Adhyaya 212

Verse 1

ऋषय ऊचुः । श्रुतं तीर्थत्रयं पुण्यं हाटकेश्वरसंज्ञिते । क्षेत्रेऽत्र यत्त्वया प्रोक्तमस्माकं सूतनंदन

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ “ဟာဋကေရှွရ” ဟုခေါ်သော ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ပုဏ్యတီရ္ထ သုံးခုအကြောင်းကို သင်က ငါတို့အား ပြောကြားသကဲ့သို့ ငါတို့သည် သင်ထံမှ ကြားနာခဲ့ပြီ၊ အို စူတ၏သားတော်။

Verse 2

विश्वामित्रीयमाहात्म्यं श्रोतुमिच्छामहे वयम् । सांप्रतं तत्समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

ဗိශ්ဝာမိတ္တရနှင့် ဆက်နွယ်သော မာဟာတ္မ്യကို ငါတို့ ကြားနာလိုကြသည်။ ယခုအခါ ကျေးဇူးပြု၍ ငါတို့အား ပြောပြပါ—ငါတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် အလွန်ကြီးမားလှသည်။

Verse 3

सूत उवाच । समुद्रस्यापि पारोऽत्र लक्ष्यते च क्षितेरपि । तारकाणां मुनेस्तस्य न गुणानां द्विजोत्तमाः

စူတက ဆိုသည်။ “အို ဒွိဇတို့အထွတ်အမြတ်တို့၊ ဤနေရာ၌ ပင်လယ်၏ အဝေးကမ်းပါးနှင့် မြေကြီး၏ အဆုံးအနားကိုပင် မြင်နိုင်သော်လည်း၊ ကြယ်များကိုပင် ကျော်လွန်သကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော ထိုမုနိ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို မည်သူမျှ တိုင်းတာမနိုင်။”

Verse 4

लक्ष्यते केनचित्पारो गाधेः पुत्रस्य धीमतः । क्षत्रियोऽपि द्विजत्वं यः संप्राप्तो द्विजसत्तमाः

“ဂါဓိ၏ ဉာဏ်ပညာရှိသော သားတော်၏ ‘အဆုံးအနား’ ကို တချို့က မြင်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် က္ଷတ္ရိယအဖြစ် မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း ဗြာဟ္မဏအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်၊ အို ဒွိဇတို့အထွတ်အမြတ်တို့။”

Verse 5

अंत्यजत्वं गतस्यापि त्रिशंकोः पृथिवीपतेः । यज्ञभागभुजो देवाः प्रत्यक्षेण विनिर्मिताः

“အန့်ယဇအဖြစ်သို့ ကျရောက်သွားသော မြေကြီး၏ အရှင် တြိရှင်ကူအတွက်ပင်၊ ယဇ్ఞအပိုင်းကို ခံယူသော ဒေဝတားတို့သည် မျက်မြင်တကာ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ကြသည်။”

Verse 6

ब्रह्मणः स्पर्धया येन पुरा सृष्टिर्द्विजोत्तमाः । प्रारब्धा च ततो देवैः प्रणिपत्य निवारितः

ဗြဟ္မာနှင့် ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ကြောင့် တစ်ခါတုန်းက အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ သူသည် ဖန်ဆင်းမှုကို စတင်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ဒေဝတားတို့က ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ထိုအမှုကို တားဆီးခဲ့ကြ၏။

Verse 7

तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं साप्रतं वदतो मम । श्रूयतां ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाश नम्

ယခု ငါပြောမည့် ထိုတီရ္ထ၏ မဟာတန်ခိုးကို နားထောင်ကြလော့၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့—အပြစ်အကုန်လုံးကို ဖျက်သိမ်းပေးသော တီရ္ထဖြစ်၏။

Verse 8

तेन तत्र कृतं कुण्डं स्वहस्तेन महात्मना । शस्त्रं विनापि भूपृष्ठं प्रविदार्य समंततः

ထိုနေရာ၌ မဟာတ္မာသည် မိမိလက်ဖြင့်ပင် ကုဏ္ဍတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။ လက်နက်မပါဘဲပင် မြေပြင်မျက်နှာပြင်ကို အရပ်ရပ်မှ ခွဲဖောက်၍ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

Verse 9

तत्र ध्यात्वा समानीता पातालाज्जाह्नवी नदी । मर्त्यलोके समायातं यस्यास्तोयं सुनिर्मलम्

ထိုနေရာ၌ သမာဓိဖြင့် ပာတာလမှ ဂင်္ဂါ (ဇာဟ္နဝီ) မြစ်ကို ခေါ်ယူလာခဲ့၏။ လူ့လောက၌လည်း သူမ၏ ရေသည် အလွန်စင်ကြယ်စွာ တည်ရှိလာ၏။

Verse 10

सुस्वादु च तथा स्नानात्सर्वपातकनाशनम् । तेनापि स्थापितस्तत्र भास्करो वारितस्करः

ထိုရေသည် အရသာချိုမြိန်ပြီး ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်း၏။ ထိုနေရာ၌ပင် သူက နေမင်း ဘာස්ကရာကိုလည်း «ဝါရိတස්ကရ» ဟူ၍ ခိုးသူနှင့် အန္တရာယ်တို့ကို တားဆီးသူအဖြစ် တည်ထောင်ခဲ့၏။

