Adhyaya 238

Verse 1

ब्रह्मोवाच । तपः शृणुष्व विप्रेंद्र विस्तरेण महामते । यस्य श्रवणमात्रेण चातुर्मास्येऽ घनाशनम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—အို ဗိပရိန္ဒြ (ဗြာဟ္မဏတို့၏ အကောင်းဆုံး)၊ အို မဟာမတေ (အလွန်ပညာရှိ)၊ ဤတပဿကို အသေးစိတ် နားထောင်လော့။ ၎င်းကို နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် ချာတုർമాసျာကာလအတွင်း စုဆောင်းလာသော အပြစ်များ ပျက်စီးသွားမည်။

Verse 2

षोडशैरुपचारैश्च विष्णोः पूजा सदा तपः । ततः सुप्ते जगन्नाथे महत्तप उदाहृतम्

ဗိဿနုကို အုပ်ချာရ ၁၆ ပါးဖြင့် အမြဲပူဇော်ခြင်းသည် တပဿပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဂဂန္နာထ (လောက၏ အရှင်) သည် သန့်ရှင်းသော အိပ်စက်ခြင်း (ချာတုർമាសျာကာလ) တွင် ရှိနေစဉ်၊ ထိုပူဇော်မှုကို မဟာတပဿဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 3

करणं पंचयज्ञानां सततं तप एव हि । तन्निवेद्य हरौ चैव चातुर्मास्ये महत्तपः

နေ့စဉ်ပြုလုပ်ရသော ယဇ္ဉာငါးပါးကို အမြဲတမ်းဆောင်ရွက်ခြင်းသည် တပဿ (တပ) ဖြစ်၏။ ထိုကောင်းမှု၏ အကျိုးကို ဟရီဘုရားထံ အပ်နှံပူဇော်ခြင်း၊ အထူးသဖြင့် စာတုർമាសျာကာလတွင် ပြုလျှင် မဟာတပဿ ဟု ခေါ်၏။

Verse 4

ऋतुयानं गृहस्थस्य तप एव सदैव हि । चातुर्मास्ये हरिप्रीत्यै तन्निषेव्यं महत्तपः

အိမ်ထောင်ရှင်၏ ရာသီအလိုက် သင့်လျော်သော အကျင့်အကြံကို လိုက်နာခြင်းသည် အမြဲတမ်း တပဿ ဖြစ်၏။ စာတုർമាសျာကာလတွင် ဟရီဘုရား ပီတိဖြစ်စေရန် ထိုအကျင့်ကို ဆောင်ရွက်ခြင်းကို မဟာတပဿ ဟု ကြေညာ၏။

Verse 5

सत्यवादस्तपो नित्यं प्राणिनां भुवि दुर्लभम् । सुप्ते देवपतौ कुर्वन्ननंतफलभाग्भवेत्

အမှန်တရားပြောဆိုခြင်းသည် အမြဲတမ်း တပဿ ဖြစ်ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သတ္တဝါတို့အတွက် ရှားပါး၏။ ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် သန့်ရှင်းသော အိပ်စက်ခြင်း (စာတုർമាសျာ) တွင် ရှိစဉ် ထိုအကျင့်ကို ပြုသူသည် အဆုံးမဲ့ အကျိုးဖလကို ခံစားရမည်။

Verse 6

अहिंसादिगुणानां च पालनं सततं तपः । चातुर्मास्ये त्यक्तवैरं महत्तप उदारधीः

အဟിംသာ စသည့် ကုသိုလ်ဂုဏ်တို့ကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းလိုက်နာခြင်းသည် တပဿ ဖြစ်၏။ စာတုർമាសျာကာလတွင် ရန်ငြိုးကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်သူအတွက် မဟာတပဿ ဖြစ်၏။

Verse 7

तप एव महन्मर्त्यः पंचायतनपूजनम् । चातुर्मास्ये विशेषेण हरिप्रीत्या समाचरेत्

လူသားအတွက် ပဉ္စာယတန (pañcāyatana) ပူဇော်ခြင်းသည် မဟာတပဿ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်၏။ စာတုർമាសျာကာလတွင် ဟရီဘုရား ပီတိဖြစ်စေရန် အထူးသဖြင့် ထိုပူဇော်မှုကို ဆောင်ရွက်သင့်၏။

