Adhyaya 221

Verse 1

भर्तृयज्ञ उवाच । एतस्मात्कारणात्कश्चित्तस्मिन्नहनि पार्थिव । ददाति नैव च श्राद्धं पितॄनुद्दिश्य कर्हिचित् । वंशच्छेदभयाद्राजन्सत्यमेतन्मयोदितम्

Bhartṛyajña မိန့်တော်မူသည်—ဤအကြောင်းကြောင့် အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုနေ့၌ မည်သူမျှ ပိတೃ (Pitṛs) များကို ရည်ညွှန်း၍ ဒါနမပေး၊ Śrāddha ကိုလည်း မပြုကြ။ မျိုးဆက်ပြတ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ အရှင်မင်းကြီး၊ ငါပြောသောစကားသည် အမှန်တရားပင်။

Verse 2

श्राद्धं विनापि दातव्यं तद्दिने मधुना सह । पायसं ब्राह्मणाग्र्येभ्यः सघृतं तृप्तिकारणात्

Śrāddha ကို တရားဝင်မပြုသော်လည်း ထိုနေ့၌ ပျားရည်နှင့်အတူ ဒါနပေးသင့်၏။ ပိတೃ (Pitṛs) များ စိတ်ကျေနပ်စေရာအတွက် ဂျီ (ghee) ဖြင့်ပါသော ပာယသ (pāyasa) ကို ထူးမြတ်သော ဘြာဟ္မဏ များအား ပေးလှူရမည်။

Verse 3

खड्गमांसं कालशाकं मांसं वाध्रीणसोद्भवम् । प्रदेयं ब्राह्मणेभ्यश्च तत्समंतादुदाहृतम्

ကြံ့သား (rhinoceros-meat)၊ kālaśāka ဟုခေါ်သော အရွက်ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ နှင့် vādhrīṇasa ဟုခေါ်သော တိရစ္ဆာန်မှ ရသော အသား—ဤအရာတို့ကိုလည်း ဘြာဟ္မဏ များအား ပေးလှူရမည်ဟု ဤနေရာ၌ ပြည့်စုံစွာ ကြေညာထားသည်။

Verse 4

त्रिःपिबश्चेंद्रियक्षीणः सर्वयूथानुगस्तथा । एष वाध्रीणसः प्रोक्तः पितॄणां तृप्तिदः सदा

“Triḥpiba”၊ “အင်္ဒြိယ အားနည်းသူ” နှင့် “အုပ်စုတိုင်းနောက်လိုက်သူ” ဟူ၍—ဤသို့ vādhrīṇasa ကို ဖော်ပြထားသည်။ ၎င်းသည် ပိတೃ (Pitṛs) များအား အမြဲတမ်း စိတ်ကျေနပ်စေသူဟု ဆိုထား၏။

Verse 5

तस्याभावेऽपि दातव्यं क्षीरौदनमनुत्तमम् । तस्मिन्नहनि विप्रेभ्यः पितॄणां तुष्टये नृप

ထိုအရာ မရှိသော်လည်း အထူးကောင်းမြတ်သော နို့ထမင်း (kṣīraudana) ကို ပေးလှူရမည်။ ထိုနေ့၌ မင်းကြီး၊ ပိတೃများ စိတ်ကျေနပ်စေရန် ဗြာဟ္မဏများထံ ပေးလှူရမည်။

Verse 6

तस्याभावेऽपि दातव्यं जलं तिलविमिश्रितम् । सदर्भं सहिरण्यं च हिरण्यशकलान्वितम्

ထိုအရာတောင် မရှိသော်လည်း နှမ်းရောထားသော ရေကို ပေးလှူရမည်။ ထို့ပြင် ဒರ್ಭမြက် (darbha) နှင့် ရွှေကိုပါ ထည့်၍ ရွှေအစိတ်အပိုင်းသေးသေးများပါဝင်စေ၍ ပေးလှူရမည်။

Verse 7

यच्छ्रेयो जायते पुंसः पक्षश्राद्धेन पार्थिव । कृतेन तत्फलं कृत्स्नं तस्मिन्नहनि पार्थिव

