Adhyaya 213

Verse 1

सूत उवाच । रत्नादित्यस्य माहात्म्यमेतद्वः परिकीर्तितम् । सर्वकुष्ठहरं यच्च सर्वपातकनाशनम् । भूयस्तथैव माहात्म्यं महद्वै श्रूयतां रवेः

စူတက ပြောသည်—“ရတ္နာဒိတျ၏ မာဟာတ္မ്യကို သင်တို့အား ငါဖော်ပြပြီးပြီ။ ၎င်းသည် ကုဋ္ဌရောဂါအမျိုးမျိုးကို ဖယ်ရှား၍ အကြီးအကျယ်သော အပြစ်များကိုလည်း ဖျက်ဆီးသည်။ ယခု ထပ်မံ၍ ရဝိ (နေမင်း) ၏ ကြီးမြတ်သော မာဟာတ္မ്യကို နားထောင်ကြလော့။”

Verse 2

तेन चाराधितः सूर्यस्तत्रस्थेन द्विजोत्तमाः

အို ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သူက နေမင်း (စူရျ) ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်အာရాధနာ ပြုခဲ့သည်။

Verse 3

पूर्वदक्षिणदिग्भागे समासाद्य ततः परम् । रक्त चन्दनजां कृत्वा प्रतिमां भावितात्मना

ထို့နောက် အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိပြီး၊ စိတ်ကို တည်ကြည်စွာ တင်မြှောက်ကာ နီရောင် စန္ဒနသစ်ဖြင့် ပုံတော်တစ်ဆူကို ထပ်မံ ပြုလုပ်하였다။

Verse 4

ततो वर्षसहस्रांते तुष्टस्तस्य दिवाकरः । वरदोऽस्मीति तं प्राह दृष्टिगोचरमागतः

ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင် ပြည့်ဆုံးသည့်အခါ၊ သူ့အပေါ် ကျေနပ်သော နေမင်းသည် မျက်စိမြင်ရာသို့ ရောက်လာ၍ «ငါသည် ကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်၏» ဟု သူ့ကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 5

ब्राह्मण उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव कुष्ठव्याधिं हर प्रभो । नान्येन कारणं मेऽस्ति राज्येनापि त्रिविष्टपे

ဗြာဟ္မဏက ပြောလေသည်— «အို ဘုရား၊ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကျေနပ်တော်မူလျှင် ကုဋ္ဌရောဂါကို ဖယ်ရှားပေးပါ။ ကျွန်ုပ်၌ အခြားဆန္ဒ မရှိပါ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ အာဏာပိုင်ခြင်းကိုပင် မလိုချင်ပါ»။

Verse 6

श्रीभगवानुवाच । सप्तम्यां सूर्यवारेण कुरु विप्र प्रदक्षिणाम् । शतमष्टोत्तरं यावत्स्नात्वा पुण्यह्रदे शुभे । फलहस्तः पृथक्त्वेन ततः कुष्ठेन मुच्यसे

မြတ်စွာဘုရား မိန့်တော်မူသည်— «အို ဗြာဟ္မဏ၊ သတ္တမီနေ့၌ တနင်္ဂနွေနေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်သော် ပရဒက္ခိဏာ ပြုလော့။ ထို့နောက် မင်္ဂလာရှိသော ပုဏ္ယဟ္ရဒ ရေကန်၌ ရေချိုးပြီး၊ လက်ထဲ၌ အသီးများကို ကိုင်ကာ သီးခြားပူဇော်သကာအဖြစ် တစ်ရာ့ရှစ်ကြိမ် ပြည့်စုံအောင် ပြုလော့။ ထို့နောက် ကုဋ္ဌရောဂါမှ လွတ်မြောက်လိမ့်မည်»။

Verse 7

अन्योऽत्र गां गतो योऽपि व्रतमेतत्करिष्यति । सर्वरोगविनिर्मुक्तो मम लोकं स गच्छति

«ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ ဤဝရတကို ပြုလုပ်သူ မည်သူမဆို ရောဂါအားလုံးမှ လွတ်ကင်းပြီး ငါ၏ လောကသို့ သွားရောက်လိမ့်မည်»။

Verse 8

श्रीसूर्य उवाच । तच्छ्रुत्वा स तथा चक्रे ब्राह्मणः श्रद्धयाऽन्वितः । विमुक्तश्च तदा कुष्ठाद्दिव्यदेहमवाप्तवान्

သီရိနေမင်း မိန့်တော်မူသည်— «ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံသော ဗြာဟ္မဏသည် ထိုအတိုင်းပင် ဆောင်ရွက်하였다။ ထို့နောက် ကုဋ္ဌရောဂါမှ လွတ်မြောက်ကာ ဒေဝကိုယ်တော်ကို ရရှိ하였다»။

Verse 9

अथ भूयोऽपि तं प्राह नीरोगं भगवान्रविः । किं ते प्रियं करोम्यन्यद्वद ब्राह्मणसत्तम

ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ဘဂဝန် ရဝိ (နေမင်း) သည် ရောဂါကင်းစင်သွားသော သူ့အား မိန့်တော်မူ၏— «အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်၊ ငါသည် သင့်အတွက် အခြား မည်သည့် ချစ်မြတ်နိုးသော အလှူတော် (ဗရ) ကို ပြုလုပ်ပေးရမည်နည်း၊ ပြောပါ»

Verse 10

सोऽब्रवीत्सर्वदैवात्र स्थातव्यं भगवन्विभो

သူက ပြော၏— «အို ဘုရားသခင်၊ အို အာဏာအလုံးစုံရှိတော်မူသော အရှင်၊ ဤနေရာ၌ အစဉ်အမြဲ တည်နေပါစေ»

Verse 11

श्रीभगवानुवाच । अतः परं ममावासः स्थानेऽत्र च भविष्यति । नाम्ना कुहरवासाख्या संज्ञा मम भविष्यति

သီရိဘဂဝန် မိန့်တော်မူ၏— «ဤအချိန်မှစ၍ ငါ၏ နေရာတည်ရာသည် ဤဌာန၌ အမှန်တကယ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ ငါ၏ အမည်သညာမှာ ‘ကူဟရဝါသ’ ဟူ၍ ဖြစ်လိမ့်မည်»

Verse 12

कस्यचित्त्वथ कालस्य विष्णुपुत्रो बभूव ह । सांबोनाम सुरूपाढ्यो जांबवत्यां द्विजोत्तमाः

အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် ဗိဿဏု၏ သားတော်တစ်ပါး မွေးဖွားလာ၏။ သူ၏အမည်မှာ စာမ္ဗ (Sāmba) ဖြစ်၍ အလွန်လှပသည့် ရုပ်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်သည်—ဇာမ္ဗဝတီမှ မွေးဖွားလာသည်၊ အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်တို့။

