Adhyaya 230

Verse 1

सूत उवाच । एवं गणत्वमापन्ने ह्यन्धके दानवोत्तमे । तस्य पुत्रो वृकोनाम निरुत्साहो द्विषज्जये

စူတက မိန့်ဆိုသည်—ဤသို့ ဒာနဝတို့အနက် အထူးမြတ်သော အန္ဓကသည် ဂဏအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ သူ၏သား «ဝ္ရက» ဟူသူသည် ရန်သူတို့ကို အနိုင်ယူခြင်း၌ စိတ်အားလျော့သွား၏။

Verse 2

भयेन महता युक्तो हतशेषैश्च दानवैः । प्रविवेश समुद्रांतं सुदुर्गं ब्राह्मणोत्तमाः

ကြီးမားသောကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့်ဖုံးလွှမ်းကာ၊ ကျန်ရစ်သော ဒာနဝများနှင့်အတူ၊ ပင်လယ်ဝန်းရံထားသော နေရာ—ရောက်ရန်အလွန်ခက်ခဲသော ခိုင်ခံ့ရာသို့ ဝင်ရောက်သွား၏၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့။

Verse 3

ततः शक्रः प्रहृष्टात्मा प्रणम्य वृषभध्वजम् । तस्यादेशं समासाद्य प्रविवेशामरावतीम्

ထို့နောက် စက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက်၊ နွားတံခွန်တော်ရှင် (ရှီဝ) ကို ဦးချကန်တော့၏။ ထိုအမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အမရာဝတီသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

Verse 4

चकार च सुखी राज्यं त्रैलोक्येऽपि द्विजोत्तमाः । यज्ञभागान्पुनर्लेभे यथार्थं च धरातले

ထို့နောက် သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ အုပ်စိုးခဲ့၏—သုံးလောကအပေါ်၌ပင်၊ အို ဒွိဇအမြတ်တို့။ မြေပြင်ပေါ်၌လည်း ယဇ္ဉာအပိုင်းအခွဲတို့ကို တရားသဖြင့် ထိုက်တန်သလို ပြန်လည်ရရှိခဲ့၏။

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु ह्यंधकस्य सुतो वृकः । निष्क्रम्य सागरात्तूर्णं जंबुद्वीपं समागतः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် အန္ဓက၏သား ဝೃက သည် ပင်လယ်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၍ ဇမ္ဗုဒွီပသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 6

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं मत्वा पुण्यं सुसिद्धिदम् । पित्रा यत्र तपस्तप्तमंधकेन दुरात्मना

ဟာဋကေရှ္ဝရ၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေကို ပုဏ္ဏမြေ၊ အလွန်ကောင်းမွန်သော အောင်မြင်မှုများ ပေးစွမ်းရာဟု ယူဆကာ၊ သူသည် ထိုနေရာသို့ သွား၏—အကြင်နာမဲ့စိတ်ရှိသော သူ့အဖ အန္ဓကက ယခင်က တပဿ (တပ) ကျင့်ခဲ့သည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။

Verse 7

सगुप्तस्तु तपस्तेपेऽयथा वेत्ति न कश्चन । ध्यायमानः सुरश्रेष्ठं भक्त्या कमलसंभवम्

သူသည် မည်သူမျှမသိအောင် ဖုံးကွယ်၍ တပသ္စရိယာကို ကျင့်ခဲ့သည်။ သဒ္ဓါဖြင့် ကြာပန်းမှ ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာကို၊ နတ်တို့အကြား အမြတ်ဆုံးကို စိတ်တည်၍ ဓ్యာနပြု하였다။

Verse 8

यावद्वर्षसहस्रांतं जलाहारो द्वितीयकम् । तपस्तेपे स दैत्येन्द्रो ध्यायमानः पितामहम्

နှစ်တစ်ထောင်ပြည့်အထိ၊ ရေကိုသာ အာဟာရအဖြစ် (ဒုတိယနှင့် တစ်ခုတည်းသော အစာအဖြစ်) မှီခိုကာ၊ ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်သည် တပသ္စရိယာကို ကျင့်၍ ပိတာမဟာ ဘြဟ္မာကို ဓ్యာနပြု하였다။

