Adhyaya 245

Verse 2

पैजवन उवाच । शालिग्रामशिलायां च जगदादिः सनातनः । कथं पाषाणतां प्राप्तो गण्डक्यां तच्च मे वद । त्वत्प्रसादेन विप्रर्षे हरौ भक्तिर्दृढा भवेत् । भवंतस्तीर्थरूपा हि दर्शनात्पापहारिणः

ပိုင်ဇဝနက ပြောသည်။ «ရှာလိဂြာမ ကျောက်တုံးအတွင်း၌ လောက၏ အစဦးနှင့် အနန္တသော သခင်တော် တည်ရှိ၏။ ဂဏ္ဍကီ မြစ်တွင် အဘယ်သို့ ကျောက်တုံးအဖြစ်သို့ ရောက်လာသနည်း၊ ထိုအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပါ။ သင်၏ ကရုဏာကြောင့်၊ ဗြာဟ္မဏ ရှင်မြတ်တို့အနက် အကောင်းဆုံးသော ဗိပရ္ဍရှေ၊ ဟရီအပေါ် သဒ္ဓါ-ဘက္တိသည် ခိုင်မြဲပါစေ။ အကြောင်းမူကား သင်တို့သည် တီရ္ထ၏ အသက်ရှင်သော ရုပ်ပုံများဖြစ်၍၊ မြင်တွေ့ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်တို့ ပျောက်ကင်း၏»။

Verse 3

तीर्थामृतावगाहेन यथा पवित्रता नृणाम् । भवद्वाक्यामृताज्जाता तथा मम न संशयः

တီရ္ထ၏ အမృతတူသော ရေထဲသို့ ဆင်းချိုးခြင်းကြောင့် လူတို့ သန့်စင်သကဲ့သို့၊ သင်၏ စကားအမృతမှလည်း ကျွန်ုပ်၏ သန့်စင်မှု ပေါ်ပေါက်လာသည်—ဤအပေါ် မသံသယရှိပါ။

Verse 4

गालव उवाच । इतिहासस्त्वयं पुण्यः पुराणेषु च पठ्यते । यथा स एव भगवाञ्छालिग्रामत्वमागतः

ဂါလဝက ပြောသည်။ ဤပုဏ္ဏသမိုင်းသည် ပုရာဏများတွင် ဖတ်ရွတ်ကြ၏—ထိုဘုရားသခင်တော်တည်းဟူသော အရှင်သည် ရှာလိဂြာမအဖြစ်သို့ မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသည်ကို။

Verse 5

महेश्वरश्च लिंगत्वं कथयेऽहं तवाऽनघ । पूर्वं प्रजापतिर्दक्षो ब्रह्मणोंऽगुष्ठ संभवः

အပြစ်ကင်းသူရေ၊ မဟေရှွရသည် လင်္ဂအဖြစ် မည်သို့ တည်ရှိသည်ကို သင့်အား ငါရှင်းပြမည်။ အရင်က ပ္ရဇာပတိ ဒက္ခသည် ဘြဟ္မာ၏ လက်မမှ မွေးဖွားလာ၏။

Verse 7

स चकार महायज्ञे हरद्वेषं विमूढधीः । तेन द्वेषेण महता सती प्रकुपिता भृशम्

ထိုမဟာယဇ်ပူဇော်ပွဲ၌ မောဟစိတ်ရှိသူသည် ဟရ (ရှီဝ) အပေါ် မုန်းတီးမှုကို ထားရှိ하였다။ ထိုမုန်းတီးမှုကြီးကြောင့် သတီဒေဝီသည် အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်하였다။

Verse 8

यज्ञवेद्यां समागम्य वह्निधारणया तदा । प्राणायामपरा भूत्वा देहोत्सर्गं चकार सा

ယဇ်ဝေဒိသို့ ရောက်လာပြီးနောက်၊ အတွင်းမီးကို ထိန်းသိမ်းသည့် သာဓနာဖြင့် ထိုအခါ ပရాణာယာမ၌ နက်ရှိုင်းစွာ တည်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်하였다။

