Adhyaya 239

Verse 1

नारद उवाच । उपचारैः षोडशभिः पूजनं क्रियते कथम् । ते के षोडश भावाः स्युर्नित्यं ये शयने हरेः

နာရဒက ပြောသည်—«ဆယ်ခြောက်ပါးသော ဥပစာရများဖြင့် ပူဇော်ခြင်းကို မည်သို့ ပြုလုပ်ရသနည်း။ ထို့ပြင် ဟရီသည် သန့်ရှင်းသော ‘အိပ်စက်’ အနေအထား၌ ရှိစဉ် နေ့စဉ် ဆက်ကပ်ရမည့် ဆယ်ခြောက်ပါးသော ဘက္တိအကျင့်များသည် အဘယ်နည်း»။

Verse 2

एतद्विस्तरतो ब्रूहि पृच्छतो मे प्रजापते । तव प्रसादमासाद्य जगत्पूज्यो भवाम्यहम्

«အို ပရဇာပတိ၊ ကျွန်ုပ်မေးမြန်းသဖြင့် ဤအရာကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။ သင်၏ ကရုဏာကို ရရှိလျှင် ကျွန်ုပ်သည် လောက၌ ပူဇော်ခံထိုက်သူ ဖြစ်လာမည်»။

Verse 3

ब्रह्मोवाच । विष्णुभक्तिर्दृढा कार्या वेदशास्त्रविधानतः । वेदमूलमिदं सर्वं वेदो विष्णुः सनातनः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—ဝေဒနှင့် သာသ္တရ၏ စည်းမျဉ်းအတိုင်း ဗိဿဏုအပေါ် မယိမ်းမယိုင်သော ဘက္တိကို ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်။ အရာအားလုံးသည် ဝေဒကို အမြစ်ခံပြီး ဝေဒသည် ထာဝရ ဗိဿဏုတော်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 4

ते वेदा ब्राह्मणाधारा ब्राह्मणाश्चाग्निदैवताः । अग्नौ प्रास्ताहुतिर्विप्रो यज्ञे देवं यजन्सदा

ထိုဝေဒတို့သည် ဘြာဟ္မဏတို့ကို အခြေခံ၍ တည်ရှိကြပြီး ဘြာဟ္မဏတို့သည် အဂ္နိကို နတ်တော်အဖြစ် ရိုသေကပ်လှူကြသည်။ ပညာရှိ ယဇ္ဉပုရောဟိတ်သည် မီးထဲသို့ အာဟုတိကို ထည့်လှူကာ ယဇ္ဉဖြင့် နတ်တော်ကို အစဉ်ပူဇော်သည်။

Verse 5

जगत्संधारयेत्सर्वं विष्णुपूजारतः सदा । नारायणः स्मृतो ध्यातः क्लेशदुःखादिनाशनः

ဗိဿဏုကို အစဉ်ပူဇော်ရာတွင် စိတ်အားထက်သန်သူသည် ဓမ္မအားဖြင့် လောကအားလုံးကို ထိန်းသိမ်းပံ့ပိုးသည်။ နာရာယဏကို သတိရ၍ ဓ్యာနပြုလျှင် ကလေသ၊ ဒုက္ခနှင့် အခြားသော ဝေဒနာတို့ကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 6

चातुर्मास्ये विशेषेण जलरूपगतो हरिः । जलादन्नानि जायंते जगतां तृप्तिहेतवे

ချာတုರ್ಮာသျာကာလတွင် အထူးသဖြင့် ဟရိသည် ရေ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တည်ရှိတော်မူသည်။ ရေမှ အစာအဟာရသီးနှံများ ပေါက်ဖွားလာ၍ လောကသားတို့၏ အာဟာရနှင့် ကျေနပ်မှု၏ အကြောင်းဖြစ်သည်။

Verse 7

विष्णुदेहांशसंभूतं तदन्नं ब्रह्म इष्यते । तदन्नं विष्णवे दत्त्वा ह्यावाहनपुरःसरम्

ထိုအစာသည် ဗိဿဏု၏ ကိုယ်တော်အစိတ်အပိုင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် ဘြဟ္မန်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အရင်ဆုံး အာဝါဟနဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက် ထိုအစာကိုပင် ဗိဿဏုထံ ဆက်ကပ်လှူဒါန်းရမည်။