Verse 9

वायुभक्षस्ततो जातस्तावत्कालं द्विजोत्तमाः । अंगुष्ठाग्रेण भूपृष्ठं स्पर्शमानो जितेन्द्रियः

ထို့နောက်၊ အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ထိုကာလတစ်လျှောက် သူသည် လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ် မှီခို၍ နေထိုင်하였다။ အင်ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူထားသဖြင့် လက်မ၏ ထိပ်ဖြင့်သာ မြေမျက်နှာပြင်ကို ထိတတ်하였다။

Verse 10

एवं च पञ्चमे प्राप्ते सहस्रे द्विजसत्तमाः । ब्रह्मा तस्य गतस्तुष्टिं दृष्ट्वा तस्य तपो महत्

ဤသို့ဖြင့်၊ အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ပဉ္စမမြောက် အနှစ်တစ်ထောင် ပြည့်စုံသည့်အခါ၊ ဘြဟ္မာသည် သူ၏ ကြီးမားသော တပသ္စရိယာ၏ ဂုဏ်ကို မြင်၍ သူ့အပေါ် နှစ်သက်တော်မူ하였다။

Verse 11

ततोऽब्रवीत्तमागत्य तां गर्तां ब्राह्मणोत्तमाः । भोभो वृक निवर्तस्व तपसोऽस्मात्सुदारुणात्

ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် ထိုတွင်းသို့ ချဉ်းကပ်လာ၍၊ အို ဘြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဤသို့ မိန့်တော်မူ하였다—“ဟေ ဝೃက၊ ဤ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော တပသ္စရိယာမှ ပြန်လှည့်၍ ရပ်တန့်လော့။”

Verse 12

वरं वरय भद्रं ते यो नित्यं मन सि स्थितः

ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့—မင်္ဂလာသည် သင်၌ ရှိပါစေ—သင်၏ စိတ်၌ အမြဲတည်နေသော ကောင်းချီးကို ရွေးလော့။

Verse 13

वृक उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । जरामरणहीनं मां तत्कुरुष्व पितामह

ဝೃက က ပြောသည်– «အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် စိတ်တော်ကျေနပ်ပါက၊ ကျွန်ုပ်အား ကောင်းချီးပေးမည်ဆိုပါက၊ အို အဘိုးတော်၊ ကျွန်ုပ်ကို အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းစေပါ»။

Verse 14

श्रीब्रह्मोवाच । मम प्रसादतो वत्स जरामरणवर्जितः । भविष्यसि न सन्देहः सत्यमेतन्मयोदितम्

သီရိ ဘြဟ္မာ က မိန့်တော်မူသည်– «ငါ၏ ကရုဏာကြောင့်၊ ချစ်သားရေ၊ သင်သည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းလွတ်မည်—သံသယမရှိ။ ဤသည်ကား ငါကြေညာသော အမှန်တရားပင်»။

Verse 15

एवमुक्त्वा ततो ब्रह्मा तत्रैवांतरधी यत । वृकोऽपि कृतकृत्यस्त्वागतश्च स्वगृहं पितुः

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဘြဟ္မာ သည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ဝೃက လည်း မိမိရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံသဖြင့် စိတ်ကျေနပ်ကာ ဖခင်၏ အိမ်သို့ ပြန်သွား၏။

Verse 16

गिरिं रैवतकं नाम सर्वर्तुकुसुमोज्ज्वलम् । तत्र गत्वा निजामात्यैः समं मन्त्र्य च सत्व रम् । इन्द्रोपरि ततश्चक्रे यानं युद्धपरीप्सया