Verse 11

यः सप्तम्यां सूर्यवारे स्नात्वा तस्य हृदे शुभे । माघमासे सिते पक्षे नमस्यति दिवाकरम् । स कुष्ठैर्मुच्यते सर्वैस्तथा पापैर्द्विजो त्तमाः

တနင်္ဂနွေနေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်သော လဆန်း ခုနစ်ရက်နေ့တွင် ထိုတီရ္ထ၏ မင်္ဂလာရှိသော «နှလုံးနေရာ» တွင် ရေချိုးကာ၊ မာဃလ၏ လဆန်းကာလ၌ နေဘုရားကို ဦးညွှတ်ပူဇော်သူသည်—အို ဒွိဇအမြတ်တို့—ကူဋ္ဌရောဂါအပါအဝင် ရောဂါအားလုံးနှင့် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 12

पश्चिमोत्तरदिग्भागे तस्यास्ति जलसंभवा । धन्वंतरिकृता वापी सर्वरोगविनाशिनी

ထိုနေရာ၏ အနောက်မြောက်ဘက်တွင် ရေအရင်းအမြစ်တစ်ခုရှိသည်။ ဒဏ္ဝန္တရိက ပြုလုပ်ထားသော ရေကန်/ရေတွင်းဖြစ်၍ ရောဂါအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသောအရာ ဖြစ်သည်။

Verse 13

तत्र पूर्वं तपस्तेपे धन्वं तरिरुदारधीः । ववन्दे तपसा युक्तो ध्यायमानः समाहितः

ထိုနေရာ၌ ရှေးကာလတုန်းက စိတ်ဧကန်မြတ်သော ဒဏ္ဝန္တရိသည် တပသ (အာစီတရား) ကို ကျင့်ခဲ့သည်။ တပသဖြင့် စည်းကမ်းတကျ ဖြစ်လာကာ သမาธိတွင် စူးစိုက်၍ စိတ်တည်ငြိမ်လျက် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다။

Verse 14

ततः कालेन महता संतुष्टस्तस्य भास्करः । उवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व महामते

အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဘာஸ్కရ (နေဘုရား) သည် သူ့အပေါ် စိတ်ကျေနပ်လာ၍ “ငါသည် ဆုတောင်းပေးသူ ဖြစ်၏။ အို စိတ်ကြီးမြတ်သူ၊ သင်လိုသမျှကို တောင်းလော့” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 15

धन्वंतरिरुवाच । अत्र कुण्डे नरो भक्त्या यः स्नानं कुरुते विभो । तस्य स्यात्सर्वरोगाणां संक्षयः सुरसत्तम

ဒဏ္ဝန္တရိက မိန့်ဆိုသည်– “အို प्रभု၊ देवတို့အထက်မြတ်သူ၊ ဤ ကုဏ္ဍ၌ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ရေချိုးသူ မည်သူမဆို၊ သူ၏ ရောဂါအားလုံး ပျောက်ကင်းသွားမည်” ဟု။

Verse 16

श्रीभगवानुवाच । अद्य शस्ते दिने योऽत्र सप्तम्यां रविवासरे । सूर्योदये नरः स्नानं करिष्यति समाहितः । व्याधिग्रस्तः स नीरोगस्तत्क्षणात्संभविष्यति

ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည်– «ယနေ့ မင်္ဂလာနေ့၊ လဆန်း ခုနစ်ရက် (သတ္တမီ) နှင့် တနင်္ဂနွေနေ့တွင်၊ နေထွက်ချိန်၌ ဤနေရာတွင် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ရေချိုးသူသည် ရောဂါခံစားနေရသော်လည်း ခဏချင်းပင် ရောဂါကင်းစင်လာမည်»။

Verse 18

एवमुक्त्वा सुरश्रे ष्ठोंऽतर्धानं स गतो रविः । धन्वन्तरिः प्रहृष्टात्मा स्वस्थानं च गतस्ततः

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ရဝိ (နေမင်း) သည် မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် စိတ်ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းသော ဓနွန္တရီသည် မိမိ၏ နေရာအိမ်တော်သို့ ပြန်သွားလေ၏။

Verse 19

कस्यचित्त्वथ कालस्य रत्नाक्षोऽथ महीपतिः । अयोध्याधि पतिः ख्यातः सूर्यवंशसमुद्भवः

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၊ ရတနာက္ရှ ဟူသော မင်းတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သူသည် အယောဓျာ၏ အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် ကျော်ကြားပြီး နေမျိုးဆက် (စူရျဝంశ) မှ ဆင်းသက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 20

कृतज्ञश्च वदान्यश्च स्वदारनिरतः सदा । शूरः परमतेजस्वी सर्वशत्रुनिषूदनः

သူသည် ကျေးဇူးသိတတ်၍ ရက်ရောသူ ဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏ တရားဝင် ဇနီးအပေါ် အမြဲတမ်း သစ္စာရှိလေ၏။ သူသည် သူရဲကောင်း၊ တောက်ပသော တေဇောဓာတ်ရှိသူ၊ ရန်သူအားလုံးကို ချေမှုန်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 21

