Adhyaya 198

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु दशार्णाधिपतिस्तदा । रत्नवत्या विवाहार्थं तत्र स्थाने समागतः

စူတက ပြောသည်—ထိုအချိန်တည်းက ဒသာရဏ၏ အရှင်မင်းသည် ရတနဝတီနှင့် လက်ထပ်ရန် အကြောင်းဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 2

स श्रुत्वा तत्र वृत्तांतं रत्नवत्याः समुद्भवम् । विरक्तिं परमां कृत्वा प्रस्थितः स्वपुरं प्रति

ထိုနေရာ၌ ရတနဝတီ၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် အကြောင်းအရာကို ကြားသိပြီးနောက်၊ သူသည် အလွန်အမင်း ဝိရာဂျ (လောကပျက်ကွက်မှု) ဖြစ်လာကာ မိမိမြို့သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာ하였다။

Verse 4

अथाब्रवीच्च तं प्राप्य कस्मात्त्वं प्रस्थितो नृप । पाणिग्रहमकृत्वा तु मम कन्यासमुद्भवम्

ထို့နောက် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသူတစ်ဦးက ပြော하였다—“အို မင်းကြီး၊ အဘယ်ကြောင့် မိမိသမီးနှင့် လက်ဆွဲမင်္ဂလာ (ပాణိဂ्रह) မပြုဘဲ ထွက်ခွာသွားသနည်း?”

Verse 5

दशार्ण उवाच । दूषितेयं तव सुता कन्यकात्वविवर्जिता । यस्याः पीतोऽधरोऽन्येन मर्दितौ च तथा स्तनौ

ဒသာဏ မင်းက ဆိုသည်– «သင်၏သမီးသည် အညစ်အကြေးဖြစ်၍ ကညာမဟုတ်တော့ပြီ။ အခြားသူက နှုတ်ခမ်းကို နမ်းခဲ့ပြီး ရင်သားတို့လည်း ထိနှိပ်ခံခဲ့သည်»။

Verse 6

पुनर्भूरिति संज्ञा सा सञ्जाता दुहिता तव । पुनर्भूर्जनयेत्पुत्रं यं कदाचित्कथंचन

«ထို့ကြောင့် သူမကို ‘ပုနರ್ಭူ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ခေါ်လာသည်—အိမ်ထောင်သို့ ပြန်ဝင်သော မိန်းမ။ ပုနರ್ಭူသည် တစ်ခါတစ်ရံ မည်သို့မည်ပုံဖြစ်စေ သားတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားနိုင်သည်»။

Verse 7

स पातयत्यसंदिग्धं दश पूर्वान्दशापरान् । एकविंशतिमं चैव तथैवात्मानमेव च

«ထိုသို့သောသူသည် မသံသယဘဲ ဘိုးဘွားဆယ်ပါးနှင့် မျိုးဆက်ဆယ်ပါးကို ပျက်စီးစေပြီး၊ နှစ်ဆယ့်တစ်မြောက်ဖြစ်သော ကိုယ်တိုင်ကိုပါ ပျက်စီးစေသည်»။

Verse 8

न वरिष्याम्यहं तेन सुतां तेऽहं नरसिप । निर्दाक्षिण्यमिति प्रोच्य दशार्णाधिपतिस्तदा

«ထို့ကြောင့် အို လူတို့၏အရှင်၊ သင်၏သမီးကို ငါ မယူမင်္ဂလာမည်မဟုတ်» ဟုဆို၍၊ «ဤသည်မှာ သင့်လျော်မှုမရှိခြင်း၊ တရားမတော်ခြင်း ဖြစ်သည်» ဟု ဒသာဏ မင်းက ထိုအခါ ပြော하였다။

Verse 9

छंद्यमानोऽपि विविधैर्हस्त्यश्वरथपूर्वकैः । अवज्ञाय महीपालं प्रस्थितः स्वपुरं प्रति

ဆင်၊ မြင်း၊ ရထား စသည့် လက်ဆောင်မျိုးစုံဖြင့် စိတ်ပြေစေရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ သူသည် မင်းကို မလေးစားဘဲ မိမိမြို့သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 10

अथानर्त्तो गृहं प्राप्य मृगावत्याः समाकुलः । तद्वृत्तं कथयामास यदुक्तं तेन भूभुजा । स्वभार्यायाः सुतायाश्च मन्त्रिणां दुःखसंयुतः

ထို့နောက် အာနရတ မင်းသည် အိမ်သို့ရောက်လာ၍ မೃဂာဝတီ အကြောင်းကြောင့် စိတ်ပူပန်ကာ ဝမ်းနည်းလျက်ရှိ၏။ ထိုမင်း၏ ပြောဆိုခဲ့သမျှကို မိဖုရား၊ သမီးနှင့် အမတ်တို့အား အပြည့်အစုံ ပြန်လည်ပြောကြား하였다။

Verse 11

ते प्रोचुः संति भूपालाः संख्याहीना महीतले । रूपाढ्या यौवनोपेता हस्त्यश्वरथसंयुताः

သူတို့က ပြောကြသည်– “ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် မင်းများသည် အရေအတွက်မကန့်သတ်၊ အလှအပပြည့်စုံ၊ ယောဝနတက်ကြွ၍ ဆင်၊ မြင်း၊ ရထားတို့နှင့် ပြည့်စုံကြသည်။”

Verse 12

तेषामेकतमस्य त्वं देहि कन्यां निजां विभो । मा विषादे मनः कृत्वा दुःखस्य वशगो भव

အို အင်အားကြီးသောအရှင်၊ ထိုသူတို့ထဲမှ တစ်ဦးအား မိမိသမီးကို ပေးအပ်ပါ။ စိတ်ကို အားလျော့ခြင်း၌ မထားပါနှင့်၊ ဝမ်းနည်းမှု၏ အုပ်စိုးမှုအောက် မကျပါစေနှင့်။

Verse 13

आनर्तोऽपि च तच्छ्रुत्वा तेषां वाक्यं सुदुःखितम् । ततः प्राह प्रहृष्टात्मा तान्सर्वान्मन्त्रिपूर्वकान्

အာနရတ မင်းလည်း သူတို့၏ ဝမ်းနည်းပြည့်သော စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာကာ အမတ်တို့ကို ဦးစွာထား၍ အားလုံးကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 14

तां च कन्यां स्थितां तत्र साम्ना परमवल्गुना । पुत्रि दृष्टा महीपालाः सर्वे चित्रगतास्त्वया

ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော သမီးတော်ကို အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားဖြင့် ခေါ်ဆိုလျက် မြင်ကြသောအခါ၊ အို သမီးရေ၊ မင်းများအားလုံးသည် သင်ကိုမြင်သည်နှင့် ပန်းချီထဲကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်တောင့်တင်းသွားကြ၏။

Verse 15

तेषां मध्यान्नृपं चान्यं कञ्चिद्वरय शोभने । यस्ते चित्तस्य सन्तोषं कुरुते दृक्पथं गतः

