Adhyaya 234

Verse 1

ब्रह्मोवाच । पितॄणां तर्पणं कुर्याच्छ्रद्धायुक्तेन चेतसा । स्नानावसाने नित्यं च गुप्ते देवे महाफलम्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ယုံကြည်သဒ္ဓါပါသောစိတ်ဖြင့် ပိတೃဘိုးဘွားတို့အား တර්ပဏ (ရေဖြင့်ပူဇော်) ပြုရမည်။ ရေချိုးပြီးဆုံးချိန်တွင်လည်း နေ့စဉ်ပြုလျှင် အတွင်းကွယ်ဝှက်သော ဒေဝတားရှေ့၌ အကျိုးကြီးမား၏။

Verse 2

संगमे सरितोस्तत्र पितॄन्संतर्प्य देवताः । जपहोमादिकर्माणि कृत्वा फलमनंतकम्

ထိုမြစ်နှစ်စင်းဆုံရာတွင် ပိတೃဘိုးဘွားတို့ကို တန်ပြန်ကျေနပ်စေ၍ ဒေဝတားတို့ကိုလည်း ပူဇော်ကာ၊ ဂျပ (မန္တရားရွတ်) နှင့် ဟောမ (မီးပူဇော်) စသည့် ကర్మများကို ပြုလျှင် အဆုံးမရှိသော အကျိုးကို ရ၏။

Verse 3

गोविंदस्मरणं कृत्वा पश्चात्कार्याः शुभाः क्रियाः । एष एव पितृदेवमनुष्यादिषु तृप्तिदः

အရင်ဆုံး ဂోవിന്ദကို သတိရအောက်မေ့ပြီးနောက် ကောင်းမြတ်သော ကర్మများကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဤသတိရခြင်းပင် ပိတೃဘိုးဘွား၊ ဒေဝတားနှင့် လူသားတို့ (အခြားသတ္တဝါများပါ) ကို ကျေနပ်စေသော အရာဖြစ်၏။

Verse 4

श्रद्धां धर्मयुतां नाम स्मृतिपूतानि कारयेत् । कर्माणि सकलानीह चातुर्मास्ये गुणोत्तरे

ဓမ္မနှင့်ယှဉ်သော သဒ္ဓါကို မွေးမြူ၍၊ သန့်ရှင်းသော သတိရခြင်းဖြင့် ပူဇော်သန့်စင်ထားသော ကర్మအားလုံးကို ဤလောက၌ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဂုဏ်ထူးမြတ်သော စာတုర్మာသျ (လေးလပွဲတော်ကာလ) တွင် ထိုအကျင့်သည် ပို၍ ပုဏ္ဏားမြတ်၏။

Verse 5

सत्संगो द्विजभक्तिश्च गुरुदेवाग्नि तर्पणम् । गोप्रदानं वेदपाठः सत्क्रियासत्यभाषणम्

သဒ္ဓါရှင်တို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း (စတ်သင်္ဂ)၊ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များကို ရိုသေချစ်ခင်ခြင်း၊ ဂုရု၊ ဒေဝတားနှင့် အဂ္နိ (မီး) သို့ တန်ပြန်တော်မူခြင်း၊ နွားလှူဒါန်းခြင်း၊ ဝေဒရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ ကောင်းမြတ်သော အကျင့်နှင့် အမှန်တရားပြောဆိုခြင်း—ဤတို့သည် ချီးမွမ်းခံရသော ဓမ္မ၏ ပုံစံများဖြစ်သည်။

Verse 6

गोभक्तिर्दानभक्तिश्च सदा धर्मस्य साधनम् । कृष्णे सुप्ते विशेषेण नियमोऽपि महा फलः

နွားကို ရိုသေဘုရားပူဇော်သကဲ့သို့သော ဂိုဘက္တိနှင့် ဒါနပြုခြင်းကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဒါနဘက္တိသည် ဓမ္မကို ဆောင်ရွက်ရာ အမြဲတမ်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ကာတုർമាសယာကာလ၌ ကృష్ణသည် “အိပ်နေ” သောအခါ အထူးသဖြင့် ကိုယ်တိုင်ထားသော နိယမတောင် မဟာအကျိုးကို ပေးသည်။