Verse 9

पितृभागं परित्यज्य स्वभागेन युता सती । मनसा ध्यानमगमच्छीतलं च हिमालयम्

အဖဘက်၏ အစိတ်အပိုင်းကို စွန့်ပယ်၍၊ မိမိ၏ သင့်တော်သော အစိတ်အပိုင်းနှင့် ယှဉ်တွဲသော သတီသည် စိတ်ဖြင့်သာ သမาธိသို့ ဝင်ကာ အေးမြသော ဟိမဝန္တတောင်သို့ ရောက်하였다။

Verse 10

यत्रयत्र मनो याति स्वकर्मवशगं मृतौ । अवतारस्तत्रतत्र जायते नात्र संशयः

သေချိန်၌ စိတ်သည် မိမိကံ၏ အင်အားကြောင့် ဆွဲယူခံရ၍ မည်သို့မည်ပုံ သွားရာရာ၌ ထိုနေရာနေရာတွင်ပင် ကိုယ်ထင်ရှားမှု (အဝတား) ပေါ်ပေါက်သည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 11

दह्यमाना हि सा देवी हिमालयसुताऽभवत् । तत्र सा पार्वती भूत्वा तप उग्रं समाश्रिता

မီးလောင်နေစဉ်တောင် ထိုဒေဝီသည် ဟိမဝန္တ၏ သမီးဖြစ်လာ하였다။ ထိုနေရာ၌ ပာရဝတီ ဖြစ်ကာ ပြင်းထန်သော တပသ (အာစီတ) ကို ခံယူ하였다။

Verse 12

शिवभक्तिरता नित्यं हरव्रतपरायणा । शृंगे हिमवतः पुत्री मनो न्यस्य महेश्वरे

သူမသည် ရှိဝဘက္တိ၌ အမြဲတမ်းစွဲလမ်း၍ ဟရ၏ ဝရတကို အပြည့်အဝလိုက်နာသူဖြစ်သည်။ ဟိမဝတ်၏ သမီးသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် စိတ်ကို မဟေရှွရ၌ တင်ထား၏။

Verse 13

ततो वर्षसहस्रांते भगवान्भूतभावनः । अथाजगाम तं देशं विप्ररूपो महेश्वरः

ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် သတ္တဝါတို့ကို မြှောက်တင်သူ ဘုရားသခင်ကြီးသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၍ မဟေရှွရသည် ဗြာဟ္မဏရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 14

तां ज्ञात्वा तपसा शुद्धां कर्मभावैः परीक्षितैः । ततो दिव्यवपुर्भूत्वा करे जग्राह पार्वतीम्

သူမသည် တပသဖြင့် သန့်စင်ပြီး လုပ်ရပ်နှင့် စိတ်ရင်းတို့ဖြင့် စမ်းသပ်အတည်ပြုထားသည်ကို သိမြင်ကာ၊ ထို့နောက် အလင်းရောင်တောက်ပသော ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ခံယူ၍ ပါရဝတီ၏ လက်ကို ကိုင်ယူ၏။

Verse 15

तपसा निर्जितश्चास्मि करवाणि च किं प्रियम् । ततः प्राह महेशानं प्रमाणं मे पिता गुरुः

«သင်၏ တပသကြောင့် ငါ အနိုင်ယူခံရပြီ—ငါ ဘာအရာကို သင်အတွက် ချစ်ခင်စွာ ပြုလုပ်ပေးရမလဲ» ဟုဆို၏။ ထို့နောက် သူမသည် မဟေရှာနအား «ကျွန်မအတွက် အဖေ—ဂုရု—သည် အာဏာပိုင်အထောက်အထားဖြစ်သည်» ဟု ပြော၏။

Verse 16

सप्तर्षीन्स तथोक्तस्तु प्रेषयामास शंकरः । ते तत्र गत्वा समयं वक्तुं हिमवता सह

ထိုသို့ ပြောဆိုခံရပြီးနောက် ရှင်ကရသည် စပ္တဋ္ဌိများကို စေလွှတ်၏။ သူတို့သည် ထိုနေရာသို့ သွားကာ ဟိမဝန်နှင့်အတူ သဘောတူညီချက်နှင့် စည်းကမ်းချက်များကို ပြောကြားရန် ဖြစ်၏။