पूर्वकर्मविपाकेन तस्य भूमिपतेर्द्विजाः । कुष्ठव्याधिरभूद्रौद्रो दुश्चिकित्स्यो जगत्त्रये

အို ဒွိဇာတို့၊ အတိတ်က ကံ၏ အကျိုးပေါက်ရောက်မှုကြောင့် ထိုဘုရင်သည် ကြမ်းတမ်းသော ကုဿ္ဌရောဂါ (လက်ပရိုစီ) ကို ခံစားရပြီး၊ သုံးလောကလုံးတွင်ပင် ကုသရန် အလွန်ခက်ခဲသော ရောဂါ ဖြစ်လေ၏။

Verse 22

तदस्ति नौषधं लोके यत्तेन न कृतं द्विजाः । कुष्ठग्रस्तेन वा दानं यत्र दत्तं महात्मना

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ လောက၌ သူမစမ်းသပ်မထားသော ဆေးမရှိသကဲ့သို့၊ ကုဋ္ဌရောဂါဖြင့် ဒုက္ခရောက်နေသော်လည်း မဟာစိတ်ရှိသူက မပေးမထားသော ဒါနမရှိခဲ့။

Verse 23

यथायथौषधान्येव स करोति ददाति च । तथातथा तस्य कायो व्याधिना क्षामितो भृशम्

သူက သုံးသမျှ ဆေးဝါးတို့နှင့် ပေးသမျှ ဒါနတို့အတိုင်းပင်၊ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရောဂါကြောင့် ထပ်ခါထပ်ခါ အလွန်အမင်း ချွတ်ယွင်းပျက်စီး၍ ပိန်လှီသွားလေ၏။

Verse 24

ततो वैराग्यमापन्नः स नृपो द्विजसत्तमाः । पुत्रं राज्येऽथ संस्थाप्य वांछयामास पावकम् । निषिद्धोऽपि हि तैः सर्वैः कलत्रैराप्तसेवकैः

ထို့နောက် အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ ထိုမင်းသည် ဝိရာဂျ (လောကီအပေါ် မကပ်ငြိ) သို့ ရောက်လေ၏။ သားကို နန်းတင်ပြီး မီးထဲဝင်လိုသော ဆန္ဒကို ထားလေ၏။ မိဖုရားများနှင့် သစ္စာရှိ အမှုထမ်းတို့ အားလုံးက တားမြစ်သော်လည်း သူ၏စိတ်သည် ထိုမီးကိုပင် တောင့်တနေဆဲဖြစ်၏။

Verse 25

दत्त्वा दानानि विप्रेभ्यः पूजयित्वा सुरोत्तमान् । संभाष्य च सुहृद्वर्गं शासयित्वा निजं सुतम्

ဗြာဟ္မဏတို့အား ဒါနများ ပေးလှူပြီး၊ ဒေဝတားအမြတ်တို့ကို ပူဇော်ကာ၊ မိတ်ဆွေဝိုင်းနှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက်၊ မိမိသားကို အုပ်ချုပ်ရေးဓမ္မအကြောင်း သင်ကြားညွှန်ကြားလေ၏။

Verse 26

एतस्मिन्नेव काले तु भ्रममाणे यदृच्छया । कश्चित्कार्पटिकः प्राप्तो दिव्यरूपवपुर्धरः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင်၊ အလိုလို လှည့်လည်သွားလာနေစဉ်၊ ကာရ္ပဋိက (တရားရှာ အလှူခံ/သံဃာတော်) တစ်ဦး ရောက်လာ၍၊ သူ၏ကိုယ်ရုပ်သည် ဒေဝတမန်ကဲ့သို့ သာယာမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်လေ၏။

Verse 27

अथासौ व्याकुलं दृष्ट्वा तत्सर्वं नृपतेः पुरम् । अपृच्छद्विस्मयाविष्टो दृष्ट्वा कञ्चिन्नरं द्विजाः

ထို့နောက် သူသည် မင်း၏မြို့တော်တစ်မြို့လုံး အလွန်လှုပ်ရှားရှုပ်ထွေးနေသည်ကို မြင်၍ အံ့ဩစိတ်ဝင်ကာ ထိုနေရာ၌ လူတစ်ယောက်ကို မြင်ပြီးနောက် “အဘယ်ကြောင့်နည်း” ဟု မေးမြန်းလေ၏၊ အို ဘြာဟ္မဏတို့။

Verse 28

कार्पटिक उवाच । किमेषा व्याकुला भद्रे सर्वा जाता महापुरी । निरानन्दाऽश्रुपूर्णाक्षैर्बालवृद्धैर्निषेविता

ကာရ္ပဋိကက ပြောသည်—“အမေမင်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမဟာမြို့တော်တစ်မြို့လုံး စိတ်ပူပန်ရှုပ်ထွေးသွားသနည်း။ ပျော်ရွှင်မှုမရှိဘဲ မျက်ရည်ပြည့်မျက်လုံးများဖြင့် ကလေးများနှင့် အိုမင်းသူများက ပြည့်နှက်နေပါသည်။”

