ်အတွင်း၌ တုလစီ ရှိသူကိုမူ နိဗ္ဗာန်ပဒ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးသနားသည်။

Verse 8

हस्तस्थातुलसीयस्य स तापत्रयवर्जितः । तुलसी हृदयस्था च प्राणिनां सर्वकामदा

လက်ထဲ၌ တုလစီကို ကိုင်ဆောင်သူသည် ဒုက္ခသုံးပါးမှ ကင်းလွတ်၏။ တုလစီသည် နှလုံး၌ တည်နေသဖြင့် သတ္တဝါတို့၏ သင့်လျော်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေ၏။

Verse 9

स्कन्धस्था तुलसी यस्य स पापैर्न च लिप्यते । कण्ठगा तुलसी यस्य जीवन्मुक्तः सदा हि सः

ပခုံးပေါ်၌ တုလစီတင်ထားသူသည် အပြစ်တို့ဖြင့် မညစ်ပတ်ရ။ လည်ချောင်း၌ တုလစီဆောင်ထားသူသည် အသက်ရှင်စဉ်ပင် အမြဲတမ်း လွတ်မြောက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 10

तुलसीसंभवं पत्रं सदा वहति यो नरः । मनसा चिन्तितां सिद्धिं संप्राप्नोति न संशयः

တုလစီမှ ပေါက်ဖွားသော ရွက်ကို အမြဲတမ်း ဆောင်ထားသူသည် စိတ်၌ ကြံစည်ထားသော အောင်မြင်မှုကို မသံသယဘဲ ရရှိ၏။

Verse 11

तुलसींसर्वकायार्थसाधिनीं दुष्टवारिणीम् । यो नरः प्रत्यहं सिञ्चेन्न स याति यमालयम्

နေ့စဉ် တုလစီကို ရေလောင်းသူသည်—ကောင်းကျိုးအကျိုးတရားအားလုံးကို ပြည့်စုံစေ၍ မကောင်းမှုကို တားဆီးသော သူမကို—ယမ၏ နေရာသို့ မသွားရ။

Verse 12

चातुर्मास्ये विशेषेण वन्दितापि विमुक्तिदा । नारायणं जलगतं ज्ञात्वा वृक्षगतं तथा

ချာတုർമាសျာကာလ၌ အထူးသဖြင့် သူမကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ခြင်းပင် လွတ်မြောက်မှုကို ပေး၏။ နာရာယဏသည် ရေထဲ၌လည်း ရှိကြောင်း၊ ထိုနည်းတူ တုလစီပင်၌လည်း ရှိကြောင်း သိထားလျက်။

Verse 13

प्राणिनां कृपया लक्ष्मीस्तुलसीवृक्षमाश्रिता । चातुर्मास्ये समायाते तुलसी सेविता यदि

သတ္တဝါတို့ကို ကရုဏာဖြင့် လက္ရှ္မီဒေဝီသည် တုလစီပင်၌ အားကိုးတည်နေ၏။ စာတုർമាសျာ ရောက်လာသောအခါ တုလစီကို သဒ္ဓါဖြင့် စောင့်ရှောက်ပူဇော်လျှင်—

Verse 14

तेषां पापसहस्राणि यांति नित्यं सहस्रधा । गोविन्दस्मरणं नित्यं तुलसीवनसेवनम्

ထိုသူတို့အတွက် နေ့စဉ် ပာပများ ထောင်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်သွား၍ ကုသိုလ်အကျိုးသည် ထောင်ဆတိုးတက်၏။ ဂోవိန္ဒကို အမြဲသတိရခြင်းနှင့် တုလစီတောကို မပြတ်မနား စောင့်ရှောက်ပူဇော်ခြင်း—

Verse 15

तुलसीसेचनं दुग्धै श्चातुर्मास्येऽतिदुर्लभम् । तुलसीं वर्द्धयेद्यस्तु मानवो यदि श्रद्धया

သန့်ရှင်းသော စာတုർമាសျာကာလ၌ နို့ဖြင့် တုလစီကို ရေချခြင်းသည် အလွန်ရှားပါး၍ အလွန်ကောင်းကျိုးရှိ၏။ သဒ္ဓါဖြင့် တုလစီပင်ကို ပြုစုကာ ကြီးထွားစေသူသည် ထူးမြတ်သော ဓမ္မအကျိုးကို ရ၏။