Verse 17

निवेद्य च महेशानं प्रेषिता मुनयो ययुः । ततो लग्नदिने देवा महेन्द्रादय ईश्वरम्

မဟေရှာနထံ သတင်းကို လျှောက်တင်ပြီးနောက် စေလွှတ်ခံရသော မုနိတို့သည် ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ထို့နောက် မင်္ဂလာလက်ထပ်နေ့ကောင်းတွင် အိန္ဒြာတို့အပါအဝင် ဒေဝတားတို့သည် အရှင်ကို ဂုဏ်ပြုရန် ရောက်လာကြ၏။

Verse 18

ब्रह्मविष्णुपुरोगाश्च पुरोधायाग्निमाययुः । योगसिद्धा समायांतं वरवेषं वृषध्वजम्

ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုကို ဦးဆောင်ကာ ဒေဝတားတို့သည် ပူဇော်မီးနှင့် ပုရောဟိတ်ကို ခေါ်ဆောင်လျက် ရောက်လာကြ၏။ ယောဂသိဒ္ဓတို့သည် မင်္ဂလာသတို့သားဝတ်စုံဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသော ဝೃಷဓွဇ (ရှီဝ) ကို မြင်ကြ၏။

Verse 19

हिमवान्पूजयामास मधुपर्कादिकैः शुभैः । उपचारैर्मुदा युक्तो मानयन्कृतकृत्यताम्

ဟိမဝန်သည် မဓုပရကာစသည့် မင်္ဂလာပူဇာပစ္စည်းများနှင့် အခြားအခမ်းအနားဆောင်ရွက်မှုများဖြင့် ဝမ်းမြောက်စွာ ဂုဏ်ပြုပူဇော်၏။ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ သင့်တော်သကဲ့သို့ လေးစားကာ မိမိဘဝရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံသွားပြီဟု ခံစား၏။

Verse 20

वेदोक्तेन विधानेन तां कन्यां समयोजयत् । पाणिग्रहेण विधिना द्विजातिगणसंवृतः

ဝေဒများတွင် ဆိုထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း သူသည် ထိုကညာကို လက်ထပ်ပေါင်းစည်းပေး၏။ ဒွိဇာတိတို့ အစုအဝေးကြီးက ဝန်းရံလျက် ပဏိဂ္ရဟ (သတို့သမီးလက်ကို ကိုင်ယူခြင်း) အခမ်းအနားဖြင့် ထုံးတမ်းမှန်ကန်စွာ ပြီးစီး၏။

Verse 21

वह्निं प्रदक्षिणीकृत्य गिरीशस्तदनन्तरम् । दानकाले च गोत्रादि पृष्टो लज्जापरो हर

ပူဇော်မီးကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ပြီးနောက် ဂိရီရှသည် ထို့နောက် အခမ်းအနားကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်၏။ ထို့ပြင် ဒါနပေးအချိန်တွင် မိမိ၏ ဂိုတ်ရနှင့် အခြားအရာများကို မေးမြန်းခံရသော် ဟရသည် ရှက်ကြောက်သိမ်မွေ့လာ၏။

Verse 22

ब्रह्मणो वचनात्तेन विधिशेषोऽवशेषितः । चरुप्राशनकाले तु पंचवक्त्रप्रकाशकृत्

ဗြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ထုံးတမ်း၏ ကျန်ရှိသည့် အစိတ်အပိုင်းများကို ပြီးစီးစေ하였다။ သို့ရာတွင် ကာရု (ပူဇော်သန့်ရှင်းသော အာဟာရ) ကို စားသုံးချိန်၌ မျက်နှာငါးပါး၏ တောက်ပသရေကို ထင်ရှားပြသ하였다။

Verse 23

सहितः सकलैर्देवैः कुतूहलपरायणः । गिरिजार्थं समायुक्तो वरः सोऽपि महेश्वरः

နတ်တို့အားလုံးနှင့်အတူ လိုလားတက်ကြွသော အံ့ဩစိတ်ဖြင့် မဟေရှဝရသည် အမြင့်ဆုံးသခင်ဖြစ်သော်လည်း ဂိရိဇာအတွက် မင်္ဂလာသတို့သားအဖြစ် ပြင်ဆင်၍ ရပ်တည်하였다။