Verse 29

सोऽब्रवीन्नृपतिश्चायं कुष्ठव्याधिसमन्वितः । साधयिष्यति सन्दीप्तं सुनिर्विण्णो हुताशनम्

သူမက ပြန်လည်ပြောသည်—“ဤမင်းသည် ကုဋ္ဌရောဂါ (အရေပြားရောဂါ) ခံစားနေရသည်။ အလွန်စိတ်ပျက်အားငယ်၍ လောင်ကျွမ်းတောက်ပနေသော မီးထဲသို့ ဝင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။”

Verse 30

तेनेयं नगरी कृत्स्ना परं दुःखमुपागता । गुणैरस्य समाविष्टा नूनं मृत्युं प्रयास्यति

ထို့ကြောင့် ဤမြို့တော်တစ်မြို့လုံး အလွန်အမင်း ဒုက္ခဝေဒနာသို့ ကျရောက်လေပြီ။ မင်း၏ဂုဏ်သတ္တိများကြောင့် ချည်နှောင်ခံထားသကဲ့သို့၊ သေခြင်းတိုင်အောင်ပင် သူ့နောက်လိုက်သွားမည်ဟု ထင်ရသည်။

Verse 31

तच्छ्रुत्वा सत्वरं गत्वा नृपं कार्पटिकोऽब्रवीत्

ထိုစကားကို ကြားသော် ကာရ္ပဋိကသည် အလျင်အမြန် သွား၍ မင်းထံသို့ ရောက်ကာ စကားပြောလေ၏။

Verse 32

सर्वं जनं नरेन्द्रस्य मृतं जीवापयन्निव । मा नृपानेन दुःखेन व्याधिजेन हुताशनम् । प्रविश त्वं स्थिते तीर्थे सर्वव्याधिक्षयावहे

အို မင်းမြတ်ရေ၊ သင်သည် သေဆုံးသွားသော ပြည်သူအပေါင်းကို ပြန်လည်အသက်သွင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ရောဂါကြောင့် ဖြစ်သော ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် မီးထဲသို့ မဝင်ပါနှင့်။ ရောဂါအပေါင်းကို ပျောက်ကင်းစေသော တည်မြဲသည့် တီရ္ထသို့ ဝင်ရောက်ပါ။

Verse 33

मदीयो भूपते देह ईदृगासीद्यथा तव । तत्र स्नातस्य सद्योऽथ जात ईदृक्पुनः प्रभो

အို မင်းမြတ်ရေ၊ ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် တစ်ခါက သင်၏ကိုယ်ခန္ဓာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့၏။ သို့သော် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အရှင်၊ ဤသို့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့၏။

Verse 34

सप्तम्यां सूर्यवारेण भास्करस्योदयं प्रति । यस्तत्र कुरुते स्नानं व्याधिग्रस्तो नरो भुवि

လဆန်း ခုနစ်ရက်နေ့ (သပ္တမီ) တွင် တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်၍ နေမင်းထွက်ချိန်၌—ဤလောက၌ ရောဂါဒဏ်ခံနေရသော လူတစ်ယောက်ပင် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးလျှင်၊

Verse 35

स व्याधिना विनि र्मुक्तस्तत्क्षणात्कल्पतां व्रजेत् । तथा पापविनिर्मुक्तो यथाहं नृपसत्तम

သူသည် ထိုခဏချင်းပင် ရောဂါမှ လွတ်မြောက်၍ ကောင်းမွန်သန်မာခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်။ ထို့အတူ ပ罪မှလည်း လွတ်မြောက်၏၊ အို မင်းမြတ်တို့အထဲ အမြတ်ဆုံးရေ—ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ပင်။

Verse 36

राजोवाच । कस्मिन्देशे महातीर्थं तादृशं वद मे द्रुतम्

မင်းကြီးက မေးတော်မူ၏—“ထိုကဲ့သို့သော မဟာတီရ္ထသည် မည်သည့်ဒေသ၌ ရှိသနည်း။ အမြန် ပြောပြပါ။”

Verse 37

कार्पटिकौवाच । अस्ति भूमितले ख्यातं नागरं क्षेत्रमुत्तमम् । कुष्ठव्याधिसमाक्रांतो गतोऽहं तत्र भूपते

ကာရ္ပဋိကက ပြောသည်။ “ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် ‘နာဂရ’ ဟုခေါ်သော နာမည်ကြီး၍ အထူးမြတ်သော သန့်ရှင်းရာဒေသတစ်ခု ရှိ၏။ အကျွန်ုပ်သည် ကုဋ္ဌရောဂါ (အရေပြားရောဂါ) ခံစားနေရသဖြင့် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ခဲ့ပါသည်၊ အို မင်းကြီး။”

Verse 38

तस्य सन्दर्शनार्थाय तीर्थयात्रापरायणः । तत्र मां दीनमालोक्य व्याधिग्रस्तं सुदुःखितम् । कश्चित्तत्राश्रयः प्राह तपस्वी कृपयान्वितः

