Adhyaya 214

Verse 1

सूत उवाच । तथान्योपि च तत्रास्ति विश्वामित्रप्रतिष्ठितः । गणनाथो द्विजश्रेष्ठाः सर्वसिद्धिप्रदो नृणाम्

စူတက ပြောသည်—“ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ ဝိශ්ဝာမိတ္ရက တည်ထောင်ထားသော အခြားသော (ဒေဝတာ) တစ်ပါးလည်း ရှိသည်—ဂဏနာထ ဖြစ်၏။ အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ သူသည် လူတို့အား အောင်မြင်မှု အားလုံးကို ပေးတတ်၏။”

Verse 2

माघमासे चतुर्थ्यां च शुक्लायां पूजयेत्तु यः । स च संवत्सरं यावत्सर्वै विघ्नैर्विमुच्यते ओ

မాఃဃလတွင် သုက္ကပက္ခ စတုထ္ထီနေ့၌ ထိုဘုရားကို ပူဇော်သူသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အတားအဆီးအားလုံးမှ လွတ်ကင်းရ၏။

Verse 3

ऋषय ऊचुः । गणनाथस्य चोत्पत्तिं सांप्रतं सूत नो वद । कथमेष समुत्पन्नः किं माहात्म्यः प्रकीर्तितः

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– «ယခု၊ အို စူတာ၊ ဂဏနာထ၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို ပြောပါ။ သူသည် မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း၊ သူ၏ မဟာတ్మယ (ဂုဏ်မဟာ) ကို မည်သို့ ချီးမြှောက်ထားသနည်း»

Verse 4

सूत उवाच । एष चोत्पादितो गौर्या निजांगमलतः स्वयम् । क्रीडार्थं मानुषैरंगैर्मातंगाननशोभितः

စူတာက ဆိုသည်– ဤသူသည် ဂေါရီမယ်တော်က မိမိ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများမှ အညစ်အကြေးကို ယူကာ ကိုယ်တိုင် ဖန်ဆင်းထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ကစားပျော်ရန်အတွက် လူသဏ္ဌာန် အင်္ဂါများဖြင့် ပြုလုပ်ကာ ဆင်မျက်နှာဖြင့် တင့်တယ်လှပစေ하였다။

Verse 5

चतुर्हस्तसमोपेत आखुवाहनगस्तथा । कुठारहस्तश्च तथा मोदकाशनतोषकृत्

လက်လေးဖက်ပါရှိ၍ ကြွက်ကို ယာဉ်အဖြစ် စီးနင်းတော်မူ၏။ လက်၌ ပုထာရ (ပုဆိန်) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မိုဒကာကို စားသုံးခြင်းဖြင့် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။

Verse 6

सर्वसिद्धिप्रदो लोके भक्तानां च विशेषतः । एष पूर्वं प्रभोः कार्ये संग्रामे तारकामये

လောက၌ အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) အားလုံးကို ပေးသနားတော်မူသူဖြစ်၍ အထူးသဖြင့် भक्त များအတွက် ဖြစ်သည်။ ယခင်က သခင်ဘုရား၏ အမှုတော်၌ တာရကာနှင့် ဆက်စပ်သော စစ်ပွဲတွင်—

Verse 7

संग्राममकरोद्रौद्रं न कृतं यच्च केनचित् । निहता दानवाः सर्वे संख्यया परिवर्जिताः

သူသည် မည်သူမျှ မပြုဖူးသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲ하였다။ ဒာနဝများ အားလုံးသည် ရေတွက်မရအောင် သတ်ဖြတ်ခံရ하였다။

Verse 8

ततः शक्रेण तुष्टेन प्रोक्तः संग्रामभूमिपः । क्षत विक्षतसर्वांगो रुधिरेण परिप्लुतः

ထို့နောက် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သော သက္ကရာ (အိန္ဒြ) သည် စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ့အား မိန့်ကြား하였다။ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး ခုတ်ထိဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ သွေးဖြင့် စိုစွတ်နေ하였다။

Verse 9

अस्मदर्थे त्वया युद्धं यत्कृतं सुगजानन । निहता दानवाः सर्वे संख्यया परिवर्जिताः

«ကျွန်ုပ်တို့အတွက်ပင်၊ မြတ်သော ဆင်မျက်နှာရှင်၊ သင်သည် ဤစစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲခဲ့သည်။ ဒာနဝများ အားလုံးသည် ရေတွက်မရအောင် သတ်ဖြတ်ခံရပြီ» ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 10

तस्मात्त्वं सर्वदेवानामपि पूज्यो भविष्यसि । किंपुनर्मानुषाणां च ये नित्यं विघ्नसंप्लुताः