သူသည် ရာသီတိုင်း ပန်းပွင့်များဖြင့် တောက်ပသော ရဲဝတက အမည်ရှိ တောင်သို့ သွားရောက်하였다။ ထိုနေရာတွင် မိမိ၏ အမတ်များနှင့် အလျင်အမြန် တိုင်ပင်ပြီးနောက်၊ စစ်ပွဲကို လိုလားသဖြင့် အိန္ဒြာကို ဆန့်ကျင်ရန် ချီတက်하였다။

Verse 17

इंद्रोऽपि च परिज्ञाय दानवं तं महाबलम् । जरामृत्युपरित्यक्तं प्रभावात्परमेष्ठिनः

အင်ဒြာသည်လည်း ထိုအလွန်အားကြီးသော ဒာနဝကို သိမြင်၍၊ ပရမေဋ္ဌင် (ဗြဟ္မာ) ၏ အာနုဘော်ကြောင့် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကို ကျော်လွန်နေသည်ဟု နားလည်သိရှိ하였다။

Verse 18

परित्यज्य भयाच्चैव पुरीं चैवामरावतीम् । ब्रह्मलोकं गतस्तूर्णं देवैः सर्वैः समन्वितः

ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် သူသည် အမရావတီမြို့ကို စွန့်ခွာ၍၊ နတ်တော်အားလုံးနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ဗြဟ္မလောကသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 19

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो वृकश्च त्रिदशालये । ससैन्यपरिवारेण प्रहृष्टेन समन्वितः

ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် ဝೃကသည် နတ်တို့၏ နေရာသို့ ရောက်လာ၍၊ စစ်တပ်နှင့် အနီးအနားအဖော်အပါများ ဝိုင်းရံလျက် ပျော်ရွှင်မြူးတူးစွာ လာရောက်하였다။

Verse 20

ततश्चैंद्रपदे तस्मिन्स्वयमेव व्यवस्थितः । शुक्रात्प्राप्याभिषेकं च पुष्पस्नानसमुद्भवम्

ထို့နောက် သူသည် အင်ဒြာ၏ ထီးနန်းပေါ်၌ ကိုယ်တိုင် ထိုင်ရာယူ၍၊ သုကြာအာচার្យထံမှ ပန်းရေချိုးပွဲမှ ပေါ်ပေါက်သော အဘိသေက—အာဏာတင်ပွဲကို လက်ခံရရှိ하였다။

Verse 21

सोऽभिषिक्तस्तु शुक्रेण देवराज्यपदे वृकः । स्थापयामास दैतेयान्देवतानां पदेषु च

သုကြာအာচার្យက အဘိသေကပေး၍ သန့်စင်တင်မြှောက်ခံရသော ဝೃကသည် နတ်ဘုရင်အာဏာပလ္လင်ကို ထိုင်ယူကာ၊ ဒೈတေယတို့ကို နတ်တို့၏ ရာထူးနေရာများတွင် တင်ထား하였다။

Verse 22

आदित्यानां वसूनां च रुद्राणां मरुतामपि । यज्ञभागकृते विप्राः शुक्रशासनमाश्रिताः

အာဒိတျများ၊ ဝသုများ၊ ရုဒြများနှင့် မရုတ်များအတွက် ယဇ္ဉာဝေစုကို ခွဲဝေပေးရာတွင် ဗြာဟ္မဏများသည် သုက္ကရာချာရျ၏ အမိန့်နှင့် အုပ်ချုပ်မှုအောက်၌ လိုက်နာဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 230

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जलशाय्युपाख्याने वृकेन्द्रराज्यलंभनवर्णनंनाम त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ဗြုက၏ အိန္ဒြရာဇသိမ်းပိုက်ခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိသည့် အခန်း ၂၃၀ သည် သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၊ ဧကာရှီတိသာဟသ္ရီ သံဟိတာ၌၊ ဆဋ္ဌမပိုင်း နာဂရခဏ္ဍအတွင်း၊ ဟာဋကေရှွရ က္ෂೇತ್ರ တီရ္ထမဟာတ္မ്യအောက်၌၊ «ဇလသాయီ» ဟူသော ဥပာချာနတွင် အဆုံးသတ်၏။