အလှတရားရှိသူရေ၊ သူတို့အလယ်မှ အခြားဘုရင်တစ်ပါးကို ရွေးချယ်ပါ—သင်၏မျက်စိမြင်ရာသို့ ရောက်လာသော် သင်၏နှလုံးကို ကျေနပ်စေသူကို။

Verse 16

रत्नावत्युवाच । न चाहं वरयिष्यामि पतिमन्यं कथंचन । दशार्णाधिपतिं मुक्त्वा श्रूयतामत्र कारणम्

ရတနာဝတီက ဆိုသည်—ဒသာဏာ၏အရှင်ကို ချန်လှပ်၍ မည်သို့မျှ အခြားခင်ပွန်းကို မရွေးချယ်ပါ။ ဤအကြောင်းရင်းကို ဒီမှာ နားထောင်ပါ။

Verse 17

सकृज्जल्पंति राजानः सकृज्जल्पंति च द्विजाः । सकृत्कन्याः प्रदीयंते त्रीण्येतानि सकृत्सकृत्

ဘုရင်တို့သည် တစ်ကြိမ်သာ စကားပြောကြသည်; ဗြာဟ္မဏတို့လည်း တစ်ကြိမ်သာ ပြောကြသည်; သမီးတို့ကိုလည်း တစ်ကြိမ်သာ ပေးအပ်ကြသည်—ဤသုံးပါးသည် တစ်ကြိမ်တည်းသာ ဖြစ်သည်။

Verse 18

एवं ज्ञात्वा न मां तात त्वमन्यस्मिन्महीपतौ । दातुमर्हसि धर्मोऽयं न भवेच्छाश्वतो यतः

ထို့ကြောင့် သိရှိပြီးနောက်၊ အဖေတော်၊ အခြားဘုရင်ထံသို့ ကျွန်မကို မပေးအပ်သင့်ပါ။ ဤသည်မှာ ဓမ္မ၏ စည်းကမ်းဖြစ်၍ မဟုတ်လျှင် အမြဲတည်မနေပါ။

Verse 19

आनर्त उवाच । वाङ्मात्रेण प्रदत्ता त्वं दशार्णाधिपतेर्मया । न ते हस्तग्रहं प्राप्तो विप्राग्निगुरुसन्निधौ

အာနရတက ဆိုသည်—ဒသာဏာ၏အရှင်ထံသို့ သင်ကို ကျွန်ုပ်က စကားဖြင့်သာ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဗြာဟ္မဏများ၊ သန့်ရှင်းသော မီး၊ နှင့် ဆရာအကြီးအကဲတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် လက်ဆွဲမင်္ဂလာ မပြုရသေး။

Verse 20

तत्कथं स पतिर्जातस्तवः पुत्रि वदस्व मे

ဒါဆို သူက သင်၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်လာတာ ဘယ်လိုလဲ၊ သမီးရေ။ ငါ့ကို ပြောပါ။

Verse 21

रत्नावत्युवाच । मनसा चिंत्यते कार्यं सकृत्तातपुरा यतः । वाचया प्रोच्यते पश्चात् कर्मणा क्रियते ततः

ရတနာဝတီက ဆို၏—အဖေရှင်၊ အလုပ်တစ်ခုကို အရင်ဆုံး စိတ်ထဲတွင် တစ်ကြိမ် စဉ်းစားတတ်၏။ ထို့နောက် စကားဖြင့် ပြောကြား၏။ နောက်ဆုံးတွင် ကာယကံဖြင့် ဆောင်ရွက်၏။

Verse 22

तन्मया मनसा दत्तस्तस्यात्माऽयं पुरा किल । त्वया च वाचया चास्मै प्रदत्तास्मि तथा विभो । तत्कथं न पतिर्मे स्याद्ब्रूहि वा यदि मन्यसे

အရင်က ငါသည် စိတ်ဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင်ကို သူ့ထံ အပ်နှံခဲ့၏။ ထို့ပြင် အရှင်ကြီး၊ သင်၏ စကားဖြင့်လည်း ငါကို သူ့ထံ ပေးအပ်ခဲ့ပြီ။ ဒါဆို သူက ငါ့ခင်ပွန်း မဖြစ်ရမလား။ သင်က အခြားသဘောရှိလျှင် ပြောပါ။

Verse 23

साहं तपश्चरिष्यामि कौमारव्रतधारिणी । नान्यं पतिं करिष्यामि निश्चयोऽयं मया कृतः

ထို့ကြောင့် ငါသည် ကုမာရီဝရတကို ထိန်းသိမ်းကာ တပသကို ကျင့်မည်။ အခြားခင်ပွန်းကို မယူမည်—ဤသည် ငါ၏ အဆုံးအဖြတ် ဖြစ်သည်။

Verse 24

तच्छ्रुत्वा वचनं रौद्रं माता तस्या मृगावती । अश्रुपूर्णेक्षणा दीना वाक्यमेतदुवाच ह

ထိုကြမ်းတမ်းသော စကားကို ကြားသော် သူမ၏ မိခင် မೃဂာဝတီသည် မျက်လုံးများ မျက်ရည်ပြည့်၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ ဤသို့ ပြန်ဆိုလေ၏။

Verse 25

मा पुत्रि साहसं कार्षीस्तपोऽर्थं त्वं कथञ्चन । बाला त्वं सुकुमारांगी सदैव सुखभागिनी

အို သမီးရေ၊ တပဿာအတွက် အလျင်အမြန် မိုက်မဲသော အမှုကို မလုပ်ပါနှင့်။ သင်သည် မိန်းကလေးငယ်၊ ကိုယ်အင်္ဂါနူးညံ့၍ အမြဲ သက်သာချမ်းသာကို ခံစားရန် သင့်တော်သူဖြစ်သည်။

Verse 26

कथं तपः समर्थासि विधातुं त्वमनिंदिते । कन्दमूलफलाहारा चीरवल्कलधारिणी

အပြစ်ကင်းသောသူမရေ၊ သင်က ဘယ်လို တပဿာကြီးကို ဆောင်ရွက်နိုင်မလဲ။ အမြစ်၊ ဥ၊ သီးနှံတို့ကိုသာ စားသောက်၍ အဝတ်စုတ်နှင့် သစ်ခေါက်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ရမည်မဟုတ်လား။

Verse 27

तस्मान्मुख्यस्य भूपस्य कस्यचित्वां ददाम्यहम्

ထို့ကြောင့် ငါသည် သင့်ကို ထင်ရှားမြင့်မြတ်သော ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် လက်ထပ်ပေးမည်။

Verse 28

एषा ते ब्राह्मणीनाम सखी परमसंमता । प्रतीक्षते विवाहं ते कौमारं भावमाश्रिता

သင့်၏ချစ်ခင်သော မိတ်ဆွေဤသူမသည် «ဗြာဟ္မဏီ» ဟုအမည်ရ၍ လူအပေါင်းတို့က အလွန်နှစ်သက်အတည်ပြုကြသည်။ သူမသည် သင့်၏ မင်္ဂလာပွဲကို မိန်းကလေးအဖြစ် သန့်ရှင်းစွာ တည်နေကာ စောင့်မျှော်လျက်ရှိသည်။

