Adhyaya 194

Verse 1

सूत उवाच । एवं सा तान्वरान्दत्त्वा सर्वेषां शापभागिनाम् । मौनव्रतपरा भूत्वा निविष्टाऽथ धरातले

သုတက ပြောသည်။ ထိုသို့ ကျိန်စာ၏ အကျိုးခံရသူ အားလုံးအား ကောင်းချီးများ ပေးပြီးနောက်၊ မောနဝရတ (တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ သစ္စာ) ကို အလေးထားကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်နေ하였다။

Verse 2

ततो देवगणाः सर्वे तापसाश्च महर्षयः । साधुसाध्विति तां प्रोच्य ततः प्रोचुरिदं वचः

ထို့နောက် နတ်အစုအဝေးအားလုံးနှင့် တပသီများ၊ မဟာရိရှီများတို့က “ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏” ဟု ချီးမွမ်းကာ ထို့နောက် ဤစကားကို ပြောကြသည်။

Verse 3

एतां देवीप्रसादेन ब्राह्मणानां विशेषतः । पूजयिष्यंति मर्त्येऽत्र सर्वे लोकाः समाहिताः

ဒေဝီ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် လူ့လောကရှိ လူအပေါင်းတို့၊ အထူးသဖြင့် ဗြာဟ္မဏများသည် ဤနေရာ၌ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နမော်နမော်ဖြင့် သူမကို ပူဇော်ကြလိမ့်မည်။

Verse 4

ब्रह्माणं पूजयित्वा तु पश्चादेनां सुरेश्वरीम् । पूजयिष्यंति ये मर्त्यास्ते तु यांति परां गतिम्

ပထမဦးစွာ ဗြဟ္မာကို ပူဇော်ပြီးနောက် ဤနတ်မိဖုရား (သုရေရှွရီ) ကို ပူဇော်သော လူသားတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။

Verse 5

या कन्या पतिसंयोगं संप्राप्यात्र समाहिता । ततः पादप्रणामं च गायत्र्याश्च करिष्यति । पतिं प्रजापतिं प्राप्य सा भविष्यत्यसंशयम्

မည်သည့် မိန်းကလေးမဆို လင်နှင့် ပေါင်းဖက်ခြင်းကို ရရှိပြီး ဤနေရာသို့ စိတ်တည်ကြည်စွာ လာကာ၊ ထို့နောက် ဂါယတ္ရီ၏ ခြေတော်၌ ဦးချကန်တော့လျှင်၊ မသံသယဘဲ ပရဇာပတိကဲ့သို့သော လင်ကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 6

सर्वकामसुखोपेता धनधान्यसमन्विता । या नारी दुर्भगा वंध्या भविष्यति च शोभना

ကံမကောင်း၍ မျိုးမပွားသော မိန်းမသည် လှပ၍ မင်္ဂလာရှိလာမည်—ဆန္ဒအားလုံးပြည့်စုံစေသော ချမ်းသာသုခနှင့် ပြည့်ဝကာ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံလည်း ကြွယ်ဝလာမည်။

Verse 7

ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं गते पंचोत्तरे शते । पद्मजानां हरः प्रादादेतत्कथमनुत्त मम्

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– သင်က တစ်ရာငါး (အချိန်ကာလ) ကုန်လွန်သည့်အကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်မှာ၊ ဟရ (ရှီဝ) သည် ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ) နှင့် သူ၏မျိုးနွယ်သို့ ဤအရာကို ပေးအပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်—ဤအလွန်မြတ်သော အကြောင်းအရာကို မည်သို့ နားလည်ရမည်နည်း။

Verse 8

ब्राह्मणेभ्यः स संतुष्टः किंवाऽन्योऽस्ति महेश्वरः । एतं नः संशयं भूयो यथावद्वक्तुमर्हसि

သူသည် ဗြာဟ္မဏတို့အပေါ် အမှန်တကယ် စိတ်ကျေနပ်ပါက၊ ထိုသူအပြင် အခြား မဟေရှ္ဝရ (အရှင်) ရှိသေးသလော။ ကျွန်ုပ်တို့၏ သံသယကို ထပ်မံ ဖယ်ရှားပေး၍ အမှန်အတိုင်း သေချာစွာ ရှင်းပြပေးပါ။

Verse 9

आयुष्यं शंकरस्यापि यत्प्रमाणं तथा हरेः । ब्रह्मणोऽपि समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

