Adhyaya 202

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणाः सर्वे विनयावनताः स्थिताः । तं पप्रच्छुर्नरश्रेष्ठ कौतुकाविष्टचेतसः

ဝိශ්ဝာမိတ္တရ် မိန့်တော်မူသည်။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏတို့အားလုံးသည် နှိမ့်ချမှုနှင့် ရိုသေမှုဖြင့် ရပ်တည်ကာ၊ အို လူတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးရေ၊ စိတ်၌ စူးစမ်းလိုစိတ်ပြည့်ဝလျက် သူ့ကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 2

कस्यचिन्निर्णयो देयो मध्यस्थस्य द्विजोत्तमैः । वेदवाक्येन संत्यज्य वाक्यं मनुजसंभवम् ओ

အမှုတစ်စုံတစ်ရာ၌ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့သည် အလယ်တန်းအဖြစ် အနိမ့်အမြင့်မလိုက်သော မျက်နှာမလိုက်သူမှတစ်ဆင့် ပေးရမည်။ လူ့အမြင်အယူသာကို ပယ်ထား၍ ဝေဒ၏ ဝါကျတော်တို့အပေါ် အဆုံးအဖြတ်ကို တည်စေရာ၏။

Verse 3

कस्मात्तालत्रयं देयं मध्यगेन महात्मना । एतन्नः सर्वमाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

“အဘယ်ကြောင့် မဟာသတ္တိရှိသော အလယ်တန်းသူက ‘တාල သုံးပါး’ (သုံးဆင့်သော အမှတ်တံဆိပ်/အခကြေး) ကို ပေးရသနည်း။ ဤအကြောင်းအရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ်တို့အား ရှင်းပြပါ; ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်၌ အလွန်စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိနေပါသည်။”

Verse 4

तच्छ्रुत्वा भर्तृयज्ञस्तु तानुवाच द्विजोत्तमान् । श्रूयतामभिधास्यामि यदेतत्कारणं स्थितम्

ထိုသို့ ကြားသော် ဘဟတ္တရ်ယဇ္ဉာသည် ဒွိဇအမြတ်တို့အား မိန့်ကြား၏။ “နားထောင်ကြပါ—ဤအကျင့်၏ နောက်ကွယ်၌ တည်ရှိသော အကြောင်းရင်း အတည်ပြုထားသည်ကို ငါ ရှင်းလင်းပြမည်။”

Verse 5

नासत्यं जायते वाक्यं नागराणां कथंचन । ब्रह्मशालास्थितानां च शुभं वा यदि वाऽशुभम्

နာဂရတို့အကြား၌ မည်သည့်စကားမျှ မမှန်ကန်သို့ မလှည့်မပြောင်းတတ်။ အထူးသဖြင့် ဘြဟ္မရှာလာ၌ ထိုင်နေသူတို့အတွက် မင်္ဂလာဖြစ်စေ မင်္ဂလာမဖြစ်စေ ထိုစကားသည် အမှန်တရားပင် ဖြစ်၏။

Verse 6

वेदोक्तेः सवनैस्तस्माद्दर्शयंति द्विजोत्तमाः । इष्टं वा यदि वानिष्टं पृच्छमानस्य चा र्थिनः

ထို့ကြောင့် ဝေဒက သတ်မှတ်သော စဝန (ရိုးရာကာလပူဇော်မှု) များအားဖြင့် အမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏတို့သည် မေးမြန်းလာသော တောင်းခံသူအား လိုလားသင့်သည့်အရာ၊ မလိုလားသင့်သည့်အရာကို ဖော်ပြပေးကြသည်။

Verse 7

भूयोभूयस्ततः कुर्यान्मध्यस्थः स द्विजन्मनाम् । प्रश्नं तस्य निमित्तं च यावत्तस्य विनिर्णयः

ထို့နောက် အလယ်တန်းဖြေရှင်းသူသည် နှစ်ကြိမ်မွေး (ဒွိဇ) တို့အား အကြောင်းအရာနှင့် အခြေအနေများပါဝင်စေ၍ မေးခွန်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ မေးရမည်၊ အဆုံးသတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ရသည့်အထိ။

Verse 8

ब्रह्मशालोपविष्टानां यदि वाक्यं वृथा भवेत् । माहात्म्यं नश्यते तेषां ततः क्रोधः प्रजायते

ဗြဟ္မရှာလာ၌ ထိုင်နေသူတို့၏ စကားသည် အလဟသ သို့မဟုတ် မမှန်ကန် ဖြစ်သွားလျှင် သူတို့၏ မာဟာတ္မယ (ဓမ္မအာနုဘော်) ပျက်စီးသွားမည်၊ ထို့မှ က怒ဒေါသ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 9

क्रोधात्सञ्जायते द्रोहो द्रोहात्पापस्य संगमः । एतस्मात्कारणाद्विप्रा मध्यस्थः पृच्छ्यते मुहुः

က怒ဒေါသမှ ရန်ငြိုးပေါ်လာသည်၊ ရန်ငြိုးမှ အပြစ်နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ အလယ်တန်းဖြေရှင်းသူကို ထပ်ခါထပ်ခါ မေးမြန်းကြသည်။

Verse 10

समुदायः समस्तानां यथा चैव प्रजायते । तदा तालत्रयं यच्च मध्यस्थः संप्रयच्छति

ထို့ပြင် အားလုံး၏ သဘောတူညီမှု တစ်စုတစ်စည်း ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ အလယ်တန်းဖြေရှင်းသူသည် ထို ‘တာလ သုံးမျိုး’ ကိုလည်း ပေးအပ်ချီးမြှင့်သည်။