«ထို့ကြောင့် သင်သည် နတ်တို့အားလုံးကပင် ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အတားအဆီးများဖြင့် အမြဲတမ်း ထိခိုက်နေသော လူသားတို့အတွက်တော့ မဆိုလိုတော့ဘူး» ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 11

ये त्वां संपूजयिष्यंति कार्यारंभेषु सर्वतः । कार्यसिद्धिर्न संदेहस्तेषां भूयाद्गिरा मम

«မည်သည့်လုပ်ငန်းကိုမဆို စတင်ရာတွင် သင့်ကို ပူဇော်ကြမည့်သူတို့အတွက်—သံသယမရှိ—သူတို့၏ အလုပ်ကိစ္စများ အောင်မြင်လိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ငါ၏ ကတိစကား» ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 12

एवमुक्त्वा सहस्राक्षो विससर्जाथ तं तदा । संमान्य बहुमानेन गौरीशंकरपार्श्वतः

ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသော အိန္ဒြာသည် ထိုသူကို ထိုခဏ၌ ပြန်လွှတ်လိုက်၍၊ ဂေါရီနှင့် ရှင်ကရာ၏ အနား၌ အလွန်ကြည်ညိုလေးစားစွာ ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။

Verse 13

अयमर्थः पुरा पृष्टो रोहिताश्वेन धीमता । सर्वविप्रविनाशार्थं मार्कंडेयं महामुनिम्

ဤအကြောင်းအရာကို ယခင်က ဉာဏ်ပညာရှိသော ရိုဟိတာရှွာက မဟာမုနိ မာရကဏ္ဍေယကို မေးမြန်းခဲ့ပြီး၊ ဗြာဟ္မဏအားလုံး ပျက်စီးခြင်းကို တားဆီးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

Verse 14

तमेवार्थं महाभागाः कथयिष्ये यथार्थतः । तच्छृणुध्वं पुरावृत्तं सर्वं सर्वे समाहिताः

ထိုအကြောင်းအရာကိုပင်၊ ကံကောင်းသူတို့ရေ၊ အမှန်အတိုင်း ငါပြောမည်။ ထို့ကြောင့် အားလုံးစိတ်တည်ငြိမ်စွာ အတိတ်ကဖြစ်ရပ်အကုန်လုံးကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 15

रोहिताश्व उवाच । भगवन्नत्र ये मर्त्याः सर्वे विघ्नसमन्विताः । शुभकृत्येषु सर्वेषु जायंते शुचयोऽपि च

ရိုဟိတာရှွာက မိန့်ဆိုသည်—အရှင်ဘုရား၊ ဤနေရာရှိ လူသားတို့အားလုံးသည် အတားအဆီးများနှင့် ပြည့်နှက်နေကြပါသည်။ ကောင်းမြတ်သော အလုပ်အကိုင်တိုင်းတွင်ပင် အတားအဆီးများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ သန့်ရှင်းသူတို့အတွက်တောင် ဖြစ်ပေါ်တတ်ပါသည်။

Verse 16

प्रारब्धेषु च कार्येषु धर्मजेषु विशेषतः । तानि विघ्नानि जायन्ते यैस्तत्कार्यं न सिध्यति

အထူးသဖြင့် ဓမ္မမှ ပေါက်ဖွားသော လုပ်ငန်းများတွင်၊ အလုပ်စတင်ပြီးနောက် ထိုအတားအဆီးများ ပေါ်ပေါက်လာ၍ ရည်ရွယ်သည့် ကိစ္စ မအောင်မြင်စေတတ်ပါသည်။

Verse 17

तस्माद्विघ्नविनाशाय किंचिन्मे व्रतमा दिश । व्रतं वा नियमो वाऽथ तपो वा दानमेव च

ထို့ကြောင့် အတားအဆီးများ ပျက်စီးစေရန် အကျွန်ုပ်အား အနည်းငယ်သော အကျင့်တရားတစ်ရပ်ကို ညွှန်ကြားပါ—ဝရတ (သစ္စာကတိ) ဖြစ်စေ၊ နိယမ (စည်းကမ်း) ဖြစ်စေ၊ တပ (တပဿ) ဖြစ်စေ၊ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) ဖြစ်စေ။

Verse 18

सकृच्चीर्णेन येनात्र यावज्जीवति मानवः । तावन्न जायते विघ्नमाजन्ममरणांतिकम्

ဤနေရာ၌ တစ်ကြိမ်သာ ကျင့်ဆောင်လျှင်ပင် လူတစ်ဦးသည် အသက်ရှင်သမျှကာလပတ်လုံး မွေးဖွားခြင်းမှ သေဆုံးခြင်း၏ အဆုံးတိုင်အောင် အတားအဆီး မကြုံရ။

Verse 19

मार्कण्डेय उवाच । अत्र ते कीर्तयिष्यामि सर्वविघ्नविनाशनम् । व्रतं सर्वगुणोपेतं सर्वपापप्रणाशनम् । विश्वामित्रेण सञ्चीर्णं यत्पुरा भावितात्मना

