Adhyaya 196

Verse 1

सूत उवाच । अथ तां यौवनोपेतां स्वसुतां प्रेक्ष्य पार्थिवः । अनौपम्येन रूपेण संयुक्तां वरवर्णिनीम् । आनर्तश्चिन्तयामास कन्यकां प्रददाम्यहम्

စူတက ပြော၏— ထို့နောက် အာနရတ၏ ဘုရင်သည် မိမိသမီး ယောဝနအရွယ်သို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်၍၊ မတူမယှဉ်နိုင်သော အလှအပနှင့် အလွန်ကောင်းမြတ်သော အသားအရောင်ကို ပိုင်ဆိုင်သည့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားလေ၏— «ဤကညာကို မည်သူ့အား လက်ထပ်ပေးရမည်နည်း» ဟု။

Verse 2

अनर्हाय च यो दद्या द्वराय निजकन्यकाम् । कार्यकारणलोभेन नरकं स प्रगच्छति

«သို့သော် မိမိသမီးကို မထိုက်တန်သော သတို့သားထံ အကျိုးအမြတ်လိုဘ်မက်ခြင်း သို့မဟုတ် အကြောင်းရင်းလျှို့ဝှက်သော လောဘကြောင့် ပေးအပ်သူသည် နရကသို့ ကျရောက်သွားသည်» ဟု ဆို၏။

Verse 3

एवं चिंतयतस्तस्य महान्कालो व्यवस्थितः । न पश्यति च तद्योग्यं कंचिद्वरमनुत्तमम्

ဤသို့ စဉ်းစားနေစဉ် အချိန်အတော်ကြာ လွန်သွား၏။ သို့သော် သူမနှင့် သင့်တော်၍ အထွတ်အထိပ်ကောင်းမြတ်သော သတို့သားတစ်ဦးကို မမြင်နိုင်ခဲ့။

Verse 4

अथ संप्रेषयामास सर्वभूताश्रयेषु ये । चित्रकर्मणि विख्यातान्नरांश्चित्रकरांस्तदा

ထို့နောက် သတ္တဝါတို့၏ နေရာအရပ်အပေါင်းသို့ သွားလာနိုင်ပြီး ပုံရေးအနုပညာ၌ နာမည်ကြီးသော ပန်းချီဆရာများကို လူတို့အဖြစ် စေလွှတ်하였다။

Verse 5

गच्छध्वं मम वाक्येन सर्वा न्भूमितले नृपान् । लिखित्वा पट्टमध्ये तु दर्शयध्वं ततः परम्

«ငါ၏ အမိန့်အတိုင်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ မင်းတို့အားလုံးထံ သွားကြ။ ထို့နောက် အဝတ်ပေါ်တွင် ပုံရေးပြီးမှ နောက်တစ်ဖန် ပြသကြ» ဟု ဆို၏။

Verse 6

सुताया मम येनाऽसौ दृष्ट्वाऽभीष्टं नराधिपम् । पत्यर्थं वरयेत्साध्वी मम दोषो भवेन्न हि

ငါ၏သမီးသည် မိမိနှစ်သက်သော မင်းကို မြင်ပြီးနောက် သတို့သားအဖြစ် ရွေးချယ်နိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ငါ့အပေါ် အပြစ်မကျရ။

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे चित्रकरास्तदा । प्रस्थिता धरणीपृष्ठे पार्थिवानां गृहेषु च

သူ၏ အမိန့်စကားကို ကြားသော် ပန်းချီဆရာအားလုံးသည် ထိုခဏ၌ မြေမျက်နှာပြင်တစ်လျှောက် ထွက်ခွာ၍ မင်းတို့၏ အိမ်နန်းများသို့လည်း ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

Verse 8

ते लिखित्वा महीपाला न्यौवनस्थान्वयोऽन्वितान् । रूपौदार्यगुणोपेतान्दर्शयामासुरग्रतः । रत्नवत्याः क्रमेणैव तस्य भूपस्य शासनात्