Verse 8

पुनर्जन्मजराक्लेशसंस्कारैर्नाभिभूयते । आकाशसंभवो वेद एक एव पुराऽभवत्

ထပ်မံမွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်းနှင့် ဒုက္ခကလေးရှ်တို့ကို ဖြစ်စေသော သံစကာရများကြောင့် သူသည် မအနိုင်ယူခံရ။ ရှေးကာလ၌ အာကာသမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဝေဒသည် တစ်ပါးတည်းသာ ရှိခဲ့သည်။

Verse 9

ततो यजुःसामसंज्ञामृग्वेदः प्राप भूतये । ऋग्वेदोऽभिहितः पूर्वं यजुःसहस्रशीर्षेति च

ထို့နောက် သတ္တဝါတို့၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် ရိဂ္ဝေဒသည် “ယဇုစ်” နှင့် “သာမန်” ဟူသော အမည်များဖြင့်လည်း ခေါ်ဝေါ်လာသည်။ ရိဂ္ဝေဒကို အရင်ဆုံး ကြေညာခဲ့ပြီး “သဟသ္ရ-ရှီရ္ရှ” ဖြင့် စတင်သော ယဇုစ်ကိုလည်း သင်ကြား하였다။

Verse 10

षोडशर्चं महासूक्तं नारायणमयं परम् । तस्यापि पाठमात्रेण ब्रह्महत्या निव र्तते

နာရာယဏဖြင့် ပြည့်ဝသော အမြင့်မြတ် မဟာသုက္တသည် အာရ္ချာ ဆယ့်ခြောက်ပုဒ် ပါဝင်သည်။ ထိုသုက္တကို ဖတ်ရွတ်ခြင်းသာဖြင့်ပင် “ဗြဟ္မဟတ္ယာ” (ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း) အပြစ်တောင် ပြန်လှန်ကာ ပျောက်ကင်းသွားသည်။

Verse 11

विप्रः पूर्वं न्यसेद्देहे स्मृत्युक्तेन निजे बुधः । ततस्तु प्रतिमायां च शालग्रामे विशेषतः

အရင်ဆုံး ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏသည် စမෘတိတွင် ဆိုထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း မိမိကိုယ်ခန္ဓာပေါ်၌ နျာသ (nyāsa) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် ပုံတော်ပေါ်၌လည်း ပြုလုပ်ရပြီး အထူးသဖြင့် ရှာလဂြာမ (Śālagrāma) ပေါ်၌ ဖြစ်သည်။

Verse 12

क्रमेण च ततः कुर्यात्पश्चादावाहनादिकम् । आवाह्य सकलं रूपं वैकुण्ठस्थानसंस्थितम्

ထို့နောက် အစဉ်လိုက် “အာဝါဟန” (āvāhana) စသည့် နောက်ဆက်တွဲ ကရိယာများကို ပြုလုပ်ရမည်။ ဝိုင်ကුණ္ဌသ္ထာန၌ တည်ရှိသော ပုံရိပ်အပြည့်အစုံကို ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက် ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 13

कौस्तुभेन विराजंतं सूर्यकोटिसमप्रभम् । दंडहस्तं शिखासूत्रसहितं पीतवाससम्

ကောဋ္ဌုဘ မဏိဖြင့် တောက်ပလင်းလက်၍ နေရောင်ကောဋိများကဲ့သို့ ထွန်းလင်းတော်မူသော အရှင်ကို စိတ်၌ သမားတော်မူပါစေ။ လက်၌ ဒဏ္ဍာကိုင်၍ ဆံထုံး(သိခါ)နှင့် ယဇ္ဉသုတ်(ပဝိတ)ကို ဆင်မြန်းကာ အဝါရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်တော်မူ၏။

Verse 14

महासंन्यासिनं ध्यायेच्चातुर्मास्ये विशेषतः । एवं रूपमयं विष्णुं सर्वपापौघहारिणम्

အထူးသဖြင့် စာတုർമាស്യ ကာလ၌ မဟာသံန്യാസီအဖြစ်ရှိသော ဗိဿဏုကို သမားတော်မူစေ။ ဤသဏ္ဍာန်ဖြင့် သမားတော်မူသော ဗိဿဏုသည် အပြစ်အကုန်လုံး၏ ရေလွှမ်းမိုးမှုကို ဖယ်ရှားတော်မူ၏။