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်—ဤနေရာ၌ အတားအဆီးအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ဝရတတစ်ရပ်ကို သင်တို့အား ငါကြေညာမည်။ ၎င်းသည် သီလဂုဏ်အပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံ၍ အပြစ်အားလုံးကို ပယ်ဖျက်သည်။ ယခင်က စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းသန့်စင်ထားသော ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ကျင့်ဆောင်ခဲ့သည့် ဝရတပင် ဖြစ်သည်။

Verse 20

विश्वामित्र इति ख्यातो गाधिपुत्रः प्रतापवान् । वसिष्ठेन समं तस्य वैरमासीन्महात्मनः

သူသည် ဂါဓိ၏ သားတော် အင်အားကြီးသော ဝိශ්ဝာမိတ္တရဟု ကျော်ကြားခဲ့သည်။ ထိုမဟာသတ္တဝါနှင့် ဝသိဋ္ဌတို့အကြား ရန်ငြိုး ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။

Verse 21

ब्राह्मण्यार्थे न सम्प्रोक्तः कथंचित्स महातपाः । ब्राह्मणस्त्वं वसिष्ठेन ततो वैरमजायत

သူသည် မဟာတပဿဝင် ဖြစ်သော်လည်း ဗြာဟ္မဏအဆင့်အရေး၌ ဝသိဋ္ဌက “သင်သည် ဗြာဟ္မဏ” ဟု မည်သို့မျှ မအတည်ပြုခဲ့။ ထိုကြောင့်ပင် ရန်ငြိုး ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 22

रोहिताश्व उवाच । कस्मान्न प्रोक्तवान्विप्रो वसिष्ठस्तु कथंचन । ब्राह्मणः स परं प्रोक्तोब्रह्मादिभिरपि स्वयम्

ရိုဟိတာရှွာက ဆို၏—အဘယ်ကြောင့် ရှင်ဝသိဋ္ဌ မည်သို့မျှ သူ့ကို ဗြာဟ္မဏဟု မကြေညာခဲ့သနည်း။ အကြောင်းမူ သူသည် ဗြာဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ကပင် ကိုယ်တိုင် အမြင့်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏဟု ကြေညာထားသူ ဖြစ်၏။

Verse 23

मार्कण्डेय उवाच । क्षत्रियश्च स्थितः पूर्वं विश्वामित्रो महीपतिः । मृगयासु परिभ्रांतो वसिष्ठस्य तदाऽश्रमम् । प्रविष्टः क्षुत्पिपासार्त्तः स तेनाथ प्रपूजितः

မာရ္ကဏ္ဍေယက ဆို၏—အတိတ်ကာလ၌ က္ෂတ္တရိယအဖြစ် တည်ရှိသော မဟာဘုရင် ဝိශ්ဝာမိတ္တရသည် မုဆိုးလိုက်လံသွားရင်း ဝသိဋ္ဌ၏ အာရှရမ်သို့ ဝင်ရောက်လာ၏။ ဗိုက်ဆာရေငတ်ဒုက္ခခံနေရသော်လည်း ဝသိဋ္ဌက ဧည့်ဝတ်ပြု၍ သင့်တော်စွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခဲ့၏။

Verse 24

तस्यासीन्नन्दिनीनाम धेनुः कामदुघा सदा । सा सूते वाञ्छितं सद्यो यद्वसिष्ठोऽभिवाञ्छति

သူ့ထံတွင် နန္ဒိနီဟု အမည်ရသော နွားမတစ်ကောင် ရှိ၏။ ထိုနွားမသည် အမြဲတမ်း ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော ကာမဓေနု ဖြစ်ပြီး၊ ဝသိဋ္ဌ ဆန္ဒရှိသမျှကို ချက်ချင်း ထုတ်ပေးနိုင်၏။

Verse 25

तत्प्रभावात्स भूपालः सभृत्यबलवाहनः । तेन तृप्तिपरा नीतो मिष्टान्नैर्विविधैस्ततः

ထိုနွားမ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဘုရင်သည် အမှုထမ်းများ၊ စစ်တပ်နှင့် စီးနင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့်အတူ မျိုးစုံသော ချိုမြိန်ကောင်းမွန်သည့် အစားအစာများဖြင့် အပြည့်အဝ ကျေနပ်စွာ စားသောက်ရ၏။

Verse 26

पार्थिवोऽयमिति ज्ञात्वा ह्यर्घ्याद्यैर्भोजनैः स च । सोऽपि दृष्ट्वा प्रभावं तं सर्वं धेनोश्च संभवम् । प्रार्थयामास तां मूल्यैर्गजवाजिसमु द्भवैः