Verse 16

आलवालांबुदानैश्च पावितं सकलं कुलम् । यथा श्रीस्तुलसीसंस्था नित्यमेव हि वर्द्धते

တုလစီ၏ အမြစ်အနီး ရေကန်ငယ်သို့ ရေသွန်းပူဇော်ခြင်းဖြင့် မိမိအမျိုးအနွယ်တစ်လျှောက်လုံး သန့်စင်ပဝါဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သန့်ရှင်းသော တုလစီတည်ရာကို အမြဲအာဟာရပေးသကဲ့သို့ သုခသုခမင်္ဂလာ (Śrī) လည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးပွား၏။

Verse 17

तथातथा गृहस्थस्य कामवृद्धिः प्रजायते । ब्रह्मचारीगृहस्थश्च वानप्रस्थो यतिस्तथा

ထို့ကြောင့် အိမ်ထောင်ရှင်အတွက် သင့်လျော်သော ဆန္ဒနှင့် ရည်မှန်းချက်များ တိုးပွားဖွံ့ဖြိုးလာ၏။ ဘြဟ္မစာရီ၊ ဂೃಹಸ್ಥ၊ ဝါနပရಸ್ಥ၊ ယတိ (သံန്യാസီ) မည်သူမဆို—ဤအကျင့်သည် အာရှ్రమအဆင့်အားလုံးအတွက် အကျိုးပေး၏။

Verse 18

तथा प्रकृतयः सर्वास्तुलसीसेवने रताः । श्रद्धया यदि जायन्ते न तासां दुःखदो हरिः

ထိုနည်းတူပင် စိတ်သဘောသဘာဝနှင့် အလေ့အထများ အားလုံးသည် သဒ္ဓါဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၍ တုလစီကို ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုခြင်း၌ ပျော်ရွှင်လျှင်၊ ဟရီဘုရားသည် ထိုသူတို့အတွက် ဒုက္ခပေးသူ မဟုတ်ပေ၊ ထိုသို့သော ဘက္တများအတွက် အပင်ပန်း၏ အကြောင်းမဖြစ်တော်မူ။

Verse 19

एको हरिः सकलवृक्षगतो विभाति नानारसैस्तु परिभावितमूर्तिरेव । वृक्षाधिवासमगमत्कमला च देवी दुःखादिनाशनकरी सततं स्मृताऽपि

ဟရီဘုရားသည် တစ်ပါးတည်းဖြစ်သော်လည်း သစ်ပင်အလုံးစုံအတွင်း၌ တည်ရှိသကဲ့သို့ ထင်ရှားတောက်ပ၏၊ သစ်ရည်နှင့် အနှစ်သာရ မျိုးစုံကြောင့် ပုံသဏ္ဍာန်ကွဲပြားသကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏။ ကမလာဒေဝီ (လက္ခမီ) မယ်တော်လည်း သစ်ပင်တို့၌ နေထိုင်ရာယူတော်မူပြီး၊ အမည်ကို သတိရရုံဖြင့်ပင် ဒုက္ခနှင့် အခြားအပင်ပန်းတို့ကို အစဉ်ဖျက်ဆီးပေးတော်မူ၏။

Verse 249

इति श्रीस्कांदे महापुराणएकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठ नाग रखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये पैजवनोपाख्याने तुलसीमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनपञ्चाशदुत्तर द्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်မြတ်သော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် စလိုကာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း—ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှဝရ က్షೇತ್ರ၏ တီရ္ထမဟာတ္မ്യ၌၊ «ရှေෂရှာယျ» အုပ်ခယာနအတွင်း၊ ဘြဟ္မာနှင့် နာရဒ သံဝါဒ၌၊ စာတုర్మာသျ မဟာတ္မ്യနှင့် ပဲဇဝန အုပ်ခယာန၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ်၊ «တုလစီ မဟာတ္မ്യ၏ ဂုဏ်တော်ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၂၄၉ ကို ဤနေရာတွင် ပြီးဆုံးသည်။