လူတစ်ဦးအတွက် ပက္ခသြာဒ္ဓ (fortnightly śrāddha) ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကောင်းကျိုးအကျိုးတရား မည်သို့ရှိသနည်း၊ မင်းကြီး—ထိုနေ့၌ ဤအကျင့်ကို ပြုလျှင် ထိုအကျိုး၏ အပြည့်အစုံကို ရရှိမည်၊ မင်းကြီး။

Verse 8

पितॄनुद्दिश्य चाऽज्येन मधुना पायसेन च । कालशाकेन मधुना खड्गमांसेन वा नृप

ပိတೃများကို ဥဒ္ဒိသ၍ မင်းကြီး၊ ဂီ (ghee)၊ ပျားရည်၊ ပာယသ (pāyasa) နို့ချိုထမင်းတို့ဖြင့် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ကာလရှာက (kālaśāka) နှင့် ပျားရည်ဖြင့်၊ သို့မဟုတ် ကြံ့အသားဖြင့်လည်း ပြုလုပ်နိုင်သည်။

Verse 9

श्राद्धं विनापि दत्तेन श्रुतिरेषा पुरातनी । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पित्र्यर्क्ष्ये समुपस्थिते । त्रयोदश्यां नभस्यस्य हस्तगे दिननायके

ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်း śruti သင်ကြားချက်ဖြစ်သည်—ပုံမှန် śrāddha မရှိသော်လည်း ပေးလှူသော ဒါနသည် ဓမ္မအာနိသင် ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ပိတೃနက္ခတ် (Pitṛ-asterism) ရောက်လာသောအခါ—နဘသျ (Nabhasya) လ၏ ၁၃ ရက်၊ နေသည် ဟஸ္တ (Hasta) တွင် ရှိစဉ်—အလုံးစုံကြိုးစား၍ သတ်မှတ်ထားသည့် ပေးကမ်းမှုကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 10

दरिद्रेणापि दातव्यं हिरण्यशकलान्वितम् । तोयं तिलैर्युतं राजन्पितॄणां तुष्टिमिच्छता

ဆင်းရဲသူတောင် နှမ်းစေ့ရောထားသော ရေကို ရွှေအစိတ်အပိုင်းသေးသေးများနှင့်အတူ လှူဒါန်းသင့်သည်။ ပိတೃများ၏ စိတ်ကျေနပ်မှုကို လိုလားပါက၊ အို မင်းကြီး။

Verse 11

आनर्त उवाच । मांसं विगर्हितं विप्र यतः शास्त्रे निगद्यते । तस्मात्तत्क्रियते केन श्राद्धं कीर्तय मेऽखिलम्

အာနရတက ပြောသည်– «အို ဗြာဟ္မဏ၊ သာသနာကျမ်းများတွင် အသားကို ရှုတ်ချထားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအသားပူဇော်ခြင်းကို မည်သူက (မည်သို့) ပြုလုပ်သနည်း။ ရှရဒ္ဓ (Śrāddha) အကြောင်းကို အပြည့်အစုံ ရှင်းပြပါ»။

Verse 12

स्वमांसं परमांसेन यो वर्धयति निर्दयः । स नूनं नरकं याति प्रोक्तमेतन्महर्षिभिः

မေတ္တာမရှိဘဲ အခြားသူ၏ အသားဖြင့် ကိုယ့်အသားကို ထူထဲစေသူသည် အမှန်တကယ် နရကသို့ သွားရသည်ဟု မဟာရိရှီတို့ ကြေညာထားသည်။

Verse 13

त्वं च तस्य प्रभावं मे प्रजल्पसि द्विजो त्तम । विशेषाच्छ्राद्धकृत्ये च तदेवं मम संशयः

ထို့ပြင် သင်သည် အကောင်းဆုံးသော ဒွိဇ၊ ထိုအရာ၏ အာနုဘော်ကို ငါ့အား ပြောပြပါ။ အထူးသဖြင့် ရှရဒ္ဓကိစ္စတွင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ ငါ၏ သံသယ ဖြစ်၏။

Verse 14

भर्तृयज्ञ उवाच । सत्यमेतन्महाभाग मांसं सद्भिर्विगर्हितम् । श्राद्धे प्रयुज्यते यस्मात्तत्तेऽहं वच्मि कारणम्

ဘရ္တൃယဇ္ဉက ပြောသည်– «အို မဟာဘဂ၊ အမှန်ပင် အသားကို သုစရိုက်သူတို့က ရှုတ်ချကြသည်။ သို့သော် ရှရဒ္ဓတွင် အသုံးပြုကြသဖြင့် ထိုအကြောင်းရင်းကို ငါ သင့်အား ပြောမည်»။