သူသည် “ဤသူမှာ ဘုရင်ဖြစ်သည်” ဟု သိမြင်ကာ အर्घ்ய စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် အစားအစာတို့ဖြင့် ဂုဏ်ပြုခဲ့၏။ ဘုရင်လည်း ထိုအံ့ဩဖွယ် အာနုဘော်ကို မြင်၍ အရာအားလုံးသည် နွားမမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို သိသဖြင့် ဆင်မြင်းတို့ဖြင့် တန်ဖိုးပေးမည်ဟု ဆိုကာ ထိုနွားမကို တောင်းခံလေ၏။

Verse 27

न ददौ स तदा विप्रः साम्ना दानेन वा पुनः । भेदेन च ततो दण्डं योजयामास वै नृपः

ထိုအခါ ဗြာဟ္မဏသည် မိမိသဘောတူညီစေခြင်းဖြင့်လည်း မပေး၊ လက်ဆောင်ပေးခြင်းဖြင့်လည်း မပေးခဲ့။ ထို့ကြောင့် မင်းသည် အင်အားသုံး၍ အပြစ်ဒဏ် ချမှတ်ရန် စီမံ하였다။

Verse 28

कालयामास तां धेनुं ततः कोपात्स पार्थिवः

ထို့နောက် မင်းသည် ဒေါသထွက်၍ ထိုနွားကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

Verse 29

साऽब्रवीन्नीयमानाऽथ वसिष्ठं किं त्वया विभो । दत्ताहमस्य नृपतेर्यन्मां नयति यत्नतः

သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် နန္ဒိနီက ဝသိဋ္ဌအား ပြောသည်– “အို အရှင်၊ သင်ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း။ ဤမင်းထံသို့ ကျွန်မကို ပေးအပ်ထားသလော၊ ထို့ကြောင့် သူသည် အားထုတ်ကာ ကျွန်မကို ခေါ်သွားနေသလား”

Verse 30

वसिष्ठ उवाच । न मया त्वं महाभागे दत्ता चास्य महीपतेः । बलान्नयति यद्येष तस्माद्युक्तं समाचर

ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်– “အို ကံကောင်းသူမ၊ ငါသည် မင်းထံသို့ သင့်ကို မပေးအပ်ခဲ့။ ဤသူက အင်အားဖြင့် ခေါ်သွားလျှင် သင့်လျော်သည့်အရာကို ပြုလုပ်လော့”

Verse 31

तच्छ्रुत्वा कोपसंयुक्ता नन्दिनी धेनुरुत्तमा । जृंभां चकार तत्सैन्यं समुद्दिश्य नृपोद्भवम्

ဤစကားကို ကြားသော် နန္ဒိနီ အထူးမြတ်သော နွားမသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မင်း၏ စစ်တပ်ကို ရည်ညွှန်း၍ အင်အားကြီးသော အံ့ဖွယ်ပေါ်ထွန်းမှုကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 32

धूमावर्तिस्ततो जाता तस्या वक्त्रात्ततः परम् । ततो ज्वाला महारौद्रास्ततो योधाः सहस्रशः

ထို့နောက် သူမ၏ပါးစပ်မှ မီးခိုးလှိုင်းဝဲတစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ် ရက်စက်သော မီးလျှံကြီးများ ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် စစ်သူရဲများ အထောင်ချီ ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 33

नानाशस्त्रधरा रौद्रा यमदूता यथा च ते । पुलिन्दा बर्बराभीराः किराता यवनाः शकाः

လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ယမမင်း၏တမန်များကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသောသူတို့ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုအခါ ပုလိန္ဒ၊ ဘာဗ္ဗရ၊ အာဘီရ၊ ကိရာတ၊ ယဝန၊ သက တို့ ပေါ်လာကြ၏။

Verse 34

ते प्रोचुस्तां वदास्माकं कस्मात्सृष्टा वयं शुभे

သူတို့က သူမအား ပြောကြ၏– “မင်္ဂလာရှိသော မိခင်မ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပါ—အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖန်ဆင်းခဲ့သနည်း?”

Verse 35

नन्दिन्युवाच । एते मां ये बलात्पापा नयंति नृपसेवकाः । तान्निघ्नन्तु समादेशान्नान्यद्वांछामि किंचन

နန္ဒိနီက ပြော၏– “ဤဘုရင်၏အမှုထမ်း အပြစ်သားတို့သည် အင်အားသုံး၍ ငါ့ကို ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။ အမိန့်အတိုင်း သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ကြစေ။ ငါသည် အခြားအရာ မလိုလားပါ။”

Verse 36

ततस्तैस्तस्य तत्सैन्यं विश्वामित्रस्य सूदितम् । युध्यमानं महाराज दशरात्रेण संयुगे