ရှင်ကရ (ရှီဝ) ၏ အသက်တမ်းအတိုင်းအတာကိုလည်းကောင်း၊ ထို့အတူ ဟရိ (ဗိဿနု) ၏ကိုလည်းကောင်း၊ ဗြဟ္မာ၏ကိုလည်းကောင်း ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ—ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်အမင်း စူးစမ်းလိုစိတ် ပြည့်နှက်နေပါသည်။

Verse 10

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि विस्तरेण द्विजोत्तमाः । त्रयाणामपि चायुष्यं यत्प्रमाणं व्यवस्थितम्

စူတက ပြောသည်– အို ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ ငါသည် သင်တို့အား အသေးစိတ် ဖော်ပြ၍ ချီးမွမ်းပြောကြားမည်။ သုံးပါးသော (ဒေဝတား) တို့၏ အသက်တမ်းအတိုင်းအတာကို သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 11

निमेषस्य चतुर्भागस्त्रुटिः स्यात्तद्द्वयं लवः । लवद्वयं कला प्रोक्ता काष्ठा तु दशपंचभिः

နိမေသ (nimeṣa) ၏ လေးပုံတစ်ပုံကို တ្រុတိ (truṭi) ဟု ဆိုကြသည်။ တ្រុတိ နှစ်ခုသည် လဝ (lava) ဖြစ်၏။ လဝ နှစ်ခုကို ကလာ (kalā) ဟု ခေါ်ပြီး ကာဋ္ဌာ (kāṣṭhā) သည် ကလာ ဆယ့်ငါး ပါဝင်သည်။

Verse 12

त्रिंशत्काष्ठां कलामाहुः क्षणस्त्रिंशत्कलो मतः । मुहूर्तमानं मौहूर्ता वदंति द्वादशक्षणम्

ကာဋ္ဌာ (kāṣṭhā) သုံးဆယ်သည် ကလာ (kalā) တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ဆိုကြသည်။ က္ෂဏ (kṣaṇa) ကို ကလာ သုံးဆယ်ဟု သတ်မှတ်ကြ၏။ မုဟူရ္တ (muhūrta) ကိုတွက်သိသူတို့က မုဟူရ္တ တစ်ခုသည် က္ෂဏ ဆယ့်နှစ် ပါဝင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 13

त्रिंशन्मुहूर्तमुद्दिष्टमहोरात्रं मनीषिभिः । मासस्त्रिंशदहोरात्रैर्द्वौ मासावृतुसंज्ञितः

ပညာရှိတို့က အဟောရာတြ (ahorātra) ဟူသော နေ့နှင့်ည တစ်ရက်သည် မုဟူရ္တ (muhūrta) သုံးဆယ် ပါဝင်ကြောင်း ဆိုထားသည်။ လတစ်လသည် အဟောရာတြ သုံးဆယ်ဖြင့် ဖြစ်ပြီး၊ လနှစ်လကို ရတု (ṛtu) ဟု ခေါ်သည်။

Verse 14

ऋतुत्रयं चायनं च अयने द्वे तु वत्सरम् । दैविकं च भवेत्तच्च ह्यहोरात्रं द्विजोत्तमाः

ရတု (ṛtu) သုံးခုသည် အယန (ayana) တစ်ခု ဖြစ်၏။ အယန နှစ်ခုသည် ဝတ္စရ (vatsara) ဟူသော တစ်နှစ် ဖြစ်၏။ ထိုနှစ်သည်ပင် ဒေဝိက (daivika) နေ့နှင့်ည ဖြစ်လာသည်၊ အို ဒွိဇောတ္တမ (dvijottamāḥ) — နှစ်ကြိမ်မွေးမြူသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့။

Verse 15

उत्तरं चायनं तत्र दिनं रात्रिस्तथाऽपरम् । लक्षैः सप्तदशाख्यैस्तु मनुष्याणां च वत्सरैः

ထိုနေရာ၌ ဥတ္တရာယဏ (uttarāyaṇa) သည် နေ့ ဖြစ်ပြီး၊ အခြားအယန (ဒက္ခိဏာယဏ—dakṣiṇāyaṇa) သည် ည ဖြစ်၏။ ထိုဒေဝိက နေ့ညကို လူ့နှစ် လက္ခ (lakṣa) ဆယ့်ခုနှစ် ဖြင့် တိုင်းတာကြသည်။

Verse 16

अष्टाविंशतिभिश्चैव सहस्रैस्तु तथा परैः । आद्यं कृतयुगं चैव तद्भ विष्यति सद्द्विजाः