Verse 13

अथ तं राजमार्गेण गच्छंतं यदुसत्तमम्

ထို့နောက် ယဒုတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော သူသည် မင်းလမ်းကြီးအတိုင်း သွားလာနေသည်ကို (လူတို့) မြင်ကြ၏။

Verse 14

पुरनार्योऽपि संतुष्टा वीक्षांचक्रुः सुकौतुकात् । गृहकार्याणि संत्यज्य समारूढा गवाक्षकान्

မြို့သူမများပင် စိတ်ပျော်ရွှင်၍ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုကြကာ အိမ်မှုကိစ္စများကို စွန့်၍ ပြတင်းပေါက်များသို့ တက်ရောက်ကြ၏။

Verse 15

तस्य कामात्मदेहस्य दर्शनार्थं समुत्सुकाः । काश्चिदर्धानुलिप्तांग्यः काश्चिदेकांजितेक्षणाः

သူ၏ ကာမကို ဆွဲဆောင်သော ရုပ်ကာယကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြ၍ အချို့သော မိန်းမများသည် အလျင်အမြန်ကြောင့် ကိုယ်လက်ကို အလိမ်းအကျံ တစ်ဝက်သာ လိမ်းထားကာ၊ အချို့ကတော့ မျက်စိတစ်ဖက်သာ ကော်လီရိယမ်ဖြင့် လိမ်းထားကြ၏။

Verse 16

अर्धसंयमितैः केशैस्तथान्यास्त्यक्तबालकाः । एकस्मिंश्चरणे काश्चिन्नियोज्योपानहं द्रुताः

အချို့သော မိန်းမများသည် အလျင်အမြန်ကြောင့် ဆံပင်ကို တစ်ဝက်သာ ချည်ထားပြီး၊ အချို့ကတော့ ကလေးများကို နောက်မှာထားခဲ့ကြ၏။ အချို့က တစ်ဖက်ခြေတွင်သာ စန်ဒယ်ကို စွပ်ကာ အမြန်ထွက်ပြေးကြ၏။

Verse 17

पादुकां च द्वितीये तु पर्यधावन्नितंबिनीः । व्रजंतीषु तथान्यासु वनितासु गवाक्षकान्

ထို့နောက် ဒုတိယခြေတွင်လည်း စန်ဒယ်ကို စွပ်ကာ ခါးလှမိန်းမများသည် ပြေးလွှားကြ၏။ အခြားသော မိန်းမများလည်း အလျင်အမြန်သွားရာတွင် ပြတင်းပေါက်များသို့ တိုးဝင်ပြေးကြ၏။

Verse 18

व्याक्रोशंति क्रुधाविष्टाः शिशवो गुरवस्तथा । नीवीबन्धनविश्लेषसमाकुलितचेतसः

ကလေးများသည် ဒေါသဝင်၍ အော်ဟစ်ကြသကဲ့သို့ အကြီးအကဲများလည်း ထိုနည်းတူပင်။ ခါးပတ်ချည်ကြိုးများ လျော့ယွင်းကာ ရှုပ်ထွေးသဖြင့် စိတ်များလည်း ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်ကြ၏။

Verse 19

ययुरेवापराः स्वेषु गवाक्षेषु वरांगनाः । स चकर्ष तदा तासां पतितैर्नेत्ररश्मिभिः

အခြားသော မြင့်မြတ်သည့် မိန်းမများသည် မိမိတို့၏ ပြတင်းပေါက်များသို့ သွားကြ၏။ ထိုအခါ သူသည် သူတို့၏ မျက်စိရောင်ခြည် ကျဆင်းလာသကဲ့သို့သော အလင်းတန်းများဖြင့် သူတို့ကို မိမိထံ ဆွဲခေါ်သကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 20

हृदयानि धरापृष्ठे कामदेवसमो युवा । काचिद्दृष्ट्वैव तद्रूपं तस्य सांबस्य कामिनी

မြေပြင်ပေါ်တွင် ကာမဒေဝနှင့်တူသည့် လူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေ၏။ ထို့နောက် စာမ်ဗ၏ အလှအပကို မြင်ရုံသာဖြင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသည့် မိန်းမတစ်ယောက်သည်—

Verse 21

निश्चला कामतप्तांगी लिखितेव विभाब्यते । काचिदग्निसमान्मुक्त्वा निश्वासान्कामपीडिता

တစ်ယောက်မှာ ကာမတဏှာကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာပူလောင်၍ ပန်းချီရေးထားသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေ၏။ အခြားတစ်ယောက်မှာ လိုလားမှုကြောင့် ညှဉ်းပန်းခံရ၍ မီးကဲ့သို့သော အသက်ရှူသံများကို ထုတ်လွှတ်၏။

Verse 22

एकास्तं च समालोक्य रूपयौवनसंयुतम् । गवाक्षात्प्रपतंति स्म निश्चेष्टा धरणीतले

အချို့သော မိန်းမများသည် အလှနှင့် လူငယ်အရွယ် ပြည့်စုံသော သူကို မြင်လျှင် ပြတင်းပေါက်မှ ကျဆင်းကာ အကူအညီမဲ့၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲကျနေကြ၏။

Verse 23

अन्याः परस्परालाप प्रकुर्वंति वरस्त्रियः । एका सा कामिनी धन्या यास्य चक्रेवगूहनम्

အခြားသော မြင့်မြတ်သည့် မိန်းမများသည် အချင်းချင်း စကားပြောဆိုကြ၏။ သို့သော် ကံကောင်းသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာလွှမ်းမိုးသော မိန်းမတစ်ယောက်သည် သူကို ဖက်တွယ်လိုသကဲ့သို့ ပြုမူ၏။

Verse 24

निःशेषां रजनीं प्राप्य माघमाससमुद्भवाम् । आस्तां तावत्स्त्रियो याश्च नरा अपि निरर्गलम्

မာဃလ၏ညတစ်ညလုံး ကုန်လွန်သွားသောအခါ၊ မိန်းမနှင့် ယောက်ျားတို့သည်လည်း ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ ထိုအတိုင်းပင် နေကြ၏။

Verse 25

जल्पंति चेदृशं सर्वं तस्य रूपेण विस्मिताः । अत्रये वदन्ति सेवाम एनमर्थेन वर्जिताः

သူ၏ရုပ်သွင်အလှကို အံ့ဩသဖြင့် ထိုသို့သောစကားအမျိုးမျိုးကို ပြောကြ၏။ ထို့နောက် အတြီထံသို့ “ဤသူကို ကျွန်ုပ်တို့ ဝတ်ပြု၍ အမှုထမ်းကြပါစို့” ဟု၊ လောကီရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ပြောကြ၏။