Verse 24

नवकोटिमुखां दृष्ट्वा साट्टहासो जनोऽभवत् । वैदिकी श्रुतिरित्युक्ता शिव त्वं स्थिरतां व्रज

သူမကို «မျက်နှာ ကိုဋိကိုဋိ ကိုးဆယ်» ရှိသကဲ့သို့ မြင်ကြသဖြင့် လူတို့သည် အော်ဟစ်ရယ်မောကြ하였다။ ထို့နောက် ဝေဒသဒ္ဓါန်က ကြေညာသည်—“အို ရှိဝ၊ တည်ငြိမ်မှုသို့ ဝင်လော့၊ ခိုင်မြဲ၍ တည်တံ့စေ” ဟူ၍။

Verse 25

लज्जिता सा परित्यागं नाकरोत्पंचजन्मसु । भर्त्तारमसितापांगी हरमेवाभ्यगच्छत

အရှက်ရ၍ သူမသည် ငါးဘဝတိုင်တိုင် စွန့်ပစ်ခြင်းကို မပြုခဲ့။ မည်းနက်သော မျက်လုံးရှိသည့် မိန်းမသည် မိမိ၏ ခင်ပွန်း ဟရ (ရှီဝ) တစ်ပါးတည်းထံသို့ ချဉ်းကပ်하였다။

Verse 26

देवानां पर्वतानां च प्रहृष्टं सकलं कुलम् । ततो विवाहे संपूर्णे हरोऽगात्कौतुकौकसि

နတ်တို့နှင့် တောင်တန်းတို့၏ စုဝေးရာ မိသားစုတစ်ရပ်လုံး ပျော်ရွှင်မြူးတူး하였다။ ထို့နောက် မင်္ဂလာပွဲ ပြီးပြည့်စုံသည့်အခါ ဟရသည် ပွဲတော်မဏ္ဍပသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 27

गणानां चापि सान्निध्ये सा नामर्षयदंबिका । पारिबर्हं ततो दत्त्वा शैलेन स विसर्जितः

ဂဏာတို့ ရှေ့မှောက်၌ပင် အမ္ဗိကာသည် မခံနိုင်ဘဲ မနှစ်သက်လှ၏။ ထို့နောက် မင်္ဂလာလက်ဆောင် (pāribarha) ကို ပေးအပ်ပြီးနောက် တောင် (Śaila) က သူ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

Verse 28

मानितः सत्कृतश्चापि मन्दराचलमभ्यगात् । विश्वकर्मा ततस्तस्य क्षणेन मणिमद्गृहम्

ဂုဏ်ပြုကာ ကောင်းစွာ ကြိုဆိုလက်ခံပြီးနောက် သူသည် မန္ဒရာချလ (Mandarācala) သို့ ရောက်သွား၏။ ထို့နောက် ဝိශ්ဝကರ್ಮာသည် ခဏအတွင်းပင် သူ့အတွက် မဏိရတနာပြည့်ဝသော အိမ်တော်ကို ဖန်တီးပေး하였다။

Verse 29

निर्ममे देवदेवस्य स्वेच्छावर्द्धिष्णुमंदिरम् । सर्वर्द्धिमत्प्रशस्ताभं मणिविद्रुमभूषितम्

ဝိශ්ဝကರ್ಮာသည် ဒေဝဒေဝ (Devadeva) အတွက် မိမိအလိုတော်အတိုင်း တိုးပွားကြီးထွားသော မန္ဒိရကို တည်ဆောက်၏။ ထိုဘုရားကျောင်းသည် တောက်ပမြတ်နိုးဖွယ်ကောင်း၍ စည်းစိမ်အလုံးစုံ ပြည့်စုံကာ မဏိရတနာနှင့် ပုလဲကျောက် (coral) တို့ဖြင့် အလှဆင်ထား၏။