ထိုသန့်ရှင်းရာကို မြင်တွေ့လိုသဖြင့် တီရ္ထယာထရာကို အားထုတ်ကာ အကျွန်ုပ် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသည်။ အကျွန်ုပ်ကို ဆင်းရဲနွမ်းပါး၍ ရောဂါကပ်လျက် အလွန်ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သော ကရုဏာပြည့်ဝသည့် တပသီတစ်ဦးက အကျွန်ုပ်အား ပြောကြား하였다။

Verse 39

पश्चिमोत्तरदिग्भागे देवस्य जलशायिनः । तीर्थमस्ति महापुण्यं विश्वामित्रजलावहम्

အနောက်မြောက်ဘက်ဒေသတွင် ‘ဇလရှာယင်’ ဟုခေါ်သော ဒေဝတားအနီး၌ အလွန်မဟာပုဏ္ဏားသော တီရ္ထတစ်ခု ရှိ၏။ ထိုတီရ္ထ၏ အမည်မှာ ‘ဝိශ්ဝာမိတ္ရ-ဇလာဝဟ’ ဖြစ်၏။

Verse 40

तत्र गत्वा कुरु स्नानं सप्तम्यां रविवासरे । माघमासे तु संप्राप्ते शुक्लपक्षे विशेषतः

ထိုနေရာသို့ သွား၍ မာဃလတွင် အထူးသဖြင့် ရှုကလပက္ခ၌၊ ရဝိဝါရ (တနင်္ဂနွေ) နှင့် တိုက်ဆိုင်သော သပ္တမီနေ့တွင် ရေချိုးသန့်စင်ပါ။

Verse 41

येन निर्याति ते कुष्ठो भास्करस्योदयं प्रति । तच्छ्रुत्वाऽहं च तत्प्राप्तः सप्तम्यां सूर्यसंयुजि । ततश्च कृतवान्स्नानं निर्झरे तत्र शांभवे

“ဤနည်းဖြင့် သင်၏ ကုဋ္ဌရောဂါသည် နေထွက်ချိန်၌ ပျောက်ကင်းသွားလိမ့်မည်” ဟုဆိုသည်။ ထိုစကားကို ကြားသဖြင့် အကျွန်ုပ်သည် နေ့ရက်သပ္တမီနှင့် နေမင်းနေ့ (တနင်္ဂနွေ) တိုက်ဆိုင်သောအခါ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ထိုနေရာရှိ ရှမ္ဘဝ နိဈ္ဈရ (စမ်းချောင်း) တွင် သန့်စင်ရေချိုးကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 42

ततस्तस्माद्विनिष्क्रांतो यावत्पश्याम्यहं तनुम् । तावन्नृपेदृशी जाता सत्यमेतत्तवोदितम्

ထို့နောက် ငါသည် ထိုရေမှ ထွက်လာ၍ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြည့်သောအခါ၊ အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းပင် ဤသို့ ပြောင်းလဲသွား၏၊ အို မင်းကြီး။ သင်ကြားထားသောစကားသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်၏။

Verse 43

तस्मात्त्वमपि राजेंद्र तत्र स्नानं समाचर । सप्तम्यां सूर्यवारेण भास्करस्योदयं प्रति

ထို့ကြောင့် မင်းတို့၏အရှင် ရာဇဣန္ဒြာ၊ သင်လည်း ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပူဇော်မှုကို ပြုလော့—စပ္တမီနေ့၊ တနင်္ဂနွေနေ့တွင်၊ နေထွက်ချိန်၌။

Verse 44

येन ते नश्यति व्याधिर्विशेषमपि पातकम् । तच्छ्रुत्वा स नृपस्तूर्णं तेनैव सहितो ययौ

သူ၏ရောဂါနှင့် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ပင် ပျက်စီးစေမည့် နည်းလမ်းကို ကြားသိသဖြင့်၊ မင်းကြီးသည် ချက်ချင်း ထိုသူနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 45

चकार स तथा स्नानं सप्तम्यां सूर्यवासरे । माघमासे तु संप्राप्ते विश्वामित्रजले शुभे

ထို့အတိုင်း မင်းကြီးသည် မာဃလတွင် ရောက်လာသောအခါ၊ ဗိශ්ဝာမိတ္တရေ အလှပသောရေထဲ၌ စပ္တမီနေ့၊ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ရေချိုးပူဇော်မှုကို ပြုလေ၏။

Verse 46

ततः कुष्ठविनिर्मुक्तस्तत्क्षणात्समपद्यत । दिव्यरूपवपुर्द्धारी कामदेव इवापरः

ထို့နောက် ကုဋ္ဌရောဂါမှ လွတ်မြောက်၍ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ တောက်ပသော ဒိဗ္ဗရုပ်ဝပုကို ဆောင်သူ ဖြစ်လာ၏—ကာမဒေဝ တစ်ပါးကဲ့သို့။

Verse 47

अथ तुष्टो नरेंद्रस्तु तस्मै कार्पटिकाय च । ददौ कोटित्रयं हेम्नः प्रोवाच स ततो वचः