Verse 15

आवाहयेच्च पुरतो ध्यानसंस्थं द्विजोत्तम । ऋचा प्रथमया चास्योंकारादिसमुदीर्णया

အို ဒွိဇတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ၊ သမားတော်မူခြင်း၌ တည်နေသော အရှင်ကို မိမိရှေ့၌ အာဝါဟနာပြု၍ ဖိတ်ခေါ်ပါစေ။ ထို့ပြင် «အိုမ်» ဖြင့်အစပြု၍ အသံထွက်သော ပထမ ရစ်(ṛc) ဖြင့် ထိုသို့ ဖိတ်ခေါ်ရမည်။

Verse 16

द्वितीयया चासनं च पार्षदैश्च समन्वितम् । सौवर्णान्यासनान्येषां मनसा परिचिन्तयेत्

ဒုတိယ ရစ်(ṛc) ဖြင့် အာသန(ထိုင်ခုံ) ကို ပူဇော်၍ အရှင်၏ ပါရ္ဍသ(အနီးကပ်အမှုထမ်း) များနှင့်အတူ ဖြစ်စေပါစေ။ ထို့နောက် သူတို့အတွက် ရွှေအာသနများကို စိတ်ဖြင့် ပုံဖော်စဉ်းစားရမည်။

Verse 17

चिन्तनैर्भक्तियोगेन परिपूर्णं च तद्भवेत् । पाद्यं तृतीयया कार्यं गंगां तत्र स्मरेद्बुधः

စိတ်ကူးစဉ်းစားခြင်းများကို ဘက္တိယောဂနှင့် ပေါင်းစည်းလျှင် ထိုပူဇော်မှုသည် ပြည့်စုံလာ၏။ တတိယ ရစ်(ṛc) ဖြင့် ပာဒျ(ခြေသုတ်ရေ) ကို ပူဇော်ရမည်၊ ပညာရှိသည် ထိုပူဇော်မှု၌ ဂင်္ဂါမြစ်ကို သတိရစေ။

Verse 18

अर्घ्यः कार्यस्ततो विष्णोः सरिद्भिः सप्तसागरैः । पुनराचमनं कार्यममृतेन जगत्पतेः

ထို့နောက် မြစ်များနှင့် သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်ပါးကို ရည်မှန်းထားသော ရေဖြင့် ဗိဿဏုသို့ အရ္ဃျကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ကမ္ဘာ့အရှင်အား အမృతဟု ရည်မှန်းသော ရေဖြင့် အာစမနကို ထပ်မံ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 19

त्रिभिराचमनैः शुद्धिर्ब्राह्मणस्य निगद्यते । अद्भिस्तु प्रकृतिस्थाभिर्हीनाभिः फेनबुद्बुदैः

ဗြာဟ္မဏ၏ သန့်ရှင်းမှုသည် အာစမန သုံးကြိမ်ဖြင့် ရရှိသည်ဟု ဆိုထားသည်။ ထိုအာစမနသည် သဘာဝအတိုင်းရှိသော ရေကို သုံးရပြီး ဖုံးနှင့် ဖောင်းဖောင်းများ မပါဝင်သော ရေဖြစ်ရမည်။

Verse 20

हृत्कण्ठ तालुगाभिश्च यथावर्णं द्विजातयः । शुध्येरन्स्त्री च शूद्रश्च सकृत्स्पृष्टाभिरंततः

နှလုံး၊ လည်ချောင်းနှင့် ပါးစပ်အပေါ်ပိုင်း (တားလု) ကို ထိတွေ့စေသော သန့်စင်ရေကြောင့် ဒွိဇတို့သည် မိမိတို့၏ သတ်မှတ်စည်းကမ်းအလိုက် သန့်စင်လာကြသည်။ ထို့အပြင် မိန်းမနှင့် ရှူဒြာတို့လည်း ထိုရေက တစ်ကြိမ်သာ ထိမိလျှင်ပင် အလုံးစုံ သန့်စင်လာကြသည်။

Verse 21

पञ्चम्याऽचमनं कार्यं भक्तियुक्तेन चेतसा । भक्तिग्राह्यो हृषीकेशो भक्त्याऽत्मानं प्रयच्छति

ပဉ္စမနေ့တွင် ဘက္တိနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော စိတ်ဖြင့် အာစမနကို ပြုလုပ်ရမည်။ ဟೃṣīkēśa သည် ဘက္တိတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး၊ ဘက္တိအားဖြင့်ပင် မိမိ၏ အတ္တသဘောကို ပေးအပ်တော်မူသည်။

