Adhyaya 208

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । एवं शक्रे दिवं प्राप्ते देवेषु सकलेषु च । गौतमः स्वाश्रमं प्रापत्कोपेन महता ज्वलन्

ဗိශ්ဝာမိတ္တရက ပြော၏—ဤသို့ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် ကောင်းကင်သို့ ရောက်သွားပြီး၊ နတ်တို့အားလုံးလည်း ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ ဂေါတမသည် မိမိအာရှရမ်သို့ ပြန်ရောက်လာ၍ ကြီးမားသော ဒေါသဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေ၏။

Verse 2

ततः स कथयामास सर्वं देवविचेष्टितम् । वरदानं च शक्राय शता नन्दस्य चाग्रतः

ထို့နောက် သူသည် နတ်တို့၏ လုပ်ရပ်အလုံးစုံကိုလည်းကောင်း၊ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) အား ပေးအပ်ခဲ့သော အပေးအလှူ (ဗရ) ကိုလည်းကောင်း၊ ရှတానန္ဒ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပြောပြလေ၏။

Verse 3

तच्छ्रुत्वा पितरं प्राह विनयावनतः स्थितः । तातांबाया न कस्मात्त्वं प्रसादं प्रकरोषि मे

ထိုအကြောင်းကို ကြားသိပြီးနောက်၊ သူသည် ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွတ်ရပ်နေကာ ဖခင်အား ပြောလေ၏—“အဖေ၊ အမေ၏ အရေးကိစ္စ၌ အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်အပေါ် သနားကြင်နာ၍ ကရုဏာမပြုသနည်း?”

Verse 4

उत्थापने न ते किञ्चिदसाध्यं विद्यते विभो । तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा स्यान्मम चांबया

အို အင်အားကြီးသော အရှင်၊ ကျဆုံးသွားသောအရာကို ပြန်လည်ထူထောင်ရာ၌ သင့်အတွက် မဖြစ်နိုင်သောအရာ မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာတော် ပေးသနားပါ၊ မိခင်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်စေရန်။

Verse 5

समागमो मुनिश्रेष्ठ दीनस्योत्कण्ठितस्य च । तस्मादुत्थाप्य तां तूर्णं प्रायश्चित्तविधिं ततः । तस्मादादिश मे क्षिप्रं येन शुद्धिः प्रजायते

အို မုနိအထူးမြတ်၊ ဆင်းရဲ၍ လွမ်းဆွတ်နေသူအတွက် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းသာ သက်သာရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို အမြန် ပြန်လည်ထူထောင်ပေးပါ၊ ထို့နောက် ပရాయရှ္စိတ္တ အစီအစဉ်ကို သတ်မှတ်ပေးပါ။ ထို့ကြောင့် သန့်ရှင်းမှု ရရှိစေမည့် နည်းလမ်းကို ချက်ချင်း ညွှန်ကြားပေးပါ။

Verse 6

गौतम उवाच । मद्यावलिप्तभांडस्य यदि शुद्धिः प्रजायते । तत्स्त्रीणां जायतेशुद्धिर्योनौ शुक्राभिषेचनात्

ဂေါတမက ဆိုသည်– “အရက်လိမ်းကပ်နေသော အိုးတစ်လုံးပင် သန့်စင်နိုင်လျှင်၊ ထိုနည်းတူ မိန်းမသည်လည်း သားအိမ်အတွင်း သုက်ရည်ကျသွားသော်လည်း သန့်ရှင်းမှုကို ရနိုင်သည်”။

Verse 7

ब्राह्मणस्तु सुरां पीत्वा मौंजीहोमेन शुध्यति । तिंगिनीं साधयित्वा च न तु नारी विधर्मिता

“ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် အရက်သောက်ပြီးလျှင် မောင်္ဇီ-ဟိုးမ (Mauñjī-homa) ဖြင့် သန့်စင်နိုင်သည်။ သို့သော် အဓမ္မသို့ ကျရောက်သွားသော မိန်းမသည် တိံဂိနီ-သာဓနာ (Tiṃginī-sādhana) ကိုပင် ပြုလုပ်သော်လည်း ထိုကြောင့် သန့်စင်မလာ”။

Verse 8

मद्यभांडमपि प्रायो यथावद्वह्निशोधितम् । विशुध्यति तथा नारी वह्निदग्धा विशुध्यति । यस्या रेतोऽथ संक्रांत मुदरांतेऽन्यसंभवम्

“အရက်အိုးတစ်လုံးပင် မီးဖြင့် စနစ်တကျ သန့်စင်လျှင် သန့်ရှင်းလာသည်။ ထိုနည်းတူ မိန်းမသည် မီးလောင်ခြင်းဖြင့် သန့်စင်လာသည်—သူမ၏ သားအိမ်အတွင်း သုက်ရည်ဝင်ရောက်၍ အခြားမူလမှ သန္ဓေတည်လာသောအခါ”။

Verse 9

एतस्मात्कारणान्माता मया ते पुत्र सा शिला । विहिता न हि तस्याश्च विशुद्धिस्तु कथञ्चन

အို သား၊ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် သင့်မိခင်အား ထိုကျောက်တုံးဖြစ်စေရန် ငါအမိန့်ပေးခဲ့ပြီ။ အကြောင်းမူကား သူမအတွက် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ သန့်စင်ခြင်းမရှိသောကြောင့်တည်း။

Verse 10

शतानन्द उवाच । यद्येवं साधयिष्यामि तत्कृतेऽहं हुताशनम् । विषं वा भक्षयिष्यामि पतिष्यामि जलाशये

ရှတာနန္ဒက ဆို၏ - "အကယ်၍ ဤသို့ဖြစ်လျှင် ထိုကိစ္စအတွက် ငါသည် မီးထဲသို့ ဝင်မည်။ သို့မဟုတ် အဆိပ်ကို စားမည်။ သို့မဟုတ် ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ချမည်။"

Verse 11

मातुर्वियोगतस्तात सत्यमेतन्मयोदितम् । धर्मद्रोणाः स्थिताश्चान्ये मन्वाद्या मुनयस्तथा

"အို အဖ၊ မိခင်နှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်ဆိုသောစကားသည် မှန်ကန်ပါ၏။ ဓမ္မဒေါြဏများနှင့် မနု အစရှိသော ရသေ့များသည်လည်း သက်သေအဖြစ် တည်ရှိနေကြပါသည်။"