နှစ်နှစ်ဆယ့်ရှစ်ထောင်နှင့် ထပ်မံသောနှစ်များဖြင့် ပထမယုဂဖြစ်သော ကృతယုဂကို ဤသို့ သတ်မှတ်ကြ၏၊ အမြတ်တန်သော ဒွိဇတို့။

Verse 17

ततो द्वादशभिर्लक्षैः षोडशानां सहस्रकैः । त्रेतायुगं समादिष्टं द्वितीयं द्विजसत्तमाः

ထို့နောက် လက္ခ ဒွါဒသနှင့် တစ်သောင်းခြောက်ထောင်နှစ်ဖြင့် ဒုတိယယုဂဖြစ်သော တ్రేతာယုဂကို ကြေညာထားကြ၏၊ ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့။

Verse 18

द्वापरं चाष्टभिर्लक्षैस्तृ तीयं परिकीर्तितम् । चतुःषष्टिसहस्रैस्तु यथावत्परिसंख्यया

ဒွာပရကို တတိယယုဂဟု ခေါ်ကြပြီး လက္ခ ရှစ်ခုနှစ်ဖြင့် တိုင်းတာသည်။ ထို့ပြင် သင့်တော်သောအစီအစဉ်အတိုင်း ထပ်တိုးအဖြစ် ခြောက်သောင်းလေးထောင်နှင့်အတူ ရေတွက်ရ၏။

Verse 19

चतुर्लक्षं समादिष्टं युगं कलिसमुद्भवम् । द्वात्रिंशता सहस्रैस्तु चतुर्थं तद्विदुर्बुधाः

ကလိမှ ပေါ်ပေါက်သော ကလိယုဂကို လက္ခ လေးခုနှစ်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့ပြင် သုံးသောင်းနှစ်ထောင်နှင့်အတူ အစဉ်အတိုင်း စတုတ္ထယုဂဟု ပညာရှိတို့ သိကြ၏။

Verse 21

ब्रह्मा तेषां शतं यावत्स जीवति पितामहः । सांप्रतं चाष्टवर्षीयः षण्मासश्चैव संस्थितः

ထိုအတိုင်းအတာများအနက် ပိတామဟဖြစ်သော ဘြဟ္မာသည် ထိုကဲ့သို့သော အတိုင်းအတာ တစ်ရာတိုင်အောင် အသက်ရှင်၏။ ယခုအခါ၌လည်း ထိုဒေဝဂဏနာအရ ရှစ်နှစ်နှင့် ခြောက်လ ပြည့်စုံနေပြီဟု ဆို၏။

Verse 22

प्रतिपद्दिवसस्यास्य प्रथमस्य तथा गतम् । यामद्वयं शुक्रवारे वर्तमाने महात्मनः

ဤ ပရတိပဒ် ပထမနေ့၌ ယာမ နှစ်ခု ကုန်လွန်ပြီးပြီ။ ယခု သောကြာနေ့ ဖြစ်၏၊ မဟာသူတော်ကောင်း။

Verse 23

ब्रह्मणो वर्षमात्रेण दिनं वैष्णवमुच्यते

ဗြဟ္မာ၏ တစ်နှစ်အတိုင်းအတာဖြင့် ‘ဝိုင်ရှ္ဏဝနေ့’ ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။

Verse 24

सोपि वर्षशतंयावदात्ममानेन जीवति । पंचपचाशदादिष्टास्तस्य जातस्य वत्सराः

သူလည်း မိမိ၏ အတိုင်းအတာဖြင့် နှစ်တစ်ရာ အသက်ရှင်၏။ မွေးဖွားလာသူအတွက်မူ ငါးဆယ့်ငါးနှစ်ကို သတ်မှတ်ထားသည်ဟု ကြေညာကြ၏။

Verse 25

तिथयः पंच यामार्द्धं सोमवारेण संगतम् । वैष्णवेन तु वर्षेण दिनं माहेश्वरं भवेत्

တိထိ ငါးခုနှင့် ယာမ တစ်ဝက်ကို တနင်္လာနေ့နှင့် ပေါင်းစည်းလျှင်—ဝိုင်ရှ္ဏဝနှစ်၏ အတိုင်းအတာဖြင့်—‘မာဟေශ්ဝရနေ့’ ဖြစ်လာ၏။