Verse 26

वीक्ष्यामो वदनं येन नित्यमेवेंदुसंनिभम् । कर्णाभ्यां वारिता वृद्धिर्नेत्रयोरप्यसंशयम् । नो चेज्जानीमहे नैव कियती सं भविष्यति

“လမင်းကဲ့သို့ အမြဲတမ်း တောက်ပသော ထိုမျက်နှာကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြည့်ရှုမည်။ နားဖြင့် (ကြားရုံဖြင့်) ဆန္ဒ၏ တိုးပွားမှုကို တားဆီးနိုင်၏၊ မျက်စိဖြင့်လည်း အမှန်ပင် ထိုသို့တည်း။ မဟုတ်လျှင် ၎င်းသည် မည်မျှကြီးထွားမည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိနိုင်” ဟုဆိုကြ၏။

Verse 27

एवं संवीक्ष्यमाणस्तु कामिनीभिर्नरैस्तथा । निर्ययौ राजमार्गेण पितृदर्शनलालसः

ထိုသို့ မိန်းမများ၏ ချစ်မောစိတ်နှင့် ယောက်ျားတို့၏ မျက်စိကြည့်ခြင်းကို ခံနေရစဉ်၊ သူသည် ဖခင်ကို တွေ့မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြ၍ မင်းလမ်းကြီးအတိုင်း ထွက်သွား၏။

Verse 28

भगिन्यो मातरो याश्च भ्रातृपत्न्यश्च याः स्थिताः । अवस्थामीदृशीं प्राप्ता ब्राह्मणानामपि स्त्रियः । मातरोऽपि च यास्तस्य भगिन्यश्च विशेषतः

အဲဒီနေရာ၌ ရှိနေသော အစ်မ/ညီမများနှင့် မိခင်များ၊ ထို့ပြင် အစ်ကိုတို့၏ ဇနီးများ—ဗြာဟ္မဏတို့၏ မိန်းမများတောင်ပါဝင်၍—အားလုံးသည် ထိုသို့သော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြ၏။ အထူးသဖြင့် သူ၏ မိခင်များနှင့် အစ်မ/ညီမများပင် ထိခိုက်ကြ၏။

Verse 29

अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते प्रावृट्काले निशागमे । कृष्णपक्षे तमोभूते अलक्ष्येऽपि गते पुरः

အခြားနေ့တစ်နေ့ ရောက်လာသောအခါ—မိုးရာသီတွင်၊ ညဦးဝင်လာချိန်—ကృష్ణပက္ခ (လကွယ်ဘက်) တွင် အမှောင်ထူထပ်၍ ရှေ့ဘက်မြို့တော်တောင် မမြင်သာလောက်အောင်…

Verse 30

तन्माता नन्दिनीनाम कामदेवशरार्दिता । तत्पत्न्या वेषमाधाय तच्छय्यायामुपस्थिता

သူ၏မိခင်—နန္ဒိနီဟု အမည်ရ—ကာမဒေဝ၏မြားဒဏ်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနာကျင်၍၊ သူ၏ဇနီး၏အသွင်ကို ဆင်မြန်းကာ သူ၏အိပ်ရာသို့ လာရောက်နီးကပ်하였다။

Verse 31

सोऽपि तां दयितां ज्ञात्वा सेवयामास कामिनीम् । रतोपचारैर्विविधैरश्रद्धेयविनिर्मितैः

သူလည်း ထိုသူမကို မိမိချစ်သူဟု ထင်မှတ်ကာ၊ ထိုကာမနီနှင့် ချစ်ရေးကို ဆောင်ရွက်하였다—အံ့ဩဖွယ် မယုံနိုင်လောက်အောင် စီမံဖန်တီးထားသော ကာမအပြုအမူ မျိုးစုံဖြင့်။

Verse 32

तया तत्र यदुश्रेष्ठो विकल्पमकरोत्तदा । अंगराजसुता या मे प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

ထိုနေရာ၌ သူမကြောင့် ယဒုတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးသူသည် ထိုခဏ၌ သံသယဝင်လာသည်—“အင်္ဂရာဇ၏သမီး၊ ငါ့အတွက် အသက်ထက်ပင် ပို၍ ချစ်မြတ်နိုးရသူ…”

Verse 33

नैवंविधं रतं वेद अनया यद्विनिर्मितम् । वेश्या अपि न जानंति रतमीदृक्कथञ्चन

ဤသို့သော ချစ်ရေးကို—သူမ ဖန်တီးစီမံထားသကဲ့သို့—မည်သူမျှ မသိကြ။ အပြင်အဆင်ကျွမ်းကျင်သော ဝေရှာမိန်းမများပင် ထိုသို့သော အာနန္ဒကို မည်သို့မျှ မသိကြ။

Verse 34

ततो गाढं करे धृत्वा दीपमानीय तत्क्षणात् । यावत्पश्यति सा माता नन्दिनीति च या स्मृता

ထို့နောက် သူမသည် လက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်၍ ချက်ချင်း မီးခွက်ကို ယူလာကာ၊ «နန္ဒိနီ» ဟု မှတ်မိသော မိခင်သည် ထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်အောင် ပြုလေ၏။

Verse 35

ततश्च गर्हयामास रपे किमिदं कृतम् । गर्हितं सर्वलोकानां नर कार्तिप्रदं तथा

ထို့နောက် သူမက ပြစ်တင်လေ၏—«အို မကောင်းသူ၊ ဤသည် ဘာကို လုပ်လိုက်သနည်း။ လူအပေါင်းတို့က ရှုတ်ချကြ၏၊ အို လူသား၊ ထို့အပြင် မကောင်းသတင်းကို ပေးမည့်အရာလည်း ဖြစ်လိမ့်မည်»။

Verse 36

सापि लज्जासमोपेता महाभयसमाकुला । प्रणष्टा तत्क्षणादेव भयेन महताऽन्विना

သူမလည်း အရှက်အကြောက်နှင့် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ၊ ထိုခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏—အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သော ထိတ်လန့်မှုက မောင်းထုတ်သကဲ့သို့။

Verse 37

सांबोऽपि प्रलपन्नार्तो निद्रां लेभे न वै द्विजाः । रात्रिशेषमभूत्तस्य तदा वर्षशतोपमम्

ဒုက္ခဝေဒနာဖြင့် ငိုကြွေးနေသော စာမ္ဗာပင်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ကြ၊ အို ဒွိဇတို့။ ထိုည၏ ကျန်အချိန်သည် သူ့အတွက် နှစ်တစ်ရာကဲ့သို့ ရှည်လျားလေ၏။

Verse 38

अथ रात्र्यां व्यतीतायां प्रोद्गते रविमण्डले । दुःखेन महता युक्तः प्रोत्थितः स हरेः सुतः

