Adhyaya 207

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नराधिप । बालमंडनमाहात्म्यं सर्वपातकनाशनम्

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်။ «အို မင်းမြတ်၊ မေးမြန်းထားသမျှ အားလုံးကို ငါပြောပြီးပြီ—အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပေးသော ဘာလမဏ္ဍန၏ မဟာတန်ခိုးကို»။

Verse 2

यत्रैकस्मिन्नपि स्नाने कृते पार्थिवसत्तम । सर्वेषां लभ्यते पुण्यं तीर्थानां स्नानसंभवम् । माघमासे त्रयोदश्यां शुक्लपक्ष उपस्थिते

«အို မင်းတို့အထဲက အမြတ်ဆုံး၊ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးတစ်ကြိမ်သာ ပြုလျှင်ပင် တီရ္ထများစွာ၌ ရေချိုးခြင်းမှ ဖြစ်သော ကုသိုလ်ကို အားလုံးရကြသည်—အထူးသဖြင့် မာဃလတွင် လင်းပက္ခ၏ တစ်ဆယ့်သုံးရက်နေ့ ရောက်လာသောအခါ»။

Verse 3

आनर्त उवाच । कस्माच्छक्रस्य संस्थानं पंचरात्रं धरातले । नाधिकं जायते तेषां यथान्येषां दिवौकसाम्

အာနရတက ပြောသည်။ «ဘာကြောင့် သက္ကရ (အိန္ဒြ) ၏ မြေပြင်ပေါ် နေထိုင်ချိန်သည် ငါးညသာ ဖြစ်သနည်း။ အခြား ကောင်းကင်နေ သတ္တဝါများကဲ့သို့ သူ့အတွက် ပိုမရှည်သနည်း»။

Verse 4

वर्षांते कानि चाहानि येषु शक्रो धरातले । समागच्छति को मास एतत्सर्वं ब्रवीहि मे

«မိုးရာသီအဆုံးတွင် သက္ကရသည် မြေပြင်သို့ ဘယ်နေ့များတွင် လာရောက်သနည်း။ ဘယ်လတွင် ရောက်လာသနည်း။ ဤအရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ»။

Verse 5

विश्वामित्र उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि कथा मेनां धराधिप । पंचरात्रात्परं शक्रो यथा न स्याद्धरातले

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်။ «နားထောင်ပါ၊ အို မြေသခင်၊ ဤပုံပြင်ကို ငါပြောမည်—သက္ကရသည် ငါးညထက်ပို၍ မြေပြင်ပေါ် မနေရသည့် အကြောင်းကို ရှင်းလင်းစေရန်»။

Verse 6

आसीत्पूर्वं बृहत्कल्पे जयत्सेनः सुरेश्वरः । त्रैलोक्यस्य समस्तस्य स्वामी दानवदर्पहा

ရှေးက မဟာကပ္ပ၌ ဇယတ်စေနဟူသော ဒေဝတို့၏ အရှင်ရှိခဲ့၏။ သူသည် သုံးလောကလုံး၏ အရှင်ဖြစ်၍ အသူရတို့၏ မာနကို ချေဖျက်သူဖြစ်၏။

Verse 7

त्रैलोक्ये सकले पूजां भजमानः सदैव हि । कस्यचित्त्वथ कालस्य गौतमस्य मुनेः प्रिया

သူသည် သုံးလောကလုံး၌ အမြဲတမ်း ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းကို ခံယူနေ၏။ ထို့နောက် အချိန်တစ်ခါ၌ မုနိ ဂေါတမ၏ ချစ်မြတ်နိုးရသော ဇနီး—

Verse 8

अहिल्यानाम भार्याऽभूद्रूपे णाप्रतिमा भुवि । तां दृष्ट्वा चकमे शक्रः कामदेववशं गतः

သူမ၏အမည်မှာ အဟိလျာ ဖြစ်၍ မြေပြင်ပေါ်၌ အလှအပ မယှဉ်နိုင်သော ဇနီးဖြစ်၏။ သူမကို မြင်သော် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် ကာမဒေဝ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျ၍ လိုလားတပ်မက်လာ၏။

Verse 9

नित्यमेव समागत्य स्वर्गलोकात्स कामभाक् । गौतमे निर्गते राजन्समिदिध्मार्थमेव हि । दर्भार्थं फलमूलार्थं स्वयमेव महात्मभिः

ကာမစိတ်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းသူ သက္ကရာသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ မကြာခဏ ဆင်းလာ၏။ အို မင်းကြီး၊ ဂေါတမမုနိသည် မီးဖိုအတွက် သစ်တုတ်သစ်ခက် စုဆောင်းရန်၊ ဒರ್ಭမြက်၊ အသီးအနှံနှင့် အမြစ်များ ရှာရန် ထွက်သွားသောအခါ—ဤအလုပ်တို့ကို မဟာမုနိတို့က ကိုယ်တိုင် ဆောင်ရွက်ကြသကဲ့သို့—သူသည် ထိုအချိန်ကို စောင့်နေ၏။

Verse 11

तच्छ्रुत्वा सहसा तूर्णं गौतमो गृहमभ्यगात् । यावत्पश्यति देवेशं सह पत्न्या समागतम्