Verse 30

स्थूणासहस्रसंयुक्तं मणिवेदिमनोहरम् । गणा नंदिप्रभृतयो यस्य द्वारि समाश्रिताः

ထိုအဆောက်အဦးသည် တိုင်တစ်ထောင်နှင့် ပြည့်စုံ၍ မဏိဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဝေဒိကာများကြောင့် လှပစွာ ဆွဲဆောင်၏။ ထိုတံခါးဝ၌ နန္ဒိန် စသည့် ဂဏာတို့သည် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူအဖြစ် တည်နေကြ၏။

Verse 31

त्रिनेत्राः शूलहस्ताश्च बभुः शंकररूपिणः । वाटिका अस्य परितः पारिजाताः सहस्रशः

သူတို့သည် မျက်စိသုံးလုံးရှိ၍ သုံးခွ (śūla) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သင်္ကရ (Śaṅkara) ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တူ ဖြစ်ကြ၏။ ထိုနေရာ၏ ပတ်လည်တွင် ဥယျာဉ်များရှိပြီး ပာရီဇာတ (pārijāta) သစ်ပင်များသည် ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝန်းရံနေ၏။

Verse 32

कामधेनुर्मणिर्दिव्यो यस्य द्वारि समाश्रितौ । तस्मिन्मनोहरतरे कामवृद्धिकरे गृहे

သူ၏တံခါးဝ၌ ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော နွားကာမဓေနုနှင့် ဒိဗ္ဗမဏိတော် တည်ရှိနေ၏။ ဆွဲဆောင်ဖွယ်အလွန်ရှိ၍ ဆန္ဒပေါင်းများစွာကို တိုးပွားစေသော အိမ်တော်၌

Verse 33

पार्वत्या वसतः सार्द्धं कामो दृष्टिपथं ययौ । वायुरूपः शिवं दृष्ट्वा कामः प्रोवाच शंकरम्

ရှီဝသည် ပါရဝတီနှင့်အတူ နေထိုင်စဉ် ကာမသည် မျက်စိမြင်ရာသို့ ရောက်လာ၏။ လေသဏ္ဍာန်ယူကာ ရှီဝကို မြင်သဖြင့် ကာမသည် ရှင်ကရအား မိန့်ကြား၏

Verse 34

नमस्ते सर्वरूपाय नमस्ते वृषभध्वज । नमस्ते गणनाथाय पाहि नाथ नमोऽस्तु ते

အရုပ်အမျိုးမျိုးဖြစ်တော်မူသော အရှင်ထံ နမောတော်။ နွားတံဆိပ်တော်ကို ထမ်းဆောင်တော်မူသော အရှင်ထံ နမောတော်။ ဂဏနာထာ အရှင်ထံ နမောတော်—အို နာထ၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်တော်မူပါ၊ နမောတော်

Verse 35

त्वया विरहितं लोकं शववत्स्पृशते मही । न त्वया रहितं किञ्चि द्दृश्यते सचराचरे

အရှင်မရှိလျှင် လောကသည် မြေကြီးထိတွေ့ရာတွင် သေကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးတွင် အရှင်မပါဝင်သည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာ မမြင်ရ

Verse 36

त्वं गोप्ता त्वं विधाता च लोकसंहारकारकः । कृपां कुरु महादेव देहदानं प्रयच्छ मे

အရှင်သည် ကာကွယ်ရှင်၊ စီမံခန့်ခွဲရှင်၊ လောကပျက်စီးစေသူလည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ မဟာဒေဝ၊ ကရုဏာပြုတော်မူပါ—ကျွန်ုပ်အား ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အလှူတော်ကို ပေးသနားတော်မူပါ (ကိုယ်ရုပ်ကို ပြန်လည်ပေးတော်မူပါ)

Verse 37

ईश्वर उवाच । यन्मया त्वं पुरा दग्धः पर्वते पुरतोऽनघ । तस्या एव समीपे त्वं पुनर्भव स्वदेहवान्

ဣဿဝရက မိန့်တော်မူသည်– «အပြစ်ကင်းသူရေ၊ အတိတ်ကာလ၌ ငါသည် တောင်ရှေ့၌ သင့်ကို မီးလောင်စေခဲ့၏။ ထိုနေရာအနီး၌ပင် သင်သည် မိမိ၏ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ထပ်မံကာယဝင်လာပါစေ»။