Verse 26

शिवो वर्षशतं यावत्तेन रूपेण च स्थितः । यावदुच्छ्वसितं वक्त्रं सदाशिवसमुद्भवम्

ရှီဝသည် ထိုရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် နှစ်တစ်ရာ တည်ရှိ၏—စဒါရှီဝမှ ပေါ်ထွန်းသော မျက်နှာ၏ အသက်ရှူထုတ်မှု မကုန်သရွေ့။

Verse 27

पश्चाच्छक्तिं समभ्येति यावन्निश्वसितं भवेत् । निश्वासोच्छ्वसितानां च सर्वेषामेव देहिनाम्

ထို့နောက် သူသည် သက္တိ (Śakti) ထံသို့ ချဉ်းကပ်၏၊ အသက်ရှူဝင် ဆက်လက်ရှိသမျှကာလတိုင်အောင်။ အသက်ရှူဝင်နှင့် အသက်ရှူထုတ်သည် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံး၏ အရာဖြစ်သည်။

Verse 28

ब्रह्मविष्णुशिवानां च गन्धर्वोरगरक्षसाम् । एकविंशत्सहस्राणि शतैः षड्भिः शतानि च

ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ရှိဝ တို့နှင့် ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂ၊ ရာက္ခသ တို့၏ (ရေတွက်ချက်) သည် နှစ်ဆယ့်တစ်ထောင်၊ ထို့ပြင် ခြောက်ရာနှင့် အခြားရာများပါဝင်သည်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 29

अहोरात्रेण चोक्तानि प्रमाणे द्विज सत्तमाः । षड्भिरुच्छ्वासनिश्वासैः पलमेकं प्रवर्तते

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ အချိန်အတိုင်းအတာကို နေ့နှင့်ညအဖြစ်လည်း ဖော်ပြထား၏။ အသက်ရှူထုတ်နှင့် အသက်ရှူဝင် ခြောက်ကြိမ်ဖြင့် ပလ (pala) တစ်ခုကို ရေတွက်သည်။

Verse 30

नाडी षष्टिपला प्रोक्ता तासां षष्ट्या दिनं निशा । निश्वासोच्छ्वसितानां च परिसंख्या न विद्यते । सदाशिवसमुत्थानामेतस्मात्सोऽक्षयः स्मृतः

နာဍီ (nāḍī) ကို ပလ (pala) ခြောက်ဆယ်ဟု ကြေညာထား၏။ ထိုနာဍီ ခြောက်ဆယ်ဖြင့် နေ့နှင့်ည ဖြစ်ပေါ်သည်။ သို့သော် အသက်ရှူဝင်နှင့် အသက်ရှူထုတ်၏ စုစုပေါင်းရေတွက်ချက်မှာ သတ်မှတ်မထားနိုင်။ ထို့ကြောင့် စဒါရှိဝ (Sadāśiva) မှ ပေါ်ထွန်းလာသော အရာကို «အက္ခယ» (akṣaya) — မပျက်မယွင်းဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 31

अन्येऽपि ये प्रगच्छंति ब्रह्मज्ञानसमन्विताः । अक्षयास्तेऽपि जायंते सत्यमेतन्मयोदितम्

ဗြဟ္မဇ္ဈာန (Brahman-ज्ञान) ဖြင့် ပြည့်စုံကာ ရှေ့သို့ သွားကြသော အခြားသူတို့လည်း «အက္ခယ» (akṣaya) ဖြစ်လာကြသည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်ကြေညာသော အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

Verse 32

ऋषय ऊचुः । यद्येवं सूतपुत्रात्र ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । आत्मवर्षशते पूर्णे यांति नाशमसंशयम्

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ “ဤသို့ဖြစ်လျှင်၊ အို စူတာ၏သား၊ ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ မဟေရှဝရတို့သည် မိမိတို့၏ ရာနှစ်ပြည့်သော် အမှန်တကယ် လယာသို့ ရောက်ကြမည်၊ သံသယမရှိ။”

Verse 33

तत्कथं मानुषाणां च मर्त्यलोकेल्पजीविनाम् । कथयंति च ये मुक्तिं विद्वांसश्चैव सूतज

ထိုသို့ဖြစ်လျှင်၊ အို စူတာ၏သား၊ မရဏလောက၌ အသက်တိုသူ လူသားတို့အတွက် မောက္ခကို ပညာရှိတို့က မည်သို့ ပြောဆိုကြသနည်း။