ထိုသတင်းကို ကြားသော် ဂေါတမသည် ချက်ချင်း အလျင်အမြန် အိမ်သို့ ပြန်လာ၏။ ထိုအခါ ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို မိမိဇနီးနှင့်အတူ ရောက်နေသည်ကို မြင်လေ၏။

Verse 12

शक्रोऽपि गौतमं दृष्ट्वा पलायनपरायणः । निर्जगामाश्रमात्तस्माद्विवस्त्रोऽपि भयाकुलः

သက္ကရာသည် ဂေါတမမုနိကို မြင်သော် ထွက်ပြေးရန်သာ စိတ်ကူး၍ ကြောက်လန့်ကာ အဝတ်မပါဘဲပင် ထိုအာရှရမ်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွား၏။

Verse 13

अहिल्यापि भयत्रस्ता दृष्ट्वा भर्तारमागतम् । अधोमुखी स्थिता राजंस्तदा व्याकुलितेंद्रिया

အဟိလျာလည်း ခင်ပွန်းရောက်လာသည်ကို မြင်သော် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်၍ မျက်နှာချ၍ ရပ်နေကာ၊ အို မင်းကြီး၊ အင်္ဂါအာရုံတို့ ပူပန်လှုပ်ရှားနေ၏။

Verse 14

गौतमोऽपि च तद्दृष्ट्वा सम्यग्भार्याविचेष्टितम् । ददौ शापं महाराज कोपसंरक्तलोचनः

ဂေါတမမုနိလည်း မိမိဇနီးနှင့် ပတ်သက်သော မသင့်လျော်သည့် အပြုအမူကို ထင်ရှားစွာ မြင်သော်၊ အို မင်းကြီး၊ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲကာ ကျိန်စာကို ချမှတ်၏။

Verse 15

यस्माच्छक्र पापकर्म कृतमीदृग्विगर्हितम् । भार्या मे दूषिता साध्वी तस्मादवृषणो भव

“အို သက္ကရာ၊ ဤကဲ့သို့ အပြစ်ကြီး၍ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှုကို သင်ပြုခဲ့သဖြင့်၊ ငါ၏ သီလရှင် ဇနီးကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့သောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် သင်သည် အဏ္ဍမရှိသူ ဖြစ်စေ” ဟု။

Verse 16

सहस्रं च भगानां ते वक्त्रे भवतु मा चिरम् । येन त्वं विप्लवं यासि त्रैलोक्ये सचराचरे

“ထို့ပြင် မကြာမီပင် သင်၏ မျက်နှာပေါ်၌ ယောနီအမှတ် တစ်ထောင် ပေါ်ထွန်းစေ၊ ထိုအကြောင်းကြောင့် သင်သည် လောကသုံးပါး၌ ရွေ့လျားသူနှင့် မရွေ့လျားသူ အားလုံးကြား အရှက်တရားဖြစ်စေမည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု။

Verse 17

अपरं मर्त्यलोकेऽत्र यद्यागच्छसि वासव । पूजाकृते ततो मूर्धा शतधा ते भविष्यति

ထို့ပြင် ဝါသဝာ၊ သင်သည် လူ့လောကဤနေရာသို့ ထပ်မံလာလျှင်၊ ပူဇော်ရန် ချဉ်းကပ်သည့်အခါ သင့်ခေါင်းသည် အပိုင်းတစ်ရာကွဲသွားလိမ့်မည်။

Verse 18

एवं शप्त्वा च तं शक्रं ततोऽहिल्यामुवाच सः । कोपसंरक्तनेत्रस्तु भर्त्सयित्वा मुहुर्मुहुः

ဤသို့ ရှက္ရကို ကျိန်စာချပြီးနောက်၊ သူသည် အဟလျာကို ပြောကြားလေ၏။ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲကာ၊ အကြိမ်ကြိမ် ပြစ်တင်ရှုတ်ချလေ၏။

Verse 19

यस्मात्पापे त्वया कर्म कृतमेतद्विगर्हितम् । तस्माच्छिलामयी भूत्वा त्वं तिष्ठ वसुधातले

သင်သည် အပြစ်ရှိသူမ၊ ဤအပြစ်တင်ခံရသော အမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် ကျောက်ဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နေထိုင်လော့။

Verse 20

ततः सा तत्क्षणाज्जाता तस्य भार्या शिलात्मिका । इन्द्रोऽपि च परित्यक्तो वृषणाभ्यां तथाऽभवत्

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူ၏ဇနီးသည် ကျောက်သဘောဖြစ်သွားလေ၏။ အင်ဒြာလည်း အင်္ဂါနှစ်ဖက် ပျက်ကွက်သဖြင့် ထိုသို့ပင် ဖြစ်လာလေ၏။