Verse 15

यदा चारंभिता सृष्टिर्ब्रह्मणा लोककारिणा । संपूज्य च पितॄन्देवान्नांदीमुखपुरःसरान् । तदा खड्गः समुत्पन्नः पूर्वं वाध्रीणसश्च यः

လောကကိုဖန်ဆင်းသူ ဘြဟ္မာသည် စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်းကို ပထမဦးစွာ စတင်သောအခါ၊ Nāndīmukha များကို ဦးဆောင်စေ၍ ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားတို့ကို စနစ်တကျ ပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက်၊ အရင်ဆုံး khaḍga (ကြံ့) နှင့် vādhṛṇasa တို့ ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 16

ततो ये पितरो दिव्या ये च मानुषसम्भवाः । जगृहुस्ते ततः सर्वे बलिभूतमिवात्मनः

ထို့နောက် ဒေဝီယ ပိတೃများနှင့် လူ့လောကမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ပိတೃများ အားလုံးတို့သည်၊ မိမိတို့အတွက် ရည်စူးသော ဘလိ (ပူဇော်အနုမောဒနာ) ကဲ့သို့ ထိုအရာတို့ကို လက်ခံယူကြ၏။

Verse 17

तानुवाच ततो ब्रह्मा एतौ तु पितरो मया । युष्मभ्यं कल्पितौ सम्यग्बलिभूतौ प्रगृह्यताम्

ထို့နောက် ဘြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—“အို ပိတೃတို့၊ ဤနှစ်ပါးကို သင်တို့အတွက် ငါက သင့်လျော်စွာ သတ်မှတ်ထား၏။ ဘလိ (ပူဇော်အနုမောဒနာ) ဖြစ်လာပြီးသောကြောင့် လက်ခံယူကြပါစေ။”

Verse 18

एताभ्यां परमा प्रीतिर्युष्मभ्यं संभविष्यति । मम वाक्यादसंदिग्धं परमेतौ नरो भुवि

“ဤနှစ်ပါးကြောင့် သင်တို့အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပီတိပျော်ရွှင်မှု ပေါ်ပေါက်လိမ့်မည်။ ငါ၏ မိန့်တော်အရ—သံသယမရှိ—ဤနှစ်ပါးသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သတ္တဝါတို့အနက် အထူးထင်ရှား အမြင့်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။”

Verse 19

नैव संप्राप्स्यते पापं युष्मदर्थंहनन्नपि । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दातव्यं भूतिमिच्छता

“သင်တို့အတွက် ဟန့်တားသတ်ဖြတ်သော်လည်း အပြစ်မရောက်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို လိုလားသူသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ထိုအရာကို ဒါနအဖြစ် ပေးလှူရမည်။”

Verse 20

खड्गवाध्रीणसोद्भूतं मांसं श्राद्धे सुतृप्तिदम् । तौ चापि परमौ दिव्यौ स्वर्गं लोकं गमिष्यतः

ခဋ္ဍဂ (ကြံ့) နှင့် ဝာဓ္ရီဏသ တို့မှ ပေါ်ထွက်သော အသားကို Śrāddha ပူဇော်ရာတွင် သုံးလျှင် အလွန်တရာ ကျေနပ်မှုကို ပေး၏။ ထိုနှစ်ပါးသည် သာလွန်သော ဒိဗ္ဗသတ္တဝါများဖြစ်၍ ကောင်းကင်လောကသို့ သွားရမည်။

Verse 21

श्राद्धदस्य परं श्रेयो भविष्यति सुदुर्लभम् । पितॄणां चाक्षया तृप्तिर्भवेद्द्वादशवार्षिकी

Śrāddha တွင် ပေးလှူသူအတွက် အလွန်ရှားပါးသော အမြင့်ဆုံး ကုသိုလ်ကောင်းကျိုး ပေါ်ပေါက်မည်။ ထို့ပြင် ပိတೃ (Pitṛs) တို့သည် မပျက်မယွင်းသော ကျေနပ်မှုကို ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ရရှိမည်။