Verse 34

नूनं तेषां मृषा वादो मोक्षमार्गसमु द्भवः

ထို့ကြောင့် မောက္ခလမ်းကြောင်းအကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာသော သူတို့၏စကားသည် အမှန်မဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်။

Verse 35

सूत उवाच । अनादिनिधनः कालः संख्यया परिवर्जितः । असंख्याता गता मोक्षं ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

စူတာက ဆိုသည်။ “ကာလသည် အစမရှိ အဆုံးမရှိ၊ ရေတွက်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်၏။ အရေအတွက်မရနိုင်သော ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ မဟေရှဝရတို့သည် မောက္ခသို့ ရောက်ခဲ့ကြပြီ။”

Verse 36

निजे वर्षशते पूर्णे वालुकारेणवो यथा । निजमानेन या श्रद्धा ब्रह्मज्ञानसमुद्भवा । तेषां चेन्मानुषाणां च तन्मुक्तिः स्यादसंशयम्

မိမိ၏ ရာနှစ်ပြည့်သော် သဲမှုန်ကဏ္ဍများကဲ့သို့ (ရေတွက်နိုင်သကဲ့သို့)၊ ထိုနည်းတူ မိမိ၏အတိုင်းအတာဖြင့် ဘြဟ္မဇ္ဈာနမှ ပေါ်ထွန်းသော သဒ္ဓါရှိလျှင်—လူသားတို့၌လည်း ထိုသဒ္ဓါရှိပါက—သူတို့၏ မောက္ခသည် သံသယမရှိဘဲ ဖြစ်ပေါ်မည်။

Verse 37

यथैते दंशमशका मानुषाणां च कीटकाः । जायंते च म्रियंते च गण्यंते नैव कुत्रचित् । इन्द्रादीनां तथा मर्त्याः संभाव्या जगतीतले

လူတို့အကြားရှိ ခြင်ငယ်များ၊ ခြင်များနှင့် အခြားပိုးမွှားများက မွေးဖွား၍ သေဆုံးသော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင်မှ အမှန်တကယ် မရေတွက်နိုင်သကဲ့သို့—ဤကမ္ဘာမြေပေါ်၌လည်း ဣန္ဒြာတို့ကဲ့သို့သော ဒေဝတားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မရေတွက်နိုင်လောက်အောင် များပြား၍ အရေးမကြီးသည့် မရဏလူသားတို့ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 38

देवानां च यथा मर्त्याः कीटस्थाने च संस्थिताः । तथा देवा अपि ज्ञेया ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः

ဒေဝတားတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မရဏလူသားတို့သည် ပိုးမွှားအဆင့်၌ ရပ်တည်သကဲ့သို့—ထိုနည်းတူ မဖော်ပြနိုင်သော မွေးဖွားရာအရင်းအမြစ်ရှိသည့် ဗြဟ္မန် (Brahman) နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဒေဝတားတို့ပင် ထိုပိုးမွှားအဆင့်၌ ရှိကြောင်း သိရမည်။

Verse 39

ब्रह्मणस्तु यथा देवाः कीटस्थाने व्यवस्थिताः । तथा ब्रह्मापि विष्णोश्च कीटस्थाने व्यवस्थितः

ဗြဟ္မာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဒေဝတားတို့သည် ပိုးမွှားအဆင့်၌ တည်ရှိသကဲ့သို့—ထိုနည်းတူ ဗြဟ္မာတော်တိုင်ပင် ဗိဿဏုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုပိုးမွှားအဆင့်၌ တည်ရှိသည်။

Verse 40

पितामहो यथा विष्णोः कीटस्थाने व्यवस्थितः । तथा स शिवशक्तिभ्यां पीरज्ञेयो द्विजो त्तमाः

ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) သည် ဗိဿဏုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပိုးမွှားအဆင့်၌ တည်ရှိသကဲ့သို့—ထိုနည်းတူ (အို ဒွိဇိုတ္တမ) ဗြဟ္မာသည် ရှိဝနှင့် ရှက္တိတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်လည်း ထိုနိမ့်ကျသော အဆင့်၌ ရှိကြောင်း နားလည်ရမည်။

Verse 41

यथा विष्णुः कृमिर्ज्ञेयस्ताभ्यामेव द्विजोत्तमाः । सदाशिवस्य विज्ञेयौ तथा तौ कृमिरूपकौ