Verse 21

सहस्रभगचिह्नस्तु वक्त्रदेशे बभूव ह

အမှန်တကယ်ပင် “ဘဂ” အမှတ်အသား တစ်ထောင်သည် သူ၏ မျက်နှာပိုင်း၌ ပေါ်ထွန်းလာလေ၏။

Verse 22

अथ मेरोः समासाद्य कंदरं विजनं हरिः । सव्रीडः सेवते नित्यं न जगाम निजां पुरीम्

ထို့နောက် ဟရီ (အိန္ဒြာ) သည် မေရုတောင်၏ လူကင်းရှင်းလင်းသော ဂူတစ်လုံးသို့ ရောက်ရှိကာ အရှက်အကြောက်ဖြင့် နေ့စဉ်တည်နေပြီး မိမိ၏ မြို့တော်သို့ မပြန်သွားခဲ့။

Verse 23

ततो देवगणाः सर्वे सोद्वेगास्तेन वर्जिताः । नो जानंति च तत्रस्थं कन्दरान्वेषणे रताः ओ

ထို့နောက် သူတို့ကို စွန့်ခွာသွားသောကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် နတ်အစုအဝေးအားလုံးသည် သူနေရာတည်ရှိရာကို မသိကြဘဲ ဂူများကို ရှာဖွေရန် အားထုတ်နေကြ၏။

Verse 24

पीड्यंते दानवै रौद्रैः स्वर्गे जाते विराजके

ဗိရာဇကာသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဒာနဝများက (လောကများကို) ဖိနှိပ်နှောင့်ယှက်လာကြ၏။

Verse 25

एतस्मिन्नन्तरे जीवः शक्राण्या भयभीतया । सोद्वेगया परिपृष्टः क्व गतोऽथ पुरंदरः

ထိုအချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော သက္ကရာဏီ (အိန္ဒြာဏီ) သည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ဂျီဝကို မေးမြန်းလေ၏— “ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) ဘယ်သို့ သွားသနည်း?”

Verse 26

अथ जीवश्चिरं ध्यात्वा दृष्ट्वा तं ज्ञानचक्षुषा । जगाम सहितो देवैः प्रोवाचाथ सुनिष्ठुरम्

ထို့နောက် ဂျီဝသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ သမาธိပြုကာ ဉာဏ်မျက်စိဖြင့် သူ့ကို မြင်ပြီး နတ်များနှင့်အတူ သွားကာ ထက်ထန်စွာ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 27

किमित्थं राज्यभोगांस्त्वं त्यक्त्वा विजनमाश्रितः । किं त्वया विहितं ध्यानं किं रौद्रं संश्रितं तपः

«အဘယ်ကြောင့် မင်းဘဝ၏ စည်းစိမ်ခံစားမှုများကို စွန့်လွှတ်၍ တိတ်ဆိတ်သော တောရိုင်း၌ ခိုလှုံနေသနည်း။ သင်ပြုလုပ်သော ဓျာန်သည် မည်သို့သော ဓျာန်နည်း၊ ထို့ပြင် ကြမ်းတမ်းသော တပဿာကို မည်သို့ အားကိုးပြုကျင့်သနည်း»

Verse 28

बृहस्पतेर्वचः श्रुत्वा भगवक्त्रः पुरंदरः । प्रोवाच लज्जया युक्तो दीनो बाष्पपरिप्लुतः

ဗြဟස්ပတိ၏ စကားကို ကြားသော် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) သည် မျက်နှာငုံ့၍ အရှက်နှင့်ပြည့်စုံကာ စိတ်နာကျင်သွားပြီး မျက်ရည်လွှမ်းမိုးလျက် ပြောဆို하였다။

Verse 29

नाहं राज्यं करिष्यामि त्रैलोक्येऽपि कथंचन । पश्य मे यादृशी जाता ह्यवस्था गौतमान्मुनेः

«သုံးလောက၌ပင် မည်သို့မျှ မင်းအာဏာကို မယူတော့ပါ။ ဂေါတမ မုနိကြောင့် ငါ့အခြေအနေ မည်သို့ဖြစ်လာသည်ကို ကြည့်ပါ»

Verse 31

मर्त्यलोकोद्भवा पूजा नष्टा मम बृहस्पते । गौतमस्य मुनेः शापात्कस्मिंश्चित्कारणांतरे

«အို ဗြဟස්ပတိ၊ လူလောကမှ ငါ့အတွက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပူဇာကာရပူဇာသည် ပျက်စီးသွားပြီ။ ဂေါတမ မုနိ၏ ကျိန်စာကြောင့်၊ အကြောင်းအရာတစ်ခုကြားဝင်သဖြင့်»

Verse 32

तच्छ्रुत्वा देवराजस्य बृहस्पतिरुवाचह । दुःखेन महता युक्तः सर्वैर्देवैः समावृतः । गौतमस्य समीपे च गत्वा प्रोवाच तं स्वयम्

ဒေဝရာဇ၏ စကားကို ကြားသော် ဗြဟස්ပတိက ပြော하였다။ ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုကို ထမ်းပိုးကာ ဒေဝတားအားလုံး ဝိုင်းရံလျက် ဂေါတမထံ သွားပြီး ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုမုနိအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 33

एतच्छक्रपरित्यक्तं त्रैलोक्यमपि चाखिलम् । पीड्यते दानवैर्विप्र नष्टयज्ञोत्सवक्रियम्