Verse 12

इतिहासपुराणानि वेदांतानि बहूनि च । संचिंत्य तात सर्वाणि देहि शुद्धिं ममापि ताम् । मम मातुः करिष्यामि नो चेत्प्राणपरिक्षयम्

"ဣတိဟာသနှင့် ပုရာဏ်ကျမ်းများ၊ များစွာသော ဝေဒန္တတရားတော်များကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီးလျှင်၊ အို အသျှင်၊ ထိုသန့်စင်ခြင်းကို ကျွန်ုပ်အားလည်း ပေးသနားတော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်သည် မိခင်အတွက် ထိုအရာကို ရယူပါမည်။ သို့မဟုတ်ပါက အသက်ကို စွန့်ပါမည်။"

Verse 13

विश्वामित्र उवाच । तच्छ्रुत्वा सुचिरं ध्यात्वा गौतमः प्राह तं सुतम् । परिष्वज्य स्वबाहुभ्यां मूर्ध्न्याघ्राय ततः परम्

ဝိသွာမိတြက ဆို၏ - "ထိုစကားကို ကြားရ၍ ကြာမြင့်စွာ တွေးတောဆင်ခြင်ပြီးနောက် ဂေါတမသည် သားဖြစ်သူအား ပြောကြားလေသည်။ မိမိလက်မောင်းတို့ဖြင့် သားကို ပွေ့ဖက်၍ ဦးခေါင်းကို နမ်းရှုပ်ပြီးနောက် ဆက်လက်မိန့်ဆို၏။"

Verse 14

यद्येवं वत्स मा कार्षीः साहसं पापसंभवम् । आत्मदेहविघातेन श्रूयतां वचनं मम

ဒီလိုဆိုရင် သားရေ၊ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေပြီး အပြစ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ မိုက်မဲသော အလုပ်ကို မလုပ်ပါနဲ့။ ငါ့စကားကို နားထောင်ပါ။

Verse 15

मेध्यत्वे तव मातुश्च शुद्धिर्ज्ञाता मया पुरा । यया सा मम हर्म्यार्हा भविष्यति न संशयः

အရင်ကတည်းက မင်းအမေရဲ့ သန့်စင်ခြင်းနည်းကို ငါ သိထားပြီးသား။ အဲဒီနည်းကြောင့် သူမဟာ ပြန်လည်သန့်ရှင်းကာ သန့်မြတ်မှုနှင့် ထိုက်တန်လာပြီး ငါ့အိမ်တော်နှင့်လည်း ထိုက်တန်မည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 18

उत्पत्स्यते रवेर्वंशे रामरूपी जना र्दनः । रावणस्य वधार्थाय मानुषं रूपमास्थितः । तस्य पादस्य संस्पर्शाद्भूयः शुद्धा भविष्यति । तस्मात्प्रतीक्ष्य तावत्त्वमौत्सुक्यं व्रज पुत्रक । एतत्सम्यङ्मया ज्ञातं वत्स दिव्येन चक्षुषा

ဇနာရ္ဒနသည် ရာမအဖြစ်ဖြင့် နေရဝံသ၌ မွေးဖွားလာမည်။ ရာဝဏကို သတ်ရန် လူ့ရုပ်ကို ခံယူတော်မူမည်။ ထိုဘုရား၏ ခြေတော်ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် ဤအရာသည် ပြန်လည်သန့်စင်လာမည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်တန်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းလော့၊ သားချစ်၊ အလျင်အမြန်စိတ်ကို ချထားလော့။ ဤအရာကို ငါသည် ဒိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် မှန်ကန်စွာ သိမြင်ထား၏။

Verse 19

एतच्छ्रुत्वा तथेत्युक्त्वा शतानन्दः प्रहर्षितः । स्थितः प्रतीक्षमाणस्तु तं कालं मातृवत्सलः

ဤသို့ ကြားသော် ရှတானန္ဒသည် ဝမ်းမြောက်၍ “အဲဒီလိုပဲ” ဟု ပြောကာ မိခင်ကို ချစ်မြတ်နိုးသူကဲ့သို့ သနားကြင်နာစွာ ထိုကာလကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

Verse 20

ततः कालेन महता रामरूपी जनार्दनः । रावणस्य वधार्थाय जातो दशरथालये

ထို့နောက် အချိန်ကြာမြင့်သွားပြီးနောက် ရာမအဖြစ်ရှိသော ဇနာရ္ဒနသည် ရာဝဏကို ဖျက်ဆီးရန် ဒဿရထ၏ အိမ်တော်၌ မွေးဖွားလာ၏။

Verse 21

स मया भगवा विष्णुर्बालभावेन संस्थितः । निजयज्ञस्यरक्षार्थं समानीतः स्वमाश्रमम् । राक्षसानां विनाशाय यज्ञकर्मविनाशिनाम्

ကောင်းမြတ်သော ဗိဿနုဘုရားသည် မင်းသားငယ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် တည်ရှိလျက်၊ ယဇ္ဉပူဇာကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ယဇ္ဉကర్మကို ဖျက်ဆီးသော ရက္ခသတို့ကို ပျက်စီးစေရန် ငါက မိမိအာရှရမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

Verse 22

हतैस्तै राक्षसै रौद्रैर्मम पूर्णोऽभवन्मखः । अयोध्यायाः समानीतः स मया रघुनंदनः

ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော ရက္ခသတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ငါ၏ မခ (ယဇ္ဉ) သည် ပြည့်စုံစွာ ပြီးမြောက်လေ၏။ ထို့နောက် ရဃုဝంశ၏ အားရစရာ ရာမကို ငါက အယောဓျာသို့ ခေါ်ဆောင်ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

Verse 23

सीतायाश्च विवाहार्थं लक्ष्मणेन समन्वितः । श्रुत्वा स्वयंवरं तस्याः पार्थिवानां समागमम्

လက္ခမဏနှင့်အတူ စီတာ၏ မင်္ဂလာအတွက် ရည်ရွယ်လျက်၊ သူမ၏ စွဝယံဝရနှင့် ထိုအခမ်းအနားသို့ ရောက်လာသော မင်းများ၏ စုဝေးမှုကို ကြားသိလေ၏။

Verse 24

ततो मार्गे मया दृष्टा गौतमस्याश्रमे शुभे । अहिल्या सा शिला रूपा प्रमाणेन महत्तमा

ထို့နောက် လမ်းခရီးတွင် ဂေါတမ၏ မင်္ဂလာရှိသော အာရှရမ်၌ အဟလျာကို ငါမြင်ရ၏။ သူမသည် ကျိန်စာကြောင့် ကျောက်တုံးရုပ်ဖြစ်ကာ အရွယ်အစားကြီးမားလှ၏။