Verse 29

यस्य भूपस्य त्वं हर्म्ये प्रयास्यसि विवाहि ता । पुरोधास्तस्य यो राज्ञो भार्येयं तस्य भाविनी

သင်သည် မည်သည့်ဘုရင်၏ နန်းတော်သို့မဆို မင်္ဂလာသတို့သမီးအဖြစ် ဝင်ရောက်သွားမည်။ ထိုဘုရင်၏ ပုရောဟိတ် (နန်းတော်ပူဇော်ဆရာ) အတွက် ဤမိန်းမသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်လာမည်။

Verse 30

रत्नावत्युवाच । न च भूयस्त्वया वाच्यं वाक्यमेवंविधं क्वचित् । मदर्थे यदि मे प्राणास्त्वं वांछसि सुतैषिणी

ရတနာဝတီက ဆိုလေသည် - "ထို့ပြင် သင်သည် မည်သည့်နေရာ၌မျှ ဤကဲ့သို့သော စကားများကို နောက်တစ်ကြိမ် မပြောသင့်တော့ပေ။ အကယ်၍ သင်သည် သားသမီးမြေးမြစ်များကို လိုလားပြီး သင့်အတွက် ကျွန်ုပ်၏အသက်ကို အမှန်တကယ် အလိုရှိပါက..."

Verse 31

अथवा त्वं हठार्थं च तपोविघ्नं करिष्यसि

"သို့မဟုတ်ပါက ခေါင်းမာမှုသက်သက်ဖြင့် သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ခြိုးခြံချွေတာသော အကျင့်သီလကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မည်။"

Verse 32

ततस्त्यक्ष्याम्यहं देहं भक्षयित्वा महद्विषम् । खंडयिष्याम्यहं जिह्वां प्रवेक्ष्यामि च वा जलम्

"ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် ပြင်းထန်သော အဆိပ်ကို မျိုချပြီး ဤခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်ပယ်ပါမည်။ ကျွန်ုပ်၏ လျှာကို ဖြတ်မည်၊ သို့တည်းမဟုတ် ရေထဲသို့ ဆင်းသက်ပါမည်။"

Verse 33

एवं सा निश्चयं कृत्वा प्रोच्य तां जननीं तदा

"ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် သူမသည် ထိုမိခင်အား ပြောကြားလေသည်။"

Verse 34

ततः प्रोवाच तां कन्यां ब्राह्मणीं संमतां सखीम् । कृतांजलिपुटा भूत्वा समालिंग्य च सादरम्

"ထို့နောက် သူမသည် လေးစားအပ်သော ဗြာహ్మణသူငယ်ချင်းဖြစ်သည့် ထိုအပျိုစင်အား လက်အုပ်ချီမိုး၍ ချစ်ခင်စွာ ပွေ့ဖက်လျက် ပြောကြားလေသည်။"

Verse 35

गच्छ त्वं स्वपितुर्हर्म्यं प्रेषितासि मया शुभे । येन ते यच्छति पिता नागराय महात्मने

မင်္ဂလာရှိသောသူမ၊ သင်၏အဖေ၏အိမ်တော်သို့ သွားလော့။ ငါသည် သင့်ကို ထိုသို့ပို့လိုက်သည်မှာ သင့်အဖေက မဟာတ్మာ Nāgara အရှင်မြတ်ထံ သင့်ကို ပေးအပ်စေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 36

क्षमस्व यन्मया प्रोक्ता कदाचित्परुषं वचः । त्वयापि यन्मम प्रोक्तं क्षांतं चैतन्मया ध्रुवम्

တစ်ခါတစ်ရံ ငါပြောခဲ့သော ကြမ်းတမ်းသောစကားများကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ထို့ပြင် သင်က ငါ့ကို ဆန့်ကျင်၍ ပြောခဲ့သမျှကိုလည်း—ငါသည် အမှန်တကယ် ခွင့်လွှတ်ပြီးကြောင်း သိထားပါ။

Verse 37

ब्राह्मण्युवाच । अष्टवर्षा भवेद्गौरी नववर्षा तु रोहिणी । दशवर्षा भवेत्कन्या अत ऊर्ध्वं रजस्वला

ဗြာဟ္မဏမိန်းမက ဆိုသည်– «အသက်ရှစ်နှစ်တွင် ဂေါရီ (Gaurī) ဟု ခေါ်၏; ကိုးနှစ်တွင် ရိုဟိဏီ (Rohiṇī) ဟု ခေါ်၏; ဆယ်နှစ်တွင် ကညာဟု ခေါ်၏; ထို့အထက်တွင် ရာဇသ္ဝလာ—မိန်းမသဘာဝ ပေါ်လာသူ ဖြစ်လာ၏»။

Verse 38

कौमार्यं च प्रणष्टं मे त्वत्संपर्काद्वरानने । जातं षोडशकं वर्षं स्त्रीधर्मेण समन्वितम्

အို မျက်နှာလှသူ၊ သင်နှင့် ထိတွေ့မှုကြောင့် ငါ၏ ကညာသန့်ရှင်းမှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ငါသည် ဆယ့်ခြောက်နှစ်သို့ ရောက်လာပြီး မိန်းမသဘာဝ (စตรีဓမ္မ) နှင့် ပြည့်စုံလာပြီ။

Verse 39

न मे पाणिग्रहं कश्चिन्नागरोऽत्र करिष्यति । बुध्यमानस्तु स्मृत्यर्थं वक्ष्य माणं वरानने

ဤနေရာတွင် Nāgara မည်သူမျှ ငါ၏လက်ကိုယူသော မင်္ဂလာပွဲ (ပာဏိဂ္ရဟ) ကို မပြုလုပ်လိမ့်မည်။ သို့သော် မျက်နှာလှသူ၊ သူက နားလည်လာသောအခါ အမှတ်တရအဖြစ် ကျန်စေရန် စကားဆိုလိမ့်မည်။

Verse 40

रजस्वलां च यः कन्यामुद्वाहयति निर्घृणः । तस्याः सन्तानमासाद्य पातयेत्पुरुषान्दश

ကရုဏာမဲ့စွာ ရာသီလာနေသော သမီးကညာကို လက်ထပ်သူမည်သူမဆို—သူမထံမှ သားသမီးရလာသောအခါ မိမိမျိုးရိုးအတွင်း ယောက်ျားဆယ်ဦးကို ပျက်စီးကျဆုံးစေသည်။

Verse 41

रजस्वला तु यः कन्यां पिता यच्छति निर्घृणः । स पातयेदसंदिग्धं दश पूर्वान्दशापरान्

သို့ရာတွင် ကရုဏာမဲ့သော ဖခင်တစ်ဦးက ရာသီလာနေသော သမီးကညာကို မင်္ဂလာပေးအပ်လျှင်၊ သေချာပေါက် အဘိုးဘွားဆယ်ဦးနှင့် အနာဂတ်သားစဉ်မြေးဆက်ဆယ်ဦးကို ကျဆုံးပျက်စီးစေသည်။