Verse 8

नारद उवाच । पंचायतनसंज्ञेयं कस्योक्ता सा कथं भवेत् । कथं पूजा च कर्तव्या विस्तरेणाशु तद्वद

နာရဒ မေးလျက်ဆို၏— “‘ပဉ္စာယတန’ ဟူသည် အဘယ်နည်း? မည်သူက သင်ကြားခဲ့သနည်း၊ မည်သို့ နားလည်ရမည်နည်း? ပူဇော်ပွဲကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း? အလျင်အမြန် အသေးစိတ် ပြောကြားပါ”။

Verse 9

ब्रह्मोवाच । प्रातर्मध्याह्नपूजायां मध्ये पूज्यो रविः सदा । रात्रौ मध्ये भवेच्चंद्रस्तद्वर्णकुसुमैः शुभैः

ဗြဟ္မာ မိန့်တော်မူ၏— မနက်နှင့် မွန်းတည့် ပူဇော်ရာတွင် အလယ်၌ နေဘုရားကို အစဉ် ပူဇော်ရမည်။ ညအခါတွင် အလယ်၌ လဘုရားကို ထား၍ သက်ဆိုင်ရာ အရောင်ရှိ မင်္ဂလာပန်းများဖြင့် ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 10

वह्निकोणे तु हेरंबं सर्वविघ्नोपशांतये । रक्तचंदन पुष्पैश्च चातुर्मास्ये विशेषतः

မီးထောင့် (အဂ္နိဦး) တွင် အတားအဆီးအားလုံးကို ငြိမ်းစေရန် ဟေရမ္ဗကို ပူဇော်ရမည်။ အထူးသဖြင့် စာတုရ္မာသျာ ကာလ၌ အနီရောင် စန္ဒန်နှင့် ပန်းများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 11

नैरृतं दलमास्थाय भगवान्दुष्टदर्पहा । गृहस्थस्य सदा शत्रुविनाशं विदधाति सः

နైరృత အရပ်၌ နေရာယူသော ဘုရားသခင်တော်—မကောင်းသူတို့၏ မာန်မာနကို ချေမှုန်းသူ—သည် အိမ်ထောင်ရှင်၏ ရန်သူတို့ကို အစဉ် ဖျက်ဆီးပေးတော်မူ၏။

Verse 12

नैरृत्यकोणगं विष्णुं पूजयेत्सर्वदा बुधः । सुगन्धचंदनैः पुष्पैर्नैवेद्यैश्चातिशोभनैः

ပညာရှိသည် နైరൃത ထောင့်၌ တည်ရှိသော ဗိဿနုကို အစဉ် ပူဇော်ရမည်။ မွှေးကြိုင်သော စန္ဒန်၊ ပန်းများနှင့် အလွန်လှပသော နైవေဒျ (အစာပူဇော်) များကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 13

गोत्रजा वायुकोणे तु पूजनीया सदा बुधैः । पुत्रपौत्रप्रवृद्ध्यर्थं सुमनोभिर्मनोहरैः

လေထောင့် (ဝါယုထောင့်) တွင် ဂိုတ်ရဇာကို ပညာရှိတို့က အမြဲပူဇော်ရမည်။ စိတ်ချမ်းသာဖွယ် လှပသောပန်းများဖြင့် ပူဇော်ကာ သားမြေးတိုးပွား၍ မိသားစုစည်ပင်ရန် ဖြစ်သည်။

Verse 14

ऐशाने भगवान्रुद्रः श्वेतपुष्पैः सदाऽर्चितः । अपमृत्युविनाशाय सर्वदोषापनुत्तये

ဣရှာနထောင့်တွင် ဘုရား ရုဒ္ဒရကို အဖြူရောင်ပန်းများဖြင့် အမြဲပူဇော်ရမည်။ အချိန်မတိုင်မီသေဆုံးမှုကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် အပြစ်အနာအဆာအားလုံးကို ဖယ်ရှားရန် ဖြစ်သည်။