အို ဗြာဟ္မဏာ၊ သက္ကရ (အိန္ဒြ) က စွန့်ပစ်သွားသော လောကသုံးပါး အလုံးစုံသည် ဒာနဝတို့၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံနေရပြီး ယဇ္ဉပူဇာနှင့် ပွဲတော်အခမ်းအနားတို့၏ ကရိယာများ ပျက်စီးသွားပြီ။

Verse 34

नैष वांछति राज्यं स्वं लज्जया परया युतः । तस्मादस्य प्रसादं त्वं यथावत्कर्तुमर्हसि । अनुग्रहेण शापस्य मम वाक्याद्द्विजोत्तम

သူသည် အလွန်အမင်း အရှက်ကြီးစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် မိမိနိုင်ငံတော်ကို မလိုလားတော့ပါ။ ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်၊ သင်သည် ငါ၏တောင်းဆိုချက်အရ ကျိန်စာကို မေတ္တာဖြင့် လျော့ပေါ့စေကာ သူ့အပေါ် သင့်ကျေးဇူးတော်ကို သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ ပြုလုပ်ပေးသင့်သည်။

Verse 35

तच्छ्रुत्वा गौतमः प्राह न मे वाक्यं भवेन्मृषा । न वाक्यं लोपयिष्यामि यदुक्तं स्वयमेव हि

ဤသို့ကြားသော် ဂေါတမက ပြောသည်—“ငါ၏စကားသည် မမှန်မကန် မဖြစ်ရ။ ငါကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့သောစကားကို ငါ မပြန်ရုပ်သိမ်းမည်မဟုတ်။”

Verse 36

ततः प्रोवाच ते विष्णुः स्वयं चापि महेश्वरः । तथा देवगणाः सर्वे विनयावनता स्थिताः

ထို့နောက် ဗိဿဏုသည် သူ့အား မိန့်တော်မူ၍ မဟေရှွရလည်း ကိုယ်တိုင် မိန့်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် နတ်အစုအဝေး အားလုံးသည် ယဉ်ကျေးနှိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်၍ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေကြ၏။

Verse 37

अन्यथा ब्रह्मणो वाक्यं न ते कर्तुं प्रयुज्यते । तस्मात्कुरुष्व विप्रेन्द्र शापस्यानुग्रहं हरेः

မဟုတ်လျှင် ဗြဟ္မာ၏ မိန့်တော်မူချက်ကို သင်က အကောင်အထည်ဖော်ရန် မသင့်တော်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်၊ ဟရိ (ဗိဿဏု) အတွက် ကျိန်စာကို ကရုဏာအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလော့။

Verse 38

दृष्ट्वा तन्मनसो दार्ढ्यं सुरा विष्णुपुरोगमाः । ब्रह्मणोंऽतिकमभ्येत्य तस्मै सर्वं न्यवेदयन्

သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်တည်ကြည်ခိုင်မာမှုကိုမြင်၍ ဗိဿနုဦးဆောင်သော နတ်တို့သည် ဘြဟ္မာထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ အကြောင်းအရာအားလုံးကို လျှောက်တင်ကြ၏။

Verse 39

शापं शक्रस्य संजातं तथा तस्मान्महामुनेः

သူတို့သည် သက္ကရာ(အိန္ဒြာ)အပေါ် ပေါ်ပေါက်လာသော ကျိန်စာနှင့် ထိုမဟာမုနိကြီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကြောင်းအရာကိုလည်း လျှောက်တင်ကြ၏။

Verse 40

यथा विडंबना जाता देवराजस्य गर्हिता । तथा च दानवैः सर्वं त्रैलोक्यं व्याकुलीकृतम्

သူတို့သည် နတ်ဘုရင်အပေါ် အပြစ်တင်စရာ အရှက်ရမှု မည်သို့ကျရောက်လာသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုကြောင့် ဒာနဝတို့က သုံးလောကလုံးကို မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေခဲ့သည်ကိုလည်းကောင်း လျှောက်တင်ကြ၏။

Verse 41

यथा न कुरुते राज्यं व्रीडितः स शचीपतिः । तच्छ्रुत्वा पद्मजस्तूर्णं हरिशंभुसमन्वितः

ရှာချီ၏အရှင်(အိန္ဒြာ)သည် အရှက်ကြောင့် မင်းအုပ်ချုပ်မှုကို မဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကြောင်းကိုလည်း လျှောက်တင်ကြ၏။ ထိုသတင်းကိုကြားသော် ပဒ္မဇ ဘြဟ္မာသည် ဟရီနှင့် သမ္ဘူ(ရှီဝ)တို့နှင့်အတူ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 42

जगाम तत्र यत्रास्ते दुःखितः पाकशासनः । गौतमं च समानीय तत्रैव च पितामहः

သူသည် ဝမ်းနည်းနေသော ပါကရှာသန(အိန္ဒြာ) ထိုင်ရာနေရာသို့ သွားရောက်လေ၏။ ထိုနေရာတွင်ပင် ပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် ဂေါတမကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။

Verse 43

ततः प्रोवाच प्रत्यक्षं देवानां वासवस्य च । अयुक्तं देवराजेन विहितं मुनिसत्तम

ထို့နောက် နတ်တို့နှင့် ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) ရှေ့မှောက်တွင်ပင် သူက ပြော၏— «အို မုနိမြတ်ရှင်၊ နတ်ဘုရင်၏ ပြုလုပ်မှုသည် မသင့်လျော်ပါ»။