Verse 22

ततः सुवासितैस्तोयैः सर्वोषधिसमन्वितैः । शेषोदकैः स्वर्णघटैः स्नानं देवस्य कारयेत्

ထို့နောက် အနံ့သင်းသော ရေကို ဆေးဖက်ဝင် အပင်အနှံ့အပြားဖြင့် ရောနှောထားပြီး၊ ကျန်ရှိသော သန့်ရေများကို ရွှေကလပ်များတွင် ထားကာ၊ ထိုရေများဖြင့် ဒေဝတား၏ အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ကို ပြုလုပ်စေသင့်သည်။

Verse 23

तीर्थोदकैः श्रद्धया च मनसा समुपाहृतैः । अश्रद्धया रत्नराशिः प्रदत्तो निष्फलो भवेत्

တီရ္ထရေကို ယုံကြည်သဒ္ဓာနှင့် စိတ်အပြည့်အဝဖြင့် စုဆောင်းကာ ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် အကျိုးပွားသည်။ သဒ္ဓာမရှိဘဲ ရတနာတောင်ပုံလှူသော်လည်း အကျိုးမရှိ။

Verse 24

वार्यपि श्रद्धया दत्तमनंतत्वाय कल्पते । चातुर्मास्ये विशेषेण श्रद्धया पूयते नरः

ရေတစ်စက်ပင် သဒ္ဓာဖြင့် လှူဒါန်းလျှင် အဆုံးမရှိသော ကုသိုလ်အတွက် အကြောင်းဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် စာတုർമាសျာကာလတွင် သဒ္ဓာကြောင့် လူသည် သန့်စင်လာသည်။

Verse 25

षष्ठ्या स्नानं ततः कार्यं पुनराचमनं भवेत् । दद्याच्च वाससी स्वर्णसहिते भक्तिशक्तितः

ထို့နောက် ဆဋ္ဌမနေ့တွင် ရေချိုးသန့်စင်ရမည်၊ ထပ်မံ အာစမန ပြုရမည်။ ထို့ပြင် မိမိ၏ ဘက္တိစွမ်းအားအတိုင်း အဝတ်အစားတစ်စုံကို ရွှေနှင့်အတူ လှူဒါန်းရမည်။

Verse 26

आच्छादितं जगत्सर्वं वस्त्रेणाच्छादितो हरिः । चातुर्मास्ये विशेषेण वस्त्रदानं महाफलम्

ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို အဝတ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ဟရီ (Hari) ကိုလည်း အဝတ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ထို့ကြောင့် အထူးသဖြင့် စာတုർമాసျာကာလတွင် အဝတ်လှူဒါန်းခြင်းသည် အကျိုးကြီးမားသည်။

Verse 27

पुनराचमनं देयं यतये विष्णुरूपिणे । वस्त्रदानं च सप्तम्या कार्यं विष्णोर्मुनीश्वर

ဗိဿနုရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ယတိ (တပသီ) အား ထပ်မံ အာစမန ကို ပူဇော်ပေးရမည်။ ထို့ပြင် သတ္တမနေ့တွင်၊ မုနိဧကရာဇာ၊ ဗိဿနုအတွက် အဝတ်လှူဒါန်းခြင်းကို ပြုရမည်။

Verse 28

यज्ञोपवीतमष्टम्या तच्चाध्यात्मतया शृणु । सूर्यकोटिसमस्पर्शं तेजसा भास्वरं तथा

ប្រាំបីရက်မြောက်သောနေ့၌ မြင့်မြတ်သောကြိုးကို ပူဇော်ရမည်၊ ၎င်း၏ အတွင်းသဘောကို နာကြားလော့။ ၎င်းသည် နေမင်းပေါင်း ကုဋေတစ်ဆယ်၏ အထိအတွေ့ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာ တန်ခိုးဖြင့် တောက်ပနေ၏။

Verse 29

क्रोधाभिभूते विप्रे तु तडित्कोटिसभप्रभम् । सूर्येन्दुवह्निसंयोगाद्गुणत्रयसमन्वितम्

သို့သော် အမျက်ဒေါသ လွှမ်းမိုးသော ဗြာహ్మణ်အတွက်မူ ၎င်းသည် လျှပ်စီးပေါင်း ကုဋေတစ်ဆယ်ကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။ နေ၊ လ၊ မီးတို့ ပေါင်းဆုံခြင်းကြောင့် ၎င်းသည် ဂုဏ်တော်သုံးပါးနှင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 30