Verse 22

एतस्मात्कारणाच्छस्तं मांसमाभ्यां नराधिप । तस्मिन्नहनि नान्यत्र विनियोगोऽस्य कीर्तितः

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် မင်းကြီးရေ၊ ထိုနှစ်မျိုးမှ အသားကို သုံးရန် အမိန့်ထားသည်။ ထိုနေ့၌သာ အသုံးချရမည်ဖြစ်ပြီး အခြားအသုံးအနှုန်း မရှိကြောင်း—ထိုကိစ္စအတွက်သာ ဟောကြားထားသည်။

Verse 23

रोहिताश्व उवाच । अप्राप्तखड्गमांसस्य तथा वाध्रीणसस्य च । कथं श्राद्धं भवेद्विप्र पितॄणां तृप्तिका रकम्

ရိုဟိတာရှွာက ပြော၏—ခဋ္ဍဂ (ကြံ့) အသားနှင့် ဝာဓ္ရီဏသ အသားကို မရနိုင်လျှင်၊ ဗြာဟ္မဏရေ၊ ပိတೃတို့ ကျေနပ်စေမည့် Śrāddha ကို မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်နည်း။

Verse 24

मार्कण्डेय उवाच । मधुना सह दातव्यं पायसं पितृतुष्टये । तेन वै वार्षिकी तृप्तिः पितॄणां चोपजायते

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြော၏—ပိတೃတို့ စိတ်ကျေနပ်စေရန် ပာယသ (နို့ဆန်ပွဲ) ကို ပျားရည်နှင့်အတူ ပူဇော်ပေးရမည်။ ထိုပူဇော်မှုကြောင့် ပိတೃတို့သည် တစ်နှစ်ပြည့် ကျေနပ်မှုကို ရရှိကြသည်။

Verse 25

आजं च पिशितं राजञ्छिशुमारसमुद्भवम् । मांसं प्रतुष्टये प्रोक्तं वत्सरं मासवर्जितम्

အို မင်းကြီး၊ ဆိတ်သားနှင့် ရေတွင်းရှိ śiśumāra မှ ပေါ်လာသော အသားကိုလည်း တစ်နှစ်တာ (တစ်လကို ချန်လှပ်၍) အထူးတလည် ကျေနပ်မှု ပေးသည်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 26

तदभावे वराहस्य दशमासप्रतुष्टिदम् । मांसं प्रोक्तं महाराज पितॄणां नात्र संशयः

ထိုအရာ မရရှိလျှင်၊ အို မဟာမင်းကြီး၊ ဝက်တောသားသည် ဆယ်လတာ ကျေနပ်မှု ပေးသည်ဟု ဆိုထားပြီး၊ ဘိုးဘွားပိတೃတို့အတွက် အကျိုးရှိခြင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 27

आरण्यमहिषोत्थेन तृप्तिः स्यान्नवमासिकी । रुरोश्चैवाष्टमासोत्था एणस्य सप्तमासिका

တောကျွဲသားမှ ကိုးလတာ ကျေနပ်မှု ဖြစ်ပေါ်ပြီး၊ ruru သမင်သားမှ ရှစ်လတာ၊ eṇa သမင်သားမှ ခုနစ်လတာ ဖြစ်သည်။

Verse 28

शम्बरोर्मासषट्कं च शशकस्य तु पञ्चकम् । चत्वारः शल्लकस्योक्तास्त्रयो वा तैत्तिरस्य च

śambara အသားမှ ခြောက်လတာ ကျေနပ်မှု၊ ယုန်သားမှ ငါးလတာ ဖြစ်သည်။ śallaka အသားသည် လေးလတာဟု ဆိုထားပြီး၊ taittira အသားလည်း သုံးလတာ ဖြစ်သည်။

Verse 29

मासद्वयं च मत्स्यस्य मासमेकं कपिञ्जले । नान्येषां योजयेन्मांसं पितृकार्ये कथंचन

ငါးသားသည် နှစ်လတာ ကျေနပ်မှု ပေးပြီး၊ kapiñjala အသားသည် တစ်လတာ ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘွားပိတೃကိစ္စ၌ အခြားသတ္တဝါတို့၏ အသားကို မည်သို့မျှ မသုံးသင့်။

Verse 30

एतेषामेव मांसानि पावनानि नृपोत्तम

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ယခင်ဖော်ပြထားသော ထိုသတ္တဝါတို့၏ အသားသာလျှင် သန့်ရှင်းစေသော အရာဖြစ်သည်။