Verse 25

ततः प्रोक्तो मया रामः स्पृशेमां वत्स पाणिना । मानुषत्वं लभेद्येन गौतमस्य प्रिया मुनेः । शापदोषेण संजाता शिलेयं तस्य सन्मुनेः

ထို့နောက် ငါက ရာမကို ပြော၏—“ချစ်သားရေ၊ ဤအရာကို လက်ဖြင့် ထိပါလော့။ ထိုသို့ထိခြင်းဖြင့် ဂေါတမမုနိ၏ ချစ်မြတ်နိုးသော ဇနီးသည် လူ့သဘောသို့ ပြန်လည်ရရှိလိမ့်မည်။ ကျိန်စာ၏ အပြစ်ကြောင့် သူမသည် ဤကျောက်တုံးဖြစ်လာခဲ့သည်၊ ထိုမြတ်သော ရှင်မုနိ၏ အပိုင်ဖြစ်သူပင်” ဟု။

Verse 26

अविकल्पं ततो रामो मम वाक्येन तां शिलाम् । पस्पर्श पार्थिवश्रेष्ठ कौतू हलसमन्वितः

ထို့နောက် မင်းတို့အထွဋ်အမြတ် ရာမသည် မိမိ၏စကားအတိုင်း မลังမလျော့ဘဲ ထိုကျောက်ကို ထိကာ သဒ္ဓါအံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်ဝနေ၏။

Verse 27

अथ रामेण संस्पृष्टा सहसैवांगना मुनेः । शुशुभे मानुषी जाता दिव्यरूपवपुर्धरा

ထို့နောက် ရာမ၏ထိတွေ့မှုကြောင့် မုနိ၏ဇနီးသည် ချက်ချင်း လူသားအဖြစ် ပြန်လည်ဖြစ်လာ၍ နတ်သဘောအလှတရားရှိသော ကိုယ်ရုပ်ဖြင့် တောက်ပလင်းလက်၏။

Verse 28

ततः सा लज्जयाऽविष्टा प्रणिपत्य च गौतमम् । स्मरमाणाऽत्मनः कृत्यं यच्छक्रेण समन्वितम्

ထို့နောက် သူမသည် အရှက်ကြီးစွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ဂေါတမကို ဦးချ၍ ပရဏိပါတ်ပြုလေသည်။ မိမိ၏အပြစ်လုပ်ရပ်ကို သတိရကာ၊ ထိုအမှုသည် သက္ကရ (အိန္ဒြာ) နှင့် ဆက်နွယ်နေ၏။

Verse 29

प्रायश्चित्तं मम स्वामिन्देहि सर्वमशेषतः । यन्नरस्य समायोगे परस्याह प्रजापतिः

«အရှင်သခင်၊ ကျွန်မအား အပြစ်ဆေးကြောခြင်း (ပရာယရှ္စိတ္တ) ကို အကုန်အစင် မကျန်မရှိ ပေးသနားပါ။ အခြားသူ၏ဇနီးနှင့် မသင့်လျော်စွာ ပေါင်းစည်းသူအတွက် ပရဇာပတိက ကြေညာထားသကဲ့သို့» ဟု ဆို၏။

Verse 30

अहं दुष्करमप्येतत्करिष्यामि न संशयः । येन शुद्धिर्भवेन्मह्यं पुरश्चरणसेवनात्

«ခက်ခဲသော်လည်း သံသယမရှိဘဲ ကျွန်မ ပြုလုပ်မည်။ သန့်ရှင်းမှုသည် ကျွန်မ၌ ဖြစ်ပေါ်စေရန် သတ်မှတ်ထားသော ပုရရှ္စရဏ (puraścaraṇa) အကျင့်များကို ဆောင်ရွက်မည်» ဟု ဆို၏။

Verse 31

ततः संचिंत्य सुचिरं प्रोवाच गौतमस्तदा । कुरु चान्द्रायणशतं कृच्छ्राणां च सहस्रकम्

ထို့နောက် ဂေါတမမုနိသည် အချိန်ကြာကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် မိန့်ကြားသည်– «Cāndrāyaṇa ဝ്രတ တစ်ရာ ပြုလုပ်လော့၊ Kṛcchra တပဿနာ တစ်ထောင်လည်း ဆောင်ရွက်လော့»။

Verse 32

प्राजापत्यायुतं चापि तीर्थयात्रापरायणा । अष्टषष्टिषु तीर्थेषु यानि तीर्थानि भूतले । तेषां संदर्शनात्सम्यक्ततः शुद्धिमवाप्स्यसि

«ထို့ပြင် ဘုရားဖူးခရီးသွားခြင်း၌ အလေးထား၍ Prājāpatya တပဿနာ တစ်သောင်းကိုလည်း ဆောင်ရွက်လော့။ မြေပြင်ပေါ်တွင် တီရ္ထ ၆၈ ခု ရှိသည်; ထိုတို့ကို မှန်ကန်စွာ ဖူးမြင်လျှင် နောက်ဆုံး သန့်စင်ခြင်းကို ရလိမ့်မည်»။

Verse 33

सा तथैति प्रतिज्ञाय नित्यं व्रतपरायणा । अष्टषष्टिसु तीर्थेषु वाराणस्यादिषु क्रमात्

သူမသည် ထိုသို့ပင် ကတိပြု၍ ဝရတကို နေ့စဉ် အလေးထားဆောင်ရွက်ကာ၊ အစဉ်လိုက် ၆၈ တီရ္ထများသို့—ဗာရာဏသီမှ စ၍ အခြားနေရာများသို့—သွားရောက်하였다။

Verse 34

बभ्राम तानि लिंगानि पूजयन्ती प्रभक्तितः । क्रमेणैव तु संप्राप्ता हाटकेश्वरसंभवम्

သူမသည် လိင်္ဂများထံ လှည့်လည်သွားရောက်ကာ အလွန်နက်ရှိုင်းသော ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အစဉ်လိုက်ပင် ဟာဋကေရှ္ဝရ (Hāṭakeśvara) ၏ သန့်ရှင်းသော အရှေ့တော်သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 35