ထို့နောက် သူတို့ကြောင့် ဗိශ්ဝာမိတ္တရ၏ စစ်တပ်သည် စစ်ပွဲအတွင်း ချေမှုန်းခံရ၏။ အို မဟာဘုရင်၊ တိုက်ပွဲသည် ဆယ်ညတိုင်တိုင် ဆက်လက်ပြင်းထန်ခဲ့၏။

Verse 37

विश्वामित्रोऽपि तद्दृष्ट्वा ब्राह्म्यं बलमनुत्तमम् । प्रतिज्ञामकरोत्तत्र तारेण सुस्वरेण च

ဝိශ්ဝာမိတ္တရလည်း ဗြာဟ္မဏ္ယ၏ မလွန်ကဲသော အင်အားကို မြင်၍ ထိုနေရာ၌ အသံရှင်းလင်း၍ သံလွင်သံမြည်ဖြင့် ကတိသစ္စာ ပြုလေ၏။

Verse 38

अथाहं संभविष्यामि ब्राह्मणो नात्र संशयः । ममापि जायते येन प्रभावश्चेदृशोऽद्भुतः

«ယခုမှစ၍ ငါသည် ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်မည်—သံသယမရှိ—ငါ့အတွက်လည်း ထိုကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ် ဓမ္မအာနုဘော် ပေါ်ထွန်းစေရန်» ဟု ဆို၏။

Verse 39

तस्मात्तपः करिष्यामि यदसाध्यं सुरैरपि । स्वपुत्रं स्वे पदे धृत्वा ततश्चक्रे तपो महत्

«ထို့ကြောင့် ငါသည် နတ်တို့ပင် မရနိုင်သော တပဿာကို ပြုမည်» ဟု ဆို၏။ မိမိသားကို မိမိနေရာ၌ ထားပြီးနောက် တပဿာကြီးကို စတင်ပြုလေ၏။

Verse 40

ब्राह्मण्यार्थं महारौद्रं सुमहद्दुष्करं तपः । ब्राह्मण्यं तेन नैवाप्तं वैलक्ष्यं परमं गतः

ဗြာဟ္မဏ္ယကို ရရန်အတွက် အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ အလွန်ကြီးမားကာ ခက်ခဲသော တပဿာကို ပြုလေ၏။ သို့ရာတွင် ထိုတပဿာဖြင့် ဗြာဟ္မဏ္ယကို မရခဲ့ဘဲ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းသို့ ကျရောက်လေ၏။

Verse 41

ततः कैलासमासाद्य देवदेवं महेश्वरम् । सम्यगाराधयामास गौरीयुक्तं महेश्वरम्

ထို့နောက် ကైలാസသို့ ရောက်ရှိ၍ နတ်တို့၏နတ် မဟေရှ్వరကို—ဂေါရီနှင့် ပေါင်းစည်းတော်မူသော မဟေရှ్వరကို—မှန်ကန်စွာ ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလေ၏။

Verse 42

अहं तपः करिष्यामि ब्राह्मण्यस्य कृते प्रभो । त्वदीये पर्वतश्रेष्ठे कैलासे शरणं गतः

အရှင်ဘုရား၊ ဗြာဟ္မဏ္ယ၏အကျိုးအတွက် တပဿာကို ကျွန်ုပ်ပြုမည်။ အရှင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးတောင် ကိုင်လာသ၌ ခိုလှုံရန် ရောက်လာပါပြီ။

Verse 43

तस्माद्विघ्नस्य मे रक्षां देवदेवः प्रयच्छतु । यथा नो नाशमायाति तपः सर्वं कृतं महत्

ထို့ကြောင့် ဒေဝဒေဝတော်သည် အတားအဆီးတို့မှ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပေးပါစေ။ ကျွန်ုပ်ပြုထားသော ကြီးမြတ်သည့် တပဿာအားလုံး မပျက်စီးစေရန် ဖြစ်ပါစေ။

Verse 44

श्रीभगवानुवाच । शुद्ध्यर्थं चैव यत्कार्यं कार्येस्मिन्नृपसत्तम । विनायकसमुद्भूतां तत्त्वं पूजां समाचर

မြတ်စွာဘုရားက မိန့်တော်မူသည်— “အရှင်မင်းမြတ်၊ ဤလုပ်ငန်း၌ သန့်စင်ခြင်းအတွက် ဗိနာယက (ဂဏေရှ) ၏ တတ္တဝမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်လော့။”

Verse 45

येन ते जायते सिद्धिः सम्यग्ब्राह्मण्यसंभवा

ထိုပူဇော်မှုကြောင့် သင်သည် စိဒ္ဓိ—မှန်ကန်သော ဗြာဟ္မဏ္ယနှင့် သန့်ရှင်းမှုမှ ပေါ်ထွန်းသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 46

विश्वामित्र उवाच । तद्वदस्व सुरश्रेष्ठ तथा तस्य करोम्यहम् । पूर्वं पूजां गणेशस्य सर्वविघ्नप्रशान्तये