Verse 31

आनर्त उवाच । कस्मादेते पवित्राः स्युर्येषां मांसं प्रचोदितम् । श्राद्धे च तन्ममाचक्ष्व यथावद्द्विजसत्तम

အာနရတက ပြောသည်—အဘယ်ကြောင့် ဤတို့ကို သန့်ရှင်းဟု မှတ်ယူကြသနည်း၊ အသားကို အကြံပြုထားသော ထိုသတ္တဝါတို့အကြောင်းကို။ သြရာဒ္ဓ (śrāddha) အခမ်းအနားတွင် မည်သို့ဖြစ်သည်ကို၊ အို ဒွိဇတို့အထက်မြတ်သူ၊ မှန်ကန်စွာ ရှင်းပြပါ။

Verse 32

भर्तृयज्ञ उवाच । सृष्टिं प्रकुर्वता तेन पशवो लोककारिणा । खड्गवाध्रीणसादीनां पश्चात्सृष्टाः स्वयंभुवा

ဘဟတ္တရိယဇ္ဉက ပြောသည်—လောကတို့၏ အကျိုးပြုသူ၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော သခင်သည် ဖန်ဆင်းခြင်းကို စတင်ပြုသောအခါ၊ ကြံ့၊ ကျား စသည့် သတ္တဝါတို့ကို ဖန်ဆင်းပြီးနောက် ယဇ္ဉအတွက် သတ္တဝါများကို ထပ်မံ ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 33

एकादशप्रमाणेन ततश्चान्ये नृपोत्तम । अजश्च प्रथमं सृष्टः स तथा मेध्यतां गतः

ထို့နောက် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အခြားသတ္တဝါများကို “တစ်ဆယ့်တစ်” ဟူသော အတိုင်းအတာအရ ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ဆိတ်ကို အရင်ဆုံး ဖန်ဆင်းပြီး ယဇ္ဉအတွက် သန့်ရှင်းသင့်တော်သော (မေဓျ) အဖြစ်လည်း သတ်မှတ်တော်မူ၏။

Verse 34

तथैते प्रथमं सृष्टाः पशवोऽत्र नराधिप । सस्यानि सृजता तेन तिलाः पूर्वं च निर्मिताः

ထိုနည်းတူ အို မင်းကြီး၊ ဤနေရာ၌ ဤသတ္တဝါတို့ကို အစဉ်အလာအစကတည်းက ဖန်ဆင်းထား၏။ ထို့ပြင် သီးနှံများကို ဖန်ဆင်းရာတွင် နှမ်းစေ့ကို အရင်ဆုံး ပြုလုပ်တော်မူ၏။

Verse 35

श्राद्धार्थं व्रीहयः सृष्टा वन्येषु च प्रियंगवः । गोधूमाश्च यवाश्चैव माषा मुद्राश्च वै नृप

ရှရဒ္ဓ အတွက် ဆန်ကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ တောတွင်းသီးနှံများထဲတွင် ပရိယင်ဂုလည်း ပါ၏။ ထို့အပြင် ဂျုံ၊ မုယား(ယဝ)၊ မာෂ(ပဲနက်) နှင့် မုဒ္ဂ(ပဲစိမ်း) တို့လည်း ရှိသည်၊ အရှင်မင်း။

Verse 36

नीवाराश्चापि श्यामाकाः प्रवक्ष्यामि यथाक्रमम् । तृप्तिं मांसेन वाञ्छंति मांसं मांसेन वर्जितम्

နီဝါရနှင့် ရှျာမာက သီးနှံများကိုလည်း အစဉ်လိုက် ငါဖော်ပြမည်။ သူတို့သည် “မာံသ” ဖြင့် တృप्ति ကိုလိုလားကြသော်လည်း “မာံသ” ဟူသည် အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော မာံသမှ ကင်းလွတ်သော အရာဟူ၏။

Verse 37

पुष्पजात्यो यदा सृष्टास्तदा प्राक्छतपत्रिका । सृष्टा तेन च मुख्या सा श्राद्धकर्मणि सर्वदा

