Adhyaya 191

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूतपुत्र त्वया प्रोक्तं सावित्री नागता च यत् । कौटिल्येन समायुक्तैराहूता वचनैस्तथा । पुलस्त्येन पुनश्चैव प्रसक्ता गृहकर्मणि

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– «အို စူတ၏သားရေ၊ သင်က စာဝိတ္ရီ မလာခဲ့သည့်အကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ လိမ္မာသိမ်မွေ့၍ ဆွဲဆောင်သော စကားများဖြင့် ခေါ်ယူခဲ့သော်လည်း၊ ပုလတ္စျက သူမကို အိမ်မှုကိစ္စများတွင် ပြန်လည်ပတ်သက်စေခဲ့သည်။ ဖြစ်ပျက်သည့်အတိုင်း အမှန်တကယ်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါ»။

Verse 2

ततस्तु ब्रह्मणा कोपाद्गायत्री च समाहृता । देवैर्विप्रेश्चे साऽतीव शंसिता भार्यतां गता

ထို့နောက် ဗြဟ္မာ၏ အမျက်ကြောင့် ဂါယတြီကို ခေါ်ယူလာကြသည်။ နတ်တို့နှင့် ဗြာဟ္မဏ ရိရှီတို့က အလွန်ချီးမွမ်းကြသဖြင့် သူမသည် (ဗြဟ္မာ၏) ဇနီးအဖြစ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 3

सावित्री च कथं जाता तां ज्ञात्वा यज्ञमण्डपे । पत्नीशालां प्रविष्टां च सर्वं नो विस्तराद्वद

«စာဝိတ္ရီက ဤကိစ္စတွင် ဘယ်လို ပါဝင်လာသနည်း။ ယဇ్ఞမဏ္ဍပ၌ ဖြစ်ပျက်သမျှကို သိပြီးနောက်၊ ဇနီးများ၏ ဆောင်သို့ ဝင်ရောက်သွားပုံကိုပါ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ»။

Verse 4

सूत उवाच । सावित्री वशगं कांतं ज्ञात्वा विश्वासमागता । स्थिरा भूत्वा तदा सर्वा देवपत्नीः समानयत्

သုတက ပြောသည်။ မိမိချစ်သူသည် အခြားသူ၏ အာဏာသက်ရောက်မှုအောက်သို့ ဝင်သွားကြောင်း သိမြင်သော်လည်း၊ သာဝိတြီသည် ယုံကြည်မှုနှင့် စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိ하였다။ စိတ်ကို တည်ကြည်စေပြီးနောက်၊ နတ်ဘုရားတို့၏ ဇနီးတော်များအားလုံးကို စုဝေးစေ하였다။

Verse 5

गौरी लक्ष्मीः शची मेधा तथा चैवाप्यरुन्धती । स्वधा स्वाहा तथा कीतिर्बुद्धिः पुष्टिः क्षमा धृतिः । तथा चान्याश्च बहवो ह्यप्सरोभिः समन्विताः

ဂေါရီ၊ လက္ရှ္မီ၊ ရှချီ၊ မေဓာနှင့် အရုန္ဓတီ၊ ထို့ပြင် စွဓာနှင့် စွာဟာ၊ ထို့အတူ ကီရ္တိ၊ ဗုဒ္ဓိ၊ ပုෂ္ဋိ၊ က్షမာ၊ ဓೃတိတို့—အခြား နတ်သမီးများစွာနှင့် အပ്സရာသမီးအဖွဲ့များ လိုက်ပါကာ—အားလုံး စုဝေးလာကြ하였다။

Verse 6

घृताची मेनका रंभा उर्वशी च तिलोत्तमा । अप्सराणां गणाः सर्वे समाजग्मुर्द्विजोत्तमाः

ဃြတാചီ၊ မေနကာ၊ ရမ္ဘာ၊ ဥర్వရှီနှင့် တိလိုတ္တမာ—အပ്സရာသမီးအဖွဲ့အစည်းအားလုံးသည် ထိုနေရာသို့ စုဝေးလာကြသည်၊ အို ဒွိဇိုတ္တမ (နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး) ရေ။