त्रयीमयं ब्रह्मविष्णुरुद्ररूपं त्रिविष्टपम् । यस्य प्रभावाद्विप्रेंद्र मानवो द्विज उच्यते

အို အမြတ်ဆုံးသော ဗြာహ్మణ်၊ ဗေဒသုံးပါးဖြင့် ပြီးသော၊ ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနိုး၊ ရုဒြာအဖြစ် ထင်ရှားသော၊ နတ်ဘုံနတ်နန်း ဖြစ်သော ထိုအရာ၏ တန်ခိုးကြောင့် လူသားကို 'နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ' ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။

Verse 31

जन्मना जायते शूद्रः संस्काराद्द्विज उच्यते । शापानुग्रहसामर्थ्यं तथा क्रोधः प्रसन्नता

မွေးဖွားခြင်းအားဖြင့် လူသည် 'သုဒြ' ဖြစ်၏။ မွန်မြတ်သော ဓလေ့ထုံးတမ်းများကြောင့် 'နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ' ဟု ခေါ်ဆို၏။ ထိုမှတဆင့် ကျိန်စာတိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကောင်းချီးပေးခြင်း စွမ်းရည်များ၊ အမျက်ဒေါသနှင့် ကျေးဇူးတော်၏ တန်ခိုးတို့ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 32

त्रैलोक्यप्रवरत्वं च ब्राह्मणादेव जायते । न ब्राह्मणसमो बन्धुर्न ब्राह्मणसमा गतिः

လောကသုံးပါးတွင် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်ခြင်းသည် ဗြာహ్మణ်မှသာလျှင် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ဗြာహ్మణ်နှင့် တူသော ဆွေမျိုးမရှိ၊ ဗြာహ్మణ်နှင့် တူသော ပန်းတိုင်မရှိပေ။

Verse 33

न ब्राह्मणसमः कश्चित्त्रैलोक्ये सचराचरे । दत्तोपवीते ब्रह्मण्ये सुप्ते देवे जनार्दने

လောကသုံးပါး၌ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့အပါအဝင် ဗြာဟ္မဏနှင့်တူသူ မရှိ။ အထူးသဖြင့် ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကို ချီးမြှင့်ခံရ၍ ဗြဟ္မကို သစ္စာရှိကာ သခင် ဇနာရ္ဒန (ဗိဿနု) မာယာနိဒ္ဒရာ၌ အိပ်စက်နေချိန်တွင် ဖြစ်၏။

Verse 34

सर्वजगद्ब्रह्ममयं संजातं नात्र संशयः । नवम्या च सुलेपश्च कर्तव्यो यज्ञमूर्तये

အမှန်တကယ်ပင် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် ဗြဟ္မဖြင့် ပြည့်ဝသွားပြီ—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။ ထို့ပြင် နဝမီ (လဆန်း/လဆုတ် ၉ ရက်) တွင် ယဇ္ဉ၏ရုပ်သဏ္ဍာန်တော်ဖြစ်သော အရှင်အတွက် သန့်မြတ်လှသော လိမ်းပွဲ (လေပ) ကို ပြုလုပ်သင့်၏။

Verse 35

सुयक्षकर्दमैर्लिप्तो विष्णुर्येन जगद्गुरुः । तेना प्यायितमेतद्धि वासितं यशसा जगत्

ကမ္ဘာ၏ဆရာတော် ဗိဿနုကို အလွန်ကောင်းမြတ်၍ မွှေးကြိုင်သော လိမ်းပစ္စည်းဖြင့် လိမ်းပူဇော်ခဲ့သူကြောင့်ပင် ဤဒေသသည် အမှန်တကယ် အာဟာရပြည့်ဝလာကာ လောကတစ်လုံးလုံးလည်း သူ၏ဂုဏ်သတင်းဖြင့် မွှေးပျံ့သွား၏။

Verse 36

तेजसा भास्करो लोके देवत्वं प्राप्य मानवः । ब्रह्मलोकादिके लोके मोदते चंदनप्रदः

လောက၌ နေကဲ့သို့ တေဇောတောက်ပ၍ လူသည် နတ်ဘဝကို ရောက်၏။ စန္ဒန (သစ်စန္ဒကူး) ကို ပူဇော်ပေးသူသည် ဗြဟ္မလောကနှင့် အခြားမြင့်မြတ်သော လောကများ၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူး၏။