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်— “အို ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ထိုအကြောင်းကို မိန့်ကြားပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ထိုအတိုင်း ပြုမည်။ အရင်ဆုံး အတားအဆီးအားလုံး ငြိမ်းစေရန် ဂဏေရှကို ပူဇော်မည်။”

Verse 47

श्रीभगवानुवाच । एष गौर्या पुरा कृत्वा निजांगोद्वर्तनं कृतः । निर्मलेन कृतः पश्चान्नराकारश्चतुर्भुजः

ဘုရားရှင်မိန့်တော်မူသည်– “ရှေးကာလ၌ ဂေါရီဒေဝီသည် မိမိကိုယ်အင်္ဂါများကို လိမ်းပွတ်ရာမှ ထွက်သော အမှုန့်ပျစ်ကို ယူ၍ သူ့ကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုသန့်ရှင်းသော အရာမှ လူသဏ္ဌာန်ဖြစ်၍ လက်လေးဖက်ရှိသူအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ하였다။”

Verse 49

ततोऽहमनया प्रोक्तः सजीवः क्रियतामयम् । पुत्रको मे यथा भावी लोके पूज्य तमो विभो

“ထို့နောက် နာမတော်မိမိက ငါ့အား ပြောကြားသည်– ‘ဤသူကို အသက်ဝင်အောင် ပြုလုပ်ပါ။ ငါ၏သားဖြစ်စေပါ၊ လောက၌လည်း ပူဇော်ခံရပါစေ၊ အို အရှင်ကြီး။’”

Verse 50

ततो मयापि संस्पृष्टः सृष्टिसूक्तेन पार्थिव । जीवसूक्तेन सम्यक्स प्राणवान्समजायत

“ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ ငါလည်း သူ့ကို ‘စೃષ્ટိ-သုတ်က’ ဖြင့် ထိတွေ့၍၊ ထို့ပြင် ‘ဇီဝ-သုတ်က’ ဖြင့် မှန်ကန်စွာ ထိတွေ့ကာ၊ ထို့ကြောင့် အသက်ရှူသက်ဝင်သောသူ ဖြစ်လာ하였다။”

Verse 51

ततो मया प्रहृष्टेन प्रोक्ता देवी हिमाद्रिजा । चतुर्थीदिवसे प्राप्ते मयाऽद्यायं विनिर्मितः

“ထို့နောက် ငါ ဝမ်းမြောက်လျက် ဟိမာလယတောင်၏ သမီးတော် ဒေဝီအား မိန့်ကြား하였다– ‘စတုရ္ထီနေ့ ရောက်လာသောအခါ ဤသူကို ယနေ့ ငါက သင့်လျော်စွာ ဖန်ဆင်းထုတ်ပေါ်စေပြီးပြီ။’”

Verse 52

पुत्रस्तव महाभागे जीवसूक्तप्रभावतः । एष सर्वागणानां च मदीयानां सुरेश्वरि । भविष्यति सदाऽध्यक्ष स्तस्माच्च गणनायकः

“အို ကံကောင်းလှသော ဒေဝီ၊ ‘ဇီဝ-သုတ်က’ ၏ အာနုభာဝကြောင့် ဤသူသည် သင်၏သား ဖြစ်လိမ့်မည်။ အို နတ်ဘုရင်မ၊ ငါ၏ ဂဏများ အားလုံး၏ အမြဲတမ်း ကြီးကြပ်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်; ထို့ကြောင့် ‘ဂဏနာယက’ ဟု ခေါ်ကြလိမ့်မည်။”

Verse 53

पठ्यमानेन यश्चैनं जीवसूक्तेन सुन्दरि । पूजयिष्यति सद्भक्त्या चतुर्थीदिवसे शुभे

အို လှပသောမိန်းကလေးရေ၊ «ဇီဝ-သုက္တ» ကို ရွတ်ဖတ်နေစဉ်၊ မင်္ဂလာရှိသော စတုර්ထီနေ့တွင် စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် သူ့ကို ပူဇော်သူမည်သူမဆို…

Verse 54

तस्य सर्वेषु कृत्येषु सर्वविघ्रानि कृत्स्नशः । प्रयास्यंति क्षयं देवि तमः सूर्योदये यथा

သူ့အတွက် လုပ်ငန်းကိစ္စအားလုံးတွင် အတားအဆီးအားလုံးသည် အကုန်လုံး ပျက်ကွယ်သွားမည်၊ အို ဒေဝီ၊ နေထွက်ချိန်တွင် အမှောင်ပျောက်သကဲ့သို့။

