Adhyaya 174

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि वो वच्मि लिंगं यत्तत्र संस्थितम् । स्थापितं पिप्पलादेन कंसारेश्वरमित्यहो

စူတာက ပြော၏—ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေသော လိင်္ဂတော်တစ်ပါးကိုလည်း သင်တို့အား ငါပြောမည်။ ၎င်းကို ပိပ္ပလာဒက တည်ထောင်ထားပြီး «ကံသာရေးရှွရ» ဟု အမှန်ပင် ခေါ်ကြသည်။

Verse 3

यस्मिन्दृष्टे तु लोकानां पापं याति दिनोद्भवम् । नते षाण्मासिकं चैव पूजिते वर्षसंभवम् । ऋषय ऊचुः । पिप्पलादेन यल्लिंगं स्थापितं सूतनन्दन । कंसारेश्वरमित्युक्तं कस्मात्तच्च ब्रवीहि नः

၎င်းကို မြင်ရုံဖြင့် လူတို့၏ နေ့စဉ်ပေါ်ပေါက်သော အပြစ်များ ပျက်ကွယ်သွားသည်။ ၎င်းကို ဦးညွှတ်လျှင် ခြောက်လပတ်လုံး စုဆောင်းလာသော အပြစ်များ ဖယ်ရှားခံရသည်။ ၎င်းကို ပူဇော်လျှင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်များ ပျောက်ကင်းသည်။ ရှိသူတို့က ပြော၏—အို စူတာ၏သား၊ ပိပ္ပလာဒက တည်ထောင်သော လိင်္ဂကို «ကံသာရေးရှွရ» ဟု ခေါ်ကြသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။

Verse 4

क एष पिप्पलादस्तु कस्य पुत्रो वदस्व नः । किमर्थं स्थापितं लिंगं क्षेत्रे तत्र महात्मना

ဤပိပ္ပလာဒသည် မည်သူနည်း၊ မည်သူ၏သားနည်း—ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါ။ မဟာသတ္တဝါက ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ လိင်္ဂကို အဘယ်ကြောင့် တည်ထောင်ခဲ့သနည်း။

Verse 5

सूत उवाच । प्रश्नभारो महानेष भवद्भिः समुदाहृतः । तथापि कथयिष्यामि नमस्कृत्वा स्वयंभुवम्

သုတက ဆိုသည် - သင်တို့ မေးမြန်းသော ဤမေးခွန်းဝန်သည် ကြီးလေးလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ကိုယ်ထင်ရှားဖြစ်သော ព្រះ (Svayambhu) ကို ဦးခိုက်ပြီးလျှင် ငါသည် ဟောကြားပေအံ့။

Verse 6

याज्ञवल्क्यस्यभगिनी कंसारीति च विश्रुता । कुमारब्रह्मचर्येण तप स्तेपे सुदारुणम्

ယာဂျနဝါလ်ကျ ၏ ညီမဖြစ်သူ ကံသာရီ ဟု အမည်ကျော်ကြားသူသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက အပျိုစင်ဘဝကို စောင့်ထိန်းလျက် ပြင်းထန်သော ခြိုးခြံချွေတာမှုကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

Verse 7

याज्ञवल्क्याश्रमे पुण्ये बांधवेन समन्विता । कस्यचित्त्वथ कालस्य याज्ञवल्क्यस्य भो द्विजाः

အို ပုဏ္ဏားတို့၊ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ယာဂျနဝါလ်ကျ ၏ မြင့်မြတ်သော ကျောင်းသင်္ခန်း ၌ ဆွေမျိုးတစ်ဦးနှင့်အတူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ယာဂျနဝါလ်ကျ ထံသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 8

चस्कन्द रेतः स्वप्नांते दृष्ट्वा कांचिद्वराप्सराम् । तारुण्यभावसंस्थस्य तपोयुक्तस्य सद्द्विजाः

အို မြင့်မြတ်သော ပုဏ္ဏားတို့၊ အိပ်မက်အဆုံး၌ အလွန်လှပသော နတ်သမီးတစ်ပါးကို မြင်မက်ရာ၊ ငယ်ရွယ်သော်လည်း ခြိုးခြံမှုကို ကျင့်ကြံသော ထိုရသေ့၏ သုတ်ရည်သည် လွတ်ကျလေ၏။