ထို့နောက် ညသည် ကုန်လွန်၍ နေရောင်ဝိုင်း ထွက်ပေါ်လာသောအခါ၊ ဟရိ၏ သားတော်သည် ထ၍ နိုးလာလေ၏—ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းမှုကို ထမ်းပိုးထားဆဲဖြစ်၏။

Verse 39

आवश्यकमपि त्यक्त्वा कंचिद्ब्राह्मणसत्तमम् । धर्मशास्त्रविधानज्ञं समानीयाथ चाब्रवीत्

မိမိ၏နေ့စဉ်တာဝန်များကိုတောင် ခဏထား၍၊ ဓမ္မသတ်တော်၏ စည်းကမ်းအမိန့်များကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော အထူးကောင်းမြတ်သည့် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကို ခေါ်ယူပြီးနောက် ပြောကြား하였다။

Verse 40

रहस्ये विनयोपेतः कृतांजलिपुटः स्थितः । सांब उवाच । मात्रा स्वस्रा दुहित्रा वा स्वयं स्याद्यदि मोहनम्

လျှို့ဝှက်ရာ၌ ယဉ်ကျေးနိမ့်ချစွာ လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေကာ၊ စာမ္ဗက ပြောသည်—“မိခင်၊ အစ်မ/နှမ၊ သမီးတို့အပေါ် မောဟာ (မောဟ) ပေါ်လာလျှင် ဘာလုပ်ရမည်နည်း?”

Verse 41

कथं शुद्धिर्भवेत्तस्य परमार्थेन मे वद । धर्मशास्त्राणि संवीक्ष्य सर्वाणि च यथाक्रमम्

“အဲဒီကိစ္စမှာ သန့်စင်ခြင်းကို အမှန်တကယ် ဘယ်လိုရနိုင်သလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော့်အား ပြောပြပါ။ ဓမ္မသတ်တော်များအားလုံးကို အစဉ်လိုက် စိစစ်ကြည့်ပြီးနောက်” ဟု ဆို၏။

Verse 42

ब्राह्मण उवाच । परनार्याः कृते वत्स प्रायश्चित्तं विनिर्मितम् । धर्म द्रोणेषु सर्वेषु वर्णानां च पृथग्विधम्

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—“ချစ်သားရေ၊ အခြားသူ၏ မိန်းမနှင့် ပတ်သက်သော လွန်ကျူးမှုအတွက် ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ကို ဓမ္မစုစည်းကျမ်းများအားလုံးတွင် သတ်မှတ်ထားပြီး၊ ဝဏ္ဏအလိုက် သီးခြားနည်းလမ်းများရှိသည်။”

Verse 43

आसां च तिसृणां चैव त्रयाणां परिकीर्तितम् । एवमेवं विनिर्दिष्टं प्रायश्चित्तं विशुदये

“ဤသုံးမျိုးသောသူတို့အတွက်လည်း အပြစ်ဖြေ (ပရాయశ္စိတ္တ) ကို ဖော်ပြထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသို့ပင် သန့်စင်ခြင်းအတွက် ပရాయశ္စိတ္တ ကို သတ်မှတ်ထားသည်။”

Verse 44

मात्रा मोहनमासाद्य भगिन्या वाथ यादव । दुहित्रा वा प्रमादाच्च कार्यं संशोधनं बुधैः । शुद्ध्यर्थं तिंगिनीमेकां नान्यज्जानाम्यहं यतः

အို ယာဒဝ၊ မောဟကြောင့်—မိခင်နှင့်ဖြစ်စေ၊ အစ်မ/နှမနှင့်ဖြစ်စေ၊ သမီးနှင့် မသတိကြောင့်ဖြစ်စေ—ပညာရှိတို့က ပြုပြင်သန့်စင်ရာ အကျင့်ကို သတ်မှတ်ကြသည်။ သန့်စင်ခြင်းအတွက် ငါသိသော နည်းတစ်ခုတည်းမှာ «တိင်ဂိနီ» ဖြစ်ပြီး အခြားမရှိဟု ငါသိသည်။

Verse 45

धर्मद्रोणेषु सर्वेषु निर्णयोऽयमुदाहृतः । यो मया तव संदिष्टो नान्योस्ति यदुपुंगव

ဓမ္မကျမ်းစုများအားလုံးတွင် ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြေညာထားသည်။ အို ယဒုတို့၏ အထွဋ်အမြတ်၊ ငါက သင်အား ညွှန်ပြထားသော ကုထုံး/ပြုပြင်နည်းမှတပါး အခြားမရှိ။

Verse 46

अन्यथा यो वदेत्पृष्टः प्रायाश्चित्तं स्वच्छन्द तः । तस्य पापस्य भागी स्याद्यथा कर्ता तथैव सः

မေးမြန်းခံရသော်လည်း မိမိစိတ်ကြိုက်အလိုလိုက်ကာ ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်လျော်ပွဲ) ကို မှားယွင်းစွာ ညွှန်ကြားသူသည် ထိုအပြစ်၏ အစိတ်အပိုင်းကို ခံယူရမည်၊ အပြစ်ကျူးလွန်သူနှင့် တူညီပင် ဖြစ်သည်။

Verse 47

सांब उवाच । तिंगिन्याः किं स्वरूपं च किं प्रमाणं द्विजोत्तम । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि ममास्त्यत्र प्रयोजनम्

စాంబက ပြောသည်—“အို ဒွိဇောတ္တမ (နှစ်ကြိမ်မွေးမြူသူတို့၏ အမြတ်ဆုံး)၊ တိင်ဂိနီ၏ အမှန်တကယ်သဘောသဘာဝသည် အဘယ်နည်း၊ ထို့၏ အတိုင်းအတာ/စည်းကမ်းသည် မည်မျှနည်း။ ငါ့အတွက် ဤနေရာ၌ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသဖြင့် အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။”

Verse 48

ब्राह्मण उवाच । गोवाटचूर्णमादाय गर्तां भृत्वा स्वमानजाम् । शयनं तत्र कर्तव्यं यावद्वक्त्रेण यादव

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—“နွားချေးမှုန့် (သို့) နွားခြံမြေမှုန့်ကို ယူ၍ မိမိကိုယ်အတိုင်းအတာနှင့် ကိုက်ညီအောင် တူးထားသော အပေါက်ကို ဖြည့်ပါ။ အို ယာဒဝ၊ ထိုနေရာ၌ မျက်နှာအတိုင်းအတာအထိ လဲလျောင်းနေရမည်။”

Verse 49

उपरिष्टात्तच्च चूर्णं धार्यं गोवाटसंभवम् । यावद्वक्त्रप्रमाणं च वर्जयित्वा स्वमाननम्