Verse 15

जागर्ति महिमा यस्य ब्रह्माद्यैर्नैव लिख्यते । पंचायतनमेतद्धि पूज्यते गृहमेधिभिः

ဤပူဇော်ပုံ၏ မဟာဂုဏ်တော်သည် ထင်ရှားစွာ တည်ရှိသော်လည်း ဘြဟ္မာတို့အပါအဝင် မည်သူမျှ အပြည့်အဝ မရေးမဖော်ပြနိုင်။ အမှန်တကယ် ဤသည်မှာ အိမ်ထောင်ရှင်တို့က ရိုသေကာ ပူဇော်ရမည့် ပဉ္စာယတန (ငါးမျိုးပူဇော်မှု) ဖြစ်သည်။

Verse 16

तप एतत्सदा कार्यं चातुर्मास्ये महाफलम् । पर्वकालेषु सर्वेषु दानं देयं तपः सदा । चातुर्मास्ये विशेषेण तदनंतं प्रजायते

ဤတပဿာကို အမြဲပြုလုပ်ရမည်။ ချာတုർമាសျာကာလတွင် အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးရလဒ် ပေးသည်။ ပွဲတော်ကာလအားလုံးတွင် ဒါနပေးကမ်းရမည်၊ တပဿာကိုလည်း အမြဲထိန်းသိမ်းရမည်။ အထူးသဖြင့် ချာတုർമাসျာတွင် ထိုကုသိုလ်သည် အနန္တဖြစ်လာသည်။

Verse 17

शौचं तु द्विविधं ग्राह्यं बाह्यमाभ्यंतरं सदा । जलशौचं तथा बाह्यं श्रद्धया चांतरं भवेत्

သန့်ရှင်းမှုကို အမြဲ နှစ်မျိုးအဖြစ် ယူဆရမည်—အပြင်ပိုင်းနှင့် အတွင်းပိုင်း။ ရေဖြင့် သန့်စင်ခြင်းသည် အပြင်ပိုင်းသန့်ရှင်းမှု ဖြစ်ပြီး၊ အတွင်းပိုင်းသန့်ရှင်းမှုသည် သဒ္ဓါ (śraddhā) ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 18

इद्रियाणां ग्रहः कार्यस्तपसो लक्षणं परम् । निवृत्त्येंद्रियलौल्यं च चातुर्मास्ये महत्तपः

အာရုံခံအင်္ဂါတို့ကို ထိန်းချုပ်ကျင့်သုံးရမည်၊ ထိုသည် တပဿ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး လက္ခဏာဖြစ်၏။ ကာမအာရုံ၏ လှုပ်ရှားလောဘကို ပြန်လှည့်တားဆီးခြင်း—ဤသည် ချာတုർമာသျာကာလ၌ မဟာတပဿ ဖြစ်၏။

Verse 19

इन्द्रियाश्वान्सन्नियम्य सततं सुखमेधते । नरके पात्यते प्राणैस्तैरेवोत्पथगामिभिः

မြင်းကဲ့သို့သော အင်္ဂါအာရုံတို့ကို အစဉ်မပြတ် ချုပ်တည်းထားလျှင် သုခသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးပွား၏။ သို့ရာတွင် ထိုအသက်အားများပင် လမ်းမှားသို့ ပြေးသွားလျှင် နရကသို့ ကျရောက်စေ၏။

Verse 20

ममतारूपिणीं ग्राहीं दुष्टां निर्भर्त्स्य निग्रहेत् । तप एव सदा पुंसां चातुर्मास्येऽधिगौरवम्

“ငါ့ဟာ” ဟူသော မမတာပုံစံဖြင့် ဖမ်းဆီးတတ်သည့် ဆိုးယုတ်သော ဖမ်းယူသူကို ရှုတ်ချ၍ ထိန်းနှိပ်ရမည်။ လူတို့အတွက် အစဉ်တစိုက် အမှန်တကယ် အားကိုးရာမှာ တပဿတည်းဖြစ်ပြီး ချာတုർമာသျာကာလ၌ ထူးခြားစွာ ဂုဏ်တန်ခိုး မြင့်မား၏။

Verse 21

काम एष महाशत्रुस्तमेकं निर्जयेद्दृढम् । जितकामा महात्मानस्तैर्जितं निखिलं जगत्

ကာမသည် မဟာရန်သူဖြစ်၏; ထိုရန်သူတစ်ပါးတည်းကို ခိုင်မာစွာ အနိုင်ယူရမည်။ ကာမကို အနိုင်ယူပြီးသော မဟာတ္မာတို့အတွက် ထိုအောင်မြင်မှုကြောင့် ကမ္ဘာလောက အလုံးစုံကို အနိုင်ယူသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 22

