Adhyaya 235

Verse 1

ब्रह्मोवाच । दानधर्मं प्रशंसंति सर्वधर्मेषु सर्वदा । हरौ सुप्ते विशेषेण दानं ब्रह्मत्वकारणम्

ဘြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—ဓမ္မအမျိုးမျိုးအတွင်း၌ အလှူဒါနကို အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းကြ၏။ အထူးသဖြင့် ဟရီသည် ဒေဝသိပ်ခြင်း (စာတုရ္မာသျ) အတွင်း အိပ်စက်နေချိန်၌ ပေးကမ်းခြင်းသည် ဘြဟ္မအဆင့်သို့ ရောက်စေသော အကြောင်းတရား ဖြစ်၏။

Verse 2

अन्नं ब्रह्म इति प्रोक्तमन्ने प्राणाः प्रतिष्ठिताः । तस्मादन्नप्रदो नित्यं वारिदश्च भवेन्नरः

“အစာသည် ဘြဟ္မ” ဟု ကြေညာထား၏; အသက်ရှုသက်တော်တို့သည် အစာ၌ တည်မြဲကြ၏။ ထို့ကြောင့် လူသည် အမြဲတမ်း အစာပေးသူ ဖြစ်ရမည်၊ ထို့ပြင် ရေပေးသူလည်း ဖြစ်ရမည်။

Verse 3

वारिदस्तृप्तिमायाति सुखमक्षय्यमन्नदः । वार्यन्नयोः समं दानं न भूतं न भविष्यति

ရေပေးသူသည် စိတ်ပြည့်ဝမှုကို ရ၏; အစာပေးသူသည် မပျက်မယုတ်သော ချမ်းသာကို ရ၏။ ရေနှင့် အစာတို့၏ အလှူနှင့် တူညီသော အလှူသည် အတိတ်၌လည်း မရှိခဲ့၊ အနာဂတ်၌လည်း မရှိလာမည်။

Verse 4

मणिरत्नप्रवालानां रूप्यं हाटकवाससाम् । अन्येषामपि दानानामन्नदानं विशिष्यते

မဏိရတနာ၊ ပရဝါ၊ ငွေ၊ ရွှေ၊ အဝတ်အထည်တို့ကို လှူဒါန်းခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်သော်လည်း—အခြားအလှူအားလုံးထဲတွင် အစာလှူသည် အထူးမြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 6

वैकुण्ठपदवाञ्छा चेद्विष्णुना सह संगमे । सर्वपापक्षयार्थाय चातुर्मास्येऽन्नदो भवेत्

ဗိုင်ကుంఐဋ္ဌာနကို တောင့်တ၍ ဗိဿဏုနှင့် ပေါင်းစည်းလိုသူသည် အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကင်းစေရန် စာတုർമាសျာကာလတွင် အစာပေးလှူသူ ဖြစ်သင့်၏။

Verse 7

सत्यंसत्यं हि देवर्षे मयोक्तं तव नारद । जन्मांतरसहस्रेषु नादत्तमुपतिष्ठते

အမှန်ပင် အမှန်တကယ်ပင်၊ ဒေဝရ္ဩီရေ။ နာရဒာ၊ သင်အား ငါပြောခဲ့သမျှသည် တည်မြဲ၏။ မွေးဖွားဘဝ ထောင်ပေါင်းများတိုင်အောင် မလှူဒါန်းသည့်အရာသည် အထောက်အကူအဖြစ် မရောက်လာ။

Verse 8

तस्मादन्नप्रदानेन सर्वे हृष्यंति जन्तवः । देवाश्च स्पृहयंत्येनमन्नदानप्रदायिनम्

ထို့ကြောင့် အစာလှူဒါန်းခြင်းကြောင့် သတ္တဝါအားလုံး ဝမ်းမြောက်ကြ၏။ အစာတန်ခိုးကို ပေးလှူသူကို ဒေဝတော်များပင် လိုလားတောင့်တကြ၏။