Verse 42

तस्मादहं करिष्यामि त्वया सार्धं तपः शुभे । पित्रा नैव हि मे कार्यं न च मात्रा कथंचन

ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာရှိသောသူမရေ၊ ငါသည် သင်နှင့်အတူ တပဿ (တပသ်) ကို ပြုမည်။ ငါ့အဖနှင့်လည်း မည်သို့မျှ မဆိုင်၊ ငါ့အမိနှင့်လည်း မည်သို့မျှ မပတ်သက်။

Verse 43

तं श्रुत्वा प्रस्थितं भूपमानर्तः स्वपुरं प्रति । पृष्ठतोऽनुययौ तस्य व्याघो टनकृते तदा

ထိုစကားကို ကြားသော် အာနရတ မင်းကြီးသည် မိမိမြို့တော်သို့ ထွက်ခွာလေ၏။ ထိုအခါ နောက်မှ ကျားတစ်ကောင်က အနှောင့်အယှက်ပြုလိုသကဲ့သို့ လိုက်လာလေသည်။

Verse 44

स्थितो वास्तुपदे रम्ये सर्वतीर्थमये शुभे । तस्य तपःप्रभावेन जातु कोपो न दृश्यते

သူသည် သာယာလှပ၍ မင်္ဂလာရှိသော ဝါස්တုပဒ (သန့်ရှင်းရာမြေ) တွင် တည်နေရာယူလေ၏၊ ထိုနေရာသည် တီရ္ထအားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြင့် ပြည့်စုံ၏။ သူ၏ တပဿအာနုဘော်ကြောင့် သူ၌ အမျက်ဒေါသသည် မည်သည့်အခါမျှ မပေါ်ပေါက်။

Verse 46

कस्यचित्क्वापि मर्त्यस्य तिर्यग्योनिग तस्य च । क्रीडंति नकुलाः सर्पैर्मार्जाराः सह मूषकैः

တစ်နေရာရာတွင် လူတစ်ဦးအတွက်သာမက တိရစ္ဆာန်ဘဝဖြစ်သူတို့အတွက်ပါ—နကူလာများသည် မြွေများနှင့် ကစားကြပြီး ကြောင်များသည် ကြွက်များနှင့် ကစားကြ၏။

Verse 47

ब्राह्मण्युवाच । अहं सख्या समं याता ह्यनया राजकन्यया । तपोऽर्थे तव पादांते तद्ब्रूहि तपसो विधिम्

ဗြာဟ္မဏီက ပြော၏—«ကျွန်မသည် မိတ်ဆွေဖြစ်သော ဤမင်းသမီးနှင့်အတူ တပစ်အတွက် သင်၏ခြေတော်အနီးသို့ ရောက်လာပါပြီ။ ထို့ကြောင့် တပစ်၏နည်းလမ်းကို မိန့်ကြားပါ»။

Verse 48

वदस्व येन तत्कृत्स्नं प्रकरोमि महामते

«အို မဟာမတိ၊ မည်သို့ဖြင့် ကျွန်မက ထိုတပစ်ကို အပြည့်အဝ ဆောင်ရွက်နိုင်မည်နည်း၊ မိန့်ကြားပါ»။

Verse 49

भर्तृयज्ञ उवाच । अहं ते कथयिष्यामि तपश्चर्याविधिं पृथक् । येन संप्राप्यते मोक्षः कि पुनस्त्रिदशालयः

ဘဟတ္တရယဇ္ဉက ပြော၏—«တပစ်ကျင့်စဉ်၏နည်းလမ်းကို သီးခြားစီ ရှင်းလင်းစွာ သင့်အား ပြောပြမည်။ ထိုနည်းဖြင့် မောက္ခကို ရောက်နိုင်သည်; ထို့ထက်မက နတ်တို့၏ နေရာတော်ကိုလည်း ရနိုင်၏»။

Verse 50

चांद्रायणानि कृच्छ्राणि तथा सांतपनानि च । षष्ठे काले तथा भोज्यं दिनांतरितमेव च

«ချန်ဒြာယဏ ဝတ္တရားများ၊ ကೃચ્છရ ပင်နန့်များ၊ ထို့အပြင် စာṁတပန ပင်နန့်များကို ဆောင်ရွက်ပါ။ ထို့တူ အချိန်ခြောက်ကြိမ်မြောက်တွင်သာ စားသောက်ခြင်းနှင့် တစ်နေ့ခြားတစ်နေ့ စားသောက်ခြင်းကိုလည်း ပြုလုပ်ပါ»။

Verse 51

ब्रह्मकूर्चं त्रिरात्रं च एकभक्तमयाचितम् । तपोद्वाराणि सर्वाणि कृतान्येतानि वेधसा

(ထို့ပြင်) ဗြဟ္မကူရ္စ တပဿာ၊ သုံးညအကျင့်၊ နှင့် မတောင်းခံဘဲ တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသည့် ဝရတ—ဤအရာအားလုံးသည် ဖန်ဆင်းရှင် ဝေဓသ (Vedhas) တည်ထောင်ထားသော «တပဿာ၏ တံခါးဝများ» ဖြစ်သည်။

Verse 52

स्वशक्त्या चैव कार्याणि रागद्वेषविवर्जितैः । वांछितव्यं फलं चैव सर्वेषामेव पुत्रिके । ततः सिद्धिमवाप्नोति या सदा मनसि स्थिता

ဤအကျင့်တို့ကို မိမိစွမ်းအားအတိုင်း၊ ရာဂနှင့် ဒွေသကင်းစင်စွာ ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ သမီးရေ၊ အားလုံးအတွက် လိုလားသည့် အကျိုးကိုလည်း ရှာဖွေတောင်းတရားရမည်; ထို့နောက် စိတ်၌ အမြဲတည်နေသော ပြည့်စုံမှု (စိဒ္ဓိ) ကို ရရှိမည်။

Verse 53

समत्वं शत्रुमित्राभ्यां तथा पा षाणरत्नयोः । यदा संजायते चित्ते तदा मोक्षमवाप्नुयात्

စိတ်အတွင်း၌ ရန်သူနှင့် မိတ်ဆွေကို တူညီစွာမြင်သော စမတ (ညီမျှမှု) ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ထို့အတူ သာမန်ကျောက်နှင့် တန်ဖိုးကြီးရတနာကိုလည်း တူညီစွာမြင်လာသောအခါ မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိမည်။

Verse 54

यो लिंगग्रहणं कृत्वा ततः कोपपरो भवेत् । तस्य वृथा हि तत्सर्वं यथा भस्महुतं तथा

လိင်္ဂ (ဘာသာရေးအမှတ်အသား) ကို ခံယူပြီးနောက် ဒေါသကို အားထားသူ ဖြစ်သွားလျှင်၊ ထိုသူအတွက် အရာအားလုံးသည် အလဟသ ဖြစ်သွားသည်—ပြာထဲသို့ ပူဇော်သကဲ့သို့။