Verse 55

नमो लंबोदरायेति नमो गणविभो तथा । कुठारधारिणे नित्यं तथा वाक्संगताय च

«လမ္ဗောဒရာ» အား နမော၊ «ဂဏဝိဘု» အားလည်း နမော။ ကုဋာရ (တံစဉ်/တူရိယ) ကို ကိုင်ဆောင်သူအား အစဉ်နမော၊ ထို့ပြင် ဝါက် (စကား) ကို သဟဇာတဖြစ်စေ၍ စနစ်တကျဖြစ်စေသူအားလည်း နမော။

Verse 56

नमो मोदकभक्षाय नमो दन्तैकधारिणे

မိုဒကကို စားသုံးသူအား နမော၊ တစ်ချောင်းတည်းသော သွားတံ (တစ်စွယ်) ကို ကိုင်ဆောင်သူအား နမော။

Verse 57

एभिर्मन्त्रैः समभ्यर्च्य पश्चान्मोद कजंशुभम् । नैवेद्यं च प्रदातव्यं ततश्चार्घ्यं निवेदयेत्

ဤမန္တရများဖြင့် သေချာစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် မင်္ဂလာရှိသော မိုဒကကို နైవေဒျ (naivedya) အဖြစ် ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် အရ္ဃျ (arghya) ဟူသော ဂုဏ်ပြုရေကပ်လှူကို တင်ပြရမည်။

Verse 58

अहं कर्म करिष्यामि यत्किचिच्छंभुसंभवम् । अविघ्नं तत्र कर्तव्यं सर्वदैव त्वया विभो

ကျွန်ုပ်သည် ရှမ္ဘု (ရှီဝ) နှင့် ဆက်နွယ်သမျှ အမှုအရာကို ပူဇော်ကာ ကုသိုလ်ကမ္မကို ဆောင်ရွက်မည်။ အို အင်အားကြီးသော အရှင်၊ ထိုအမှုကို အမြဲ အတားအဆီးကင်းစေပါ။

Verse 59

ततस्तु ब्राह्मणानां च भोजनं मोदकोद्भवम् । यथाशक्त्या प्रदातव्यं वित्तशाठ्यं विवर्जयेत्

ထို့နောက် ဘြာဟ္မဏတို့အား မိုဒက (modaka) အစားအစာဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးရမည်။ ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ ပေးကမ်း၍ ငွေကြေးအပေါ် ကပ်စီးနည်းကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 60

एवमुक्तं मया पूर्वं स्वयमेव नृपोत्तम । गणनाथं समुद्दिश्य गौर्याः पुरत एव च

ဤသို့ကို ငါသည် ယခင်ကပင် ပြောခဲ့၏၊ အို မင်းမြတ်တို့အနက် အကောင်းဆုံးသော မင်းကြီး။ ဂဏနာထ (ဂဏေရှ) ကို ရည်ညွှန်း၍၊ ထို့ပြင် ဂေါရီ (ပါရဝတီ) ၏ ရှေ့တော်၌ပင် ဖြစ်၏။

Verse 61

ततः प्रहृष्टा सा देवी वाक्यमेतदुवाच ह । अद्यप्रभृति यः पुत्रं मदीयं गणनाय कम्

ထို့နောက် ထိုဒေဝီသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်၍ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏—“ယနေ့မှစ၍ မည်သူမဆို ငါ၏သား ဂဏနာယက (ဂဏတို့၏ခေါင်းဆောင်) ကို (ပူဇော်) သော်…”

Verse 62

अनेन विधिना सम्यक्चतुर्थ्यां पूजयिष्यति । तस्य विघ्नानि सर्वाणि नाशं यास्यंत्यसंशयम्

ဤနည်းလမ်းအတိုင်း စတုတ္ထီနေ့၌ မှန်ကန်စွာ ပူဇော်သူ၏ အတားအဆီးအားလုံးသည် မသံသယဘဲ ပျက်စီးသွားမည်။

Verse 63

स्मृत्वा वा पूजयित्वा वा यः कार्याणि करिष्यति । भविष्यंति न संदेहस्ततोस्याविचलानि च

ထိုသခင်ကို ရုံသတိရခြင်းဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်းဖြင့်ဖြစ်စေ၊ မိမိလုပ်ငန်းများကို စတင်ဆောင်ရွက်သူ၏ အလုပ်များသည် အောင်မြင်မည်။ သံသယမရှိ၊ ထိုအောင်မြင်မှုသည် တည်ကြည်မလှုပ်မယှက် ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 64

न सन्देहस्ततोऽस्य श्रीरचलैव भविष्यति

သံသယမရှိပါ—ထို့နောက် သူ၏ သီရိသုခနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာသည် အမှန်တကယ် မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်နေမည်။

Verse 65

श्रीभगवानुवाच । तस्मात्त्वं हि महाभाग चतुर्थ्यां सम्यगाचर । विनायकोद्भवां पूजां येनाभीष्टेन युज्यसे

ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူသည်—ထို့ကြောင့် အကျိုးကောင်းရှိသူရေ၊ စတုရ္ထီ (Caturthī) ပွဲတော်ကို သင့်တင့်မှန်ကန်စွာ ကျင့်ဆောင်ပါ။ ဗိနာယက (Vināyaka) မှ ပေါ်ထွန်းသော ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်လျှင် သင်၏ ဆန္ဒတော်အကျိုးကို ရရှိပေါင်းစည်းမည်။

Verse 66

मार्कण्डेय उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो महीपतिः । गणनाथसमुद्भूतां पूजां कृत्वा यथोचिताम्

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်—ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် မဟာမင်းကြီး ဝိශ්ဝာမိတ္တရသည် ဂဏနာထ (ဂဏေရှ) မှ ပေါ်ထွန်း၍ သတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုကို ထုံးတမ်းအတိုင်း သင့်တင့်စွာ ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 67

तपश्चचार विपुलं सर्वविघ्नविवर्जितम् । ब्राह्मण्यं च ततः प्राप्तं सर्वेषामपि दुर्लभम् ओ

ထို့နောက် သူသည် အတားအဆီးအားလုံးကင်းစင်သော တပသ (austerity) ကို များစွာ ကျင့်ဆောင်하였다။ ထို့နောက်တွင် အားလုံးအတွက် ရယူရန်ခက်ခဲသော ဗြာဟ္မဏ္ယ (brahminhood) အဆင့်မြင့်သဘောကို ရရှိ하였다။

Verse 68

तस्मात्त्वं हि महाभाग विनायकसमुद्भवाम् । पूजां कुरु चतुर्थ्यां च संप्राप्तायां विशेषतः । संप्राप्नोषि महाभोगान्हृदिस्थान्नात्र संशयः

ထို့ကြောင့် မဟာကံကောင်းသူရေ၊ ဝိနာယကနှင့် ဆက်နွယ်သော ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်လော့၊ အထူးသဖြင့် စတုရ္ထီနေ့ ရောက်လာသောအခါ။ သင်သည် ကြီးမားသော အကျိုးခံစားမှုများနှင့် နှလုံးထဲက ဆန္ဒပြည့်စုံမှုကို ရရှိမည်—သံသယမရှိ။

Verse 69

यो यं काममभिध्याय गणनाथं प्रपूजयेत् । स तं सर्वमवाप्नोति महेश्वरवचो यथा

မည်သူမဆို မိမိလိုအင်ဆန္ဒတစ်ရပ်ကို စိတ်တွင်တည်စေပြီး ဂဏနာထ (Gaṇanātha) ကို ပူဇော်လျှင်၊ မဟေရှဝရ၏ ဝචနာအတိုင်း ထိုအရာအားလုံးကို ရရှိမည်။

Verse 70

अपुत्रो लभते पुत्रं धनहीनो महद्धनम् । शत्रूञ्जयति संग्रामे स्मृत्वा तं गणनायकम्

သားမရှိသူသည် သားကို ရရှိမည်၊ ငွေမရှိသူသည် ကြီးမားသော ဓနကို ရရှိမည်။ ဂဏနာယက (Gaṇanāyaka) ကို သတိရလျှင် စစ်ပွဲတွင် ရန်သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်သည်။

Verse 71

या नारी पतिना त्यक्ता दुर्भगा च विरूपिता । सा सौभाग्यमवाप्नोति गणनाथस्य पूजया

ခင်ပွန်းက စွန့်ပစ်ထားသော၊ ကံမကောင်း၍ ရုပ်မလှသော မိန်းမသည် ဂဏနာထ (Gaṇanātha) ကို ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် ကံကောင်းခြင်းနှင့် အလှအပကို ရရှိမည်။

Verse 72

य इदं पठते नित्यं शृणुयाद्वा समाहितः । न विघ्नं जायते तस्य सर्वकृत्येषु सर्वदा

ဤအရာကို နေ့စဉ် ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်သူအတွက်၊ မည်သည့်အလုပ်ကိစ္စတွင်မဆို အချိန်မရွေး အတားအဆီး မဖြစ်ပေါ်ပါ။

Verse 214

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये विश्वामित्रोपाख्यानप्रसंगेन गणपतिपूजाविधिमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्दशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့၊ သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—ရှလိုက ၈၁,၀၀၀ ပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း—နာဂရခဏ္ဍ အခန်းခြောက်၌၊ ဟာဋကေရှ္ဝရ သန့်ရှင်းဒေသ မာဟာတ္မ്യ၌၊ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ ဇာတ်ကြောင်းနှင့် ဆက်စပ်၍ ဂဏပတိပူဇာ နည်းလမ်း၏ မဟိမကို ဖော်ပြသော အခန်း ၂၁၄ ဖြစ်၏။