Verse 7

सा ताभिः सहिता देवीपूर्णहस्ताभिरेव च । संप्रहृष्टमनोभिश्च प्रस्थिता मण्डपं प्रति

ထိုဒေဝီသည် သူတို့နှင့်အတူ လက်ထဲတွင် ပူဇော်သက္ကာများ ပြည့်စုံစွာ ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်ခွာ하였다။ အဖော်အပေါင်းတို့၏ စိတ်နှလုံးများလည်း ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းကာ မဏ္ဍပသို့ ဦးတည်သွား하였다။

Verse 8

वाद्यमानेषु वाद्येषु गीतध्वनियुतेषु च । गन्धर्वाणां प्रमुख्यानां किन्नराणां विशेषतः

တူရိယာများ တီးခတ်သံမြည်၍ သီချင်းသံများလည်း ပျံ့နှံ့လျက်—အထူးသဖြင့် ဂန္ဓဗ္ဗတို့အနက် အရှေ့ဆောင်များနှင့် ကိန္နရတို့က—မင်္ဂလာစီတန်းသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးတက်하였다။

Verse 9

प्रस्थिता सा महाभागा यावत्तद्यज्ञमण्डपम् । तावत्तस्यास्तदा चक्षुः प्रास्फुरद्दक्षिणं मुहुः

ကံကောင်းမြတ်သော ဒေဝီသည် ယဇ္ဈမဏ္ဍပသို့ ချီတက်သွားစဉ်၊ ထိုအခါပင် သူမ၏ ညာမျက်စိသည် မကြာခဏ တုန်ခါလာ၏။

Verse 10

अपसव्यं मृगाश्चक्रुस्तथान्येऽपि खगादयः । विपर्यस्तेन संयाति शब्दान्कुर्वंति चासकृत्

သမင်တို့သည် အမင်္ဂလာသဘောဖြင့် ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်လည်သွားကြပြီး၊ ငှက်တို့စသည့် အခြားသတ္တဝါများလည်း ပြောင်းပြန်သဘောဖြင့် လှုပ်ရှားကာ ကြမ်းတမ်းသော အော်သံများကို မကြာခဏ ထုတ်ကြ၏။

Verse 11

दक्षिणानि तथाऽङ्गानि स्फुरमाणानि वै मुहुः । तस्या मनसि संक्षोभं जनयति निरर्गलम्

သူမ၏ ညာဘက်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသည် မကြာခဏ တုန်လှုပ်ကာ၊ ထိုအရာက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မရပ်မနားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

Verse 12

ताश्च देवस्त्रियः सर्वा नृत्यंति च हसंति च । गायंति च यथोत्साहं तस्याः पार्श्वे व्यवस्थिताः

ထိုဒေဝနတ်သမီးတို့အားလုံးသည် သူမ၏ဘေး၌ ရပ်တည်ကာ ကခုန်ကြ၊ ရယ်မောကြ၊ အားတက်သရော သီချင်းဆိုကြ၏။

Verse 13

न जानंति च संक्षोभं तथा शकुनजं हृदि । अन्योन्यस्पर्द्धया सर्वा गीतनृत्यपरायणाः

သူတို့သည် သူမ၏နှလုံးထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် နိမိတ်ကြောင့် ဖြစ်သော မအေးချမ်းမှုကို မသိမြင်ကြဘဲ၊ အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်ကာ သီချင်းနှင့် ကခုန်ခြင်း၌သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေကြ၏။

Verse 14

अहंपूर्वमहंपूर्वं प्रविशामि महामखे । इत्यौत्सुक्यसमोपेतास्ता गच्छंति तदा पथि

“ငါပထမ! ငါပထမက မဟာယဇ္ဉာထဲ ဝင်မယ်!” ဟု စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် သူတို့သည် ထိုအခါ လမ်းပေါ်သို့ ဆက်လက်သွားကြ၏။

Verse 191

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागर खण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सावित्र्या यज्ञागमनकालिकोत्पाताद्यपशकुनोद्भववर्णनंनामैकनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် “သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ” အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် စလိုကာပါဝင်သော သံဟိတာ၌၊ ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၊ ဟာဋကေရှဝရ က్షೇತ್ರမဟာတ္မ్యంలో “စាវిత్రီ၏ ယဇ္ဉာသို့ လာရောက်ချိန်၌ ပေါ်ပေါက်သော မကောင်းနိမိတ်နှင့် အလားအလာများ ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အခန်း၊ အခန်း ၁၉၁ သည် အဆုံးသတ်၏။