Verse 7

नारद उवाच । नियमः कीदृशो ब्रह्मन्फलं च नियमेन किम् । नियमेन हरिस्तुष्टो यथा भवति तद्वद

နာရဒက ပြောသည်— “အို ဘြဟ္မဏ၊ နိယမဟူသည် မည်သို့သော အမျိုးအစားနည်း။ နိယမဖြင့် ရရှိသော အကျိုးသည် အဘယ်နည်း။ နိယမကြောင့် ဟရိ (Hari) မည်သို့ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသည်ကို ပြောပြပါ။”

Verse 8

ब्रह्मोवाच । नियमश्चक्षुरादीनां क्रियासु विविधासु च । कार्यो विद्यावता पुंसा तत्प्रयोगान्महासुखम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်— “နိယမဟူသည် မျက်စိစသည့် အင်္ဒြိယများကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းညှိခြင်းနှင့် လုပ်ငန်းအမျိုးမျိုး၌ အပြုအမူကို စနစ်တကျ စောင့်ထိန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗဟုသုတရှိသူသည် ထိုကို ကျင့်သုံးရမည်။ ထိုကို မှန်ကန်စွာ အသုံးချရာမှ မဟာသုခ ပေါ်ထွန်းသည်။”

Verse 9

एतत्षड्वर्गहरणं रिपुनिग्रहणं परम् । अध्यात्ममूलमेतद्धि परमं सौख्यकारणम्

ဤနိယမသည် “ခြောက်မျိုးအုပ်စု” ကို ဖယ်ရှားပေးပြီး အတွင်းရှိ ရန်သူများကို ထိန်းချုပ်ရာ အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သည်။ အဓျာတ္မအမြစ်တည်၍ စစ်မှန်သော သုခ၏ အမြင့်ဆုံး အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

Verse 10

तत्र तिष्ठंति नियतं क्षमासत्यादयो गुणाः । विवेकरूपिणः सर्वे तद्विष्णोः परमं पदम्

ထိုနေရာ၌ ခံနိုင်ရည် (ခ္ṣမာ) နှင့် သစ္စာ (သတ္တျ) စသည့် ဂုဏ်တရားများသည် အမြဲတမ်း တည်မြဲနေကြပြီး၊ အားလုံးသည် विवेक (ခွဲခြားသိမြင်မှု) အဖြစ် ပေါ်လွင်ကြသည်။ ထိုအခြေအနေသည် ဗိṣ္ဏု၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတော် ဖြစ်သည်။

Verse 11

कृत्वा भवति यज्ञान्यत्कृतकृत्यत्वमत्र तत् । स्यात्तस्य तत्पूर्वजानां येन ज्ञातमिदं पदम्

ဤကိစ္စကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင် «ပြုရန်လိုသမျှ ပြုပြီးပြီ» ဟူသော အခြေအနေသို့ ရောက်သည်။ အခြားယဇ်ပူဇော်မှုများလည်း ထိုကိစ္စကြောင့် ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ထိုသူ၏ ဘိုးဘွားများအတွက်လည်း အကျိုးရှိသည်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေကို သိမြင်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 12

तन्मुहूर्त्तमपि ध्यात्वा पापं जन्मशतोद्भवम् । भस्म साद्याति विहितं निरंजननिषेवणात्

ထိုမုဟုတ်တစ်ခဏကိုပင် သတိစိုက်ဓ్యာနပြုလျှင်၊ မွေးဖွားမှုတစ်ရာမှ ပေါက်ဖွားလာသော အပြစ်တို့သည် မီးခိုးပြာကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားရန် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ မလိမ်းမကပ်သော အရှင် နိရဉ္ဇနကို သဒ္ဓါဖြင့် အားကိုးဆည်းကပ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 13