यावत्पश्यति सा साध्वी तावन्नागबिलो महान् । पूरितो नागरेणैव मार्गः पातालसंभवः

သီလရှင်မကောင်းမြတ်သူမသည် မြင်လိုက်သမျှနှင့်တပြိုင်နက် နာဂဗိလ အလွန်ကြီးမားသော ဂူတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပာတာလာ (Pātāla) မှ ပေါက်ဖွားသည်ဟု ဆိုသော လမ်းကြောင်းကို နာဂကပင် ပြည့်နှက်စေ하였다။

Verse 36

गच्छंति येन पूर्वं तु तीर्थयात्रापरायणाः । हाटकेश्वरदेवस्य दर्शनार्थं मुनीश्वराः

ထိုလမ်းတစ်လျှောက်ပင် ယခင်က တီရ္ထယာတရာကို အလွန်အမင်းအာရုံစိုက်သော မုနိအရှင်ကြီးတို့သည် သွားခဲ့ကြပြီး၊ ဟာဋကေရှွရ ဘုရား၏ ဒർശနကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 37

अथ सा चिन्तयामास न दृष्टे तु सुरेश्वरे । हाटकेश्वरदेवे च न हि यात्राफलं लभेत्

ထို့နောက် သူမ စဉ်းစားမိသည်—“သုရေရှွရ၊ နတ်တို့၏အရှင်ကို မမြင်ရလျှင်၊ ဟာဋကေရှွရ ဘုရားကို မဒর্শနရလျှင်၊ ယာတရာ၏ အကျိုးဖလကို အမှန်တကယ် မရနိုင်” ဟု။

Verse 38

तस्मात्तपः करि ष्यामि स्थित्वा चैव सुदुष्करम् । येनाहं तत्प्रभावेन तं पश्यामि सुरेश्वरम्

“ထို့ကြောင့် ငါသည် တပဿာကို ဆောင်ရွက်မည်၊ အလွန်ခက်ခဲသော စည်းကမ်း၌ တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်မည်။ ထိုတပဿာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် နတ်တို့၏အရှင်ကို ငါ ဒർശနရစေမည်” ဟု။

Verse 39

एवं सा निश्चयं कृत्वा तपस्तेपे सुदुष्करम् । दर्शनार्थं हि देवस्य पातालनिलयस्य च

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာ ချမှတ်ပြီးနောက်၊ သူမသည် အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다—ပာတာလာ (Pātāla) တွင် နေထိုင်ရာရှိသော ဘုရားကို ဒർശနရရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 40

पंचाग्निसाधका ग्रीष्मे हेमन्ते सलिलाश्रया । वर्षास्वाकाशशयना सा बभूव तपस्विनी

နွေရာသီတွင် သူမသည် “မီးငါးပါး” စည်းကမ်းကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ရေကို အားထားခဲ့သည်။ မိုးရာသီတွင် ကောင်းကင်ဖွင့်လှစ်အောက်၌ အိပ်စက်ခဲ့သည်—ဤသို့ဖြင့် သူမသည် တပဿဝိနီ အစစ်အမှန် ဖြစ်လာ하였다။

Verse 41

हरलिंगं प्रतिष्ठाप्य स्वनाम्ना चांतिके तदा । त्रिकालं पूजयामास गन्धपुष्पानुलेपनैः

ထို့နောက် နီးနားတွင် ဟရလင်္ဂကို တည်ထောင်၍ မိမိအမည်ဖြင့် အမည်ပေးကာ၊ နံ့သာ၊ ပန်းနှင့် လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် တစ်နေ့သုံးကြိမ် ပူဇော်လေ၏။

Verse 42

एवं तपसि संस्थायास्तस्याः कालो महान्गतः । न च संदर्शनं जातं हाटकेश्वरसंभवम्

ဤသို့ တပသ်၌ တည်ကြည်စွာ နေထိုင်သော်လည်း အချိန်အလွန်ကြာလွန်သွား၏။ သို့ရာတွင် ဟာဋကေရှ్వర၏ ပေါ်ထွန်းမြင်တွေ့ခြင်း မဖြစ်ပေါ်ခဲ့။

Verse 43

कस्यचित्त्वथ कालस्य शतानन्दश्च तत्सुतः । स तामन्वेषमाणस्तु तस्मिन्क्षेत्रे समागतः । मातृस्नेह परीतात्मा तीर्थान्वेषणतत्परः

အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် နောက်တစ်ခါ၌ သူမ၏သား ရှတအာနန္ဒသည် မိခင်ကို ရှာဖွေရင်း ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ရောက်လာ၏။ မိခင်ချစ်ခြင်းဖြင့် စိတ်ပြည့်ဝကာ တီရ္ထများကို ရှာဖွေရန် အားထုတ်လေ၏။

Verse 44

अथ तां तत्र संवीक्ष्य दारुणे तपसि स्थिताम् । प्रणिपत्य स्थितो दीनः सदुःखो वाक्यमब्रवीत्

ထိုနေရာ၌ ပြင်းထန်သော တပသ်၌ တည်နေသော မိခင်ကို မြင်လျှင်၊ သူသည် ဦးချ၍ နမස්ကာရပြုကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ရပ်နေပြီး ဤစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 45

किमत्र क्लिश्यते कायस्तपः कृत्वा सुदारुणम् । सप्तषष्टिषु तीर्थेषु यानि लिंगानि तेषु च

ဤနေရာ၌ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော တပသ်ကို ပြုလုပ်၍ ကိုယ်ခန္ဓာကို အဘယ်ကြောင့် ညှဉ်းပန်းနေရသနည်း။ တီရ္ထ ၆၇ ခုတွင် ရှိသော လင်္ဂများလည်း—

Verse 46

माहेश्वराणि लिंगानि तानि दृष्टानि च त्वया । एतत्पातालसंस्थं च हाटकेश्वरसंज्ञितम्

မဟေရှဝရ လိင်္ဂများကို သင်မြင်ပြီးသားပင်။ သို့သော် ဤအရာသည် ပာတားလ၌ တည်ရှိ၍ “ဟာဋကေရှဝရ” ဟု ခေါ်သည်—

Verse 47

न पश्यति नरः कश्चिद्दृष्टं क्षेत्रे न केनचित् । तेन शुद्धिश्च संजाता स्वभर्त्रा विहिता तु या

မည်သူမျှ မမြင်နိုင်၊ ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌လည်း မည်သူမျှ မမြင်ခဲ့။ သို့သော် ထိုအကျင့်/ဝတ္တရားကြောင့် သင်၏ခင်ပွန်းက ချမှတ်ထားသော သန့်စင်မှုသည် အမှန်တကယ် ပြီးမြောက်လာပြီ။