Verse 11

तासां तु पूर्वया कामं हंति पृच्छाप्रदायिनाम् । द्वितीयया तथा क्रोधं हंति लोभं तृतीयया

ဤသုံးပါးအနက် ပထမတစ်ပါးဖြင့် မေးခွန်းကို ဖြေကြားရသူတို့၏ ကာမတဏှာကို သက်သာစေ၏။ ဒုတိယဖြင့် ဒေါသကို သက်သာစေ၏။ တတိယဖြင့် လောဘကို သက်သာစေ၏။

Verse 12

एतस्मात्कारणाद्देयं तेन तालत्रयं द्विजाः

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ အို ဒွိဇာတို့၊ «တාලတြယ» ကို ပေးအပ်ရမည်ဟု ဆို၏။

Verse 13

ब्राह्मणा ऊचुः । आथर्वणश्चतुर्थस्तु ब्राह्मणः परिकीर्तितः । स कस्मात्प्रथमः प्रश्नो नागराणां प्रकीर्तितः

ဗြာဟ္မဏတို့က ဆိုကြသည်– «အထရ္ဝ (အထရ္ဝဗေဒ) သည် ဗြာဟ္မဏတို့၏ (ဝေဒ) လေးပါးအနက် စတုတ္ထဟု ကြေညာထား၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် နာဂရတို့အကြား အထရ္ဝကို အဘယ်ကြောင့် ပထမမေးခွန်းဟု ခေါ်ဆိုသနည်း?»

Verse 14

भर्तृयज्ञ उवाच । आथर्वः प्रथमः प्रश्नो यस्मात्प्रोक्तो मया द्विजाः । तदहं संप्रवक्ष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः

ဘရ္တೃယဇ္ဉ က ဆိုသည်– «အို ဒွိဇာတို့၊ အထရ္ဝကို ပထမမေးခွန်းဟု ငါကြေညာခဲ့သဖြင့်၊ ယခု ထိုအကြောင်းရင်းကို ငါရှင်းလင်းမည်။ စိတ်တည်ငြိမ်၍ ကောင်းစွာ အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်ကြလော့»။

Verse 15

नेर्ष्या चैवात्र कर्तव्या स्वस्थानस्य विनाशनी । निरूपितं मया सम्यक्स्थानस्थस्य विशुद्धये

«ဤနေရာ၌ မနာလိုစိတ်ကို မပြုရ; ထိုစိတ်သည် မိမိ၏ အနေအထားကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။ မိမိနေရာ၌ တည်နေသူ၏ သန့်စင်မှုအတွက် ငါသည် မှန်ကန်စွာ ရှင်းပြထား၏»။

Verse 16

ऋग्यजुःसामसंज्ञाख्या अग्निष्टोमादिका मखाः । पारत्रिकाः प्रवर्तंते नैहिकाश्चाभिचारिकाः

Ṛg၊ Yajus၊ Sāman ဟူသောနာမဖြင့်ခေါ်သော ယဇ္ဉများ—Agniṣṭoma စသည်တို့—ကို အခြားလောကအကျိုးအတွက် စတင်ကျင့်ကြံကြသည်။ ထို့ပြင် (အချို့) သည် ယခုလောကအကျိုးအတွက်လည်း ဖြစ်၍ ကာကွယ်တားဆီးခြင်းနှင့် အင်အားသုံးအကျင့်များ ပါဝင်သည်။

Verse 17

अथर्ववेदे तच्चोक्तं सर्वं चैवाभिचारिकम् । हिताय सर्वलोकानां ब्रह्मणा लोककारिणा

သို့ရာတွင် Atharvaveda ထဲ၌ သင်ကြားထားသမျှ—အထူးသဖြင့် ကာကွယ်ရေးနှင့် အင်အားသုံးအကျင့်များ—ကို လောကဖန်ဆင်းရှင် ဘြဟ္မာသည် သတ္တဝါအပေါင်း၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် ထုတ်ဖော်တော်မူခဲ့သည်။

Verse 18

अथर्ववेदः प्रथमं द्रष्टव्यः कार्यसिद्धये । एतस्मात्कारणादाद्यः स चतुर्थोऽपि संस्थितः

လိုအင်ရှိသော အလုပ်တစ်ရပ် အောင်မြင်စေရန် Atharvaveda ကို ပထမဦးစွာ ကြည့်ရှုသင့်သည်။ ထို့ကြောင့် အရေအတွက်အရ စတုတ္ထဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့အရေးပါမှုအရ ‘ပထမ’ ဟု ဆိုရသည်။

Verse 19

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः । पृच्छा संबंधजं सर्वमेकं कार्यं सदैव हि

အို ဒွိဇတို့အထက်မြတ်သူများ၊ မေးမြန်းသည့်အတိုင်း အားလုံးကို ငါပြောပြပြီးပြီ။ အမှန်တကယ် မေးခွန်းမှ ပေါ်လာသမျှသည် အမြဲတမ်း ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်း—မှန်ကန်စွာ အောင်မြင်ခြင်း—သို့ ဦးတည်သည်။

Verse 202

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये भर्तृयज्ञवाक्यनिर्णयवर्णनंनाम द्व्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင်ပါသော သံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌမစာအုပ် နာဂရခဏ္ဍ၏ ဟာဋကေရှ္ဝရက்னೇತ್ರမဟာတ္မ്യ၌ «Bhartṛyajña ၏ စကားရပ်ကို သတ်မှတ်ဆုံးဖြတ်ခြင်း ဖော်ပြချက်» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၀၂ ပြီးဆုံး၏။