Verse 9

अन्नोदकप्रदानं च गोप्रदानं च नित्यदा । वेदपाठो वह्निहोमश्चातुर्मास्ये महाफलम्

နေ့စဉ် အစာနှင့် ရေ လှူဒါန်းခြင်း၊ နွားလှူဒါန်းခြင်း၊ ထို့အပြင် ဝေဒစာဖတ်ရွတ်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသော မီးထဲသို့ ဟောမပူဇော်ခြင်းတို့သည် စာတုർമាសျာကာလတွင် အကျိုးကြီးမား၏။

Verse 10

भोजनं गुरुविप्राणां घृतदानं च सत्क्रिया । एतानि यस्य तिष्ठन्ति चातुर्मास्ये न मानवः

ဆရာဂုရုနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးခြင်း၊ ဂျီ(ထောပတ်သန့်) လှူဒါန်းခြင်း၊ နှင့် သင့်လျော်သော ရိုသေမှုအကျင့်များကို ဆောင်ရွက်ခြင်း—စာတုർമាសျာကာလတွင် ဤစည်းကမ်းတို့ကို တည်ကြည်စွာ ထိန်းသိမ်းနိုင်သူ လူသည် ရှားပါး၏။

Verse 11

सद्धर्मः सत्कथा चैव सत्सेवा दर्शनं सताम् । विष्षुपूजा रतिर्दाने चातुर्मास्येषु दुर्लभाः

သဒ္ဓမ္မ၊ သတ္ကထာ၊ သတ္သူတို့ကို စေဝာပြုခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသူတို့ကို တွေ့မြင်ခြင်း၊ ဗိဿဏုကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဒါနပြုရာ၌ ပျော်ရွှင်ခြင်း—ဤအရာတို့သည် စာတုർമាសျာကာလတွင် အမြဲတမ်းပြုရန် ခက်ခဲသည်။

Verse 12

पितॄनुद्दिश्य यो मर्त्यश्चातुर्मास्येऽन्नदो भवेत् । सर्वपापविशुद्धात्मा पितृलोकमवामुयात्

ပိတೃ (ဘိုးဘွား) တို့ကို ရည်ညွှန်း၍ စာတုർമাসျာကာလတွင် အစာပေးဒါနပြုသော မနုဿသည် အပြစ်အားလုံးမှ သန့်စင်ကာ ပိတೃလောကသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 13

देवाः सर्वेऽन्नदानेन तृप्ता यच्छन्ति वांछितम् । पिपीलिकाऽपि यद्गेहाद्भक्ष्यमादाय गच्छति

အစာဒါနကြောင့် တိတိကျကျ ကျေနပ်သွားသော နတ်အားလုံးသည် လိုအင်ဆန္ဒကို ပေးတော်မူကြသည်။ အိမ်မှ အစာတစ်စိတ်ကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် ယူသွားသော်လည်း ထိုကိစ္စသည် ကုသိုလ်၏ အကြောင်းဖြစ်လာသည်။

Verse 14

रात्रौ दिवाऽनिषिद्धान्नो ह्यन्नदानमनुत्तमम् । हरौ सुप्ते हि पापघ्नं वार्य मपि शत्रुषु

ညဖြစ်စေ နေ့ဖြစ်စေ မတားမြစ်သော အစာကို ပေးဒါနပြုခြင်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဒါနဖြစ်သည်။ ဟရီသည် သန့်ရှင်းသော အိပ်စက်ခြင်း (စာတုർമাসျာ) တွင် ရှိစဉ်၊ ရေတစ်ခွက်ပင် ပူဇော်ပေးကမ်းခြင်းသည် အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်—ရန်သူတို့နှင့် ပတ်သက်သော်လည်းပင်။

Verse 15

चातुर्मास्ये दुग्धदानं दधि तक्रं महाफलम् । जन्मकाले येन बद्धः पिंडस्तद्दानमुत्तमम्