Verse 48

तस्मादागच्छ गच्छामस्ताताश्रामपदे शुभे । त्वन्मार्गं वीक्षते तातः कर्षुको वर्षणं यथा

ထို့ကြောင့် လာပါ—ကောင်းမြတ်သော အာရှရမ်သို့ သွားကြစို့။ သင်၏အဖေသည် သင်လာမည့်လမ်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်၊ လယ်သမားက မိုးရွာလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ကြည့်သကဲ့သို့။

Verse 49

आहिल्योवाच । यावत्पश्यामि नो देवं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । तावद्गच्छामि नो गेहं यदा पश्यामि तं हरम्

အာဟိလျာက ပြောသည်— “ဟာဋကေရှဝရဟု ခေါ်သော ဘုရားကို မမြင်မချင်း ငါ အိမ်မပြန်။ ထို ဟရ (ရှီဝ) ကို မြင်သောအခါမှသာ ငါ ပြန်မည်။”

Verse 50

तदा यास्ये गृहं पुत्र निश्चयोऽयं मया कृतः

“ထိုအခါမှ ငါ အိမ်သို့ သွားမည်၊ သားရေ—ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါ ခိုင်မာစွာ ချမှတ်ပြီးပြီ။”

Verse 51

तच्छ्रुत्वा सोऽपि तां प्राह ह्येष चेन्निश्चयस्तव । मयाऽपि तातपार्श्वे तु प्रगंतव्यं त्वयाप

ထိုစကားကိုကြားသော် သူလည်း မိန်းမအား ပြော၏— «ဤသည်သည် သင်၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်လျှင်၊ ငါလည်း ငါ့အဖေ၏ အနားသို့ သင်နှင့်အတူ သွားရမည်» ဟု။

Verse 52

एवमुक्त्वा ततः सोपि स्थापयामास शांभ वम् । लिंगं च पूजयामास त्रिकालं तपसि स्थितः

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် သူသည် ရှမ္ဘဝ (ရှైవ) လင်္ဂကို တည်ထောင်ကာ၊ တပသ်၌ တည်နေ၍ တစ်နေ့သုံးကြိမ် လင်္ဂကို ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 53

शतानन्दस्तु राजर्षिः गन्धपुष्पानुलेपनैः । नैवेद्यैर्विविधैः सूक्तैर्वेदोक्तैः पर्यतोषयत्

သို့ရာတွင် ရာဇဣသီ သတானန္ဒသည် အနံ့သာ၊ ပန်း၊ လိမ်းဆေးတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အမျိုးမျိုးသော နైవేద్యအဟာရပူဇော်မှုတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဝေဒအမိန့်တော်အတိုင်း ဆုက္တများဖြင့်လည်းကောင်း၊ သခင်ကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့၏။

Verse 54

षष्ठान्नकालभोज्यस्य व्रतचर्यारतस्य च । एवं तस्याऽपि संस्थस्य गतः कालो महान्मुने । न च तुष्यति देवेश स्ताभ्यां द्वाभ्यां कथञ्चन

သူသည် အစာကို ခြောက်ကြိမ်မြောက် အချိန်၌သာ စားသောက်၍ ဝရတနှင့် အကျင့်စည်းကမ်းတို့၌ ပျော်မွေ့နေသော်လည်း—အို မဟာမုနိ၊ ထိုသို့ တပသ်၌ တည်နေစဉ် အချိန်အလွန်ကြာလွန်သွား၏။ သို့ရာတွင် ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် ထိုနှစ်ပါးတည်းဖြင့် မည်သို့မျှ မပျော်ရွှင်မတော်မူ။

Verse 55

ततः कालेन महता गौतमोऽपि महामुनिः । आजगाम स्वयं तत्र पुत्रदर्शनलालसः

အချိန်အလွန်ကြာပြီးနောက် မဟာမုနိ ဂေါတမသည် မိမိသားကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြ၍ ထိုနေရာသို့ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာ၏။

Verse 56

स दृष्ट्वा भार्यया सार्धं पुत्रं तपसि संस्थितम् । तुतोष प्रथमं तावत्पश्चादुःखसमन्वितः

ဇနီးနှင့်အတူ တပဿာ၌ တည်ကြည်နေသော သားကို မြင်သော် ပထမ၌ ဝမ်းမြောက်၏၊ နောက်တစ်ဖန် ဒုက္ခဖြင့် ပြည့်နှက်လာ၏။

Verse 57

अहो बत महत्कष्टं पुत्रो मे कृशतां गतः । तपसः संप्रभावेन नयामि स्वगृहं कथम् । भार्येयं च तथा मह्यं विवर्णा तु कृशा स्थिता

«အိုဟို၊ အခက်အခဲကြီးပါလား! ငါ့သားက ပိန်လှီသွားပြီ။ တပဿာ၏ အာနုဘော်ကြီးကြောင့် သူ့ကို ငါ့အိမ်သို့ ဘယ်လို ပြန်ခေါ်မလဲ? ငါ့ဇနီးလည်း ဒီမှာ အရောင်ဖျော့၍ ပိန်လှီနေသည်»။

Verse 58

एवं संचिंत्य मनसा तावुभौ प्रत्यभाषत । गम्यतां स्वगृहं कृत्वा तपसः संनिवर्तनम्

ဤသို့ စိတ်တွင် စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ပြော၏—«ယခု သင်တို့၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားကြလော့၊ တပဿာကို သင့်လျော်စွာ အဆုံးသတ်ကြလော့»။

Verse 59

शतानन्द उवाच । तातांबा बहुधा प्रोक्ता तपसः संनिवर्तने । नो गच्छति तथा हर्म्यमदृष्टे हाटकेश्वरे

ရှတானန္ဒက ပြော၏—«အဘနှင့် အမိအို၊ တပဿာကို ရပ်စဲရန် အကြိမ်ကြိမ် မိန့်ကြားသော်လည်း ဟာဋကေရှဝရကို မမြင်မချင်း ငါသည် အိမ်မပြန်သေး»။

Verse 60

अहं तया विहीनस्तु नैव यास्यामि निश्चितम् । एवं ज्ञात्वा महाभाग यद्युक्तं तत्समाचर

«ထို့ပြင် ငါသည် သူမနှင့် ခွဲကွာနေရလျှင် မည်သို့မျှ မထွက်ခွာမည်ဟု အတိအကျ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ထိုသို့ သိပြီးနောက် မဟာဘဂ၊ သင့်လျော်သမျှကို ဆောင်ရွက်လော့»။