Verse 55

सूत उवाच । सा तथेतिप्रतिज्ञाय ब्राह्मणी सहिता तया । रत्नावत्या जगामाथ किंचिच्चैव जलाशयम्

စူတက ပြောသည်—“ဒီအတိုင်းပါ” ဟု ကတိပြုပြီး၊ ထိုဗြာဟ္မဏီမိန်းမသည် ရတနာဝတီနှင့်အတူ အနီးရှိ ရေကန်တစ်ခုသို့ သွားလေ၏။

Verse 56

स्वच्छोदकेन संपूर्णं पद्मिनीषंडमंडितम् । ततश्चांद्रायणं चक्रे तपसः प्रथमं व्रतम्

ထိုနေရာသည် ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော ရေဖြင့် ပြည့်ဝ၍ ကြာပင်အုပ်စုများဖြင့် တင့်တယ်လှပနေ၏။ ထိုအခါ သူမသည် တပဿာ၏ ပထမဆုံး ဝရတဖြစ်သော စန္ဒြာယဏ (Cāndrāyaṇa) ဝရတကို ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 57

ततः कृच्छ्रव्रतं चक्रे ततः सांतपनं च सा । षष्ठान्नकालभोज्या च सा चाभूद्वत्सरत्रयम्

ထို့နောက် သူမသည် ကೃચ્છရ (Kṛcchra) ဝရတကို ကျင့်ဆောင်ပြီး၊ ထို့နောက် စာံတပန (Sāṃtapana) ဝရတကိုလည်း ဆောင်ရွက်하였다။ ထို့ပြင် အစာကို ခြောက်ကြိမ်မြောက် အချိန်တွင်သာ စားသောက်ကာ ထိုကဲ့သို့ တင်းကျပ်စွာ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်하였다။

Verse 58

त्रिरात्रोपोषणं पश्चाद्यावद्वर्षत्रयं तथा । एकान्तरोपवासैश्च साऽनयद्वत्सरत्रयम्

ထို့နောက် သူမသည် သုံးညဆက် အစာရှောင် (त्रिरात्रोपोषण) ကို ဆောင်ရွက်ကာ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ဆက်လက်ကျင့်하였다။ ထို့ပြင် တစ်နေ့ခြား အစာရှောင်ခြင်းဖြင့်လည်း နောက်ထပ် သုံးနှစ်ကာလကို ဖြတ်သန်း하였다။

Verse 59

हेमंते जलमध्यस्था सा बभूव तपस्विनी । पंचाग्निसाधका ग्रीष्मे सा बभूव यशस्विनी

ဆောင်းရာသီတွင် သူမသည် တပသ္ဝိနီအဖြစ် ရေအလယ်၌ နစ်မြုပ်နေ하였다။ နွေရာသီတွင် သူမသည် ပဉ္စာဂ္နိ တပဿာ (five-fire austerity) ကို ကျင့်ကာ ဂုဏ်သတင်းကျော်ကြားလာ하였다။

Verse 60

निराश्रयाऽभवत्साध्वी वर्षाकाल उपस्थिते । ध्यायमाना दिवानक्तं देवदेवं जनार्दनम्

မိုးရာသီ ရောက်လာသောအခါ သီလရှင်မြတ်သူမသည် အမိုးအကာမရှိဘဲ နေ하였다။ သူမသည် နေ့ညမပြတ် ဒေဝဒေဝဖြစ်သော ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ကို သမาธိဖြင့် အာရုံပြုနေ하였다။

Verse 61

यद्यद्व्रतं पुरा चक्रे ब्राह्मणी सा च सुव्रता । अन्यं जलाशयं प्राप्य सा तच्चक्रे नृपात्मजा । प्रीत्या परमया युक्ता तदा सा द्विजस त्तमाः

အရင်က သီလကောင်းသော ဗြာဟ္မဏီမိန်းမ ပြုခဲ့သမျှ ဝရတကို မင်းသမီးသည် အခြားရေကန်တစ်ခုသို့ ရောက်ပြီး ထိုဝရတကိုပင် ထပ်မံပြုလုပ်하였다၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝလျက်၊ အို ဒွိဇတို့အထွတ်အမြတ်။

Verse 62

ततो वर्षशतं सार्धं फलाहारा बभूव सा । शीर्णपर्णाशना पश्चात्तावन्मात्रं व्यवस्थिता

ထို့နောက် နှစ်တစ်ရာငါးဆယ်တိုင်အောင် သစ်သီးသာစား၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုအတိုင်းတူညီသောကာလတစ်လျှောက် လဲကျသောရွက်များကိုသာ စားသုံး၍ တည်တံ့နေ하였다။

Verse 63

ततश्चैव जलाहारा यावद्वर्षशतानि षट् । वायुभक्षा बभूवाथ सहस्रं परिवत्सरान्

ထို့နောက် နှစ်ခြောက်ရာတိုင်အောင် ရေသာသောက်၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြီးနောက် လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ်ယူကာ နှစ်တစ်ထောင်ပြည့်အောင် ဆက်လက်တည်တံ့နေ하였다။

Verse 64

यथायथा तपश्चक्रे सा कुमारी द्विजोत्तमाः । तथातथाऽभवत्तस्यास्तेजोवृद्धिरनुत्तमा

အို ဒွိဇတို့အထွတ်အမြတ်၊ ထိုကညာသည် တပသကို ပြန်ပြန်လည်လည် ပြုသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူပင် သူမ၏ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဓမ္မတေဇောသည် ပို၍ပို၍ တိုးပွားလာ하였다။

Verse 65

एतस्मिन्नेव काले तु भगवाञ्छशिशेखरः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ဘဂဝန်—စသိသေခရ (လမောက်ဆောင်တော်မူသော အရှင်)—

Verse 66

गौर्या सह प्रसन्नात्मा तस्या गोचरमागतः । मेघगंभीरया वाचा ततोवचनमब्रवीत्

ဂေါရီနှင့်အတူ စိတ်နှလုံးငြိမ်းချမ်းလျက် သူမ၏မြင်ကွင်းအတွင်းသို့ ရောက်လာပြီးနောက် မိုးတိမ်မိုးကြိုးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 67

वत्से तपोनिवृत्तिं त्वं कुरुष्व वचनान्मम । प्रार्थयस्व मनोऽभीष्टं येन सर्वं ददामि ते

«ချစ်သမီးရေ၊ ငါ့စကားအတိုင်း သင်၏တပဿာကို ရပ်နားလော့။ သင်၏နှလုံးသားလိုအင်ဆန္ဒကို တောင်းလော့၊ ထိုအပေးအကူဖြင့် ငါသည် သင့်အား အရာအားလုံးကို ပေးမည်»။

Verse 68

ब्राह्मण्युवाच । अभीष्टमेतदेवं मे यत्त्वं दृष्टोऽसि शंकर । स्वप्नेऽपि दर्शनं देव दुर्लभं ते नृणां यतः