ထိုနောက် မင်းတို့ကို—ရွယ်တူနုပျို၍ အရွယ်အစားအထွတ်အထိပ်၌ရှိကာ ရုပ်ရည်လှပမှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သီလဂုဏ်တို့ပြည့်စုံသူများကို—ပန်းချီရေးဆွဲပြီး၊ မင်း၏အမိန့်အတိုင်း ရတနဝတီ မိဖုရားရှေ့တွင် တစ်ဦးချင်းစီ ပြသကြ၏။

Verse 9

अथ तेषां तु सर्वेषां मध्ये राजा वृहद्बलः । दशार्णाधिपतिर्भव्यः पत्यर्थं च वृतस्तया

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးအလယ်တွင် ဒသာဏာ၏ မင်္ဂလာအရှင် မင်းကြီး ဝృဟဒ္ဗလ သည် မိဖုရားက မိမိ၏ ခင်ပွန်းအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရ၏။

Verse 10

तदाऽनर्ताधिपो हृष्टः प्रेषयामास तं प्रति । विवाहार्थं सुविज्ञाय वाक्य मेतदुवाच ह

ထိုအခါ အနရတ၏ အရှင်သည် ဝမ်းမြောက်လျက် သူ့ထံသို့ သံတမန်တစ်ဦးကို စေလွှတ်၏။ မင်္ဂလာပွဲအရေးဖြစ်ကြောင်းကို ထင်ရှားစွာ နားလည်ပြီးနောက် ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 11

गच्छध्वं मम वाक्येन दशार्णाधिपतिं प्रति । वाच्यः स विनयाद्गत्वा विवाहार्थं ममांतिकम्

“ငါ၏သတင်းစကားကို ယူဆောင်၍ ဒသာဏာ၏ အရှင်ထံ သွားကြလော့။ ယဉ်ကျေးစွာ သွားရောက်ပြီးနောက် မင်္ဂလာအရေးအတွက် ငါ့အနီးသို့ လာရန် သူ့အား ပြောကြလော့။”

Verse 12

समागच्छ निजां कन्यां येन यच्छाम्यहं तव । नाम्ना रत्नवतीं ख्यातां त्रैलोक्यस्यापि सुन्दरीम्

“လာပါလော့၊ သင်အား ငါ၏သမီးကို ပေးအပ်မည်။ အမည်အားဖြင့် ရတနဝတီ ဟု ကျော်ကြားပြီး သုံးလောကတိုင်အောင် လှပကြောင်း ချီးမွမ်းခံရသူ ဖြစ်၏။”

Verse 13

गत्वा स सत्वरं तत्र यत्र राजा बृहद्बलः । प्रोवाच सकलं वाक्यमानर्ताधिपतेः स्फुटम्

သူသည် အလျင်အမြန် သွား၍ ဘೃಹဒ္ဗလ မင်းကြီးရှိရာသို့ ရောက်ကာ အနရတ၏ အရှင်ထံမှ စာတမ်းအကြောင်းအရာအားလုံးကို ထင်ရှားစွာ ပြောကြား하였다။

Verse 14

सोऽपि तत्सहसा श्रुत्वा तेषां वाक्यमनुत्तमम् । परमां तुष्टिमासाद्य प्रस्थितस्तत्पुरं प्रति । सैन्येन महता युक्तश्चतुरंगेण पार्थिवः

သူလည်း ထိုသူတို့၏ အထူးမြတ်သော စကားကို ချက်ချင်းကြားသိလျှင် အလွန်ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကာ ထိုမြို့သို့ ထွက်ခွာ하였다။ မင်းကြီးသည် စစ်တပ်ကြီးနှင့်အတူ လေးမျိုးတပ် (စစ်ဆင်ရေး) ဖြင့် စုံလင်စွာ လိုက်ပါလာ하였다။

Verse 196

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये दशार्णाधिपतेर्बृहद्बलस्यानर्तेशपुरं प्रत्यागमनवर्णनंनाम षण्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ပုဒ်ပါသော သံဟိတာအတွင်း—ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှ್ವರ က్షೇತ್ರ မာဟာတ္မ്യ၌၊ “ဒశာရဏ မင်း ဘೃಹဒ္ဗလ၏ အနရတေရှပုရသို့ ပြန်လည်သွားရောက်ခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အခန်း ၁၉၆ ပြီးဆုံး၏။