Verse 61

गौतम उवाच । यद्येवं निश्चयो वत्स तव मातुश्च संस्थितः । अहं ते दर्शयिष्यामि तपसा हाटकेश्वरम्

ဂေါတမ မုနိက မိန့်တော်မူသည်— «ချစ်သား၊ သင်နှင့် သင်၏မိခင်တို့၏ စိတ်၌ ဤဆုံးဖြတ်ချက်သည် တည်ကြည်ခိုင်မာလျှင်၊ ငါ၏ တပသ (အာသီတ) အားဖြင့် သင်အား ဟာဋကေရှ္ဝရ ကို မြင်တွေ့စေမည်»။

Verse 62

एवमुक्त्वा ततः सोऽपि तपश्चक्रे महामुनिः । एकांतरोपवासस्तु स्थितो वर्षशतं मुनिः । षष्ठान्नकालभोजी च तावत्काले ततोऽभवत्

ဤသို့မိန့်ပြီးနောက် မဟာမုနိသည် တပသကို စတင်ကျင့်တော်မူ၏။ မုနိသည် တစ်နေ့စားတစ်နေ့အစာရှောင် (အလှည့်ကျ ဥပဝါသ) ဖြင့် နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် တည်ကြည်နေ၏။ ထို့နောက် ထိုကာလတူညီသမျှအတွင်း ခြောက်ကြိမ်မြောက် အစာအချိန်တွင်သာ စားသုံး၍ အသက်မွေး၏။

Verse 63

त्रिरात्रभोजी पश्चाच्च स बभूव मुनीश्वरः । तावत्कालं फलैर्निन्ये तावत्कालं जलाशनः । वायुभक्षस्ततो भूयस्तावत्कालमभून्मुनिः

နောက်ပိုင်းတွင် မုနိဣရှ္ဝရသည် သုံးညတစ်ကြိမ်သာ စားသုံးသူ ဖြစ်လာ၏။ ထိုနှင့်တူညီသောကာလတစ်ခုတွင် အသီးအနှံများဖြင့် နေထိုင်၏။ ထိုနှင့်တူညီသောကာလတစ်ခုတွင် ရေတစ်မျိုးတည်းသာ သောက်သုံး၏။ ထို့နောက် ထိုနှင့်တူညီသောကာလတစ်ခုတွင် “လေကိုသာ စားသုံးသူ” အဖြစ် မုနိသည် နေထိုင်၏။

Verse 64

ततो वर्षसहस्रांते परमे संव्यवस्थिते । प्रभिद्य मेदिनीपृष्ठं निष्क्रांतं लिंगमुत्तमम्

ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် တပသသည် အမြင့်ဆုံး ပြည့်စုံသည့်အခါ မြေပြင်ကို ထိုးဖောက်၍ အထူးမြတ်သော လိင်္ဂတော် တစ်ပါး ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 65

द्वादशार्कप्रतीकाशं सर्वलक्षणलक्षितम । एतस्मिन्नंतरे देवः शंभुः प्रत्यक्षतां गतः

၎င်းသည် နေတစ်ဆယ့်နှစ်လုံးကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အားလုံးနှင့် ပြည့်စုံ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် ဘုရားရှမ္ဘု (Śambhu) သည် မျက်မြင်ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 66

एतस्मिन्नेव काले तु भगवाञ्छशिशेखरः । तस्य दृष्टिपथं गत्वा वाक्यमेतदुवाच ह

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ဘုရားရှရှိသေခရာသည် သူ၏မြင်ကွင်းအတွင်းသို့ ရောက်လာ၍ ဤသို့သော ဝစနာကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 67

गौतमाऽहं प्रतुष्टस्ते तपसाऽनेन सुव्रत

“အို ဂေါတမ၊ သင်၏ကောင်းမြတ်သော ဝရတကြောင့် ဤတပသဖြင့် ငါသည် သင့်အပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်တော်မူ၏။”

Verse 68

एतच्च मामकं लिंगं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । पातालाच्च विनिष्क्रांतं तव भक्त्या महामुने

“မဟာမုနိရေ၊ သင်၏ ဘက္တိကြောင့် ပာတာလာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ငါ၏ လင်္ဂသည် ‘ဟာဋကေရှွရ’ ဟူသော နာမဖြင့် သိကြ၏။”

Verse 69

एतदर्थं तपस्तप्तं सभार्येण त्वया हि तत् । सपुत्रेणाखिलं जातं फलं तस्य यथेप्सितम्

“ဤအကြောင်းအရာအတွက်ပင် သင်သည် ဇနီးနှင့်အတူ တပသကို ကျင့်ခဲ့သည်။ သားနှင့်အတူလည်း ထိုတပသ၏ အကျိုးအမြတ် အလုံးစုံသည် သင်လိုသမျှအတိုင်း ပေါ်ထွန်းလာပြီ။”

Verse 70

एतत्पश्यतु ते भार्या अहिल्या दिव्यरूपिणी । अष्टषष्ट्युद्भवं येन यात्राफलमवाप्नुयात्

“ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော သင်၏ဇနီး အဟိလျာလည်း ဤအရာကို ကြည့်ရှုပါစေ။ ဤအရာကြောင့် ‘ခြောက်ဆယ်ရှစ်’ သန့်ရှင်းသော ပေါ်ထွန်းမှုများနှင့် ဆက်စပ်သော ယာထရာအကျိုးကို ရရှိနိုင်မည်။”

Verse 71

त्वं चापि प्रार्थय वरं येन सर्वं ददामि ते

“သင်လည်း ကောင်းချီးတစ်ပါးကို တောင်းလော့၊ ထိုကောင်းချီးကြောင့် ငါသည် သင့်အား အရာအားလုံးကို ပေးအပ်မည်”။

Verse 72

गौतम उवाच । हाटकेश्वरसंज्ञे तु सकृद्दृष्टे च यत्फलम् । पातालस्थे च यत्पुण्यं नराणां जायते फलम् । दृष्टेनानेन तत्पुण्यं पूजितेन विशेषतः