ထိုနှစ်ပါး (ရှိဝနှင့် ရှက္တိ) နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဗိဿဏုတော်ပင် ပိုးကောင်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်ကြောင်း (အို ဒွိဇိုတ္တမ) သိရမည်။ ထိုနှစ်ပါးလည်း စဒါရှိဝ (Sadāśiva) နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပိုးကောင်ရုပ်သဘောကဲ့သို့ အလွန်သေးငယ်ကြောင်း နားလည်ရမည်။

Verse 42

एवं च विविधैर्यज्ञैः श्रद्धा पूतेन चेतसा । ब्रह्मज्ञानात्परं यांति सदाशिवसमुद्भवम्

ဤသို့ ယဇ္ဉမျိုးစုံကို သဒ္ဓါဖြင့် စိတ်ကို သန့်စင်ကာ ပြုလုပ်လျှင်၊ ထုံးတမ်းဆုလာဘ်ကို ကျော်လွန်သွားကြသည်။ ဗြဟ္မ-ဉာဏ်အားဖြင့် စဒါရှီဝမှ ပေါ်ထွန်းသော အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 43

अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैः कृतैः संपूर्णदक्षिणैः । तदर्थं ते दिवं यांति भुक्त्वा भोगान्पृथग्विधान्

အဂ္နိဋ္ဌိုမ စသည့် ယဇ္ဉများကို ဒက္ခိဏာ (ပူဇာအခ) ကို ပြည့်စုံစွာ ပေးကာ ပြုလုပ်လျှင်၊ ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် ကောင်းကင်သို့ သွားကြပြီး၊ အမျိုးမျိုးကွဲပြားသော သာယာမှုများကို ထိုတွင် ခံစားကြသည်။

Verse 44

क्षये च पुनरायांति सुकृतस्य महीतले । ब्रह्मज्ञानात्परं प्राप्य पुनर्जन्म न विद्यते

ကောင်းမှုကုသိုလ်သည် ကုန်ခမ်းသွားသောအခါ သူတို့သည် မြေပြင်သို့ ပြန်လာကြသည်။ သို့သော် ဗြဟ္မ-ဉာဏ်အားဖြင့် အမြင့်ဆုံးကို ရောက်ပြီးသူအတွက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 45

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्राभ्यासं समा चरेत् । जन्मभिर्बहुभिः पश्चाच्छनैर्मुक्तिमवाप्नुयात्

ထို့ကြောင့် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ထိုသင်္ခါရကို တည်တံ့စွာ လေ့ကျင့်ကျင့်သင့်သည်။ မွေးဖွားမှုများစွာ အပြီးတွင် တဖြည်းဖြည်း မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိလာမည်။

Verse 46

एकजन्मनि संप्राप्तो लेशो ज्ञानस्य तस्य च । द्वितीये द्विगुणस्तस्य तृतीये त्रिगु णो भवेत्

မွေးဖွားတစ်ကြိမ်တွင် ထိုဉာဏ်၏ အနည်းငယ်ကို ရရှိလျှင်၊ ဒုတိယမွေးဖွားတွင် နှစ်ဆ ဖြစ်လာမည်။ တတိယမွေးဖွားတွင် သုံးဆ ဖြစ်လာမည်။

Verse 47

एकोत्तरो भवेदेवं सदा जन्मनिजन्मनि

ဤသို့ပင် အကြိမ်တိုင်း တစ်ခုစီတိုးပွား၍ မွေးဖွားသမျှ ဘဝတိုင်း၌ အမြဲဖြစ်၏။

Verse 48

ऋषय ऊचुः । ब्रह्मज्ञानस्य संप्राप्तिर्मर्त्यानां जायते कथम् । एतन्नः सर्वमाचक्ष्व यदि त्वं वेत्सि सूतज

ရိရှီတို့က ပြောကြသည်—“မရဏသတ္တဝါတို့အတွက် ဘြဟ္မ-ဉာဏ်ရရှိခြင်းသည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။ သင်သိလျှင် အို စူတ၏သား၊ ဤအရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ”။

Verse 49

सूत उवाच । का शक्तिर्मम वक्तव्ये ज्ञाने मर्त्यसमुद्भवे । स्वयमेव न यो वेत्ति स परस्य वदेत्कथम्

စူတက ပြောသည်—“မရဏလူသားတို့အတွင်း ပေါ်ပေါက်လာသော ထိုဉာဏ်ကို ငါက မည်သို့သော အင်အားဖြင့် ပြောနိုင်မည်နည်း။ ကိုယ်တိုင် မသိသူက အခြားသူအား မည်သို့ ရှင်းပြနိုင်မည်နည်း”။