प्रत्यहं संकुचत्यस्य क्षुत्पिपासादिकः श्रमः । स योगी नियमी नित्यं हरौ सुप्ते विशिष्यते

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူ့အတွက် ဆာလောင်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်း စသည့်အရာများကြောင့် ဖြစ်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုသည် လျော့နည်းသွားသည်။ ထိုသို့ စည်းကမ်းတကျ နိယမရှိသော ယောဂီသည် အမြဲတမ်း ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်သူဖြစ်၍၊ ဟရီ အိပ်နေသည်ဟု ဆိုသော ကာလ (ချာတုရ္မာသျ) တွင် အထူးထင်ရှားမြင့်မြတ်လာသည်။

Verse 14

चातुर्मास्ये नरो भक्त्या योगाभ्यासरतो न चेत् । तस्य हस्तात्परिभ्रष्टममृतं नात्र संशयः

ချာတုရ္မာသျကာလတွင် လူတစ်ယောက်သည် သဒ္ဓါဖြင့် ယောဂကျင့်စဉ်တွင် မပါဝင်လျှင်၊ အမృతတောင်ပင် သူ၏လက်မှ လျှောကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 15

मनो नियमितं येन सर्वेच्छासु सदागतम् । तस्य ज्ञाने च मोक्षे च कारणं मन एव हि

အလိုဆန္ဒအမျိုးမျိုးအတွင်း အမြဲလှုပ်ရှားနေသော စိတ်ကို မည်သူက ထိန်းညှိနိုင်လျှင်၊ ထိုသူအတွက် ဉာဏ်အလင်းနှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) တို့၏ အကြောင်းရင်းမှာ စိတ်တစ်ခုတည်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 16

मनोनियमने यत्नः कार्यः प्रज्ञावता सदा । मनसा सुगृहीतेन ज्ञानाप्तिरखिला ध्रुवम्

ပညာရှိသည် စိတ်ကိုထိန်းညှိရန် အမြဲတမ်း ကြိုးစားရမည်။ စိတ်ကို ကောင်းစွာ အုပ်ချုပ်နိုင်လျှင် ပြည့်စုံသော ဉာဏ်ပညာရရှိခြင်းသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်၏။

Verse 17

तन्मनः क्षमया ग्राह्यं यथा वह्निश्च वारिणा । एकया क्षमया सर्वो नियमः कथितो बुधैः

ထိုစိတ်ကို သည်းခံခြင်းဖြင့် ထိန်းချုပ်ရမည်၊ မီးကို ရေဖြင့် ငြိမ်းသကဲ့သို့။ သည်းခံခြင်းတစ်ပါးတည်းဖြင့်ပင် စည်းကမ်းဝိနယအားလုံး ပြည့်စုံကြောင်း ပညာရှိတို့ ဆိုကြ၏။

Verse 18

सत्यमेकं परो धर्मः सत्यमेकं परं तपः । सत्यमेकं परं ज्ञानं सत्ये धर्मः प्रतिष्ठितः

သစ္စာတရားတစ်ပါးတည်းသည် အမြင့်ဆုံးသော ဓမ္မဖြစ်၏။ သစ္စာတရားတစ်ပါးတည်းသည် အမြင့်ဆုံးသော တပဿဖြစ်၏။ သစ္စာတရားတစ်ပါးတည်းသည် အမြင့်ဆုံးသော ဉာဏ်ဖြစ်၏။ ဓမ္မသည် သစ္စာပေါ်တွင် တည်မြဲ၏။