ဂေါတမက ပြောသည်– “ဟာဋကေရှွရကို တစ်ကြိမ်မြင်ရုံဖြင့် ရသော အကျိုးနှင့်၊ ပာတာလာ၌ တည်နေစဉ် လူတို့၌ ဖြစ်ပေါ်သော ကုသိုလ်၏ အကျိုး—ထိုကုသိုလ်တည်းဟူသော အကျိုးကို ဤပေါ်ထွန်းသော လင်္ဂကို မြင်ခြင်းဖြင့် ရပြီး၊ အထူးသဖြင့် ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ပိုမိုရ၏”။

Verse 73

अन्येऽपि ये जनास्तच्च पूजयंति प्रभक्तितः । चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां ते प्रयांतु त्रिविष्टपम्

“အခြားသူများလည်း ချိုင့်ချိုင့်နက်နက် သဒ္ဓါဖြင့် ချိုက်တရားလပြည့်ပိုင်း တစ်ဆယ့်လေးရက်နေ့၌ ထိုကို ပူဇော်ကြလျှင်၊ သူတို့သည် တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ရောက်ပါစေ”။

Verse 74

एतल्लिंगं न जानंति नराः सिद्ध्यभिकांक्षिणः । विशंति विवरं तेन हाटकेश्वरकांक्षया

“စိဒ္ဓိကို လိုလားသူ လူတို့သည် ဤလင်္ဂကို မသိကြ; ဟာဋကေရှွရကို လိုချင်သဖြင့် ထိုအမှားသဘောကြောင့် အပေါက်အကွဲထဲသို့ ဝင်ကြသည်”။

Verse 76

मुच्यंते मानवास्तद्वच्छतानंदेश्वरादपि । तस्मिन्दिने विहितया ताभ्यां चैव प्रपूजया

“ထိုနည်းတူပင် လူတို့သည် ရှတအာနန္ဒေရှွရအားဖြင့်လည်း လွတ်မြောက်ကြသည်—ထိုနေ့၌ သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ထိုနှစ်ပါးကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့်ပင်”။

Verse 77

विश्वामित्र उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु व्याप्तः स्वर्गोऽखिलो नृप । मानुषैरपि पापाढ्यैः सर्वधर्मविवर्जितैः

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်။ «ဤအချိန်တည်းမှာပင် မင်းကြီးရေ၊ ကောင်းကင်လောကတစ်လုံးလုံးသည် အပြစ်များစွာတင်နေ၍ ဓမ္မအားလုံးမှ ကင်းလွတ်သော လူသားများဖြင့်ပင် ပြည့်နှက်သွားပြီ»။

Verse 78

न कश्चित्कुरुते यज्ञं तीर्थ यात्रामथापरम् । न व्रतं नियमं चैव दानस्यापि कथामपि

«ဘယ်သူမှ ယဇ္ဉ မပြုကြ၊ တီရ္ထသို့ ဘုရားဖူးခရီးလည်း မထွက်ကြ။ ဝရတ၊ နိယမကိုလည်း မစောင့်ကြ၊ ဒါနအကြောင်းကိုတောင် မပြောကြ»။

Verse 79

अपि पापसमोपेता लिंगस्यास्य प्रभावतः । परदारोद्भवा त्पापादहिल्येश्वरदर्शनात्

အပြစ်များစွာရှိသူတောင် ဤလိင်္ဂ၏ အာနုဘော်ကြောင့် အခြားသူ၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖောက်ဖျက်ခြင်းမှ ဖြစ်သော အပြစ်ကို အဟိလျေရှ္ဝရ (Ahilyeśvara) ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် လွတ်မြောက်နိုင်သည်။

Verse 80

ततो भीताः सुराः सर्वे सस्पर्धैर्मानुषैर्वृताः । प्रोचुः पुरंदरं गत्वा व्यथया प्रया युताः

ထို့နောက် နတ်တို့အားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့ကာ ပြိုင်ဆိုင်စိတ်ပြင်းထန်သော လူသားများက ဝိုင်းရံထားကြသဖြင့် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ထံသို့ သွားပြီး စိတ်ပူပန်ခြင်းဖြင့် မိမိတို့၏ ဒုက္ခကို တင်ပြကြသည်။

Verse 81

मर्त्यलोके सहस्राक्ष सर्वे धर्माः क्षयं गताः । अपि पापसमाचारा अभ्येत्य पुरुषा इह

«မျက်တစ်ထောင်ရှင် (အိန္ဒြ) ရေ၊ မရဏလောက၌ ဓမ္မအားလုံး ပျက်ယွင်းလျက်ရှိသည်။ အပြစ်ကျင့်သူ လူတို့တောင် ဒီနေရာ (ဤသန့်ရှင်းရာ) သို့ လာရောက်နေကြသည်»။

Verse 82

अस्माभिः सह गर्वाढ्याः स्पर्धां कुर्वंति सर्वदा । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे लिंगत्रयमनुत्तमम्

မာနကြီးလွန်း၍ သူတို့သည် အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်တို့နှင့်တောင် ယှဉ်ပြိုင်ကြ၏။ ဟာဋကေရှ္ဝရ သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော လိင်္ဂ သုံးပါး ရှိ၏။

Verse 83

यत्स्थितं स्थापितं तत्र गौतमेन महात्मना । सपुत्रेण सदारेण तस्य पूजाप्रभावतः

ထိုနေရာ၌ တည်ရှိနေသော (လိင်္ဂ/သန့်ရှင်းသော တည်ထောင်မှု) ကို မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသော ဂေါတမက သားနှင့် ဇနီးနှင့်အတူ တည်ထောင်ခဲ့၏။ ထိုပူဇာ၏ အာနုဘော်ကြောင့်…

Verse 84

अपि पापसमाचारा इहागच्छंति तेऽखिलाः । यमस्य नरकाः सर्वे सांप्रतं शून्यतां गताः

အပြစ်ပြုကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ဤနေရာသို့ အားလုံးလာကြ၏။ ထို့ကြောင့် ယမ၏ နရကာများသည် ယခုအခါ အလွတ်ဖြစ်သွားကြ၏။

Verse 85

गौतमेन समानीतः पातालाद्धाटकेश्वरः । तपसा तोषयित्वा तु तत्र स्थाने सुरेश्वरः

ဟာဋကေရှ္ဝရကို ဂေါတမက ပာတာလာမှ ထုတ်ယူ၍ အထက်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။ တပသဖြင့် ကျေနပ်တော်မူသော ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေ၏။

Verse 86

तत्प्रभावादयं जातो व्यवहारो धरातले

ထိုသန့်ရှင်းသော အာနုဘော်ကြောင့် ဤအခြေအနေသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