Verse 50

उपदेशः परं यो मे पित्रा दत्तो द्विजोत्तमाः । तमहं वः प्रवक्ष्यामि ब्रह्मज्ञानसमुद्भवम्

အို ဒွိဇတို့အထွဋ်အမြတ်တို့၊ အဖေက ငါ့အား ပေးအပ်ခဲ့သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဥပဒေသကို ငါသည် သင်တို့အား ဟောကြားမည်—ဘြဟ္မ-ဉာဏ် ပေါ်ပေါက်စေသော ဥပဒေသတည်း။

Verse 51

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे ह्यस्ति तीर्थद्वयं शुभम् । कुमारिकाभ्यां विहितं ब्रह्मज्ञानप्रदं नृणाम्

အမှန်တကယ်ပင် ဟာဋကေရှ္ဝရ၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ မင်္ဂလာတီရ္ထ နှစ်ခု ရှိသည်။ ကုမာရီနှစ်ဦးက တည်ထောင်ထား၍ လူတို့အား ဘြဟ္မ-ဉာဏ် ပေးအပ်၏။

Verse 52

ब्राह्मण्या चैव शूद्र्या च कुमारीभ्यां विनिर्मितम् । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां यस्ताभ्यां स्नानमाचरेत्

ဗြာဟ္မဏီ မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ရှူဒြာ မိန်းကလေးတစ်ဦး—မိန်းကလေးနှစ်ဦးက ဖန်ဆင်းထားသော ထိုတီရ္ထ၌ လဆန်း/လဆုတ် အဋ္ဌမီနေ့နှင့် စတုဒ္ဒသီနေ့တွင် ရေချိုးသူသည် သတ်မှတ်ထားသော ဝရတကို ကျင့်ဆောင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 53

पश्चात्पूजयते भक्त्त्या प्रसिद्धे सिद्धिपादुके । सुगुप्ते गर्तमध्यस्थे कुमार्या परिपूजिते

ထို့နောက် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် နာမည်ကြီးသော ‘သိဒ္ဓိ-ပါဒုကာ’ ကို ပူဇော်ရမည်။ ၎င်းသည် ကောင်းစွာဖုံးကွယ်ထား၍ အပေါက်အတွင်း၌ တည်ရှိကာ မိန်းကလေးက အပြည့်အဝ ပူဇော်ထား၏။

Verse 54

तस्य संवत्सरस्यान्ते ब्रह्मज्ञानं प्रजायते । शक्त्या विनिहिते ते च स्वदर्शनविवृद्धये

ထိုနှစ်၏ အဆုံးတွင် သူ့အတွက် ဗြဟ္မ-ဉာဏ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို (ပဝါဒုကာ) သန့်ရှင်းသော အထောက်အထားများကိုလည်း သက္တိဒေဝီက မိမိ၏ သာသနာတော်မြင်ကွင်း (ဒർശန) တိုးပွားစေရန် ထိုနေရာ၌ တင်ထားခဲ့သည်။

Verse 55

लोकानां मुक्तिकामानां ब्रह्मज्ञानसुखावहे । मम तातो गतस्तत्र ततश्च ज्ञानवान्स्थितः

လွတ်မြောက်မှုကို တောင့်တသူတို့အတွက် ထိုတီရ္ထသည် ဗြဟ္မ-ဉာဏ်၏ သုခကို ဆောင်ကြဉ်းပေး၏။ ကျွန်ုပ်၏ အဖေသည် ထိုနေရာသို့ သွားခဲ့ပြီး ထို့နောက် ဉာဏ်ရှိသူအဖြစ် တည်ကြည်စွာ နေထိုင်ခဲ့၏။

Verse 56

तस्यादेशादहं तत्र गतः संवत्सरं स्थितः । पादुके पूजयामास ततो ज्ञानं च संस्थितम्

သူ၏ အမိန့်အရ ကျွန်ုပ်သည် ထိုနေရာသို့ သွား၍ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေထိုင်ခဲ့၏။ ပါဒုကာတို့ကို ပူဇော်ခဲ့ပြီး ထို့နောက် ဉာဏ်သည် ကျွန်ုပ်အတွင်း၌ ခိုင်မြဲစွာ တည်နေ၏။

Verse 57

यत्किञ्चिद्वा श्रुतं लोके पुराणाग्र्यं व्यवस्थितम् । वर्तमानं भविष्यच्च तदहं वेद्मि भो द्विजाः