ဗြာဟ္မဏမိန်းမက ပြောသည်— «ဤတစ်ခုတည်းပင် ငါ၏အလိုတော်ဖြစ်၏၊ အို ရှင်ကရာ၊ သင်ကို ငါမြင်ရခြင်း။ အို ဒေဝ၊ အိပ်မက်ထဲတွင်တောင် သင်၏ဒर्शनသည် လူတို့အတွက် ရှားပါးလှ၏»။

Verse 69

भगवानुवाच । न मे स्याद्दर्शनं व्यर्थं कथंचित्सुतपस्विनि । तस्माद्वरय भद्रं ते वरं येन ददाम्यहम्

ဘုရားရှင်မိန့်တော်မူသည်— «အို မြတ်သောတပဿာရှင်မ၊ ငါ့ဒर्शनသည် မည်သို့မျှ အလဟဿ မဖြစ်စေရ။ ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာရှိပါစေ၊ ငါပေးမည့် အပေးအကူကို ရွေးချယ်လော့»။

Verse 70

ब्राह्मण्युवाच । एषा मे सुसखी साध्वी राजपुत्री यशस्विनी । ख्याता रत्नावतीनाम प्राणेभ्योऽपिगरीयसी

ဗြာဟ္မဏမိန်းမက ပြောသည်— «ဤမိန်းကလေးသည် ငါ၏အနီးကပ်မိတ်ဆွေ၊ သီလရှင်ကောင်း၊ မင်းသမီးဖြစ်၍ ဂုဏ်သတင်းကျော်ကြားသူ။ ရတ္နာဝတီဟု ခေါ်ကြပြီး ငါ့အတွက် အသက်ရှူသက်တမ်းထက်ပင် ပိုချစ်မြတ်နိုးရသူ»။

Verse 71

मम तुल्यं तपश्चक्रे शूद्रयोनावपि स्थिता । निवर्तते तु यद्येषा तपसस्तु निवर्तनम् । करोम्यद्य जगन्नाथ तदहं संशयं विना

«သူမသည် သုဒ္ဒရ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသော်လည်း ငါနှင့်တူညီသော တပသျာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယခု သူမက တပသျာမှ ပြန်လှန်နုတ်ထွက်လျှင်၊ အို ကမ္ဘာ၏ အရှင်၊ ငါလည်း ယနေ့ ငါ၏ တပသျာကို သံသယမရှိဘဲ ရုပ်သိမ်းမည်»။

Verse 72

अस्याः स्नेहेन संत्यक्तो मया भर्ता सुरेश्वर । तस्माद्देव वरं देहि त्वमस्या मनसि स्थितम्

«သူမကို ချစ်မြတ်နိုးသဖြင့် အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ ငါသည် ငါ၏ ခင်ပွန်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အို ဘုရား၊ သူမ၏ နှလုံး၌ တည်နေသော ဆုတောင်းအလိုကို ဆုတောင်းပေးတော်မူပါ»။

Verse 73

सूत उवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा भगवाञ्छशिशेखरः । अब्रवीद्राजपुत्रीं तां मेघगंभीरया गिरा । वत्से मद्वचनादद्य तपस्त्वं त्यक्तुमर्हसि

စူတက ပြောသည်။ သူမ၏ စကားကို ကြားသော် မြတ်စွာသော သရှိရှေခရ ဘုရားသည် မိုးတိမ်ကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ထို မင်းသမီးအား မိန့်တော်မူသည်—«သမီးရေ၊ ငါ၏ အမိန့်အရ ယနေ့မှစ၍ သင်၏ တပသျာကို ရပ်သင့်သည်»။

Verse 74

वरं वरय कल्याणि नित्यं मनसि संस्थितम् । अदेयमपि दास्यामि सांप्रतं तव भामिनि

«ကောင်းမြတ်သော မိန်းကလေးရေ၊ သင်၏ စိတ်၌ အမြဲတည်နေသော ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်ပါ။ ပေးမရဟု ဆိုသည့် အရာတောင် ယခု သင့်အား ပေးမည်၊ အို တောက်ပသော မိန်းမ»။

Verse 75

रत्नावत्युवाच । एतज्जलाशयं पुण्यं पद्मिनीषण्ड मण्डितम्

ရတ္နာဝတီက ပြောသည်။ «ကြာပင်အစုအဝေးများဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဤရေကန်သည် ပုဏ္ဏသန့်ရှင်းသော တီရ္ထဖြစ်ပါစေ»။

Verse 76

यत्रैषा ब्राह्मणी साध्वी नित्यं च तपसि स्थिता । अस्या नाम्ना च विख्यातिं तीर्थमेतत्प्रपद्यताम्

ဤနေရာ၌ သီလသန့်ရှင်းသော ဗြာဟ္မဏီမိန်းမသည် အမြဲတမ်း တပဿာ၌ တည်နေသဖြင့်၊ ဤနေရာသည် သူမ၏နာမဖြင့် ကျော်ကြားသော တီရ္ထ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 77

अत्र यः कुरुते स्नानं श्रद्धया परया युतः । तस्य भूयात्सदा वासो देवदेव त्रिविष्टपे औ

ဤနေရာ၌ အမြင့်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် ရေချိုးသူ မည်သူမဆို၊ အို နတ်တို့၏နတ်တော်၊ ထိုသူသည် ထရီဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်) တွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်ပါစေ။

Verse 78

मदीयं मम नाम्ना तु शूद्रासंज्ञं तु जायताम् । तस्य तुल्यप्रभावं तु तीर्थस्य प्रतिपद्यताम्

ထို့ပြင် မိမိ၏နာမဖြင့် တီရ္ထတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွန်းပါစေ၊ ‘ရှူဒြာ’ ဟု ခေါ်ကြစေ၊ ထိုတီရ္ထသည် အခြားတီရ္ထနှင့် တူညီသော အာနုဘော်ရှိပါစေ။

Verse 79

आवाभ्यां नित्यशः कार्यं कुमारत्वे महत्तपः । आराध्यस्त्वं सुरश्रेष्ठो वाङ्मनःकर्मभिस्तथा

ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးသည် လူငယ်အရွယ်၌ အမြဲတမ်း ကြီးမားသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်ရမည်၊ အို နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ သင်ကို စကား၊ စိတ်၊ လုပ်ရပ်တို့ဖြင့် ပူဇော်အာရాధနာ ပြုရမည်။

Verse 80

एतस्मिन्नेव काले तु निर्भिद्य धरणीतलम् । लिंगं माहेश्वरं विप्रा निष्क्रांतं सूर्यसंनिभम्

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် မြေပြင်ကို ခွဲဖောက်၍၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော မာဟေရှ္ဝရ လင်္ဂ တစ်ပါး ထွက်ပေါ်လာ하였다။

Verse 81

ततः प्रोवाच ते देवः स्वयमेव महेश्वरः । ताभ्यां सुतपसा तुष्टः सादरं भक्तवत्सलः

ထို့နောက် မဟေရှ္ဝရ ဘုရားတော်ကိုယ်တိုင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဖြင့် မိန့်ကြားတော်မူ၏။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ထူးမြတ်သော တပဿာကြောင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၍၊ ဘက္တများကို အမြဲချစ်ခင်ကာ ကရုဏာဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 82