Verse 9

रेतसा तस्य महता परिधानं परिप्लुतम् । तच्च तेन परित्यक्तं प्रभाते समुपस्थिते

သူ၏ အဝတ်သည် ထိုများပြားသော သုတ်ရည်ဖြင့် စိုရွှဲသွားလေ၏။ နံနက်မိုးလင်းသောအခါ သူသည် ထိုအဝတ်ကို စွန့်ပစ်လိုက်လေသည်။

Verse 10

कंसारिकाऽथ जग्राह स्नानार्थं वसनं च तत् । अमोघरेतसा क्लिन्नमजानन्ती द्विजोत्तमाः

ထို့နောက် ကံစာရိကာသည် ရေချိုးရန်အတွက် ထိုအဝတ်ကိုယူလိုက်၏၊ အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ မပျက်မလွဲသော မျိုးစေ့ကြောင့် စိုစွတ်နေသည်ကို မသိခဲ့။

Verse 11

कुर्वन्त्या यजनं तस्या जलं वीर्यसमन्वितम् । प्रविष्टं भगमध्ये तु ऋतुकाल उपस्थिते

နာမတော်၏ ယဇနကိစ္စကို ဆောင်ရွက်နေစဉ်၊ မျိုးစေ့ပါဝင်သော ရေသည် သူမ၏ သားအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ ထိုအချိန်မှာလည်း သန္ဓေတည်နိုင်သော ရာသီကာလ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

Verse 12

ततो गर्भः समभवत्तस्यास्तूदरमध्यगः । वृद्धिं चाप्यगमन्नित्यं शुक्लपक्षे यथोडुराट्

ထို့နောက် သူမအတွင်း၌ သန္ဓေတည်လာ၍ ဝမ်းဗိုက်အလယ်၌ တည်နေ၏။ ထိုသန္ဓေသည် နေ့စဉ်တိုးပွားကာ လင်းလက်သော လဆန်းပတ်တွင် လကဲ့သို့ ကြီးထွားလာ၏။

Verse 13

साऽपि तं गर्भमादाय स्वोदरस्थं तपस्विनी । दुःखेन महता युक्ता लज्जयाऽथ तदाऽवृता

ထိုတပသ္ဝီမိန်းမသည်လည်း မိမိဝမ်းအတွင်းရှိ သန္ဓေကို ထမ်းဆောင်ရင်း၊ ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းဒုက္ခဖြင့် ခံစားကာ နောက်တစ်ဖန် အရှက်အကြောက်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

Verse 14

चिन्तयामास सुचिरं विस्मयेन समन्विता । गोपायन्ती तदाऽत्मानं दर्शनं याति नो नृणाम्

သူမသည် အံ့ဩခြင်းနှင့်တကွ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားနေ၏။ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းလျက်၊ ထိုအခါ လူတို့၏ မျက်စိရှေ့သို့ မထွက်မလာခဲ့။

Verse 15

व्रतचर्यामिषं कृत्वा सदा रहसि संस्थिता । संप्राप्ते दशमे मासि निशीथे समुपस्थिते । तस्याः कुमारको जातो वालार्कसदृशद्युतिः

သူမသည် ဝရတ၏ စည်းကမ်းများကို လိုက်နာကာ အမြဲလျှို့ဝှက်နေထိုင်ပြီး၊ ဒသမလ ရောက်လာ၍ သန်းခေါင်ယံ ကျရောက်သည့်အခါ၊ နေထွက်သကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်ရှိသည့် ကလေးယောက်ျားကို မွေးဖွား하였다။

Verse 16

अथ सा तं समा दाय सूक्ष्मवस्त्रेण वेष्टितम् । कृत्वा जगाम चारण्यं मनुष्यपरिवर्जितम् । अश्रुपूर्णेक्षणा दीना रुदन्ती गुप्तमेव च

ထို့နောက် သူမသည် ကလေးကို ယူကာ နူးညံ့သော အဝတ်ပါးဖြင့် ပတ်လည်ထုပ်ပြီး လူမရှိသော တောအုပ်သို့ သွားလေသည်။ မျက်လုံးများ မျက်ရည်ပြည့်၍ စိတ်နာကျင်ကာ ငိုယိုနေပြီး အရာအားလုံးကို လျှို့ဝှက်ထားလေသည်။