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် စိတ်တော်ပျော်ရွှင်၍ ထိုကပ္ပတိက သာသနာ့လှည့်လည်သူအား ရွှေသုံးကုဋေ ပေးတော်မူပြီးနောက် စကားတော်ကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 48

त्वत्प्रसादाद्विमुक्तोऽस्मि रोगादस्मात्सुदारुणात् । तस्मात्त्वं गच्छ गेहं स्वं स्थास्येऽहं चात्र निर्भरम्

«သင်၏ကရုဏာကြောင့် ဤအလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ရောဂါမှ ငါလွတ်မြောက်ပြီ။ ထို့ကြောင့် သင်သည် မိမိအိမ်သို့ သွားလော့; ငါသည် ဤနေရာ၌ စိတ်ပူပန်မှုမရှိဘဲ နေမည်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 49

करिष्यामि तपो नित्यं स्वकलत्रसम न्वितः । राज्ये संस्थापितः पुत्रः समर्थो राज्यकर्मणि

«ငါသည် မိဖုရားနှင့်အတူ နေ့စဉ် တပသ (အာသီတ) ကို ပြုမည်။ ငါသည် သားကို နိုင်ငံတော်၌ တင်မြှောက်ထားပြီးပြီ; သူသည် အုပ်ချုပ်ရေးတာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်» ဟု ဆို၏။

Verse 50

इत्युक्त्वा प्रेरयामास तं तथान्यान्समागतान् । सेवकास्वगृहायैव स्वयं तत्रैव संस्थितः

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် သူ့ကိုလည်းကောင်း၊ စုဝေးလာသူ အခြားသူများကိုလည်းကောင်း၊ အမှုထမ်းများနှင့်အတူ မိမိတို့အိမ်သို့ ပြန်စေလေ၏။ မင်းကြီးသည် ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေခဲ့၏။

Verse 51

कृत्वाऽश्रमपदं रम्यं स्वकलत्रसमन्वितः । संप्राप्तश्च परां सिद्धिं कालेन द्विजसत्तमाः

အို ဒွိဇသတ္တမတို့၊ မင်းကြီးသည် မိဖုရားနှင့်အတူ သာယာလှပသော အာရှရမ်ကို တည်ထောင်ပြီး၊ အချိန်ကာလတစ်ခုကြာသော် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိ (ဝိညာဉ်ရေးအောင်မြင်မှု) ကို ရောက်ရှိလေ၏။

Verse 52

तस्य नाम्ना ततः ख्यातं तीर्थ मेतत्त्रिविष्टपे । सर्वव्याधिहरं रम्यं सर्वपातकनाशनम्

ထို့နောက် ထိုသီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာကူး) သည် သူ၏နာမဖြင့် လောကသုံးပါး၌ ထင်ရှားလာ၏။ လှပချမ်းမြေ့၍ ရောဂါအားလုံးကို ဖယ်ရှားကာ အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေ၏။

Verse 53

तेन संस्थापितस्तत्र देवदेवो दिवाकरः । रत्नादित्य इति ख्यातो निजनाम्ना महा त्मना

ထိုနေရာ၌ သူက ဒေဝဒေဝဖြစ်သော နေမင်း (ဒိဝာကရ) ကို တည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့၏။ ထိုမဟာသတ္တဝါသည် ကိုယ်ပိုင်နာမဖြင့် “ရတ္နာဒိတျ” ဟု ထင်ရှားလာ၏။

Verse 54

सप्तम्यां सूर्यवारेण तत्र स्नात्वा प्रपश्यति । यस्तु पापविनिर्मुक्तः सूर्यलोकं स गच्छति

လဆန်း/လဆုတ် သတ္တမီနေ့တွင် တနင်္ဂနွေနေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်၍ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ ဒർശနပြုသူသည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ပြီး နေမင်း၏ လောက (စူရျလောက) သို့ ရောက်၏။

Verse 55

यदन्यत्तत्र संवृत्तं क्षेत्रजातं द्विजो त्तमाः । तदहं कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः

အို ဒွိဇအုတ်တမများ၊ ထိုနေရာ၌ ထပ်မံဖြစ်ပွားခဲ့သော အရာ—ထိုက்ஷೇತ್ರမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ဖြစ်ရပ်ကို ငါ ယခု ဖော်ပြမည်။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စူးစိုက်၍ နားထောင်ကြလော့။

Verse 56

आसीत्तत्र पुमान्कश्चिद्देशे ग्राम्यो जरात्मकः । कुष्ठी तथापि नित्यं स करोति पशु रक्षणम्

ထိုဒေသ၌ ရွာသားတစ်ဦး ရှိခဲ့၏—အိုမင်း၍ အားနည်းနေသူ။ ကုဋ္ဌရောဂါ (လက်ပရိုစီ) ခံစားနေရသော်လည်း နေ့စဉ် နွားတိရစ္ဆာန်များကို ထိန်းကျောင်းစောင့်ရှောက်လျက်ရှိ၏။

Verse 57

एकदा रक्षतस्तस्य पशूंस्तत्र गिरेरधः । एकः पशुर्विनिष्क्रांतः सत्पथात्तृणलोभतः

တစ်ခါက တောင်ခြေရင်း၌ နွားတိရစ္ဆာန်များကို စောင့်ရှောက်နေစဉ် မြက်ကိုလိုချင်လို့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်သည် လမ်းမှန်မှ လွဲထွက်သွား하였다။