एतत्तीर्थद्वयं ख्यातं त्रैलोक्येपि भविष्यति । शूद्रीनाम त्वदीयं तु ब्राह्मणी च सखी तव

“ဤတီရ္ထ နှစ်ခုသည် သုံးလောကလုံး၌ပင် နာမည်ကျော်ကြားလာမည်။ တစ်ခုကို သင်၏နာမဖြင့် ‘ရှူဒရီ’ ဟုခေါ်မည်၊ ထိုဘရာဟ္မဏီမိန်းမသည် သင်၏မိတ်သဟာယဖြစ်၍ အခြားတီရ္ထကိုလည်း သူမ၏နာမဖြင့် ခေါ်ကြမည်။”

Verse 83

तीर्थद्वयेऽपि यः स्नात्वा एतस्मिञ्छ्रद्धयाऽन्वितः । त्वत्तः पद्मानि संगृह्य अस्यास्तोयं च निर्मलम् । एतच्च मामकं लिंगं स्नापयित्वाऽर्चयिष्यति

ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ဤတီရ္ထနှစ်ခု၌ ရေချိုးပြီးနောက်၊ သင်ထံမှ ကြာပန်းများကို စုဆောင်းကာ၊ သူမ၏ သန့်ရှင်းသော ရေကိုယူ၍၊ ငါ၏ လင်္ဂကို ရေချိုးပူဇော်ပြီး အာရాధနာပြုသူ မည်သူမဆို—ထိုသူသည် ငါနှစ်သက်သော ကုသိုလ်ကံကို ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 84

पश्चात्पद्मैश्चतुर्दश्यां शुक्लायां सोमवासरे । चैत्रे मासि च संप्राप्ते चिरायुः स भविष्यति

ထို့နောက် ချိုင့်လင်းပက္ခ၏ စတုတ္ထဒశမနေ့ (ချတုဒဿီ) သည် ချိုင်တြာလ၌ တနင်္လာနေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်လာသောအခါ၊ ကြာပန်းများဖြင့် ပူဇော်လျှင်—ထိုသူသည် အသက်ရှည်မည်။

Verse 85

सर्वपापविनिर्मुक्तो यद्यपि स्यात्सुपापकृत्

သူသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ရှိသူဖြစ်သော်လည်း၊ အပြစ်အားလုံးမှ လုံးဝကင်းလွတ်သွားမည်။

Verse 86

एवमुक्त्वा स भगवांस्ततश्चादर्शनं गतः । तत्र नित्यं च तपसि स्थिते सख्यावुभावपि

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ထိုဘဂဝန်သည် မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ မိတ်ဆွေ နှစ်ဦးလုံးသည် တပဿ (အာသီတပ) တွင် အမြဲတမ်း တည်မြဲနေကြ၏။

Verse 87

यावत्कल्पशतं तावज्जरामरणवर्जि ते । अद्यापि गगने ते च दृश्येते तारकात्मके

ကလ္ပ တစ်ရာကြာသမျှ သူတို့သည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းလွတ်နေကြ၏။ ယနေ့တိုင် မိုးကောင်းကင်၌ ကြယ်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် မြင်တွေ့ရသေး၏။

Verse 88

ततःप्रभृति तत्ख्यातं तीर्थयुग्मं धरातले । आगत्याथ नरो दूरात्ताभ्यां कृत्वा निमज्जनम्

ထိုအချိန်မှစ၍ မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုတီရ္ထ နှစ်ခုသည် ကျော်ကြားလာ၏။ ထို့နောက် လူတစ်ယောက်သည် အဝေးမှလာကာ ထိုနှစ်ခုလုံးတွင် ရေချိုးမြုပ်နှံ၍—

Verse 89

पूजयित्वा तु तल्लिंगं ततो याति दिवालयम् । महापातकयुक्तोऽपि तत्प्रभावादसंशयम्

ထိုလိင်္ဂကို ပူဇော်ပြီးနောက် သူသည် ဒေဝလောကသို့ သွားရောက်၏။ မဟာအပြစ်များနှင့် ပြည့်နေသူတောင် ထိုအာနုဘော်ကြောင့် မသံသယဘဲ ရောက်နိုင်၏။

Verse 90

एतस्मिन्नंतरे मर्त्ये नष्टा धर्मस्य च क्रिया । यज्ञदानकृता या च देवार्चनसमुद्भवा

ထိုအကြားကာလ၌ လူလောကတွင် ဓမ္မ၏ အကျင့်အကြံ (ဓမ္မကရိယာ) ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ယဇ္ဉ၊ ဒါနတို့၏ လုပ်ဆောင်မှုများနှင့် ဒေဝပူဇာမှ ပေါ်ပေါက်သော အကျင့်များလည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 91

व्याप्तस्तथाखिलः स्वर्गो मानवैः स्पर्धयान्वितैः । सार्धं देवैर्विमानस्थैरप्सरोगणसेवितैः

ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံတစ်လျှောက်လုံးသည် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားသော လူသားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ လေယာဉ်ရထား(ဝိမာန)ပေါ်၌ နေထိုင်သော ဒေဝတော်များနှင့် အပ္ဆရာအစုအဝေးတို့ကလည်း ဝန်းရံကာ ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 92

एतस्मिन्नेव काले तु धर्मराजः समाययौ । यत्र वेदध्वनिर्ब्रह्मा ब्रह्मलोकं समाश्रितः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ဓမ္မရာဇာ ရောက်လာ၏။ ဗေဒသံတုန်လှုပ်သံကြားတွင် ဗြဟ္မာသည် ဗြဟ္မလောက၌ တည်နေရာသို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 93

अब्रवीद्दुःखितो दीनः क्षिप्त्वाग्रे पत्रकद्वयम् । एकं पापसमुद्भूतमन्यद्धर्मसमुद्भवम्

သူသည် စိတ်ဒုက္ခနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးကာ ပြောဆို၍ ရှေ့တွင် စာရေးထားသော ရွက်နှစ်ရွက်ကို ပစ်ချလိုက်၏—“တစ်ရွက်သည် အပြစ်(ပါပ)မှ ပေါက်ဖွားလာသည်၊ အခြားတစ်ရွက်သည် ဓမ္မမှ ပေါက်ဖွားလာသည်” ဟု။

Verse 94

चित्रेण लिखितं यच्च विचित्रेण तथा परम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे देवतीर्थयुगं स्थितम्

အနုစိတ်အမျိုးမျိုးနှင့် အံ့ဩဖွယ်ပုံစံဖြင့် ရေးသားထားသည့် စာတမ်းက ဤသို့ ကြေညာ၏—ဟာဋကေရှ್ವರ၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ဒေဝတီရ္ထ နှစ်ခု တစ်စုံ တည်ရှိသည်ဟု။

Verse 95

शूद्राख्यं ब्राह्मणीनाम तथान्यत्पद्ममंडितम् । तथा तत्रास्ति लिंगं च पुण्यं माहेश्वरं महत्