လောက၌ ကြားသမျှအရာနှင့် အမြတ်ဆုံး ပုရာဏ၌ တည်မြဲစွာ ချမှတ်ထားသမျှ—လက်ရှိနှင့် အနာဂတ်ဆိုင်ရာ အရာအားလုံးကို ငါသိ၏၊ အို ဒွိဇတို့။

Verse 58

तत्प्रसादादसंदिग्धं प्रमाणं चात्र संस्थितम् । मुक्त्वैकं वेदपठनं सूतत्वं च यतो मयि

ထိုအရှင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် မသံသယဖြစ်စေသော အာဏာပိုင်အထောက်အထားနှင့် သက်သေပြချက်သည် ဤနေရာ၌ တည်ထောင်ထား၏။ သို့သော် ငါ၌ ချို့တဲ့သည့်အရာတစ်ခုသာရှိသည်—ဝေဒပဋ္ဌာန (ဝေဒရွတ်ဖတ်ခြင်း) ဖြစ်၏၊ ငါသည် စူတအဆင့်ကို ကိုင်ဆောင်သောကြောင့်။

Verse 59

तस्यापि वेद्मि सर्वार्थं भर्तृयज्ञो यथा मुनिः । अस्मादत्रैव गच्छध्वं यदि मुक्तेः प्रयोजनम्

«ငါလည်း ထိုအရာ၏ အဓိပ္ပါယ်အလုံးစုံကို သိ၏၊ မုနိ ဘရ္တၱြယဇ္ဉကဲ့သို့ပင်။ ထို့ကြောင့် လွတ်မြောက်ခြင်းကို အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်လျှင် ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာကြလော့»။

Verse 60

किमेतैः स्वर्गदैः सत्रैः पुनरावृत्तिकारकैः । आराधयध्वं ते गत्वा पादुके सिद्धिदे नृणाम् । येन संवत्सरस्यान्ते ब्रह्मज्ञानं प्रजायते

«ကောင်းကင်ကို ပေးသော်လည်း ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ဖြစ်စေသော ဤယဇ္ဉစတရများသည် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ သင်တို့သွား၍ လူတို့အတွက် အောင်မြင်မှုကို ပေးသော ပာဒုကာတို့ကို အာရాధနာပြုကြလော့—ထိုကြောင့် တစ်နှစ်အဆုံး၌ ဘြဟ္မဇ္ဉာန (ဗြဟ္မသိမြင်ခြင်း) ပေါ်ပေါက်လာမည်»။

Verse 61

ऋषय ऊचुः । साधुसाधु महाभाग ह्युपदेशः कृतो महान् । तेन संतारिताः सर्वे वयं संसारसागरात्

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်—«ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ အို မဟာဘဂါ! အလွန်ကြီးမြတ်သော အဆုံးအမတော်ကို သင်ပေးခဲ့ပြီ။ ထိုကြောင့် ငါတို့အားလုံးသည် သံသရာပင်လယ်မှ ကူးမြောက်နိုင်ခဲ့ကြ၏»။

Verse 62

यास्यामोऽपि वयं तत्र सत्रे द्वादशवार्षिके । समाप्तेऽस्मिन्न संदेहः सर्वे च कृतनिश्चयाः

ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုနေရာသို့ သွားမည်၊ ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ ယဇ္ဈသတ္တရ ပူဇော်ပွဲသို့ သွားမည်။ ဤဆွေးနွေးချက် ပြီးဆုံးသော် သံသယမရှိ—ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။

Verse 194

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये ब्रह्मज्ञानप्राप्त्यर्थं कुमारिकातीर्थद्वयगर्तक्षेत्रस्थपादुकामाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ «ဧကာရှီတိ-သာဟသရီ သံဟိတာ» တွင်၊ ဆဋ္ဌမစာအုပ် «နာဂရခဏ္ဍ» ထဲ၌၊ «ဟာဋကေရှ္ဝရ က్షೇತ್ರ မာဟာတ္မ்ய» အတွင်း—ဤသည်မှာ အခန်း ၁၉၄ ဖြစ်ပြီး «ဗြဟ္မဇ္ဈာန ရရှိရန်အတွက်၊ ဒွယဂရ္တ နယ်မြေရှိ ပာဒုကာတို့၏ မဟိမနှင့် ကုမာရိကာ တီရ္ထ နှစ်ခု၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြစ်သည်။