ပန်းမျိုးစုံကို ဖန်ဆင်းသောအခါ အရင်ဆုံး ရှတပတ္ရိကာ ပန်းကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ထိုကြောင့်ပင် ၎င်းကို ရှရဒ္ဓ ကర్మ၌ အမြဲတမ်း အဓိကအဖြစ် သတ်မှတ်တော်မူ၏။

Verse 38

धातूनि सृजता तेन रूप्यं सृष्टं स्वयंभुवा । तेन तद्विहितं श्राद्धे दक्षिणायां प्रतृप्तये

သတ္တုများကို ဖန်ဆင်းတော်မူစဉ် အလိုအလျောက်ပေါ်ထွန်းသော သွယ်မ္ဘူက ငွေကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှရဒ္ဓ တွင် ဒက္ခိဏာအဖြစ် သတ်မှတ်၍ လုံးဝပြည့်စုံသော တೃप्ति အတွက် ဖြစ်၏။

Verse 39

राजतेषु च पात्रेषु यद्द्विजेभ्यः प्रदीयते । पितृभ्यस्तस्य नैवाऽन्तो युगान्तेऽपि प्रजायते

ငွေဖြင့်ပြုလုပ်သော ပാത്രများထဲတွင် ဒွိဇများအား ပေးအပ်သမျှ—ထိုပူဇာ/အလှူသည် ပိတೃများအတွက် အဆုံးမရှိ၊ ယုဂအဆုံးတိုင်အောင်ပင် မကုန်ခန်း။

Verse 40

अभावे रूप्यपात्राणां नामापि परिकीर्तयेत् । तुष्यंति पितरो राजन्कीर्तनादपि वै यतः

ငွေခွက်ပန်းကန် မရှိလျှင် အနည်းဆုံး အမည်ကိုပင် ရွတ်ဆိုပါ။ အရှင်ဘုရင်၊ ပိတೃများသည် ထိုသို့ သတိရ၍ ရွတ်ဆိုခြင်းကြောင့်ပင် ပျော်ရွှင်တော်မူကြသည်။

Verse 41

रसांश्च सृजता तेन मधु सृष्टं स्वयंभुवा । तेन तच्छस्यते श्राद्धे पितॄणां तुष्टिदायकम्

အနှစ်သာရများ (ရသ) ကို ဖန်ဆင်းစဉ်၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသူ (သွယံဘူ) ဘြဟ္မာက ပျားရည်ကိုလည်း ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ပျားရည်သည် ရှရဒ္ဓတွင် ချီးမွမ်းခံရပြီး ပိတೃများကို ကျေနပ်စေသည်။

Verse 42

यच्छ्राद्धं मधुना हीनं तद्रसैः सकलैरपि । मिष्टान्नैरपि संयुक्तं तत्पितॄणां न तृप्तये

ပျားရည်မပါသော ရှရဒ္ဓသည် ရသအမျိုးမျိုးနှင့် မုန့်ချိုများပါဝင်သော်လည်း ပိတೃများကို မကျေနပ်စေနိုင်ပါ။

Verse 43

अणुमात्रमपि श्राद्धे यदि न स्याद्धि माक्षिकम् । नामापि कीर्तयेत्तस्य पितॄणां तुष्टये यतः

ရှရဒ္ဓတွင် ပျားရည် အဏုမात्रတောင် မရှိလျှင်လည်း အနည်းဆုံး ထို၏အမည်ကို ရွတ်ဆိုပါ။ အကြောင်းမူကား ပိတೃများ၏ ကျေနပ်မှုကို ဖြစ်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 44

शाकानि सृजता तेन ब्रह्मणा परमेष्ठिनौ । कालशाकं पुरः सृष्टं तेन तत्तृप्तिदायकम्

အမြင့်မြတ်သော အရှင် (ပရမေဋ္ဌင်) ဘြဟ္မာသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဖန်ဆင်းစဉ်၊ အရင်ဆုံး kālaśāka ကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် (ရှရဒ္ဓတွင်) ကျေနပ်မှုကို ပေးစွမ်းသောအရာဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 45

कालं हि सृजता तेन कुतपः प्राग्विनिर्मितः । तस्मात्कुतप काले च श्राद्धं कार्यं विजानता । य इच्छेच्छाश्वतीं तृप्तिं पितॄणामात्मनः सुखम्