एतच्च तपसो मूलं तपसो मूलमेव तत् । सर्वदा कामविजयः संकल्पविजयस्तथा

ဤသည်ပင် တပဿ၏ အမြစ်ဖြစ်၏—တပဿ၏ အမြစ်အမှန်ပင်ဖြစ်၏။ အချိန်မရွေး ကာမကို အနိုင်ယူခြင်းနှင့် ထို့အတူ စိတ်ကူးဆုံးဖြတ်ချက်တို့၏ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားကို အနိုင်ယူခြင်းဖြစ်၏။

Verse 23

तदेव हि परं ज्ञानं कामो येन प्रजायते । महत्तपस्तदेवाहुश्चातुमास्ये फलोत्तमम्

ထိုအရာတည်းဟူသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဉာဏ်ပညာသည် ကာမကို မွေးဖွားစေ၍ အမြစ်ရင်းကိုလည်း သိမြင်စေသည်။ ထိုအရာတည်းကိုပင် မဟာတပဿဟု ခေါ်ကြပြီး၊ စာတုർമាស្យာကာလ၌ အကောင်းဆုံး အကျိုးဖလကို ပေးတတ်သည်။

Verse 24

लोभः सदा परित्याज्यः पापं लोभे समास्थितम् । तपस्तस्यैव विजयश्चातुर्मास्ये विशेषतः

လောဘကို အမြဲတမ်း စွန့်ပစ်ရမည်၊ အကြောင်းမူကား အပြစ်သည် လောဘအတွင်း၌ တည်နေသည်။ ထိုလောဘကို အနိုင်ယူခြင်းသည် တပဿဖြင့် ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် စာတုർമាស្យာကာလ၌ ပိုမိုထင်ရှားသည်။

Verse 25

मोहः सदाऽविवेकश्च वर्जनीयः प्रयत्नतः । तेन त्यक्तो नरो ज्ञानी न ज्ञानी मोहसंश्रयात

မောဟနှင့် အဗိဝေက (ခွဲခြားသိမြင်မှုမရှိခြင်း) ကို အမြဲတမ်း ကြိုးစား၍ ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ထိုကို စွန့်ပစ်သူသည် အမှန်တကယ် ဉာဏ်ရှိသူ ဖြစ်လာပြီး၊ မောဟကို အားကိုးနေသူသည် ဉာဏ်ရှိသူ မဟုတ်။

Verse 26

मद एव मनुष्याणां शरीरस्थो महारिपुः । सदा स एव निग्राह्यः सुप्ते देवे विशेषतः

မာန (မဒ) သာလျှင် လူသားတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း တည်ရှိသော မဟာရန်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုကို အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်ရမည်၊ အထူးသဖြင့် ဒေဝတား ‘အိပ်နေသည့်’ စာတုർമាស្យာကာလ၌ ဖြစ်သည်။

Verse 27

मानः सर्वेषु भूतेषु वसत्येव भयावहः । क्षमया तं विनिर्जित्य चातुर्मास्ये गुणाधिकः

မာန-ဂုဏ်မာနသည် သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း၌ တည်နေ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်း (ခ္စမာ) ဖြင့် ထိုကို အနိုင်ယူလျှင် ဂုဏ်သတ္တိ ပိုမိုပြည့်စုံလာပြီး၊ အထူးသဖြင့် စာတုർമាស្យာကာလ၌ ဖြစ်သည်။

Verse 28

मात्सर्यं निर्जयेत्प्राज्ञो महापातककारणम् । चातुर्मास्ये जितं तेन त्रैलोक्यममरैः सह

ပညာရှိသည် မနာလိုမှုကို အနိုင်ယူရမည်၊ ထိုသည် မဟာအပြစ်တို့၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်၏။ စာတုರ್ಮာသျာကာလ၌ အနိုင်ယူနိုင်လျှင် အမရဒေဝတို့နှင့်တကွ သုံးလောကကို အနိုင်ယူသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 29