Verse 38

एवमुक्तस्ततः कामः स्वशरीरमुपागतः । ववंदे चरणौ शूद्र विनयावनतोऽभवत्

ဤသို့ မိန့်တော်မူခြင်းကို ကြားသော် ကာမသည် မိမိ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်လည်ရရှိ၏။ ထို့နောက် ခြေတော်တို့ကို ဦးချကန်တော့၍ လေးစားကြည်ညိုစွာ နှိမ့်ချကာ ငုံ့နေ၏။

Verse 39

ततो ननाम चरणौ पार्वत्याः संप्रहृष्टवान् । लब्धप्रसादस्तु तयोः समीपाद्भुवनत्रये

ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းလျက် ပါရဝတီ၏ ခြေတော်တို့ကို ဦးချကန်တော့၏။ ထိုနှစ်ပါး၏ ကရုဏာတော်ကို ရရှိပြီးနောက် သုံးလောကလုံး၌ ထင်ရှားကျော်ကြားလျက် သူတို့အနီး၌ နေထိုင်၏။

Verse 40

चचार सुमहातेजा महामोहबलान्वितः । पुष्पधन्वा पुष्पबाणस्त्वाकुञ्चितशिरोरुहः

ထိုသူသည် တေဇောဓာတ်ကြီးမားစွာ တောက်ပလျက် လှည့်လည်သွားလာ၏။ မဟာမောဟ၏ အင်အားကို ဆောင်ထားပြီး ပန်းလေး၊ ပန်းမြားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဆံပင်ကောက်ကွေးလှ၏။

Verse 41

सदा घूर्णितनेत्रश्च तयोर्देहमुपाविशत् । दिव्यासवैर्दिव्यगंधैर्वस्त्रमाल्यादिभिस्तथा

မျက်လုံးတို့ အမြဲလှုပ်ရှားလျက် သူသည် ထိုနှစ်ပါး၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်၏။ ထိုနေရာ၌ ဒိဗ္ဗသောက်ရည်များ၊ ဒိဗ္ဗအနံ့သာများနှင့် အဝတ်အစား၊ ပန်းကုံး စသည့် အာနန္ဒများလည်း ရှိ၏။

Verse 42

सख्यः संभोगसमये परिचक्रुः समंततः । एवं प्रक्रीडतस्तस्य वत्सराणां शतं ययौ

ပျော်ရွှင်မှု၏အချိန်၌ မိတ်ဆွေများသည် အရပ်ရပ်မှ ဝိုင်းဝန်းလာကြ၏။ ထိုသို့ ကစားပျော်ရွှင်နေစဉ် သူ့အတွက် နှစ်တစ်ရာ ကုန်လွန်သွား၏။

Verse 43

साग्रमेका निशा यद्वन्मैथुने सक्तचेतसः । एतस्मिन्नंतरे देवास्तारकप्रद्रुता भयात् । ब्रह्माणं शरणं जग्मुः स्तुत्वा तं शरणं गताः

မေထုန်၌ စိတ်ကပ်နေသူအတွက် တစ်ညသည် နှစ်တစ်ရာကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ ထိုအကြားတွင် တာရက၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထွက်ပြေးရသော ဒေဝတားတို့သည် ဘြဟ္မာထံ သရဏံသွား၍ ချီးမွမ်းကာ ကာကွယ်မှုကို တောင်းခံကြ၏။

Verse 44

देवा उचुः । तारकोऽसौ महारौद्रस्त्वया दत्तवरः पुरा

ဒေဝတားတို့က ဆိုကြသည်– “ထိုတာရကသည် အလွန်ကြမ်းတမ်း၏။ အရင်က သူသည် သင်ပေးသော ဝရကို ရရှိခဲ့သည်။”

Verse 45

विजित्य तरसा शक्रं भुंक्ते त्रैलोक्यपूजितः । वधोपायो यथा तस्य जायते त्वं कुरु स्वयम्

“သူသည် လျင်မြန်စွာ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ကို အနိုင်ယူပြီး ယခု သုံးလောကလုံးက ဂုဏ်ပြုကြသည့် အာဏာကို ခံစားနေ၏။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို သတ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို သင်ကိုယ်တိုင် စီမံပါ။”