အချိန်ကို ဖန်ဆင်းသောအခါ၊ မင်္ဂလာကာလ «ကူတပ» ကို အရင်ဆုံး စီမံဖန်တီးထား၏။ ထို့ကြောင့် သိမြင်သူသည် ကူတပကာလ၌ «ရှရဒ္ဓ» ကို ပြုလုပ်သင့်သည်—ပိတೃတို့၏ အမြဲတမ်းတင်းတိမ်မှုနှင့် မိမိ၏ ချမ်းသာကို လိုလားလျှင်။

Verse 46

वीरुधः सृजता तेन विधिना नृपसत्तम । दर्भास्तु प्रथमं सृष्टाः श्राद्धार्हास्तेन ते स्मृताः

အို မင်းမြတ်တို့အထက်ဆုံးရေ၊ ထိုစီမံသူက အပင်များကို စည်းကမ်းတကျ ဖန်ဆင်းသောအခါ ဒರ್ಭာမြက်ကို အရင်ဆုံး ဖန်ဆင်းခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ဒર્ભာသည် «ရှရဒ္ဓ» အတွက် အထူးသင့်တော်သည်ဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 47

श्राद्धार्हान्ब्राह्मणांस्तेन सृजता पद्मयोनिना । दौहित्राः प्रथमं सृष्टाः श्राद्धार्हास्तेन ते स्मृताः

ပဒ္မယောနိဖြစ်သော ဘြဟ္မာက «ရှရဒ္ဓ» အတွက် သင့်တော်သော ဗြာဟ္မဏများကို ဖန်ဆင်းရာတွင် «ဒေါဟိတရ» (သမီး၏သား) ကို အရင်ဆုံး ဖန်ဆင်းခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို «ရှရဒ္ဓ» အတွက် အထူးအရည်အချင်းရှိသူများဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 48

अपि शौचपरित्यक्तं हीनांगाधिकमेव वा । दौहित्रं योजयेच्छ्राद्धे पितॄणां परितुष्टये

ဒေါဟိတရသည် ပူဇော်ပွဲဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းမှု မပြည့်စုံသော်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်အင်္ဂါ ချို့တဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် ပိုလွန်ခြင်း ရှိသော်လည်းကောင်း၊ ပိတೃတို့ အပြည့်အဝ တင်းတိမ်စေရန် «ရှရဒ္ဓ» တွင် သမီး၏သားကို ထည့်သွင်းသင့်သည်။

Verse 49

पशून्विसृजता तेन पूर्वं गावो विनिर्मिताः । तेन तासां पयः शस्तं श्राद्धे सर्पिर्विशेषतः

တိရစ္ဆာန်များကို ဖန်ဆင်းသောအခါ အရင်ဆုံး နွားများကို ဖန်ဆင်းခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် နွားနို့သည် «ရှရဒ္ဓ» တွင် အသုံးပြုရန် ချီးမွမ်းခံရပြီး အထူးသဖြင့် ဂီ (ghee) သည် ထူးကဲ၏။

Verse 50

तस्माच्छ्राद्धे घृतं शस्तं प्रदत्तं पितृतुष्टये

ထို့ကြောင့် Śrāddha ပူဇော်ပွဲ၌ ဂျီ (ghṛta) ကို ပူဇော်ခြင်းသည် အထူးကောင်းမွန်၍ Pitṛ များကို စိတ်ကျေနပ်စေသည်။

Verse 51

प्रजाश्च सृजता तेन पूर्वं दृष्टा द्विजोत्तमाः । तस्मात्प्रशस्तास्ते श्राद्धे पितृतृप्तिकराः सदा

သူသည် သတ္တဝါများကို ဖန်ဆင်းစဉ် အရင်ဆုံး တွေ့မြင်ရသူများမှာ ဒွိဇိုတ္တမ (dvijottama) — နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် Śrāddha တွင် သူတို့ကို ချီးမွမ်းပူဇော်ကြပြီး Pitṛ များကို အမြဲတမ်း ကျေနပ်စေသည်။

Verse 52

देवांश्च सृजता तेन विश्वेदेवाः कृताः पुरः । तेन ते प्रथमं पूज्याः प्रवृत्ते श्राद्धकर्मणि

သူသည် ဒေဝတားများကို ဖန်ဆင်းရန် စတင်သည့်အခါ Viśvedevā များကို အရင်ဆုံး ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် Śrāddha ကర్మကို စတင်ရာတွင် သူတို့ကို အရင်ဆုံး ပူဇော်ရမည်။