ထို့နောက် ကိုယ်အပေါ်ဘက်တွင် နွားခြံမှ ဖြစ်ပေါ်သော အမှုန့်ကို မျက်နှာအရွယ်အစားအထိ တင်ထားရမည်၊ မိမိ၏ မျက်နှာအပြည့်အဝအတိုင်းအတာကို မပါဝင်စေရ။

Verse 50

ततः पादप्रदेशे तु ज्वालयेद्धव्यवाहनम् । यथा शनैः शनैर्दाहः शरीरस्य प्रजायते

ထို့နောက် ခြေထောက်အပိုင်း၌ ဟဝိယဝါဟန (ယဇ္ဉာမီး) ကို မီးထွန်းရမည်၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ မီးလောင်သကဲ့သို့ ခံစားမှုသည် တဖြည်းဖြည်း၊ အနည်းအနည်း ဖြစ်ပေါ်လာစေရန်။

Verse 51

न चैव चालयेदंगं कथंचित्तत्र संस्थितः । नैवाक्रंदं तथा कुर्याद्ध्यायेदेकं जनार्दनम्

ထိုနေရာ၌ တည်နေစဉ် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို မည်သို့မျှ မလှုပ်ရှားစေရ၊ အော်ဟစ်ငိုကြွေးခြင်းလည်း မပြုရ။ ထို့ကြောင့် တစ်ပါးတည်းသော ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ကို စိတ်တည်၍ ဓ్యာနပြုရ။

Verse 52

ततो जीवितनाशेन गात्रशुद्धिः प्रजायते

ထို့နောက် အသက်ဆုံးရှုံးခြင်းကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ သန့်စင်မှု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 53

तिंगिन्या यत्स्वरूपं च तन्मया परिकीर्तितम् । प्रायश्चित्तमिदं सम्यङ्महापातकनाशनम्

ထို့ကြောင့် တိံဂိနီ (Tiṃginī) ၏ သဘောသဘာဝကို ငါက ကြေညာပြီးပြီ။ ဤပြာယශ්ချိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ကို မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်လျှင် မဟာပာတက (mahāpātaka) ကဲ့သို့ အပြစ်ကြီးများကိုပါ ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 54

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य सांबो जांबवतीसुतः । हृदये निश्चयं कृत्वा तिंगिनीसाधकोद्भवम्

ထိုစကားကိုကြားသော် ဇာမ္ဗဝတီ၏သား စာမ္ဗသည် နှလုံး၌ အခိုင်အမာဆုံးဖြတ်ကာ တိင်္ဂိနီ သာဓနာကို ဆောင်ရွက်၍ အောင်မြင်မှုကို ရယူရန် ရည်မှန်း하였다။

Verse 55

ततः प्रोवाच विजने वासुदेवं घृणान्वितः । ताताहं विप्रलब्धस्तु नंदिन्या तव भार्यया

ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သောနေရာ၌ ကရုဏာစိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားကာ ဝါစုဒေဝအား ပြော하였다—“အဖေ၊ သင်၏ဇနီး နန္ဒိနီက ကျွန်ုပ်ကို အမှန်တကယ် လှည့်ဖြားခဲ့ပါသည်။”

Verse 56

भार्याया रूपमाधाय पापया तमसि स्थिते । सा मया निजभार्येयमिति मत्वा निषेविता

အမှောင်ကျရောက်နေစဉ် ပ罪ရှိသောမိန်းမတစ်ဦးက ကျွန်ုပ်၏ဇနီး၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူဆောင်လာ하였다။ “ဤသူမသည် ကျွန်ုပ်၏ဇနီးပင်” ဟုထင်ကာ သူမနှင့် ဆက်ဆံခဲ့သည်။

Verse 57

ततस्तु चेष्टितैर्ज्ञात्वा गर्हयित्वा विसर्जिता । ततःप्रभृति गात्रे मे कुष्ठव्याधिरयं स्थितः

သို့သော် နောက်ပိုင်း သူမ၏အပြုအမူကြောင့် သိမြင်ကာ အပြစ်တင်၍ ထုတ်ပယ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကျွန်ုပ်၏ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ကုဋ္ဌရောဂါ (လက်ပရိုစီ) သည် တည်နေခဲ့သည်။

Verse 58

मयाथ धर्मशास्त्रज्ञः कश्चित्पृष्टो द्विजोत्तमः । प्रायश्चित्तं यथोक्तं मे वद मातृनिषेवणात्

ထို့ကြောင့် ဓမ္မရှာස්တရများကို သိကျွမ်းသော ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တစ်ဦးထံ သွားမေးကာ—“မိခင်ကို (မသိမသာ) ချဉ်းကပ်မိခြင်းအတွက် သင့်လျော်သော ပရాయရှ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပါ” ဟု တောင်းဆို하였다။

Verse 59

तेनोक्तं साधनं सम्यक्तिंगिन्या मम शुद्धये । सोऽहं तां साधयिष्यामि तस्य पापस्य शुद्धये

ထိုသူက ငါ၏သန့်စင်ခြင်းအတွက် မှန်ကန်သောနည်းလမ်းကို တိṃဂိနီ (အကျင့်/ဝတ္တ) ဖြင့် ပြုလုပ်ရန် ဟောကြား하였다။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ထိုအကျင့်ကို ဆောင်ရွက်၍ ထိုအပြစ်ကို သန့်စင်မည်။

Verse 60

अनुज्ञां देहि मे शीघ्रं कार्यं येन करोम्यहम् । क्षंतव्यं च मया बाल्ये यत्किंचित्कुकृतं कृतम्

ကျွန်ုပ်အား အမြန်ခွင့်ပြုပါ၊ လုပ်ရမည့်ကိစ္စကို ကျွန်ုပ်ဆောင်ရွက်နိုင်စေရန်။ ထို့ပြင် ကလေးဘဝ၌ ကျွန်ုပ်ပြုခဲ့သမျှ မကောင်းမှုတစ်စုံတစ်ရာကိုလည်း ခွင့်လွှတ်ပါ။

Verse 61

मम माता यथा दुःखं न कुर्यात्त्वं तथा कुरु

ငါ့မိခင်သည် ဒုက္ခမခံရအောင် ထိုသို့ပင် ပြုလုပ်ပါ။

Verse 62

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य वज्रपातोपमं हरिः । बाष्पपूर्णेक्षणो दीनस्ततः प्रोवाच गद्गदम्

သူ၏စကားကို ကြားသော် မိုးကြိုးကျသကဲ့သို့ ဟရိသည် စိတ်နာကျင်၍ မျက်ရည်ပြည့်မျက်စိဖြင့် ညှိုးနွမ်းကာ ထို့နောက် အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလေ၏။

Verse 63

न त्वया कामतः पुत्र कृत्यमेतदनुष्ठितम् । न ज्ञानेन कृतं यस्मात्तत्स्मात्स्वल्पं हि पातकम्