Verse 37

चंदनालेपसुभगं विष्णुं पश्यंति मानवाः । न ते यमपुरं यांति चातुर्मास्ये विशेषतः

စန္ဒနလိမ်းပူဇော်ခြင်းကြောင့် လှပတင့်တယ်သော ဗိဿနုကို မြင်ဖူးသူတို့သည် ယမ၏မြို့သို့ မသွားကြ—အထူးသဖြင့် စာတုർമာသျ (လေးလပူဇော်ကာလ) အတွင်း၌ ဖြစ်၏။

Verse 39

लक्ष्म्याः सर्वत्र गामिन्या दोषो नैव प्रजायते । यथा सर्वमयो विष्णुर्न दोषैरनुभूयते

နေရာအနှံ့သွားလာတတ်သော လက္ခမီမယ်တော်၌ အပြစ်အနာအဆာ မပေါ်ပေါက်ပါ။ ရုပ်သဏ္ဌာန်အားလုံး၌ တည်ရှိသော ဗိဿဏုဘုရားလည်း အပြစ်တို့ကြောင့် မညစ်ညမ်းပါ။

Verse 40

तथा सर्वमयी लक्ष्मीः सतीत्वान्नैव हीयते । प्रतिमासु च सर्वासु सर्वभूतेषु नित्यदा

ထို့အတူ အရာအားလုံး၌ ပြည့်နှံ့သော လက္ခမီမယ်တော်သည် သန့်ရှင်းသော သစ္စာတရားနှင့် စင်ကြယ်မှုကြောင့် မလျော့နည်းပါ။ ရုပ်တုအပေါင်းနှင့် သတ္တဝါအပေါင်း၌ အစဉ်အမြဲ တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 41

मनुष्यदेवपितृषु पुष्पपूजा विधीयते । पुष्पैः संपूजितो येन हरिरेकः श्रिया सह

လူသားများ၊ နတ်ဘုရားများနှင့် ပိတೃဘိုးဘွားတို့အတွက် ပန်းပူဇော်ခြင်းကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ပန်းများဖြင့် သရီ(လက္ခမီ)နှင့်အတူ ဟရီဘုရားကို ပူဇော်သူသည် အားလုံးကိုလည်း ပူဇော်ရာရောက်၏။

Verse 42

आब्रह्मस्तंबपर्यंतं पूजितं तेन वै जगत् । अतः सुश्वेतकुसुमैर्विष्णुं संपूजयेत्सदा

သူ၏ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ဘြဟ္မာမှ စ၍ မြက်တစ်ရွက်အထိ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို အမှန်တကယ် ပူဇော်ရာရောက်၏။ ထို့ကြောင့် စင်ကြယ်သော အဖြူရောင်ပန်းများဖြင့် ဗိဿဏုဘုရားကို အစဉ်ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 43

चातुर्मास्ये विशेषेण भक्तियुक्तः सदा शुचिः । भक्त्या सुविहिता ब्रह्मन्पुष्पपूजा नरैर्यदि

အထူးသဖြင့် ချာတုർമಾಸျာကာလ၌၊ အမြဲသန့်ရှင်း၍ ဘက္တိပြည့်ဝသော လူတို့က ပန်းပူဇော်ခြင်းကို ဘက္တိဖြင့် မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ပါက၊ အို ဘြာဟ္မဏ၊ အလွန်ကြီးမားသော ကုသိုလ်ဖြစ်၏။

Verse 44

यंयं काममभिध्यायेत्तस्य सिद्धिर्निरंतरा । पुष्पैरुपचितं विष्णुं यद्यन्ये प्रणमंति च

မည်သည့်ဆန္ဒကိုမဆို စိတ်တွင်အာရုံပြုသော် ထိုဆန္ဒ၏အောင်မြင်မှုသည် မပြတ်မတောက် ဖြစ်ပေါ်၏။ ပန်းများဖြင့်အလှဆင်ထားသော ဗိဿဏုကို ဦးချလျက်ပူဇော်သူတို့လည်း ထိုမင်္ဂလာကို မျှဝေခံစားကြ၏။

Verse 45

तेषामप्यक्षया लोकाश्चातुर्मास्येऽधिकं फलम् । एकादश्या धूपदानं कर्तव्यं यतये हरौ

သူတို့အတွက်လည်း ရောက်ရှိသောလောကတို့သည် မပျက်မယွင်း အကျိုးတည်၏။ ထို့ပြင် စာတုర్మာသျာကာလ၌ အကျိုးဖလသည် ပို၍ကြီးမား၏။ အို တပသီ၊ ဧကာဒသီနေ့တွင် ဟရီထံသို့ သင်းကြိုင်ပူဇော်ခြင်းကို ပြုလုပ်သင့်၏။