Verse 53

ते रक्षंति ततः श्राद्धं यथावत्परितर्पिताः । छिद्राणि नाशयंति स्म श्राद्धे पूर्वं प्रपूजिताः

သူတို့ကို ပူဇော်အပ်နှံ၍ သင့်တော်စွာ ကျေနပ်စေပြီးနောက် Śrāddha ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြသည်။ Śrāddha တွင် အရင်ဆုံး ပူဇော်ခံရသောကြောင့် အပြစ်အနာအဆာနှင့် ချို့ယွင်းချက်များကို ဖျက်ဆီးပယ်ရှားကြသည်။

Verse 54

एतैर्मुख्यतमैः सृप्तैः फूरा श्राद्धं विनिर्मितम् । स्वयं पितामहेनैव ततो देवा विनिर्मिताः

ဤအဓိကအမြတ်ဆုံးတို့ကို သင့်တော်စွာ ကျေနပ်စေပြီးနောက် Śrāddha ၏ ပြည့်စုံသောပုံစံကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် Pitāmaha — ဘြဟ္မာ (Brahmā) ကိုယ်တိုင်က အခြားဒေဝတားများကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။

Verse 55

तेन ते सर्वलोकेषु गताः ख्यातिं पुरा नृप

ထိုအကြောင်းကြောင့် အရှင်မင်းကြီး၊ သူတို့သည် ရှေးကတည်းက လောကအပေါင်းတို့တွင် ကျော်ကြားမှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

Verse 56

एतच्छ्राद्स्य सत्रत्वं मया ते परिकीर्तितम् । पितॄणां परमं गुह्यं दत्तस्याक्षयकारकम्

ထို့ကြောင့် ဤ Śrāddha ၏ “satra ကဲ့သို့သော” သဘောသဘာဝကို မင်းကြီးအား ငါ ကြေညာပြောကြားပြီးပြီ။ ၎င်းသည် Pitṛ များအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်၍ ထိုတွင် ပေးလှူသမျှ၏ ကုသိုလ်ကို မပျက်မယွင်း အကျိုးဖြစ်စေသည်။

Verse 57

यश्चैतत्कीर्तयेच्छ्राद्धे क्रियमाणे नृपोत्तम । विप्राणां भोक्त्तुकामानां तच्छ्राद्धं त्वक्षयं भवेत्

အရှင်မင်းမြတ်၊ Śrāddha ကို ဆောင်ရွက်နေစဉ်—ဗြာဟ္မဏများ စားသုံးရန် ပြင်ဆင်နေချိန်—ဤကို ရွတ်ဆိုသူသည် ထို Śrāddha ၏ အကျိုးကို မပျက်မယွင်း အမြဲတည်စေသည်။

Verse 58

यश्चैतच्कृणुयाद्राजन्सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । विहितस्य भवेत्पुण्यं यच्छ्राद्धस्य तदाप्नुयात्

အရှင်မင်းကြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းမှန်ကန်စွာဖြင့် ဤကို ဆောင်ရွက်သူသည် သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်သော Śrāddha ၏ ကုသိုလ်ကို ရရှိမည်။ အမှန်တကယ် ထို Śrāddha ပေးအပ်ရန် ရည်ရွယ်သည့် အကျိုးကို ပြည့်စုံစွာ ရယူမည်။

Verse 221

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे सृष्ट्युत्पत्तिकालिकब्रह्मोत्सृष्टश्राद्धार्हवस्तुपरिगणनवर्णनं नामैकविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် Śrī Skanda Mahāpurāṇa အတွင်း၊ အပိုဒ် ၈၁,၀၀၀ ပါဝင်သော စံဟိတာ၌၊ ဆဋ္ဌမ Nāgara-khaṇḍa တွင်၊ Hāṭakeśvara သန့်ရှင်းဒေသ၏ မာဟာတ္မယာ၌၊ Śrāddha-kalpa အပိုင်းရှိ အခန်း ၂၂၁ သည် “ဖန်ဆင်းချိန်၌ ဘြဟ္မာက သင်ကြားသော Śrāddha အတွက် သင့်လျော်သော ပစ္စည်းများကို ရေတွက်ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် ဤနေရာတွင် ပြီးဆုံး၏။