Verse 44

यत्ते प्रदूषिता भार्या कामोपहतचेतसा । न ते दोषोऽस्ति यच्छप्तश्छिद्रे चास्मिन्पुरंदरः । परं प्रशस्यते नित्यं मुनीनां परमा क्षमा

«ကာမတဏှာကြောင့် စိတ်မောကျပ်သူက သင်၏ ဇနီးကို အညစ်အကြေးပြုခဲ့သဖြင့်၊ သူကို ကျိန်စာချခြင်း၌ သင်၌ အပြစ်မရှိ။ အထူးသဖြင့် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) သည် သီလပေါက်ကွဲရာမှ ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် မုနိတို့၏ အမြင့်မြတ်သော ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို အစဉ်ချီးမွမ်းကြသည်»။

Verse 45

यथा त्रैलोक्यराज्यं स्वं प्रकरोति शतक्रतुः । त्वया स्वयं प्रसादेन तथा नीतिर्विधीयताम्

«ရှတကရတု (အိန္ဒြာ) သည် လောကသုံးပါးပေါ်၌ မိမိအာဏာကို ပြန်လည်တည်ထောင်သကဲ့သို့၊ သင်၏ ကိုယ်တိုင်ကရုဏာတော်ဖြင့် သင့်လျော်သော လမ်းစဉ်ကို ချမှတ်ပေးပါ»။

Verse 46

दत्त्वाऽस्य वृषणौ भूयो नाश यित्वा भगानिमान् । मर्त्यलोके गतिश्चास्य यथा स्यात्तत्समाचर

«သူ၏ ဝೃಷဏ (အင်္ဂါ) ကို ထပ်မံ ပြန်ပေးပြီးနောက်၊ ဤ ‘ဘဂ’ အမှတ်အသားတို့ကို ဖျက်ဆီးကာ၊ လူ့လောက၌ သူ၏ သွားလာကံကြမ္မာ သင့်တော်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေရန် ထိုသို့ ဆောင်ရွက်ပါ»။

Verse 47

तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां स मुनिर्देवगौरवात् । वृषणौ मेषसंभूतौ योजयामास तौ तदा

သူတို့၏ စကားကို ကြားသော် မုနိသည် နတ်တို့ကို ရိုသေကြည်ညိုသဖြင့် ထိုအခါ မেষ (သိုးထီး) မှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဝೃಷဏ တစ်စုံကို သူ့ထံတွင် ချိတ်ဆက်တပ်ဆင်ပေး하였다။

Verse 48

तान्भगान्पाणिना स्पृष्ट्वा चक्रे नेत्राणि सन्मुनिः । ततः प्रोवाच तान्देवान्गौतमश्च महातपाः

သန့်ရှင်းသော မုနိသည် လက်ဖြင့် “ဘဂ” များကို ထိကာ မျက်စိများအဖြစ် ပြုလုပ်하였다။ ထို့နောက် မဟာတပသ ဂေါတမသည် ထိုဒေဝတားတို့အား မိန့်ကြား하였다။

Verse 49

सहस्राक्षो मया शक्रो निर्मितोयं सुरोत्तमाः । स मेषवृषणश्चापि स्वं च राज्यं करिष्यति । शोभाऽस्य नेत्रजा वक्त्रे सुरम्या संभविष्यति

“အို ဒေဝတားတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့၊ ငါသည် ဤရှက္ကရကို ‘သဟသ္ရာက္ခ’ (မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသူ) အဖြစ် ဖန်ဆင်း하였다။ သိုး၏ ဝೃಷဏ (အင်္ဂါ) ကို ဆောင်ထားသော်လည်း မိမိ၏ နိုင်ငံတော်ကို အမှန်တကယ် ထိန်းသိမ်းမည်။ ထိုမျက်စိများမှ ပေါက်ဖွားသော လှပသည့် တောက်ပမှုသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်ထွန်းမည်။”

Verse 50

पुंस्त्वं च मेषजोत्थाभ्यां वृषणाभ्यां भविष्यति । न च मर्त्ये गतिश्चास्य पूजार्थं संभविष्यति

“သူ၏ ပုရుషత్వ (ယောကျ်ားသဘော) သည် သိုးမှ ပေါက်ဖွားသော ဝೃಷဏ နှစ်လုံးကြောင့် ထိန်းတည်မည်။ သို့သော် လူ့လောက၌ လူတို့၏ ပူဇော်မှုကို ခံယူရန်အတွက် သွားလာခွင့်ကို မရနိုင်ပါ။”

Verse 51

एतस्मिन्नन्तरे जातः सहस्राक्षः पुरंदरः । शोभया परया युक्तो मुनेस्तस्य प्रभाव तः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) သည် ‘သဟသ္ရာက္ခ’ ဖြစ်လာ하였다။ ထိုမုနိ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သူသည် အလွန်မြင့်မားသော အလှတရားဖြင့် ပြည့်စုံလာ하였다။