Verse 46

ब्रह्मोवाच । मया दत्तवरश्चासौ मयैवोच्छिद्यते नहि । स्वयं संवर्ध्य कटुकं छेत्तुं कोऽपि न चार्हति

ဘြဟ္မာက ပြောသည်– “အမှန်ပင် ငါက သူ့အား ဝရကို ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို ဖျက်ဆီးခြင်း မသင့်တော်။ ကိုယ်တိုင် ကြီးထွားစေခဲ့သော ခါးသီးသည့် အပင်ကို ဖြတ်ချရန် မည်သူမျှ မထိုက်တန်။”

Verse 47

तस्मात्तस्य वधोपायं कथयामि महात्मनः । पार्वत्यां यो महेशानात्सूनुरुत्पत्स्यते हि सः

ထို့ကြောင့် သူ၏သေဆုံးခြင်းအတွက် နည်းလမ်းကို မဟာတမန်တို့အား ငါကြေညာမည်။ ပါဝတီမှ မဟေရှာန (ရှီဝ) ထံမှ မွေးဖွားမည့် သားတော်သည် အမှန်တကယ် ထိုသူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 48

दिनसप्तकवान्भूत्वा तारकं स हनिष्यति । इति वाक्यं तु ते श्रुत्वा मंदरं लोकसुंदरम्

ခုနစ်ရက်အရွယ် ဖြစ်လာသောအခါ သူသည် တာရကကို သတ်မည်ဟု ဆို၏။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် သူတို့သည် လောက၏အလှ မန္ဒရသို့ မျက်နှာမူကြ၏။

Verse 49

ब्रह्मलोकात्समाजग्मुः पीडिता दैत्यदानवैः

ဒိုင်တျနှင့် ဒာနဝတို့၏ နှိပ်စက်မှုကြောင့် သူတို့သည် ဗြဟ္မလောကမှ ထွက်လာကြ၏။

Verse 50

तत्र नंदिप्रभृतयो गणाः शूलभृतः पुरः । गृहद्वारे ह्युपा वृत्य तस्थुः संयतचेतसः

ထိုနေရာတွင် သုံးမြှားကိုင်ရှင် (ရှီဝ) ကို ရှေ့တန်းထား၍ နန္ဒင်အစရှိသော ဂဏများသည် အိမ်တံခါးဝ၌ စုဝေးရပ်တည်ကာ စိတ်ကို ထိန်းညှိ၍ ရိုသေသက်ဝင်နေကြ၏။

Verse 51

देवा ऊचुः । देवाश्च दुःखातुरचेतसो भृशं हतप्रभास्त्यक्तगृहाश्रयाखिलाः । संप्राप्य मासांश्चतुरः स्तपः स्थिता देवे प्रसुप्ते हरतोषणं परम्

ဒေဝတို့က ဆိုကြသည်— «ဝမ်းနည်းဒုက္ခကြောင့် စိတ်အလွန်ပင် ပူပန်ကာ တောက်ပမှုလည်း မှိန်သွား၍ အိမ်ရာအကာအကွယ်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ သခင်ဘုရားသည် ယောဂနိဒ္ဒရာ၌ အိပ်စက်နေစဉ် လေးလကြာ တပဿာကျင့်ကာ ဟရ (ရှီဝ) ကို အမြင့်ဆုံးအဖြစ် ပျော်ရွှင်စေလိုကြ၏»။

Verse 245

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये पैजवनोपाख्याने तारकोपद्रुतानां देवानां शिवदर्शनार्थं मंदराचलंप्रतिगमनवर्णनंनाम पञ्चचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌ နာဂရခဏ္ဍ၊ ဟာဋကေရှ్వర-က்ஷೇತ್ರမဟာတ္မ్యంలో၊ ရှေရှသာယီ အုပ်ခယာန၊ ဗြဟ္မာ–နာရဒ သံဝါဒ၊ စာတုർമាសျ မဟာတ္မ്യ၊ ပိုင်ဇဝန အုပ်ခယာနအတွင်းရှိ «တာရက၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ဒေဝတားတို့ သီဝကို ဒർശနပြုရန် မန္ဒရာချလသို့ သွားရာကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ၂၄၅ မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။