Verse 46

वनस्पति रसो दिव्यो गंधाढ्यो गन्ध उत्तमः । आघ्रेयः सर्वदेवानां धूपोऽयं प्रतिगृह्यताम्

ဤသင်းကြိုင်သည် သစ်ပင်အနှစ်သာရမှ ဖြစ်သော ဒေဝီယသတ္တိ၊ အနံ့ပြည့်ဝ၍ အနံ့အသာ အထူးကောင်းမြတ်၏။ ဒေဝတားအားလုံး ရှုရှိုက်ခံယူရန် သင့်တော်သော သင်းကြိုင်ဖြစ်သဖြင့် ဤသင်းကြိုင်ကို လက်ခံတော်မူပါစေ။

Verse 47

इमं मंत्रं समुच्चार्य धूपमागुरुजं शुभम् । दद्याद्भगवते नित्यं चातुर्मास्ये महाफलम्

ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုပြီးနောက် အဂရုဖြင့်ပြုလုပ်သော မင်္ဂလာသင်းကြိုင်ကို ဘဂဝန်ထံသို့ နေ့စဉ်ပူဇော်သင့်၏။ စာတုర్మာသျာကာလ၌ ထိုပူဇော်မှုသည် အကျိုးဖလကြီးမား၏။

Verse 48

कर्पूरचन्दनदलैः सितामधुसमन्वितम् । मांसीजटाभिः सहितं सुप्ते देवेऽथ सत्तम

ကမ္ဖော်နှင့် စန္ဒနအရွက်အမှုန့်တို့ကို အဖြူရောင်ပျားရည်နှင့်ရောစပ်၍ မာံစီနှင့် ဇဋာတို့ကိုပါ ထည့်သွင်းကာ—ဘုရားရှင် အိပ်စက်တော်မူစဉ်၊ အို သီလကောင်းမြတ်သူတို့အထဲမှ အကောင်းဆုံး၊ ထိုပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်ရ၏။

Verse 49

देवा घ्राणेन तुष्यंति धूपं घ्राणहरं शुभम् । द्वादश्या दीपदानं तु कर्तव्यं मुक्तिमिच्छुभिः

နတ်တို့သည် အနံ့မွှေးကြောင့် ပျော်ရွှင်ကြသည်။ နံ့သာမီးခိုးသည် မင်္ဂလာဖြစ်၍ အနံ့ဆိုးကို ဖယ်ရှားသည်။ ဒွာဒသီနေ့တွင် မောက္ခကို လိုလားသူတို့သည် မီးအလှူကို ပြုရမည်။

Verse 50

दीपः सर्वेषु कार्येषु प्रथमस्तेजसां पतिः । दीपस्तमौघनाशाय दीपः कांतिं प्रयच्छति

မီးအလင်းသည် အခမ်းအနားအလုပ်အားလုံးတွင် အဦးဆုံးဖြစ်၍ အလင်းတို့၏ အရှင်ဖြစ်သည်။ မီးအလင်းသည် အမှောင်အစုအဝေးကို ဖျက်ဆီးပြီး တောက်ပမှုကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 51

तस्माद्दीपप्रदानेन प्रीयतां मे जनार्दनः । अयं पौराणजो मंत्रो वेदर्चेन समन्वितः । दीपप्रदाने सकलः प्रयुक्तो नाशयेदघम्

ထို့ကြောင့် မီးအလှူဖြင့် ဂျနာရ္ဒန (Janārdana) သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ပျော်ရွှင်ပါစေ။ ဤသည်မှာ ပုရာဏမန်တရဖြစ်၍ ဝေဒသီချင်းချီးမွမ်းခြင်းနှင့် တွဲဖက်သည်။ မီးအလှူပွဲ၌ ပြည့်စုံစွာ အသုံးချလျှင် အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 52

चातुर्मास्ये दीपदानं कुरुते यो हरेः पुरः । तस्य पापमयो राशिर्निमेषादपि दह्यते

ချာတုರ್ಮာသျာကာလတွင် ဟရီ (Hari) ရှေ့၌ မီးအလှူပြုသူ မည်သူမဆို၊ သူ၏ အပြစ်အစုအဝေးသည် မျက်တောင်ခတ်ချိန်တောင် မမီဘဲ လောင်ကျွမ်းပျက်စီးသည်။