သားရေ၊ မင်းက ဆန္ဒလိုလိုဖြင့် ဤကိစ္စကို မဆောင်ရွက်ခဲ့ဘူး။ ထို့ပြင် သိသိကြီးဖြင့် မလုပ်ခဲ့သောကြောင့် ထိုအပြစ်သည် အမှန်တကယ် နည်းပါးသည်။

Verse 64

जानता यत्कृतं पापं तच्चैवाक्षयतां व्रजेत् । न करोति महीपालो यदि तस्य विनिग्रहम्

သိသိသာသာ ပြုလုပ်သော အပြစ်သည် အဆုံးမရှိသော အကျိုးဆက်သို့ သွားရောက်မည်။ နိုင်ငံ၏ မင်းကြီးက ထိုသူကို မတားဆီး မအပြစ်ပေးလျှင် ဖြစ်သည်။

Verse 65

तस्मात्ते कीर्तयिष्यामि प्रायश्चित्तं विशुद्धये । दानं चैव महाभाग येन कुष्ठं प्रणश्यति

ထို့ကြောင့် သင်၏ သန့်စင်ပြည့်စုံခြင်းအတွက် ပရాయရှ္စိတ္တကို ငါကြေညာမည်။ ထို့ပြင် ကံကောင်းသူရေ၊ ထိုဒါနကြောင့် ကုဋ္ဌရောဂါ ပျောက်ကင်းမည်။

Verse 66

उक्तानि प्रतिषिद्धानि पुनः संभावितानि च । सापेक्षनिरपेक्षाणि मुनिवाक्यान्यशेषतः

မုနိတို့၏ မိန့်ကြားချက်အားလုံး—အမိန့်ပေးထားသည့်အရာ၊ တားမြစ်ထားသည့်အရာ၊ ထပ်မံအတည်ပြုထားသည့်အရာ၊ အခြေအနေပါ/မပါဖြင့် ပြောထားသည့်အရာ—အားလုံးကို ဤနေရာတွင် ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြထားသည်။

Verse 67

तदत्र विषये पुत्र मम वाक्यं समाचर । भविष्यति महच्छ्रेय इह लोके परत्र च

ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စ၌ သားရေ၊ ငါ၏ စကားကို လိုက်နာကျင့်သုံးလော့။ ဤလောက၌လည်း၊ နောက်လောက၌လည်း မဟာကောင်းကျိုး ဖြစ်လာမည်။

Verse 68

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे विश्वामित्रप्रतिष्ठितः । मार्तण्डोऽस्ति सुविख्यातः सर्वकुष्ठविनाशकः

ဟာဋကေရှ္ဝရ၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ဗိශ්ဝာမိတ္တရက တည်ထောင်ပူဇော်ထားသော မာရ္တဏ္ဍ (နေဒေဝ) သည် အလွန်ကျော်ကြား၍ ကုဋ္ဌရောဂါ အမျိုးမျိုးကို ဖျက်ဆီးသူဟု ထင်ရှားသည်။

Verse 69

सूर्यवारेण सप्तम्यां संप्राप्ते मासि माधवे । नक्षत्रे पितृदैवत्ये शुक्लपक्षे समागते

တနင်္ဂနွေနေ့သည် မာဓဝ (ဝိုင်သာခ) လ၏ လဆန်း ခုနစ်ရက်နှင့် တိုက်ဆိုင်၍၊ ပိတೃတို့အုပ်စိုးသော နက္ခတ်အောက်၌၊ လဆန်းပက္ခ၌ ရောက်လာသောအခါ—

Verse 70

भास्करस्योदये प्राप्ते श्रद्धापूतेन चेतसा । शतमष्टोत्तरं यावत्कुरुते च प्रदक्षिणाम्

ဘ္ဟာစ్కရ (နေမင်း) ထွက်ရောင်ချိန်၌၊ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် စင်ကြယ်သည့် စိတ်နှလုံးဖြင့်၊ ပရဒက္ခိဏာကို တစ်ရာရှစ်ကြိမ်အထိ ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 71

फलैः श्रेष्ठतमैश्चैव तत्प्रमाणैः पृथक्पृथक् । तस्य कुष्ठं विनिर्याति सद्य एव न संशयः

ထို့ပြင် အကောင်းဆုံးသော အသီးအနှံများကို သင့်တော်သော ပမာဏအတိုင်း တစ်မျိုးခြားတစ်မျိုး ပူဇော်လျှင်၊ ထိုသူ၏ ကုဋ္ဌ (အရေပြားရောဂါ) သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကင်းသွားမည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 72

नीरोगः कुरुते यस्तु रवेस्तस्य प्रदक्षिणाः । तावद्युगं पुमानेष सूर्यलोके महीयते

ကျန်းမာသူတစ်ဦးပင်လျှင် ရဝိ (နေမင်း) ၏ ပရဒက္ခိဏာများကို ပြုလုပ်လျှင်၊ ထိုသူသည် အဲဒီအရေအတွက်နှင့်တူသော ယုဂကာလတစ်လျှောက် နေမင်း၏ လောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 73

सूर्यवारेण यो मर्त्यस्तस्य कृत्वा ण्दक्षिणाम् । नमस्करोति सद्भक्त्या सोऽपि रोगैः प्रमुच्यते

တနင်္ဂနွေနေ့၌ မည်သူမဆို ပရဒက္ခိဏာ ပြုလုပ်ပြီး စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် နမസ്കာရ ပြုလျှင်၊ ထိုသူလည်း ရောဂါအမျိုးမျိုးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 74

तस्मात्त्वं हि महाराज तमाराधय भास्करम् । देवं वै विधिनानेन यो मयोक्तोऽखिलस्तव

ထို့ကြောင့် မဟာဘုရင်၊ ငါပြောသင်ပေးထားသည့် ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ဘာස්ကရ (နေဘုရား) ကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလော့။

Verse 75

अविकल्पेन मनसा समाराधय सत्वरम् । मुक्तरोगे विपाप्माथ दिब्यदेहमवाप्स्यसि

စိတ်မခွဲမခွာ အာရုံတစ်ခုတည်းဖြင့် အမြန်ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလော့။ ရောဂါနှင့် အပြစ်မှ လွတ်ကင်း၍ ဒိဗ္ဗကိုယ်ခန္ဓာကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 76

मा कुरुष्व विषादं त्वं कुष्ठव्याधिसमुद्रवम् । तस्मिन्क्षेत्रे स्थिते देवे कुहराश्रयसंज्ञिते

ကူဋ္ဌရောဂါကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်နေသော်လည်း စိတ်ပျက်မနေပါနှင့်။ ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ «ကူဟရာရှရယ» ဟု အမည်ရသော ဘုရားသခင် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 77