Verse 52

ततः संगृह्य पादौ च गौतमस्य महात्मनः । प्रोवाच वचनं शक्रः सर्वदेवसमागमे

ထို့နောက် ရှက္ကရသည် မဟာအတ္မာ ဂေါတမ၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒေဝတားအားလုံး စုဝေးရာတွင် ဤစကားကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 53

दुर्लभा मर्त्यलोकोत्था पूजा ब्राह्मणसत्तम । सा मे तव प्रसादेन यथा स्यात्तत्समाचर

အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်၊ လူ့လောကမှ ပေါ်ထွန်းသော ပူဇော်မှုသည် ရှားပါးလှ၏။ သင်၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ထိုပူဇော်မှုသည် ငါ့ထံ ရောက်လာစေရန် အကျင့်ပြုပါ။

Verse 54

त्रैलोक्यपतिजा संज्ञा मा नाशं यातु मे द्विज । प्रसादात्तव सा नित्यं यथा स्यात्तद्विधीयताम्

အို ဒွိဇ၊ “လောကသုံးပါး၏ အရှင်” ဟူသော ငါ့အမည်ဂုဏ် မပျက်စီးပါစေနှင့်။ သင်၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ထိုဘွဲ့အမည်သည် အစဉ်တည်မြဲစေရန် စီမံခန့်ခွဲပေးပါ။

Verse 55

तच्छ्रुत्वा लज्जयाविष्टः कृपया चाथ सन्मुनिः । तमूचे सर्वदेवानां प्रत्यक्षं पाकशासनम्

ထိုစကားကို ကြားသော် သီလဝါဒ မုနိသည် အရှက်ဝင်လျက်၊ သို့သော် ကရုဏာဖြင့် လှုပ်ရှားကာ၊ နတ်တို့အားလုံးရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ရပ်နေသော ပာကကို ဒဏ်ခတ်သူ အိန္ဒြာထံ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 56

पंचरात्रं च ते पूजा मर्त्यलोके भविष्य ति । अनन्यां तृप्तिमभ्येषि यथा चैव तु वत्सरम्

ထို့ပြင် လူ့လောက၌ သင့်အတွက် ငါးညပူဇော်ပွဲ ဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။ ထိုပူဇော်မှုကြောင့် သင်သည် တစ်မျိုးတည်းသော မလွန်ကဲနိုင်သည့် စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရရှိမည်—တစ်နှစ်ပြည့်သကဲ့သို့။

Verse 57

यत्र देशे पुरे ग्रामे पंचरात्रं महोत्सवः । तत्र संवत्सरं यावन्नीरोगो भविता जनः

မည်သည့်ဒေသ၊ မြို့ သို့မဟုတ် ရွာတွင်မဆို ပဉ္စရာတြာ မဟာပွဲ ငါးည ကျင်းပရာ၌ ထိုနေရာရှိ လူတို့သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရောဂါကင်းမည်။

Verse 58

आधयो व्याधयो नैव न दुर्भिक्षं कथंचन । न च राज्ञो विनाशः स्यान्नैव लोकेऽसुखं क्वचित्

ထိုပြည်တွင် စိတ်ဒုက္ခမရှိ၊ ကိုယ်ရောဂါမရှိ၊ မည်သည့်အမျိုးအစားမဆို အစာခေါင်းပါးမှုမရှိ၊ ဘုရင်၏ပျက်စီးခြင်းမရှိ၊ ထိုလောက၌ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ဆင်းရဲဒုက္ခမရှိပါ။

Verse 59

यत्र स्थाने महो भावी तावकश्च पुरंदर । प्रभूतपयसो गावः प्रभविष्यंति तत्र च । सुभिक्षं सुखिनो लोकाः सर्वोपद्रववर्जिताः

အို ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြာ) ရေ၊ သင်၏ မဟာပွဲတော်ကို ကျင်းပမည့် မည်သည့်နေရာမဆို ထိုနေရာ၌ နို့ရည်ပေါများသော နွားများ ပွားများဖွံ့ဖြိုးမည်; အစာအဟာရ ပေါကြွယ်ဝ၍ လူတို့ ပျော်ရွှင်ကာ အန္တရာယ်အပေါင်းတို့ ကင်းမည်။

Verse 60

इन्द्र उवाच । यद्येवं शरदि प्राप्ते सर्व सत्त्वमनोहरे । सप्तच्छदसमाकीर्णे बन्धूकसुविराजिते

အိန္ဒြာက ပြောသည်– «အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်လျှင်—ဆောင်းဦးရာသီ ရောက်လာသောအခါ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်ဖွယ်ကောင်း၍၊ စပ္တချ္ဌဒ ပန်းများ ပြန့်ကျဲကာ၊ ဘန္ဓူက ပန်းများဖြင့် တောက်ပလှပသောအခါ—»

Verse 61

मालतीगन्धसंकीर्णे नवसस्यसमाकुले । चंद्रज्योत्स्नाकृतोद्द्योते षट्पदाराव संकुले

«—မာလတီပန်းရနံ့ဖြင့် ပြည့်နှက်၍၊ အသစ်ရိတ်သိမ်းသော သီးနှံများ ပေါများကာ၊ လမင်းရောင်ခြည်ဖြင့် ထွန်းလင်းပြီး၊ ပျားတို့၏ ဟွမ်ဟွမ်သံဖြင့် စည်ကားသောအခါ—»