अहंकारसमाक्रांता मुनयो विजितेंद्रियाः । धर्ममार्गं परित्यज्य कुर्वत्युन्मार्गजां क्रियाम्

အဟင်္ကာရကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရသဖြင့် အင်္ဒြိယများကို အနိုင်ယူပြီးသော မုနိတို့ပင် ဓမ္မလမ်းကို စွန့်၍ လမ်းမှားမှ ပေါ်လာသော အပြုအမူများကို ပြုလုပ်တတ်ကြ၏။

Verse 31

एतद्धि तपसो मूलं यदेतन्मनसस्त्यजेत् । त्यक्तेष्वेतेषु सर्वेषु पर ब्रह्ममयो भवेत्

ဤသည်ပင် တပသ၏ အမြစ်ဖြစ်၏—စိတ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စွန့်လွှတ်ရမည်။ ထိုအရာတို့အားလုံးကို စွန့်ပြီးလျှင် အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်နှင့် ပြည့်ဝသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 32

प्रथमं कायशुद्ध्यर्थं प्राजापत्यं समाचरेत् । शयने देवदेवस्य विशेषेण महत्तपः

ပထမဦးစွာ ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်ရန် ပရာဇာပတျယ ဝရတကို ကျင့်သုံးရမည်။ အထူးသဖြင့် ဒေဝဒေဝ၏ ဟရိရှယန (သန့်ရှင်းသော အိပ်ရာဝင်ကာလ) တွင် ထိုသည် မဟာတပ ဖြစ်လာ၏။

Verse 33

हरेस्तु शयने नित्यमेकांतरमु पोषणम् । यः करोति नरो भक्त्या न स गच्छेद्यमालयम्

ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသော ရှယနကာလတွင် ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုဖြင့် တစ်နေ့ခြားတစ်နေ့ အစာစားခြင်းကို အမြဲကျင့်သော လူသည် ယမ၏ နေရာသို့ မသွားရ။

Verse 34

हरिस्वापे नरो नित्यमेकभक्तं समाचरेत् । दिवसेदिवसे तस्य द्वादशाहफलं लभेत्

ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသော အိပ်စက်ကာလတွင် လူသည် နေ့စဉ် «ဧကဘက္တ» (တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ခြင်း) ကို ကျင့်သုံးသင့်သည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထိုသူသည် ဒွါဒသဟာ (၁၂ ရက်) ဝရတ၏ ကုသိုလ်နှင့် တူသော အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 35

चातुर्मास्ये नरो यस्तु शाकाहारपरो यदि । पुण्यं क्रतुसहस्राणां जायते नात्र संशयः

ချာတုർമាសျာ ကာလ၌ လူတစ်ဦးသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အာဟာရကို အဓိကထား၍ နေထိုင်ပါက ဝေဒယဇ္ဈ (ကရတု) ထောင်ပေါင်းများ၏ ကုသိုလ်သည် ပေါ်ထွန်းလာသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 36

चातुर्मास्ये नरो नित्यं चांद्राय णव्रतं चरेत् । एकैकमासे तत्पुण्यं वर्णितुं नैव शक्यते

ချာတုർമাসျာ ကာလ၌ လူသည် နေ့စဉ် «ချန္ဒြာယဏ» ဝရတကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ လတစ်လစီ၌ ရရှိသော ကုသိုလ်ကို အမှန်တကယ် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်။

Verse 37

सुप्ते देवे च पाराकं यः करोति विशुद्धधीः । नारी वा श्रद्धया युक्ता शतजन्माघ नाशनम्

ဘုရားသခင် သန့်ရှင်းသော အိပ်စက်နေစဉ် အတွေးအမြင်သန့်စင်သူ မည်သူမဆို «ပါရာက» ဝရတကို ကျင့်ပါက—ယောက်ျားဖြစ်စေ မိန်းမဖြစ်စေ ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင်—ရာဇန్మ (၁၀၀) မွေးကာလတစ်လျှောက် စုဆောင်းလာသော အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။

Verse 38

कृच्छ्रसेवी भवेद्यस्तु सुप्ते देवे जनार्दने । पापराशिं विनिर्धूय वैकुण्ठे गणतां व्रजेत्