अथ तद्वचनं श्रुत्वा प्रस्थितो विष्णुनन्दनः

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဗိဿဏု၏ သားတော်သည် ခရီးထွက်လေ၏။

Verse 78

सूत उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य देवदेवस्य चक्रिणः । चकार गमने बुद्धियोगं सांबोऽर्बुदं प्रति

စူတက ပြောသည်—ဒေဝဒေဝ၊ စက်ရင် (စက်ကိုင်ရှင်) ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် စာမ်ဗသည် သွားရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ကာ အာဗုဒ (Arbuda) သို့ ဦးတည်လေ၏။

Verse 79

ततः शुभेऽहनि प्राप्ते हस्त्यश्वरथसंयुतः । प्रतस्थे स सुतो विष्णोः सेनया परिवारितः

ထို့နောက် မင်္ဂလာနေ့ရောက်လာသော် ဗိဿဏု၏သားတော်သည် ဆင်၊ မြင်း၊ ရထားစစ်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံကာ စစ်တပ်ဝန်းရံလျက် ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 80

अनुयातः सुदूरं च कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा । बाष्पपूर्णे क्षणेनैव सर्वमातृजनेन च

သူသည် မပင်ပန်းသောကံတော်ရှိသည့် ကృష్ణက အဝေးတိုင်အောင် လိုက်ပါကာ၊ မိသားစုအမျိုးသမီးအားလုံးလည်း ခဏချင်း မျက်ရည်ပြည့်ဝ၍ လိုက်ပါကြ၏။

Verse 81

बलभद्रेण वीरेण चारुदेष्णेन धीमता । युयुधानानिरुद्धाभ्यां प्रद्युम्नेन च धीमता

ထို့အပြင် သူရဲကောင်း ဘလဘဒ္ဒရ၊ ဉာဏ်ပညာရှိသော စာရုဒေဿဏ၊ ယုယုဓာနနှင့် အနိရုဒ္ဓ၊ ထို့ပြင် ဉာဏ်ပညာရှိသော ပရဒျုမ္နတို့လည်း အတူလိုက်ပါကြ၏။

Verse 82

ततो जांबवती पुत्रं दृष्ट्वा तीर्थोन्मुखं तदा । गच्छमानं प्रचक्रेऽथ प्रलापान्कुररी यथा

ထို့နောက် ဇာမ္ဘဝတီသည် သားတော်ကို တီရ္ထယာတရာသို့ မျက်နှာမူကာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လျှင်၊ ကုရာရီငှက်ကဲ့သို့ ငိုကြွေးမြည်တမ်းလေ၏။

Verse 83

हा हतास्मि विनष्टास्मि मंदभाग्या ह्यभागिनी । एकोपि तनयो यस्या ममाप्येनां दशां गतः

«အို၊ ငါသည် သတ်ဖြတ်ခံရသကဲ့သို့၊ ငါသည် ပျက်စီးသကဲ့သို့—ကံမကောင်းလှ၏၊ အလွန်အမင်း အကံမကောင်းသူပင်! ငါ့မှာ သားတော်တစ်ယောက်တည်းရှိသော်လည်း၊ သူတောင် ငါကို ဤအခြေအနေသို့ ရောက်စေပြီ» ဟု။

Verse 84

अथ तां रुदतीं दृष्ट्वा प्रोवाच मधुसूदनः । किममंगलमेतस्य प्रस्थितस्य करिष्यसि

သူမ ငိုယိုနေသည်ကို မြင်၍ မဓုသူဒနက မိန့်တော်မူသည်။ «ထွက်ခွာသွားပြီးသူအပေါ် မင်္ဂလာမကောင်းသည့် အရာကို မင်း ဘာလုပ်မည်နည်း?»

Verse 85

बाष्पपूर्णेक्षणा दीना मुक्तकेशी विशेषतः । एष व्याधिविनिर्मुक्तस्तीर्थयात्राफलान्वितः । कुष्ठव्याधिपरित्यक्तः पुनरेष्यति तेंऽतिकम्

မျက်ရည်ပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိတ်နာကျင်၍ ဆံပင်လွတ်လပ်ကျနေသည့် သူမက ငိုကြွေးလျက်ဆိုသည်။ «သူသည် ရောဂါမှ လွတ်မြောက်မည်၊ တီရ္ထယာတရာ၏ အကျိုးကို ရရှိမည်။ ကုဋ္ဌရောဂါကို စွန့်ပယ်ပြီး နောက်တဖန် သင့်အနီးသို့ ပြန်လာမည်»။

Verse 86

एतस्मिन्नंतरे यानादवतीर्य त्वरान्वितः । सांबोऽसौ प्रस्थितस्तत्र यत्र जांबवती स्थिता

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စာမ္ဗသည် ယာဉ်မှ ဆင်း၍ အလျင်အမြန်ဖြင့် ဂျာမ္ဗဝတီ နေထိုင်ရာသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 87

स तां प्रणम्य हृष्टात्मा कृतांजलिपुटः स्थितः । प्रणिपत्य विहस्यो च्चैर्वाक्यमेतदुवाच ह

သူသည် ဝမ်းမြောက်သောစိတ်ဖြင့် သူမကို ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ လက်အုပ်ချီကာ ရပ်နေ하였다။ ထို့နောက် ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ပြီး အပြုံးဖြင့် အသံမြင့်မြင့် ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 88

मा त्वं मातर्वृथा दुःखमस्मदर्थे करिष्यसि । आगमिष्याम्यहं शीघ्रं तीर्थयात्रां विधाय वै

«အမေ၊ ကျွန်ုပ်ကြောင့် အလကား စိတ်မနာကျင်ပါနှင့်။ တီရ္ထယာတရာကို သင့်တော်စွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ် မကြာမီ ပြန်လာမည်»။

Verse 89

जांबवत्युवाच । रक्षतु त्वां वने वत्स सर्वास्ता वनदेवताः । श्वापदेभ्यः पिशाचेभ्यो दुष्टेभ्यः पुत्र सर्वतः

ဂျာမ္ဘဝတီက မိန့်တော်မူ၏— «ချစ်သားရေ၊ တောအတွင်း၌ တောနတ်ဒေဝတားတို့ အားလုံးက သင့်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါစေ။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၊ ပိသာစများနှင့် အန္တရာယ်ဆိုးများမှ အရပ်ရပ်က ကင်းလွတ်ပါစေ»။

Verse 91

जठरं पुंडरीकाक्षः कटिं पातु गदाधरः । जानुनोर्युगलं कृष्णः पादौ च धरणीधरः

«ပုဏ္ဍရိကာက္ခ သည် သင့်ဝမ်းကို ကာကွယ်ပါစေ။ ဂဒါဓရ သည် သင့်ခါးကို စောင့်ရှောက်ပါစေ။ ကృష్ణ သည် သင့်ဒူးနှစ်ဖက်ကို ကာကွယ်ပါစေ။ ဓရဏီဓရ သည် သင့်ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ထိန်းသိမ်းပါစေ»။