Verse 53

तावत्पापानि गर्जंति तावद्बिभेति पातकी । यावन्न विहितो भास्वान्दीपो नारायणालये

နံ့သာမီးအလင်း မနာရायणဘုရားကျောင်း၌ ထုံးတမ်းအတိုင်း မတင်မချင်း၊ အပြစ်တို့သည် ဟိန်းဟောက်နေပြီး အပြစ်ရှိသူသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသည်။

Verse 54

दर्शनादपि दीपस्य सर्वसिद्धिर्नृणां भवेत्

မီးခွက်ကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် လူတို့အတွက် အောင်မြင်မှုနှင့် စိဒ္ဓိအားလုံး ပေါ်ထွန်းနိုင်သည်။

Verse 55

कामनां यां समुद्दिश्य दीपं कारयते हरौ । सासा सिद्ध्यति निर्विघ्ना सुप्तेऽनंते गुणोत्तरम्

မည်သည့်ဆန္ဒကို ရည်ရွယ်၍ ဟရီထံ မီးခွက်ကို ပြုလုပ်ကာ ပူဇော်သော် ထိုဆန္ဒသည် အတားအဆီးမရှိဘဲ ပြည့်စုံမည်။ အထူးသဖြင့် အနန္တ(ဗိဿနု) ယောဂနိဒ္ရာ၌ အနားယူနေစဉ်၊ အမြင့်မြတ်သော ဂုဏ်တော်များ ပြည့်ဝသောအခါ ဖြစ်သည်။

Verse 56

पंचायतनसंस्थेषु तथा देवेषु पंचसु । विहितं दीपदानं च चातुर्मास्ये महाफलम्

ချာတုರ್ಮာသျာကာလ၌ စည်းကမ်းတကျ မီးခွက်လှူဒါန်းခြင်းသည် မဟာအကျိုးကို ပေးသည်။ ပဉ္စာယတန စီမံထားသည့်ပုံစံဖြစ်စေ၊ ဒေဝတားငါးပါးထံဖြစ်စေ အကျိုးကြီးသည်။

Verse 57

एको विष्णुस्तुष्यते मुक्तिदाता नित्यं ध्यातः पूजितः संस्तुतश्च । यच्चाभीष्टं यच्च गेहे शुभं वा तत्तद्देयं मुक्तिहेतोर्नृवर्यैः

မုတ်တိပေးသူ ဗိဿနုတစ်ပါးတည်းသည် နေ့စဉ် သတိတရားဖြင့် ဓ്യာနပြုခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်းတို့ကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိနှစ်သက်ရာ၊ အိမ်တွင်ရှိသော မင်္ဂလာကောင်းရာတို့ကို လူကောင်းတို့သည် မုတ်တိအတွက် လှူဒါန်းသင့်သည်။

Verse 239

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये तपोऽधिकारषोडशोपचारदीपमहिमवर्णनंनामैकोनचत्वारिंशदुत्तर द्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ «ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာ» တွင်၊ ဆဋ္ဌမ «နာဂရခဏ္ဍ» အတွင်း၊ «ဟာဋကေရှဝရ က్షೇತ್ರ မာဟာတ္မယ» တွင်၊ «ရှေသရှာယီ ဥပಾಖျာန» နှင့် «ဗြဟ္မာ–နာရဒ သမ္ဝါဒ» အတွင်းရှိ «ချာတုర్మာသျာ မာဟာတ္မယ» တွင်၊ «တပောအဓိကာရနှင့် ဆဋ္ဌဒశ ဥပချာရတို့အနက် မီးခွက်၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း၊ အခန်းနံပါတ် ၂၃၉ သည် ဤနေရာတွင် ပြီးဆုံးသည်။

Verse 381

दशम्या पुष्पपूजा च भक्तिपूजा तथैव च । पुष्पे चैव सदा लक्ष्मीर्वसत्येव निरंतरम्

လဆယ်ရက် (ဒသမီ) တွင် ပန်းဖြင့်ပူဇော်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ ဘက္တိဖြင့်ပူဇော်ခြင်းကိုလည်းကောင်း ပြုရမည်။ အမှန်တကယ် လက္ရှ္မီဒေဝီသည် ပန်းများအတွင်း အစဉ်မပြတ် ကိန်းဝပ်နေသည်။