စာတုർമាសျာကာလတွင် နို့ဒါန၊ ဒိန်ချဉ်နှင့် တကရ် (buttermilk) ဒါနသည် အကျိုးကြီးမားသည်။ မွေးဖွားချိန်တွင် မိမိကို ပံ့ပိုးခဲ့သော အာဟာရကို ပေးဒါနပြုခြင်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဒါနဟု ဆိုကြသည်။

Verse 16

शाकप्रदाता नरकं यमलोकं न पश्यति । वस्त्रदः सोमलोकं च वसेदाभूतसंप्लवम्

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို လှူဒါန်းသူသည် နရကနှင့် ယမလောကကို မမြင်ရ။ အဝတ်အထည်လှူသူသည် စောမလောက၌ မဟာပျက်ကွက်ချိန်တိုင်အောင် နေထိုင်ရ၏။

Verse 17

सुप्ते देवे यथाशक्ति ह्यन्यासु प्रतिमासु च । पुष्पवस्त्रप्रदानेन सन्तानं नैव हीयते

ဘုရားရှင်သည် သန့်ရှင်းသော အိပ်စက်ခြင်း (ချာတုർമាសျ) တွင်ရှိစဉ်နှင့် အခြားလများတွင်လည်း ကိုယ့်အားအလျောက် ပန်းနှင့် အဝတ်အထည်ကို လှူဒါန်းပါက မိမိမျိုးဆက် မလျော့နည်းတော့။

Verse 18

चन्दनागुरुधूपं च चातुर्मास्ये प्रयच्छति । पुत्रपौत्रसमायुक्तो विष्णुरूपी भवेन्नरः

ချာတုർമាសျကာလတွင် စန္ဒန၊ အဂုရုနှင့် နံ့သာကို လှူဒါန်းသူသည် သားမြေးနှင့် ပြည့်စုံလာပြီး၊ ထိုသူသည် ဗိဿနုသဏ္ဍာန်တူသော အလင်းရောင်နှင့် ကရုဏာကို ရရှိ၏။

Verse 19

सुप्ते देवे जगन्नाथे फलदानं प्रय च्छति । विप्राय वेदविदुषे यमलोकं न पश्यति

လောကနာထ် (Jagannātha) ဘုရားရှင်သည် သန့်ရှင်းသော အိပ်စက်ခြင်းတွင်ရှိစဉ်၊ သစ်သီးကို ပူဇော်၍ ဝေဒကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏာထံ လှူဒါန်းသူသည် ယမလောကကို မမြင်ရ။

Verse 20

विद्यादानं च गोदानं भूमिदानं प्रयच्छति । विष्णुप्रीत्यर्थमेवेह स तारयति पूर्वजान्

ဗိဿနုကို ပျော်ရွှင်စေလိုသည့် စိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် ပညာလှူ၊ နွားလှူ၊ မြေလှူကို ပြုသူသည် အမှန်တကယ် မိမိ၏ ဘိုးဘွားများကိုပါ ကယ်တင်ပေးနိုင်၏။

Verse 21

गुडसैंधवतैलादिमधुतिक्ततिलान्नदः । देवतायास्समुद्दिश्य तासां लोकं प्रयाति हि

ထန်းလျက်၊ ကျောက်ဆား၊ ဆီမျိုးစုံ၊ ပျားရည်၊ ခါးသောဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ၊ နှမ်းနှင့် အစားအစာတို့ကို လှူဒါန်း၍ မိမိရွေးချယ်သော ဒေဝတာအား ရည်စူးကပ်လှူသူသည် အမှန်တကယ် ထိုဒေဝတာ၏ လောကသို့ ရောက်ရှိ၏။

Verse 22

चातुर्मास्ये तिलान्दत्त्वा न भूयः स्तनपो भवेत् । यवप्रदाता वसते वासवं लोकमक्षयम्

ချာတုർമಾಸျာကာလ၌ နှမ်းကို လှူဒါန်းသူသည် နောက်တစ်ဖန် နို့စို့ကလေးအဖြစ် မမွေးဖွားတော့။ ယဝ (barley) ကို ပေးလှူသူသည် ဝါသဝ (အိန္ဒြ) ၏ မပျက်မယွင်းသော လောက၌ နေထိုင်ရ၏။