Verse 87

एवं ज्ञात्वा प्रवर्तंते यथा यज्ञास्तथा कुरु । तैर्विना नैव तृप्तिः स्यादस्माकं च कथंचन

ဤသို့ သိမြင်ပြီးနောက် သူတို့သည် ထိုနည်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ယဇ္ဈပူဇာတို့ကို သင့်တော်သကဲ့သို့ ပြုလုပ်လော့။ ထိုယဇ္ဈများမရှိလျှင် မည်သို့မျှ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် စိတ်ကျေနပ်မှု မဖြစ်နိုင်။

Verse 89

गत्वा धरातलं सर्वे ममादेशाद्द्रुतं ततः । स्वशक्त्या वारयध्वं भो गौतमेश्वरपूजकान्

ထို့ကြောင့် ငါ၏အမိန့်အတိုင်း သင်တို့အားလုံး မြန်မြန်ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသွားကြလော့။ ထို့နောက် ကိုယ့်အင်အားဖြင့်ပင်၊ အို နတ်တို့၊ ဂေါတမေရှ్వరကို ပူဇော်သူတို့ကို တားဆီးကြလော့။

Verse 90

अहिल्येश्वरदेवस्य शतानंदेश्वरस्य च । शक्रादेशं तु संप्राप्य ते गता धरणीतले

သက္ကရာ၏အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူတို့သည် ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသွားကာ အဟိလျေရှ್ವರဘုရားနှင့် သတားနန္ဒေရှ्वरဘုရား၏ သန့်ရှင်းသောဘုရားကျောင်းများသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 91

कामादिका नरान्भेजुर्गौतमेश्वरपूजकान् । तथाऽहिल्येश्वरस्यापि शतानंदेश्वरस्य च

ကာမနှင့် အခြားကိလေသာတို့သည် လူတို့ကို တိုက်ခိုက်နှောင့်ယှက်ကြ၏—ဂေါတမေရှවරကို ပူဇော်သူတို့ကိုပင်၊ ထို့အတူ အဟိလျေရှවරနှင့် သတားနန္ဒေရှවර၏ သဒ္ဓါရှင်တို့ကိုလည်း။

Verse 92

ततो भूयो मखा जाताः समग्रे धरणीतले । संपूर्णदक्षिणाः सर्वे वतानि नियमास्तथा

ထို့နောက် တစ်ဖန် ကမ္ဘာမြေတစ်လျှောက်လုံး၌ ယဇ္ဈပူဇာများ ပေါ်ပေါက်လာကြ၏—အားလုံးတွင် ဒက္ခိဏာ (ပူဇော်လှူဒါန်း) ပြည့်စုံ၍၊ ဝတနှင့် နိယမ (စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်) များလည်း ထိုနည်းတူ ကျင့်သုံးကြ၏။

Verse 93

तीर्थयात्रा जपो होमो याश्चान्याः सुकृतक्रियाः । एतत्सर्वं मया ख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि धराधिप

သန့်ရှင်းသော တီရ္ထသို့ ဘုရားဖူးခရီး၊ ဂျပ (မန္တရားရွတ်ဖတ်ခြင်း)၊ ဟိုးမ (မီးပူဇော်) နှင့် အခြား ကုသိုလ်ကောင်းမှုများအားလုံးကို—မြေရှင်မင်းကြီး၊ သင်မေးမြန်းသဖြင့် ငါသည် အကုန်လုံး ကြေညာပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 94

गयाकूप्यनुषंगेण शक्रगौतमचेष्टितम् । बालमण्डनमाहात्म्यं शक्रेश्वरसमन्वितम्

ဂယာကူပီ (Gayākūpī) နှင့် ဆက်စပ်၍ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) နှင့် ဂေါတမ၏ လုပ်ရပ်များကို ငါပြောပြခဲ့ပြီး၊ ထို့ပြင် သက္ကရေးရှွရ (Śakreśvara) နှင့်အတူ ဘာလာမဏ္ဍန (Bālamaṇḍana) ၏ မဟာတန်ခိုးကိုလည်း ရှင်းလင်းခဲ့သည်။

Verse 95

इन्द्रस्य स्थापनं मर्त्ये अहिल्याख्यानमेव च । गौतमेश्वरमाहात्म्यं तथाहिल्येश्वरस्य च

ထို့ပြင် လူ့လောက၌ အိန္ဒြာ၏ တည်ထောင်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အဟလျာ (Ahalyā) ၏ အကြောင်းအရာကိုလည်းကောင်း၊ ဂေါတမေရှွရ (Gautameśvara) ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် အဟလျေရှွရ (Ahilyeśvara) ၏ မဟာတန်ခိုးကိုလည်း ငါပြောကြားခဲ့သည်။

Verse 96

यश्चैतच्छृणुयान्नित्यं श्रद्धया परया युतः । स मुच्येत्पातकात्सद्यः परदारसमुद्भवात्

ဤအကြောင်းကို နေ့စဉ် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် နားထောင်သူသည်၊ အခြားသူ၏ ဇနီးနှင့် ဆက်နွယ်ရာမှ ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်ကို ချက်ချင်း လွတ်မြောက်ရမည်။

Verse 98

तच्छ्रुत्वा वासवस्तत्र समाहूय च मन्मथम् । क्रोधं लोभं तथा दंभं मत्सरं द्वेषसंयुतम्

ထိုသတင်းကို ကြားပြီးနောက် ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) သည် ထိုနေရာ၌ မန္မထ (ကာမ) ကို ခေါ်စုစည်းကာ၊ ထို့အပြင် ဒေါသ၊ လောဘ၊ ဒမ္ဘ (ဟန်ဆောင်မှု)၊ မတ္ဆရ (မနာလိုမှု) နှင့် ဒွေသ (မုန်းတီးမှု) တို့ကိုပါ အတူ ခေါ်ယူ하였다။

Verse 208

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये गौतमेश्वराहिल्येश्वर शतानन्देश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် “ဂေါတမေရှွရ၊ အဟိလျေရှွရ နှင့် သတಾನန္ဒေရှွရ တို့၏ မဟာဂုဏ်တော် ဖော်ပြချက်” ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၀၈ သည် ဟာဋကေရှွရ-က்ஷೇತ್ರ မာဟာတ္မျာ အတွင်း၊ သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ နာဂရခဏ္ဍ အခန်းကဏ္ဍ ၆ တွင်၊ ဧကာသီတိသာဟသရီ သံဟိတာ၌ ပြီးဆုံး၏။