Verse 58

सप्तम्यां रविवारेण पतितस्तस्य निर्झरे । न च संलक्षितस्तेन गच्छमानः कथंचन

သပ్తမီနေ့၊ တနင်္ဂနွေနေ့၌ ထိုတိရစ္ဆာန်သည် တောင်ရေစီး (ရေတံခွန်အိုင်) ထဲသို့ ကျသွားပြီး၊ သူက လမ်းလျှောက်သွားရာတွင် မည်သို့မျှ မသတိမပြုမိခဲ့။

Verse 59

अथ यावद्गृहे सोऽथ भोजनाथं समुद्यतः । तावत्तस्य पशोः स्वामी भर्त्सयन्समुपागतः

ထို့နောက် သူသည် အိမ်သို့ ပြန်၍ စားသောက်ရန် ထွက်ခွာမည်အချိန်တွင် ထိုတိရစ္ဆာန်၏ ပိုင်ရှင်က ဆူပူကြိမ်းမောင်းလျက် ရောက်လာ하였다။

Verse 60

नायातः स पशुः कस्मान्मदीयो मामके गृहे । तस्मादानय तं शीघ्रं नो चेत्प्राणान्हरामि ते

“ငါ့တိရစ္ဆာန်က ဘာကြောင့် ငါ့အိမ်ကို မပြန်လာသေးသနည်း။ ထို့ကြောင့် အမြန်ဆုံး သွားခေါ်လာ—မဟုတ်လျှင် မင်းအသက်ကို ငါယူမည်!”

Verse 61

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा भय संत्रस्तः स कुष्ठी सत्वरं ययौ । तेन मार्गेण येनैव दिवा भ्रांतो महीतले

စူတက ပြောသည်—ထိုစကားကို ကြားသော် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သော ကုဋ္ဌရောဂါသည် အလျင်အမြန် ထွက်သွားပြီး၊ နေ့ခင်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်မိခဲ့သည့် လမ်းတစ်လျှောက်တည်းဖြင့် သွား하였다။

Verse 62

अथ दूरात्स शुश्राव तस्य रावं पशोस्तदा । पतितस्य महागर्ते निशांते तमसि स्थिते

ထို့နောက် အဝေးမှ သူသည် ထိုတိရစ္ဆာန်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားရ၏—အကြီးမားသော ချိုင့်ထဲသို့ ကျသွားသောအခါ—ညအဆုံးတွင် အမှောင်မပျောက်သေးစဉ်။

Verse 63

ततो गत्वाऽथ तं गर्तं प्रविश्य जलमध्यतः । चकर्ष तं पशुं कृच्छ्रात्पंकमध्यात्सुदारुणात् । समादायाथ तं हर्म्यं प्रजगाम शनैःशनैः

ထို့နောက် သူသည် ထိုချိုင့်သို့ သွား၍ ရေထဲအလယ်သို့ ဝင်ကာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ရွံ့အလယ်မှ ထိုတိရစ္ဆာန်ကို အလွန်ခက်ခဲစွာ ဆွဲထုတ်၏။ ထိုကို ယူဆောင်ကာ အိမ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လျှောက်သွား၏။

Verse 64

अर्पयित्वाथ तं तस्य स्वकीयं त्वाश्रमं गतः

ထိုကို ထိုသူထံ အပ်နှံပြီးနောက် သူသည် မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ပြန်သွား၏။

Verse 65

ततः सुप्तो महाभागाः स प्रबुद्धः पुनर्यदा । प्रभाते वीक्षते गात्रं यावत्कुष्ठविवर्जितम्

ထို့နောက် ကံကောင်းသော ထိုသူသည် အိပ်ပျော်သွား၏။ မနက်အရုဏ်တက်ချိန် ပြန်နိုးလာသောအခါ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်၍ ကုဋ္ဌရောဂါမှ လုံးဝကင်းစင်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

Verse 66

शोभया परया युक्तं विस्मयोत्फुल्ललोचनः । चिंतयामास किं ह्येतदकस्माद्रोगसंक्षयः

အလွန်ထူးကဲသော တောက်ပမှုဖြင့် ပြည့်စုံလာ၍ သူ၏ မျက်လုံးများ အံ့ဩ၍ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။ သူက “ရုတ်တရက် ရောဂါပျောက်ကင်းသွားခြင်းသည် ဘာကြောင့်နည်း” ဟု စဉ်းစား၏။

Verse 67

नूनं तस्य प्रभावोऽयं तीर्थस्याद्य निशागमे । मयावगाहितं यच्च पशोरर्थं सुकर्द्दमम्

ဤသည်မှာ ထိုသန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၏ အာနုဘော်ပင် ဖြစ်သည်ဟု ယနေ့ည၌ ထင်ရှားလာ၏။ အကြောင်းမူကား တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်အတွက်ပင် သာယာသော ရွံ့ရေထဲသို့ ငါဝင်ချိုးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 68