Verse 23

हूयेत हव्यं वह्नौ च दानं दद्याद्द्विजातये । गावः सुपूजिताः कार्याश्चातुर्मास्ये विशेषतः

သန့်ရှင်းသော မီးဟောမ၌ ဟဗျ (ပူဇော်ပစ္စည်း) ကို ပူဇော်လောင်းထည့်၍ ဒွိဇာတ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များအား ဒါနပေးသင့်၏။ ချာတုർമាសျာကာလ၌ အထူးသဖြင့် နွားများကို သင့်တော်စွာ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရမည်။

Verse 24

यत्किंचित्सुकृतं कर्म जन्मावधि सुसंचितम् । चातुर्मास्ये गते पात्रे विमुखे यन्न दीयते

မွေးဖွားချိန်မှစ၍ အသက်တာတစ်လျှောက် စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်ကောင်းမှု မည်သည့်အရာမဆို—ချာတုർമাসျာကာလ၌ ထိုက်တန်သော လက်ခံသူ ရောက်လာသော်လည်း မလှူဘဲ ပြန်လှည့်စေပါက—

Verse 25

प्रणश्यति क्षणादेव वचना द्यस्तु प्रच्युतः । दिवसेदिवसे तस्य वर्द्धते च प्रतिश्रुतम्

ထိုသူသည် မိမိစကားကတိမှ လွဲချော်သဖြင့် ကုသိုလ်သည် ခဏချင်းပင် ပျက်စီးသွား၏။ ထို့ပြင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မိမိကတိထားသမျှ၏ အလေးအနက် (တာဝန်) သည် တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာ၏။

Verse 26

तस्मान्नैव प्रतिश्राव्यं स्वल्पमप्याशु दीयते । तावद्विवर्द्धते दानं यावत्तन्न प्रयच्छति

ထို့ကြောင့် စကားပေးကတိသာ မထားသင့်၊ အနည်းငယ်သော ဒါနတောင်လည်း ချက်ချင်း ပေးလှူရမည်။ မပေးအပ်သေးသရွေ့ ဒါန၏ ကုသိုလ်သည် တိုးပွားနေသည်။

Verse 27

यो मोहान्मनुजो लोके यावत्कोटिगुणं भवेत् । ततो दशगुणा वृद्धिश्चातुर्मास्ये प्रदातरि

လောက၌ လူတစ်ယောက်သည် မောဟကြောင့် မိမိ၏ ကတိ/ကုသိုလ်ကို ကုဋိဂုဏ် (ကရိုးဖိုး) ဖြစ်အောင် လုပ်မိလျှင်၊ စာတုർമាស്യကာလ၌ ပေးလှူသူအတွက် ထိုထက်တောင် ဆယ်ဆတိုးပွားသည်။

Verse 28

नरके पतनं तस्य याव दिंद्राश्चतुर्दश । अतस्तु सर्वदा देयं नरैर्यत्तु प्रतिश्रुतम्

ထိုသူအတွက် အင်ဒြာ ဆယ့်လေးပါး တည်ရှိသမျှကာလပတ်လုံး နရကသို့ ကျရောက်ခြင်းရှိသည်။ ထို့ကြောင့် လူတို့သည် ကတိပြုထားသမျှကို အမြဲပေးအပ်ရမည်။

Verse 29

अन्यस्मै न प्रदातव्यं प्रदत्तं नैव हारयेत् । चातुर्मास्येषु यः शय्यां द्विजाग्र्याय प्रयच्छति

အခြားသူထံ မပေးသင့်၊ ပေးပြီးသားကိုလည်း မပြန်ယူသင့်။ စာတုർമាស്യကာလ၌ ဗြာဟ္မဏအမြတ် (ဒွိဇာဂြျ) အတွက် အိပ်ရာကို ပေးလှူသူသည်—