ဇနာရ္ဒန သန့်ရှင်းသော အိပ်စက်နေစဉ် «ကೃચ્છရ» သာသနာကျင့်စဉ်ကို ဆောင်ရွက်သူ မည်သူမဆို အပြစ်အစုအပုံများကို ချွတ်ဖယ်ပစ်၍ ဝိုင်ကుంఠ၌ အစေခံအဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ရောက်ရှိမည်။

Verse 39

तप्तकृच्छ्रपरो यस्तु सुप्ते देवे जनार्दने । कीर्तिं संप्राप्य वा पुत्रं विष्णुसायुज्यतां व्रजेत्

သန့်ရှင်းသောအိပ်စက်ခြင်း၌ ဂျနာရ္ဒန (Janārdana) နေစဉ် Tapta-Kṛcchra သာသနာတရားကို သစ္စာဖြင့်ကျင့်သူသည် ဂုဏ်သတင်းရ သို့မဟုတ် သားကောင်းရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဗိဿဏု (Viṣṇu) နှင့် စာယုဇ္ယ (sāyujya) ပေါင်းစည်းခြင်းသို့ ရောက်၏။

Verse 40

दुग्धाहारपरो यस्तु चातुर्मास्येऽभिजायते । तस्य पापसहस्राणि विलयं यांति देहिनः

ချာတုർമាសျ (Cāturmāsya) ကာလ၌ နို့အခြေခံအာဟာရကိုသာ ထိန်းသိမ်းစားသုံးသူ၏ အပြစ်တစ်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ကိုယ်ရှိသူအပေါ်မှ ပျော်လျက် ပျောက်ကွယ်၍ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်၏။

Verse 41

मितान्नाशनकृद्धीरश्चातुर्मास्ये नरो यदि । निर्धूय सकलं पापं वैकुण्ठपदमाप्नुयात्

ချာတုർമাসျ (Cāturmāsya) ကာလအတွင်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသောယောက်ျားတစ်ဦးက အာဟာရကို တိုင်းတာ၍သာ စားသုံးလျှင် အပြစ်အားလုံးကို လုံးဝဖယ်ရှားကာ ဝိုင်ကுண္ဌ (Vaikuṇṭha) နေရာသို့ ရောက်နိုင်၏။

Verse 42

एकान्नाशनकृन्मर्त्यो न रोगैरभि भूयते । अक्षारलवणाशी च चातुर्मास्ये न पापभाक्

တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသုံးသော လူသားသည် ရောဂါများက မအနိုင်ယူနိုင်၊ ထို့ပြင် ချာတုർമاسျ (Cāturmāsya) ကာလ၌ အယ်လ်ကာလီနှင့် ဆားပါသောအစာကို ရှောင်သူသည် အပြစ်ကို မခံယူသူ ဖြစ်၏။

Verse 43

कृताहारो महापापैर्निर्मुक्तो जायते ध्रुवम् । हरिमुद्दिश्य मासेषु चतुर्षु च न संशयः

စည်းကမ်းတကျ အာဟာရကို ထိန်းသိမ်းကျင့်သူသည် မဟာအပြစ်များမှ သေချာပေါက် လွတ်မြောက်၏—သံသယမရှိ—ဟရီ (Hari) ကို ရည်မှန်း၍ လေးလအတွင်း အကျင့်ကို ဆောင်ရွက်သော်။

Verse 44

कन्दमूलाशनकरः पूर्वजान्सह चात्मना । उद्धृत्य नरकाद्घोराद्याति विष्णुसलोकताम्

အမြစ်နှင့် အသီးအနှံကိုသာ စားသုံးနေထိုင်သူသည် မိမိနှင့်အတူ မိမိ၏ ဘိုးဘွားများကိုပါ မြှောက်တင်ကယ်တင်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် နရကမှ လွတ်မြောက်စေကာ ဗိဿဏု၏ လောကသို့ ရောက်သည်။

Verse 45

नित्यांबुप्राशनकरश्चातुर्मास्ये यदा भवेत् । दिनेदिनेऽश्वमेधस्य फलमाप्नोत्यसंशयम्

ချာတုർമာသျ၌ နေ့စဉ် ရေတစ်မျိုးတည်းသာ သောက်သုံးကျင့်သုံးပါက နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးကို မသံသယဘဲ ရရှိသည်။