Verse 92

एवं संस्पृश्य हस्तेन निजेनांगानि तस्य सा । समालिंग्य समाघ्राय मूर्धदेशे मुहुर्मुहुः

ထို့နောက် မိမိလက်ဖြင့် သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ထိတွေ့ကာ၊ သူ့ကို ချစ်ခင်စွာ ဖက်လှုပ်ပြီး၊ ခေါင်းထိပ်ပေါ်ကို မကြာခဏ နမ်းရှိုက်လေ၏။

Verse 93

प्रेषयामास तं पुत्रं कृतरक्षं यशस्विनी । सा सर्वांतःपुरीयुक्ता निवृता तदनन्तरम्

ထိုကဲ့သို့ ကာကွယ်မင်္ဂလာပြုထားသော သားကို ဂုဏ်သတင်းထင်ရှားသည့် မိခင်သည် ထွက်ခွာစေခဲ့၏။ ထို့နောက် အတွင်းနန်းတော်အမှုထမ်းများအားလုံးနှင့်အတူ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

Verse 94

अश्रुपूर्णेक्षणा दीना निःश्वसन्ती यथोरगी । तथा च भगवान्विष्णुर्यादवैः सकलैः सह

မျက်ရည်ပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမသည် စိတ်မသာညည်းတွားကာ၊ ဒုက္ခရောက်သော မြွေကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလေ၏။ ထိုနည်းတူပင်၊ ဘဂဝန် ဗိṣṇု သည်လည်း ယာဒဝတို့ အားလုံးနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးလေ၏။

Verse 95

प्रविष्टो द्वारकापुर्या सांबं प्रोष्य ततः परम् । अश्रुपूर्णेक्षणो दीनो बलभद्रपुरःसरः

စాంబကို အဝေးသို့ ပို့ပြီးနောက်၊ သူသည် ဒွာရကာမြို့သို့ ဝင်ရောက်하였다။ မျက်လုံးများ မျက်ရည်ပြည့်၍ စိတ်နှလုံးလေးလံကာ—ဗလဘဒြာသည် ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွား၏။

Verse 96

पुत्रैः पौत्रैस्तथा मित्रैर्बांधवैरपरैरपि । द्वारकाया विनिष्क्रम्य सांबोऽपि द्विजसत्तमाः

အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ စాంబလည်း ဒွာရကာမှ ထွက်ခွာ၍ သားများ၊ မြေးများ၊ မိတ်ဆွေများနှင့် အခြားဆွေမျိုးများပါ အတူလိုက်ပါသွား၏။

Verse 97

संप्राप्तश्च क्रमेणाथ सिंधुसागरसंगमे । यत्र योगीश्वरः साक्षादंबरीषप्रतिष्ठितः

ထို့နောက် အစဉ်လိုက်၍ မြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာသို့ ရောက်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ ယောဂီရှဝရ (ယောဂီတို့၏ အရှင် ဗိဿနု) သည် အမ္ဗရီရှ မင်းကြီးက တည်ထောင်ပူဇော်ထားသဖြင့် တကယ်တမ်း ထင်ရှားစွာ တည်ရှိ၏။

Verse 98

अद्यापि तिष्ठते विष्णुर्जंतूनां पापनाशनः । तत्र स्नात्वा समभ्यर्च्य देवं योगीश्वरं ततः

ယနေ့တိုင်အောင် ဗိဿနုသည် သတ္တဝါတို့၏ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးသူအဖြစ် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက်၊ ထို့ပြင် ဘုရားယောဂီရှဝရကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကန်တော့လေ၏—

Verse 99

ददौ दानानि विप्रेभ्यो नानारूपाणि शक्तितः । दीनांधकृपणेभ्यश्च तथैवान्येभ्य एव च

သူသည် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ဗြာဟ္မဏတို့အား အမျိုးမျိုးသော ဒါနများ ပေးလှူခဲ့သည်။ ထို့အတူ ဆင်းရဲသူ၊ မျက်မမြင်သူ၊ ချို့တဲ့သူတို့နှင့် အခြားသူများကိုလည်း ပေးကမ်းလှူဒါန်း하였다။

Verse 100

यानानि वस्त्ररत्नानि यद्यच्च येन वांछितम् । स त्रिरात्रं हरेः पुत्रः स्थित्वा तत्र समाहितः

ယာဉ်များ၊ အဝတ်အစားများ၊ ရတနာများ—မည်သူမဆို ဆန္ဒရှိသမျှကိုပင် (သူက) ပေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဟရိ၏သားတော်သည် ထိုနေရာ၌ သုံးညတိုင်တိုင် စိတ်တည်ငြိမ်၍ သမာဓိဖြင့် နေတော်မူ၏။

Verse 110

तत्र क्षणेऽभवत्तस्य चित्ते सांबस्य धीमतः । मुक्तोऽहं कुष्ठरोगेण निर्विकल्पं द्विजोत्तमाः

ထိုခဏတွင်ပင် ပညာရှိ စာမ္ဗ၏ စိတ်ထဲ၌ ထင်ရှားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာသည်—“အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ ငါသည် ကုဋ္ဌရောဂါမှ လွတ်မြောက်ပြီ၊ သံသယမရှိ” ဟူ၍။

Verse 116

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं विश्वामित्रीयमुत्तमम् । चतुर्थं च पुण्यतीर्थं स्त्रीणां चैव शुभावहम्

စူတက ပြောသည်—“ဤအရာအားလုံးကို သင်တို့အား ငါ ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ၊ အထူးမြတ်သော ဝိශ්ဝာမိတ္ရိယ မာဟာတ္မယ ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် စတုတ္ထသော ပုဏ္ဏတီရ္ထ ဖြစ်ပြီး မိန်းမတို့အတွက်လည်း မင်္ဂလာပေးတတ်၏။”

Verse 213

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये विश्वामित्रीयमाहात्म्ये कुहरवासिसांबादित्यप्रभाववर्णनंनाम त्रयोदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—ဧကာရှီတိသာဟသ္ရီ သံဟိတားအတွင်း၊ ဆဋ္ဌမ စာအုပ် နာဂရခဏ္ဍ၌—ဟာဋကေရှ္ဝရ က్షೇತ್ರ မာဟာတ္မယအတွင်း၊ ဝိශ්ဝာမိတ္ရိယ မာဟာတ္မယအတွင်း “ဂူ၌ နေထိုင်သော စာမ္ဗာဒိတျ၏ အာနုဘော်နှင့် ဂုဏ်တော်ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း၊ အခန်း ၂၁၃ သည် ဤနေရာတွင် ပြီးဆုံး၏။