Verse 30

वेदोक्तेन विधानेन न स याति यमालयम् । आसनं वारिपात्रं च भाजनं ताम्रभाजनम्

ဝေဒသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း စီမံပြုလုပ်လျှင် သူသည် ယမမင်း၏ အိမ်တော်သို့ မသွားရ။ (ပေးလှူရမည်မှာ) ထိုင်ခုံ၊ ရေခွက်/ရေဘူး၊ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများနှင့် ကြေးနီပုံး (တாம്രပാത്ര) ဖြစ်သည်။

Verse 31

चातुर्मास्ये प्रयत्नेन देयं वित्तानुसारतः । सर्वदानानि विप्रेभ्यो ददत्सुप्ते जगद्गुरौ

ချာတုರ್ಮာသျာကာလ၌ မိမိအင်အားအလိုက် ကြိုးစား၍ ဒါနပေးရမည်။ ဇဂဒ္ဂုရု (ဗိဿဏု) ယောဂနိဒ္ဒရာ၌ အိပ်စက်နေစဉ် ဗြာဟ္မဏတို့အား ဒါနအမျိုးမျိုး ပေးလှူခြင်း—

Verse 32

आत्मानं पूर्वजैः सार्द्धं स मोचयति पातकात् । गौर्भूश्च तिलपात्रं च दीपदानमनुत्तमम्

သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် ဘိုးဘွားတို့ကိုပါ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်စေသည်။ နွားဒါန၊ မြေဒါန၊ နှမ်းထည့်ပန်းကန်ဒါနနှင့် အထူးသဖြင့် မယှဉ်နိုင်သော မီးအလှူ (ဒီပဒါန) ကို ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 33

ददद्विजातये मुक्तो जायते स ऋणत्रयात्

နှစ်ကြိမ်မွေး (ဒွိဇ) ထံသို့ ဒါနပေးသူသည် အကြွေးသုံးပါးမှ လွတ်မြောက်ကာ ထိုအကြွေးတို့မှ ကင်းလွတ်သဖြင့် မွေးဖွားလာသည်။

Verse 34

स विश्वकर्ता भुवनेषु गोप्ता स यज्ञभुक्सर्वफलप्रदश्च । दानानि वस्तुष्वधिदैवतं च यस्मिन्समुद्दिश्य ददाति मुक्तः

သူသည် စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းသူ၊ လောကအားလုံး၌ ကာကွယ်သူ ဖြစ်သည်။ ယဇ္ဉကို ခံယူသူ၊ အကျိုးफल အားလုံးကို ပေးသနားသူလည်း ဖြစ်သည်။ မကပ်ငြိသောစိတ်ဖြင့် သူ့ကို ရည်ညွှန်းကာ—အရာဝတ္ထုအားလုံးအတွင်းရှိ အဓိဒေဝတအဖြစ် သူ့ကို သိမြင်၍—ဒါနပေးလှူလျှင် ထိုဒါနတို့သည် မှန်ကန်စွာ ရည်ရွယ်သွားသည်။

Verse 235

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वर क्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने चातुर्मास्यमाहात्म्ये ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यदानमहिमवर्णनंनाम पञ्चत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ချာတုರ್ಮာသျာ ဒါန၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၃၅ သည်၊ ဟာဋကေရှ္ဝရ က్షೇತ್ರမဟာတ္မ్యంలో၊ သေရှရှာယီ အပိုဒ္ဓာနနှင့် ချာတုర్మာသျာ မဟာတ္မ్యంలో၊ ဘြဟ္မာ–နာရဒ သံဝါဒ၌၊ သရီ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ နာဂရခဏ္ဍ အပိုင်း ၆ (၈၁,၀၀၀ ပဒ စံဟိတာ) အတွင်း၌ ပြီးဆုံးသည်။