Verse 62

कुमुदोत्पलसंयुक्ते तत्र स्यात्सुमहोत्सवः । येन बालोऽपि वृद्धोऽपि संहृष्टस्तत्समाचर

«—ကူမုဒ နှင့် ဥတ္ပလ ကြာပန်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ထိုနေရာ၌ အလွန်ကြီးမြတ်သော ပွဲတော် ဖြစ်ပါစေ; ကလေးဖြစ်စေ အိုမင်းသူဖြစ်စေ အားလုံး ပျော်ရွှင်မြူးတူးစေရန် ထိုပွဲကို ထိုသို့ ဆောင်ရွက်လော့»။

Verse 63

गौतम उवाच । अद्य श्रवणनक्षत्रे तव दत्तो महोत्सवः । वैष्णवे पुण्यनक्षत्रे सर्वपापविवर्जिते

ဂေါတမက မိန့်တော်မူသည်။ «ယနေ့ သြဝဏ (Śravaṇa) နက္ခတ်အောက်တွင် သင်၏ မဟာပွဲတော်ကို ပေးအပ်တော်မူ၏။ ဗိဿဏု (Vaiṣṇava) အတွက် ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော နက္ခတ်ဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးမှ ကင်းစင်၏»။

Verse 64

त्वया मे धर्षिता भार्या पौष्णे नक्षत्रसंज्ञिते । तस्मिन्भविष्यति व्यक्तं तव पातः पुरंदर

«ပေါဿဏ (Pauṣṇa) ဟုခေါ်သော နက္ခတ်အချိန်၌ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးကို အနိုင်ကျင့်လွန်ကျူးခဲ့၏။ ထို့ကြောင့်၊ ပုရန္ဒရ (Puraṃdara) ရေ၊ သင်၏ ကျဆုံးခြင်းသည် ထိုအချိန်၌ပင် ထင်ရှားလာလိမ့်မည်»။

Verse 65

येनैषा मामकी कीर्तिस्तावकं वक्तु कर्म तत् । विख्यातिं यातु लोकेऽत्र न कश्चित्पापमाचरेत्

ကျွန်ုပ်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းစေသော သင်၏ ထိုလုပ်ရပ်ကို ကြေညာစေကြပါစေ။ ဤလောက၌ ထင်ရှားကျော်ကြားစေ၍ ဤနေရာ၌ မည်သူမျှ အပြစ်မကျူးလွန်စေကြပါစေ။

Verse 66

श्रवणादीनि पंचैव नक्षत्राणि पृथक्पृथक् । तव पूजाकृते पंच क्रतुतुल्यानि तानि च । भविष्यंति न संदेहः सर्वतीर्थमयानि च

သြဝဏ (Śravaṇa) မှစ၍ နက္ခတ်ငါးပါးသည် တစ်ပါးတစ်ပါး သီးခြားကွဲပြား၏။ သင့်အား ပူဇော်ရန်အတွက် ထိုငါးပါးကို စောင့်ထိန်းကျင့်သုံးလျှင် ဝေဒယဇ္ဈ ငါးကြိမ်နှင့် တူညီမည်။ သံသယမရှိ၊ ထိုနက္ခတ်တို့သည် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထအားလုံး၏ ကုသိုလ်ကို ကိုယ်စားပြုလိမ့်မည်။

Verse 67

यो यं काममभिध्याय पूजां तव करिष्यति । विशेषात्फलपुष्पैश्च स तं कृत्स्नमवाप्नुयात्

မည်သူမဆို မိမိလိုအင်ဆန္ဒတစ်ရပ်ကို စိတ်တွင်တည်စေ၍ သင့်အား ပူဇော်ပြုလုပ်လျှင်—အထူးသဖြင့် သစ်သီးနှင့် ပန်းများဖြင့် ပူဇော်လျှင်—ထိုဆန္ဒကို အပြည့်အဝ ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 68

परं मूर्तिर्न ते पूज्या कुत्रापि च भविष्यति । त्वया मे दूषिता भार्या ब्राह्मणी प्राणसंमता

သင်၏ အခြားရုပ်တုကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မပူဇော်ကြတော့မည်။ သင်သည် ငါ၏ ဇနီး—ဗြာဟ္မဏီမိန်းမ၊ ငါ့အသက်ကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးသူကို အပြစ်ပြုလေပြီ။

Verse 69

तस्माद्वृक्षोद्भवां यष्टिं ब्राह्मणा वेदपारगाः । तावकैः सकलैर्मंत्रैः स्थापयिष्यंति शक्तितः

ထို့ကြောင့် ဝေဒပညာကို ကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏများသည် သစ်ပင်မှ ပေါက်ဖွားသော တံတားတိုင်ကို ယူ၍ သင်၏ မန္တရားအားလုံးဖြင့် အင်အားနှင့် အခမ်းအနားအတိုင်း တည်ထောင်ကြလိမ့်မည်။