Verse 19

धर्ममूलमहिंसा च मनसा तां च चितयन् । कर्मणा च तथा वाचा तत एतां समाचरेत्

အဟിംသာ (မဟုတ်မညှဉ်းပန်းခြင်း) သည် ဓမ္မ၏ အမြစ်ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် စိတ်ဖြင့် ထိုအဟിംသာကို စဉ်းစားထိန်းသိမ်းကာ လုပ်ရပ်နှင့် စကားဖြင့်လည်း ထိုသို့ ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 20

परस्वहरणं चौर्यं सर्वदा सर्वमानुषैः । चातुर्मास्ये विशेषेण ब्रह्मदेवस्ववर्जनम्

သူတစ်ပါးပိုင်ဆိုင်ရာကို ယူဆောင်ခြင်းသည် ခိုးမှုဖြစ်၍ လူအားလုံးက အမြဲတမ်း ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ထို့ပြင် စာတုမ္မာသျာကာလတွင် အထူးသဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် နတ်ဘုရားတို့၏ (ဘုရားကျောင်း) ပစ္စည်းဥစ္စာကို မတရားယူဆောင်ခြင်းမှ ရှောင်ရမည်။

Verse 21

अकृत्यकरणं चैव वर्जनीयं सदा बुधैः । अहीनः सर्वकार्येषु यः सदा विप्र वर्तते

မလုပ်သင့်သော အမှုကို လုပ်ခြင်းကို ပညာရှိတို့သည် အမြဲရှောင်ကြဉ်ရမည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ တာဝန်အမှုအားလုံး၌ မပျက်မကွက် သတိရှိစွာ အမြဲကျင့်သုံးသူသည် တကယ်တမ်း သင့်တော်သကဲ့သို့ အသက်ရှင်သူဖြစ်၏။

Verse 22

स च योगी महाप्राज्ञः प्रज्ञाचक्षुरहं नधीः । अहंकारो विषमिदं शरीरे वर्त्तते नृणाम्

ထိုယောဂီသည် ပညာအလွန်ကြီး၍ ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း၏ မျက်စိဖြင့် မြင်တတ်ကာ «ငါသည် ဉာဏ်မဟုတ်» ဟု သိ၏။ အဟင်္ကာရ (အတ္တ) သည် လူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ နေထိုင်သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အဆိပ်ဖြစ်၏။

Verse 23

तस्मात्स सर्वदा त्याज्यः सुप्ते देवे विशेषतः । अनीहया जितक्रोधो जितलोभो भवेन्नरः

ထို့ကြောင့် ထိုအတ္တကို အမြဲစွန့်ပစ်ရမည်၊ အထူးသဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ဒေဝသိပ်ခြင်း၌ နေတော်မူသော (ချာတုရ္မာသျ) ကာလတွင်။ မလှုပ်ရှားမရှုပ်ထွေးသော စိတ်ထားဖြင့် လူသည် ဒေါသကိုလည်း အနိုင်ယူ၍ လောဘကိုလည်း အနိုင်ယူသူ ဖြစ်သင့်၏။

Verse 24

तस्य पापसहस्राणि देहाद्यांति सहस्रधा । मोहं मानं पराजित्य शमरूपेण शत्रुणा

ထိုသူအတွက် ပာပအထောင်ပေါင်းများစွာသည် ကိုယ်ခန္ဓာမှ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် အဆမတန် ခွဲခွာထွက်သွား၏။ မောဟ (မိုက်မဲမှု) နှင့် မာန (ဂုဏ်မာန်) ကို အတွင်းငြိမ်းချမ်းခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်းဖြစ်သော သမ (śama) ဟူသည့် «ရန်သူ» က အနိုင်ယူသောအခါ ဖြစ်သည်။

Verse 25

विचारेण शमो ग्राह्यः सन्तोषेण तथा हि सः । मात्सर्यमृजुभावेन नियच्छेत्स मुनीश्वरः

သမ (śama) ဟူသော ကိုယ်စိတ်ထိန်းချုပ်မှုကို စိစစ်သုံးသပ်ခြင်းဖြင့် လက်ခံယူရမည်၊ ထိုသမသည် စန္တောသ (ကျေနပ်တင်းတိမ်မှု) ဖြင့် တည်တံ့၏။ မုနိဣश्वर (မုနိအရှင်) သည် မာတ္စရျ (မနာလိုမှု) ကို ရိုးသားတည့်မတ်မှုနှင့် နူးညံ့သောနှလုံးသားဖြင့် ထိန်းချုပ်ရမည်။