ततश्च वीक्षयामास तेन गत्वा सुकौतुकात् । यावत्कंडूविनिर्मुक्तस्तेजसा परिवारितः

ထို့နောက် စိတ်ဝင်စားလွန်စွာဖြင့် ထိုနေရာသို့ သွားကာ စူးစမ်းကြည့်ရာ ယားယံမှုမှ လွတ်ကင်းသွားပြီး တေဇောအလင်းရောင်ဖြင့် ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

Verse 69

तत्र स्थाने स्वयं गत्वा ज्ञात्वा च तीर्थमुत्तमम् । तपस्तेपे स तत्रैव ध्यायमानो दिवाकरम्

ထိုနေရာသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်၍ ၎င်းကို အထူးမြတ်သော တီရ္ထဟု သိမြင်ပြီးနောက်၊ ထိုနေရာ၌ပင် တပသ်ကို ကျင့်ကာ ဒိဝါကရ—နေဘုရားကို စိတ်တည်၍ ဓ్యာနပြုလေ၏။

Verse 70

अरण्यवासिनं सम्यग्दिवारात्रमतंद्रितः । गतश्च परमां सिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि

တောဝါသီအဖြစ်ကို မှန်ကန်စွာ ကျင့်သုံး၍ နေ့ည မပျင်းမနာ အားထုတ်လျက်၊ သူသည် တရားသိဒ္ဓိ အမြင့်ဆုံးကို ရောက်ရှိခဲ့ရာ၊ ထိုသိဒ္ဓိသည် နတ်တို့အတွက်ပင် ရခက်သောအရာ ဖြစ်၏။

Verse 71

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत्

ထို့ကြောင့် အားထုတ်နိုင်သမျှ အားလုံးဖြင့် ထိုသန့်ရှင်းရာနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းကို ပြုလုပ်သင့်၏။

Verse 72

पूजयेच्चापि तं देवं भास्करं वारितस्करम् । अद्यापि कलिकालेऽपि तत्र स्नातो नरः शुचिः

ထို့နောက် “ရေခိုးသူ” ဟူသော အပြစ်နှင့်ဒုက္ခတို့ကို ဖယ်ရှားပေးသော ဘာස්ကရ (နေမင်း) ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။ ယနေ့တိုင် ကလိယုဂ၌ပင် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသူသည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ် ဖြစ်လာ၏။

Verse 73

तत्र पुण्यजले कुण्डे सप्तम्यां सूर्यवासरे । यस्तं पूजयते भक्त्या सोऽपि पापैः प्रमुच्यते

ထိုနေရာရှိ ကုဏ္ဍအတွင်း ပုဏ္ဏရေသန့်၌၊ စပ్తမီတိသီကာလနှင့် တနင်္ဂနွေနေ့ တိုက်ဆိုင်သည့်အခါ၊ ဘက္တိဖြင့် ထိုနေမင်းကို ပူဇော်သူသည်လည်း အပြစ်တို့မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 74

गायत्र्यष्टसहस्रं यो जपेत्तत्पुरतः स्थितः । सोऽपि रोगविनिर्मुक्तो मुच्यते सर्वपातकैः

ထိုသန့်ရှင်းသော အရှေ့တော်၌ ရပ်လျက် ဂါယတ္ရီကို အကြိမ် ၈,၀၀၀ ရွတ်ဆိုသူသည်လည်း ရောဂါကင်းစင်ကာ အပြစ်ကြီးအပေါင်းမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 76

एतद्वः सर्वमाख्यातं मयादित्यस्य संभवम् । माहात्म्यं श्रवणाद्यस्य नरः पापाद्विमुच्यते

ဤအရာအားလုံးကို ငါသည် အာဒိတျ (နေမင်း) ၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို သင်တို့အား ပြည့်စုံစွာ ပြောကြားပြီးပြီ။ ဤမဟာတ్మကို နားထောင်ခြင်း စသည့်အကျင့်များ (ရွတ်ဆို၊ သတိရ) ကြောင့် လူသည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 117

नीरोगश्चेप्सितान्कामान्निष्कामो मोक्षमेष्यति

ကာမဆန္ဒရှိသူသည် ရောဂါကင်းစင်ကာ လိုလားသမျှ ဆန္ဒပြည့်မည်။ သို့ရာတွင် ဆန္ဒကင်းသူသည် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 212

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये रत्नादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वादशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် စံဟိတာအတွင်းရှိ ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၏ ဟာဋကေရှဝရ က్షೇತ್ರ မာဟာတ္မ്യ၌ «ရတ္နာဒိတျ မာဟာတ္မ്യ ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၂၁၂ ပြီးဆုံး၏။

Verse 785

तस्योद्देशेन यो दद्याद्धेनुं श्रद्धासमन्वितः । न तस्यान्वयजातोऽपि व्याधिना परिगृह्यते

ယုံကြည်ခြင်းနှင့်အတူ ထိုသန့်ရှင်းသူ၏နာမဖြင့် နွားတစ်ကောင်ကို လှူဒါန်းသူသည်—သူ၏မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသူတစ်ဦးတောင် ရောဂါက မဖမ်းဆီးနိုင်။