Verse 70

पंचरात्रविधानेन यथान्येषां दिवौकसाम् । ततः संक्रमणं कृत्वा पूजा मर्त्यसमुद्भवा । त्वया ग्राह्या सहस्राक्ष तृप्तिश्चैव भविष्यति

ပဉ္စရာတြ ဝိဓာနအတိုင်း၊ ကောင်းကင်ရှိ အခြားဒေဝတားများကဲ့သို့ပင်။ ထို့နောက် သင်္ကရမဏ အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင် လူသားတို့မှ ပေါက်ဖွားသော ပူဇော်မှုကို သင် လက်ခံရမည်၊ အို ထောင်မျက်စိရှင်၊ ထိုအခါ စိတ်ကျေနပ်ခြင်း မလွဲမသွေ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 71

यो यथा चैव ते यष्टिं सुप्तामुत्थापयिष्यति । तस्य तस्याधिका सिद्धिः संभविष्यंति वासव

မည်သူမဆို သင်၏ အိပ်ပျော်နေသော တံတားတိုင်ကို မည်သို့ပင် နိုးထ၍ ထောင်တင်စေကာမူ၊ ထိုနည်းတူပင် ထိုသူအတွက် ပိုမိုမြင့်မားသော အောင်မြင်မှု (သိဒ္ဓိ) ပေါ်ပေါက်လိမ့်မည်၊ အို ဝါသဝ (အိန္ဒြာ)။

Verse 72

पंचरात्रव्रतरतो यो ब्रह्मचर्यपरायणः । प्रकरिष्यति ते पूजां फलपुष्पैर्यथोदितैः

ပဉ္စရာတြ ဝရတကို စွဲမြဲ၍ ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းစွာနေထိုင်ခြင်း) ကို အားထားသူ မည်သူမဆို၊ သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ အသီးအပွင့်တို့ဖြင့် သင်၏ ပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်လိမ့်မည်။

Verse 73

परदारकृतात्पापात्स सर्वान्मुक्तिमेष्यति

သူတစ်ပါး၏ ဇနီးနှင့် ဆက်ဆံခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်အကုန်မှ လွတ်ကင်း၍ မောက္ခကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 74

नमः शक्राय देवाय शुनासीराय ते नमः । नमस्ते वज्रहस्ताय नमस्ते वज्रपाणये

ဒေဝတော် ရှက္ကရာ (Śakra) အရှင်အား နမော; သုနာစီရ (Śunāsīra) အရှင်အားလည်း နမော။ လက်၌ ဝဇ္ရကို ကိုင်ဆောင်သူအား နမော; ဝဇ္ရပာဏိ—ဝဇ္ရကို ဆောင်သူအား နမော။

Verse 76

यश्चेदं तव संवादं मया सार्धं पुरंदर । कीर्तयिष्यति सद्भक्त्या तथैवाकर्णयिष्यति

အို ပုရန္ဒရ (Purandara)၊ မည်သူမဆို စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် သင်၏ ငါနှင့် ဆွေးနွေးသည့် စကားဝိုင်းကို ရွတ်ဆိုမည်၊ ထို့အတူ နားထောင်မည်ဆိုလျှင် (ကြေညာထားသော ကုသိုလ်ကို ရလိမ့်မည်)။

Verse 77

तस्य संवत्सरं यावन्नैव रोगो भविष्यति । तच्छ्रुत्वा विबुधाः सर्वे तथेत्युक्त्वा प्रहर्षिताः

ထိုသူအတွက် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရောဂါမဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။ ထိုစကားကို ကြားသော် ဒေဝတော်အားလုံးက “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဆိုကာ ဝမ်းမြောက်ကြသည်။

Verse 78

जग्मुः शक्रं समादाय पुनरेवामरावतीम् । गौतमोऽपि निजा वासं गतः कोपसमाश्रितः

သူတို့သည် ရှက္ကရာ (Śakra) ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အမရာဝတီ (Amarāvatī) သို့ ပြန်သွားကြသည်။ ဂေါတမ (Gautama) လည်း ဒေါသအပြည့်ဖြင့် မိမိနေအိမ်သို့ ပြန်သွား하였다။

Verse 207

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्य इन्द्रमहोत्सववर्णनंनाम सप्तोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ပင် မြတ်နိုးအပ်သော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ ဧကာရှီတိသာဟသရီ သံဟိတာ၌၊ ဆဋ္ဌမ ကဏ္ဍဖြစ်သော နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှွရ သန့်ရှင်းဒေသ၏ မာဟာတ္မ്യအတွင်း၊ “အိန္ဒြ မဟောတ္ဆဝ ဖော်ပြချက်” ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၂၀၇ သည် အဆုံးသတ်၏။

Verse 785

मन्त्रेणानेन यश्चार्घ्यं तव शक्र प्रदास्यति । परदारकृतं पापं तस्य सर्वं प्रयास्यति

အို သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ရေ၊ ဤမန္တရဖြင့် သင့်အား အရဃျ (ပူဇာရည် လောင်းလှူခြင်း) ကို ပေးအပ်သူ မည်သူမဆို၊ သူတစ်ပါး၏ အိမ်ထောင်အိပ်ရာကို ချိုးဖောက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်အားလုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။