Verse 46

शीतवृष्टिसहो यस्तु चातुर्मास्ये नरो भवेत् । हरिप्रीत्यै जगन्नाथस्तस्यात्मानं प्रयच्छति

ချာတုർമာသျ၌ ဟရိ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် အအေးနှင့် မိုးကို သည်းခံနိုင်သော လူသည်၊ जगन्नाथ (ဂျဂန္နာထ) သခင်က မိမိ၏ အတ္တကိုပင် ထိုသူအား ပေးအပ်တော်မူသည်။

Verse 47

महापाराकसंज्ञं तु महत्तप उदाहृतम् । मासैकमुपवासेन सर्वं पूर्णं प्रजायते

«မဟာပါရာက» ဟု ခေါ်သော အလွန်ကြီးမားသည့် တပဿာကို သင်ကြားထားသည်။ တစ်လပြည့် အစာရှောင်ခြင်းဖြင့် ဓမ္မရေးရာ ရည်မှန်းချက်အားလုံး ပြည့်စုံလာသည်။

Verse 48

देवस्वापदिनादौ तु यावत्पवित्रद्वादशी । पवित्रद्वादशीपूर्वं यावच्छ्रवणद्वादशी

ဤဝတ္တရားက ဒေဝသွာပ (Devasvāpa) နေ့မှ စ၍ ပဝိတ္ရာ ဒွာဒသီ (Pavitrā Dvādaśī) အထိ၊ ထို့ပြင် ပဝိတ္ရာ ဒွာဒသီ မတိုင်မီမှ စ၍ ရှရဝဏ ဒွာဒသီ (Śravaṇa Dvādaśī) အထိ—ဟူသော ကာလကို သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 49

महापाराकमेतद्धि द्वितीयं परिकीर्तितम् । श्रवणद्वादशीपूर्वं प्राप्ता चाश्विनद्वादशी

ဤအရာသည် ဒုတိယ «မဟာပါရာက» ဟု အမှန်တကယ် ကြေညာထားသည်။ ၎င်းသည် သြဝဏ ဒွါဒသီ မတိုင်မီမှ အာශ්ဝိန ဒွါဒသီ ရောက်လာသည့်အထိ ဖြစ်သည်။

Verse 50

महापाराक तृतीयं प्राज्ञैश्च समुदाहृतम् । आश्विनद्वादशी चादौ प्राप्ता देवसुबोधिनी

ပညာရှိတို့ကလည်း တတိယ «မဟာပါရာက» ရှိကြောင်း ကြေညာကြသည်။ ၎င်းသည် အာශ්ဝိန ဒွါဒသီ မှ စတင်၍ «ဒေဝ-သုဗောဓိနီ» (ဘုရားရှင် နိုးထသည့်နေ့) အထိ ဆက်လက်သည်။

Verse 51

महापाराकमेतद्धि चतुर्थं परिकथ्यते । एतेषामेकमपि च नारी वा पुरुषोऽपि वा

ဤအရာကို စတုတ္ထဟု ဆိုကြသည့် «မဟာပါရာက» ဟု ခေါ်သည်။ ဤတို့အနက် တစ်ခုတည်းကိုပင် မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ လိုက်နာပါက…

Verse 52

यः करोति नरो भक्त्या स च विष्णुः सनातनः । इदं च सर्वतपसां महत्तप उदाहृतम्

ယုံကြည်ကိုးကွယ်စိတ်ဖြင့် ၎င်းကို ကျင့်သုံးသူသည် အနန္တကာလရှိသော ဗိဿဏုကိုယ်တော်တိုင်ဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။ ထို့ပြင် ဤအရာကို တပဿာအားလုံးထက် မြတ်သော မဟာတပဿာဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 53

दुष्करं दुर्लभं लोके चातुर्मास्ये मखाधिकम् । दिवसेदिवसे तस्य यज्ञायुतफलं स्मृतम्

ဤလောက၌ ၎င်းသည် လုပ်ရန်ခက်ခဲ၍ ရှားပါးသည်။ စာတုർമាសျာ ကာလအတွင်း၌ ယဇ్ఞများထက်ပင် မြတ်သည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ၎င်း၏ အကျိုးဖလသည် ယဇ్ఞ တစ်သောင်းနှင့် တူသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 54