တီရ္ထတစ်ခုကို “ရှူဒြာ” ဟု ခေါ်ပြီး၊ အခြားတစ်ခုကို “ဗြာဟ္မဏီ” ဟု ခေါ်ကာ ကြာပန်းအလှဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။ ထိုနေရာ၌လည်း မဟာမေဟေရှဝရ၏ သန့်ရှင်းကြီးမြတ်သော လိင်္ဂတော် တည်ရှိ၏။

Verse 96

त्रयाणामथ तेषां च प्रभावात्सर्वमानवाः । अपि पापसमायुक्ताः प्रयांति त्रिदशालयम्

ထိုသုံးပါး၏ အာနုဘော်ကြောင့် လူသားအားလုံးသည်—အပြစ်အလေးအနက်ရှိသူများပင်—သုံးဆယ်သော ဒေဝတাদের နေရာ (ကောင်းကင်) သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 97

शून्या मे नरका जाताः सर्वे ते रौरवादयः

“ငါ၏ နရကများသည် အလုံးစုံ လွတ်လပ်သွားပြီ—ရော်ရဝ စသည့် အားလုံးပင်” ဟု ဆို၏။

Verse 98

न कश्चिद्यजनं चक्रे न दानं न च तर्पणम् । देवतानां पितॄणां च मनुष्याणां विशेषतः

“ဘယ်သူမျှ ယဇ္ဈ (ပူဇော်ပွဲ) မပြု၊ ဒါန မပေး၊ တර්ပဏ (ရေဖြင့် အပူဇော်) မပြု—ဒေဝတাদের၊ ပိတೃများ၊ အထူးသဖြင့် လူသားများအတွက်ပင် မရှိ” ဟု ဆို၏။

Verse 99

तस्मान्मुक्तो मया सर्वो योऽधिकारस्तवोद्भवः । नियोजयस्व तत्रान्यं कञ्चिच्छक्ततमं ततः

“ထို့ကြောင့် သင်ကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသော တာဝန်အားလုံးမှ ငါ လွတ်မြောက်ပြီ။ ထိုနေရာ၌ ငါ့အစား အင်အားအကောင်းဆုံး တစ်ဦးကို ခန့်အပ်ပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 100

अप्रमाणं स्थितं सर्वमेतत्पत्रद्वयं मम । तच्छ्रुत्वा पद्मजः प्राह समानीय शतक्रतुम्

“ငါ၏ မှတ်တမ်းစာရွက် နှစ်စောင်လုံးသည် အလုံးစုံ အကျုံးမဝင်တော့ပြီ” ဟု ဆိုသည်။ ထိုစကားကို ကြားသော် ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ) သည် သတကရတု (အိန္ဒြာ) ကို ခေါ်ယူပြီး မိန့်တော်မူ၏။

Verse 101

गत्वा शीघ्रतमं मर्त्ये त्वं शक्र वचनान्मम । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तीर्थद्वयमनुत्तमम्

“အို သက္ကရာ (အိန္ဒြာ)၊ ငါ၏အမိန့်အတိုင်း လူ့လောကသို့ ချက်ချင်းသွားလော့—ဟာဋကေရှွရ နယ်မြေ၌ ရှိသော မယှဉ်နိုင်သည့် တီရ္ထ နှစ်ခုသို့ သွားလော့။”

Verse 102

शूद्र्याख्यं ब्राह्मणीत्येव यच्च लिंगमनुत्तमम् । तत्रस्थं नाशय क्षिप्रं कृत्वा पांसुप्रवर्षणम्

“‘ရှူဒြာ’ ဟုခေါ်သော တီရ္ထနှင့် ‘ဗြာဟ္မဏီ’ ဟုခေါ်သော တီရ္ထ၊ ထို့ပြင် မယှဉ်နိုင်သည့် လိင်္ဂကိုပါ—အဲဒီနေရာ၌ ရှိသမျှကို မြန်မြန်ဖျက်ဆီးလော့၊ ဖုန်မှုန့်မိုးရွာစေ၍။”

Verse 103

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा सत्वरं शक्रो गत्वा भूमितलं ततः । पांसुभिः पूरयामास ते तीर्थे लिंगमेव च

စူတက ပြောသည်—“ထိုစကားကို ကြားသော် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် အလျင်အမြန် မြေပြင်သို့ ဆင်းသွားပြီး၊ ထိုတီရ္ထ၌ ဖုန်မြေဖြင့် ပြည့်စေကာ လိင်္ဂကိုပါ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။”

Verse 104

अद्यापि कलिकालेऽस्मिन्द्वाभ्यां गृह्य सुमृत्तिकाम् । स्नात्वा च तिलकं कार्यं सर्वपापविशुद्धये

ယနေ့တိုင် ကလိယုဂ၌ပင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော မြေမှုန့်ကောင်းကို ယူ၍ ရေချိုးပြီးနောက် တီလကအဖြစ် လိမ်းရမည်—အပြစ်အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ သန့်စင်ရန်အတွက်။

Verse 105

चतुर्दशीदिने प्राप्ते सोमवारे च संस्थिते । द्वाभ्यां यः कुरुते श्राद्धं श्रद्धया परया युतः । गयाश्राद्धेन किं तस्य मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत्

လဆန်း/လဆုတ် ဆယ့်လေးရက် (စတုရ္ဒသီ) ရောက်၍ တနင်္လာနေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်သောအခါ၊ ထိုနေရာ၌ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် (သန့်မြေကိုသုံးကာ) အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ရှြာဒ္ဓကို ပြုလုပ်သူအတွက်—ဂယာရှြာဒ္ဓကို ဘာလိုသေးသနည်း? ဟု စွာယံဘူဝ မနုက ကြေညာခဲ့သည်။

Verse 106

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः । यथा सा ब्राह्मणी जाता शूद्री चापि तथापरा

အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ မေးမြန်းထားသမျှကို ငါ အကုန်အစင် ပြောပြီးပြီ—ထိုမိန်းမသည် ဗြာဟ္မဏီ ဖြစ်လာပုံနှင့် အခြားတစ်ယောက်သည်လည်း ရှူဒြီ ဖြစ်လာပုံကိုပါ။

Verse 107

यश्चैतच्छृणुयाद्भक्त्या पठेद्वा द्विजसत्तमाः । सोऽपि तद्दिनजात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ထို့ပြင် ဒွိဇအမြတ်တို့၊ ဤအကြောင်းကို သဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်သူ သို့မဟုတ် ရွတ်ဖတ်သူသည် ထိုနေ့တိုင်အောင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်တို့မှ လွတ်မြောက်မည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 108

एवं नरो न कः सिद्धस्तस्य लिंगस्य पूजनात् । चिरायुश्च तथा जातो यथान्यो नात्र विद्यते

ထို့ကြောင့် ထိုလိင်္ဂကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် မည်သူမဆို အောင်မြင်မှု မရနိုင်ဘူးလား။ ထို့ပြင် သူသည် အခြားသူမရှိသကဲ့သို့ ရှည်လျားသော အသက်တမ်းကိုလည်း ရရှိ၏။