Verse 26

चातुर्मास्ये दयाधर्मो न धर्मो भूतविद्रुहाम् । सर्वदा सर्व दानेषु भूतद्रोहं विवर्जयेत्

ချာတုർമាសျာကာလ၌ ကရုဏာဓမ္မသည် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်၏။ သတ္တဝါတို့ကို ရန်ပြုသူတို့အတွက် အမှန်တကယ်သော ဓမ္မမရှိ။ အချိန်မရွေး၊ ဒါနပြုရာတိုင်း၌ သတ္တဝါတို့ကို ထိခိုက်စေခြင်းကို လုံးဝရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 27

एतत्पापसहस्राणां मूलं प्राहुर्मनीषिणः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कार्या भूतदया नृभिः

ပညာရှိတို့က ဤအရာကို အပြစ်တစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ၏ အမြစ်ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် လူတို့သည် အစွမ်းကုန်ကြိုးစား၍ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာကို ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 28

सर्वेषामेव भूतानां हरिर्नित्यं हृदि स्थितः । स एव हि पराभूतो यो भूतद्रोहकारकः

ဟရီ (Hari) သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ နှလုံးသား၌ အမြဲတမ်း တည်ရှိတော်မူ၏။ သတ္တဝါတို့ကို ထိခိုက်စေသူသည် အမှန်တကယ် ရှုံးနိမ့်သူပင် ဖြစ်၏—အတွင်း၌ တည်ရှိသော အရှင်ကို စော်ကားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 29

यस्मिन्धर्मे दया नैव स धर्मो दूषितो मतः । दयां विना न विज्ञानं न धर्मो ज्ञानमेव च

ကရုဏာမပါသော ဓမ္မသည် ပျက်စီးညစ်ညမ်းသော ဓမ္မဟု မှတ်ယူကြ၏။ ကရုဏာမရှိလျှင် အမှန်တကယ်သော ခွဲခြားသိမြင်မှုလည်း မရှိ၊ ဓမ္မလည်း မရှိ—စစ်မှန်သော ဉာဏ်ပညာတောင် မရှိပေ။

Verse 30

तस्मात्सर्वात्मभावेन दयाधर्मः सनातनः । सेव्यः स पुरुषैर्नित्यं चातुर्मास्ये विशेषतः

ထို့ကြောင့် မိမိ၏အတ္တအားလုံးဖြင့် ထာဝရသော ကရုဏာဓမ္မကို လူတို့သည် အမြဲတမ်း ဆည်းပူးလေးစား၍ ကျင့်သုံးရမည်—အထူးသဖြင့် ချာတုർമាសျာကာလ၌ ဖြစ်သည်။

Verse 234

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये चातुर्मास्यमाहात्म्ये शेपशाय्युपाख्याने ब्रह्म नारदसंवादे चातुर्मास्यनियमविधिमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुस्त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» ၏ «ဧကာရှီတိ-သာဟသရီ သံဟိတာ» အတွင်း၊ ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှဝရ သန့်ရှင်းဒေသ၏ မာဟာတ္မ்யအောက်တွင်၊ စာတုရ္မာသျ မာဟာတ္မ்ய၊ ရှေသရှာယီ အုပ်ချာန၊ ဘြဟ္မာ–နာရဒ သံဝါဒ၌ «စာတုရ္မာသျ စည်းကမ်းနှင့် အကျင့်ဝတ်တို့၏ မဟိမကို ချီးမွမ်းဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၂၃၄ သည် ပြီးဆုံး၏။