महत्तप इदं येन कृतं जगति दुर्लभम् । इदमेव महापुण्यमिदमेव महत्सुखम् । इदमेव परं श्रेयो महापाराकसेवनम्

ဤအရာသည် လောက၌ ရှားပါးစွာ ပြုနိုင်သော မဟာတပဿာ ဖြစ်၏။ ဤတစ်ခုတည်းသာ မဟာပုဏ္ဏ ဖြစ်၍ ဤတစ်ခုတည်းသာ မဟာသုခ ဖြစ်၏။ ဤတစ်ခုတည်းသာ အမြင့်ဆုံး အကျိုးကောင်း ဖြစ်သည်—မဟာပါရာက အကျင့်ကို ဆောင်ရွက်ခြင်း။

Verse 55

नारायणो वसेद्देहे ज्ञानं तस्य प्रजायते । जीवन्मुक्तः स भवति महापातककारकः

နာရာယဏသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း ဝင်ရောက်တည်နေပြီး ထိုသူ၌ ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုသူသည် အသက်ရှင်နေစဉ်ပင် လွတ်မြောက်သူ ဖြစ်လာသည်—မဟာအပြစ်များကို ပြုခဲ့သူဖြစ်စေကာမူ။

Verse 56

तावद्गर्जंति पापानि नरकास्तावदेव हि । तावन्मायासहस्राणि यावन्मासो पवासकः

အပြစ်များသည် ထိုကာလအထိသာ ဟိန်းဟောက်ကြပြီး နရကများလည်း ထိုကာလအထိသာ ဖြစ်၏။ ထိုနည်းတူ မာယာအထင်မှား တစ်ထောင်များလည်း အစာရှောင်လ၏ ကာလ မပြီးဆုံးသေးသရွေ့သာ တည်ရှိ၏။

Verse 57

चातुर्मास्युपवासी यो यस्य प्रांगणिको भवेत् । सोऽपि हत्यासहस्राणि त्यक्त्वा निष्कल्मषो भवेत्

ချာတုർമာသျာ အစာရှောင်သူတစ်ဦးသည် အခြားသူ၏ အိမ်ဝင်းအတွင်း နေထိုင်ကူညီသူ ဖြစ်လာလျှင်ပင်၊ သတ်ဖြတ်မှု အပြစ်တစ်ထောင်များကို စွန့်ပယ်၍ အညစ်အကြေးကင်းစင်သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 58

य इदं श्रावयेन्मर्त्यो यः पठेत्सततं स्वयम्

ဤသွန်သင်ချက်ကို လူသားတစ်ဦးက အခြားသူတို့အား ရွတ်ဖတ်ကြားနာစေသူဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ကိုယ်တိုင် အမြဲတမ်း ဖတ်ရွတ်သူဖြစ်စေ—

Verse 59

सोऽपि वाचस्पतिसमः फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

သူလည်း သံသယမရှိဘဲ သာသနာဝါစာ၏အရှင် ဗြဟස්ပတိနှင့် တူညီသော အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။

Verse 60

इदं पुराणं परमं पवित्रं शृण्वन्गृणन्पापविशुद्धिहेतु । नारायणं तं मनसा विचिन्त्य मृतोऽभिगच्छत्यमृतं सुराधिकम्

ဤပုရာဏသည် အလွန်မြတ်စွာ သန့်ရှင်း၏။ ၎င်းကို နားထောင်ခြင်းနှင့် ရွတ်ဆိုခြင်းသည် အပြစ်ကင်းစင်စေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်၏။ စိတ်၌ နာရာယဏကို သတိစိုက်စဉ်းစားလျက် သေသွားသူသည် နတ်တို့ထက်ပင် မြင့်သော အမရအခြေအနေသို့ ရောက်၏။

Verse 238

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये तपोमहिमावर्णनं नामाष्टत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ပုဒ်ပါသော သံဟိတာအတွင်း—ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှဝရ က్షೇತ್ರမဟာတ္မ្យ၌၊ ရှေရှရှာယီ ဥပాఖ్యာန၌၊ ဗြဟ္မာနှင့် နာရဒ သံဝါဒ၌၊ စာတုರ್ಮာသျ မဟာတ္မ្យ၌—«တပော၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၂၃၈ ပြီးဆုံး၏။