Verse 17

ततो गत्वा च साऽश्वत्थं विजने सुमहत्तरम् । तस्याधस्ताद्विमुच्याथ वाक्यमेतदुवाच ह

ထို့နောက် သူမသည် လူကင်းသောနေရာ၌ တည်ရှိသည့် အလွန်ကြီးမားသော အရှဝတ္ထ (ပိပ္ပလ) သစ်ပင်ထံသို့ သွားလေသည်။ ထိုသစ်ပင်အောက်တွင် (ကလေးကို) ချထားပြီးနောက် ဤစကားကို ပြောလေသည်။

Verse 18

अश्वत्थ विष्णुरूपोऽसि त्वं देवेषु प्रतिष्ठितः । तस्माद्रक्षस्व मे पुत्रं सर्वतस्त्वं वनस्पते

အရှဝတ္ထ သစ်ပင်အို၊ သင်သည် ဗိဿနု၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်၍ နတ်တို့အကြား၌ တည်မြဲစွာ ထင်ရှားနေ၏။ ထို့ကြောင့် သစ်ပင်တို့၏ အရှင်အို၊ ငါ့သားကို အရပ်ရပ်မှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါ။

Verse 19

एष ते शरणं प्राप्तो मम पुत्रस्तु बालकः । पापाया निर्दयायाश्च तस्माद्रक्षां समाचर

ဤကလေးငယ်—ငါ့သား—သည် သင်ထံသို့ ခိုလှုံရန် ရောက်လာပြီ။ ထို့ကြောင့် အပြစ်ရှိ၍ ကြင်နာမှုမရှိသူထံမှ သူ့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးပါ။

Verse 20

एवमुक्त्वा रुदित्वा च सुचिरं सा तपस्विनी । जगाम स्वाश्रमं पश्चाद्वाष्पव्याकुललोचना

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ငိုကြွေးလျက် ထိုတပသ္ဝီနီမိန်းမသည် နောက်မှ မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ပြန်သွား၏၊ မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်ကြောင့် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေ၏။

Verse 21

यावद्रोदिति सा माता तस्याधस्ताद्वनस्पतेः । तावदाकाशजा वाणी संजाता मेघनिःस्वना

ထိုမိခင်သည် သစ်ပင်အရှင်ကြီး၏ အောက်၌ ငိုနေသမျှကာလတွင် မိုးကောင်းကင်မှ မွေးဖွားလာသော အသံတစ်သံ ပေါ်ထွန်းလာ၍ မိုးတိမ်မြည်သံကဲ့သို့ တုန်ဟုန်မြည်လေ၏။

Verse 22

मा त्वं शोकं कुरुष्वास्य बालकस्य कृते शुभे । एष शापादुतथ्यस्य ज्येष्ठभ्रातुर्बृहस्पतिः । अवतीर्णो धरापृष्ठे योग्यतां समवाप्स्यति

အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ဤကလေးအတွက် မစိုးရိမ်မဝမ်းနည်းပါနှင့်။ သူသည် ဥတသျ (Utathya) ၏ အစ်ကိုကြီး ဗြဟသ္ပတိ (Bṛhaspati) ဖြစ်၏။ ကျိန်စာကြောင့် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ဤနေရာ၌ မိမိအလျော်အစားသော အရည်အချင်းနှင့် ထူးမြတ်မှုကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 23

एष चाथर्वणं वेदं शतकल्पं सुविस्तरम् । शतभेदं च नवधा पंचकल्पं करिष्यति

သူသည် အထာဝဏဝေဒ (Atharva-Veda) ကိုလည်း စနစ်တကျ ပြုစုမည်၊ ကလ္ပ တစ်ရာအထိ ကျယ်ပြန့်စေပြီး၊ ခွဲခြားမှု တစ်ရာသော မျိုးခွဲများအဖြစ် ခွဲကာ၊ ကိုးမျိုးနှင့် ငါးမျိုး အုပ်စုခွဲစနစ်ဖြင့် စီစဉ်မည်။

Verse 24

पिप्पलस्य तरोरेष रसं संभक्षयिष्यति । पिप्पलाद इति ख्यातस्ततो लोके भविष्यति

သူသည် ပိပ္ပလ (pippala) သစ်ပင်၏ အနှစ်သာရကို စားသုံးလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် လောက၌ “ပိပ္ပလာဒ” (Pippalāda) ဟူ၍ ကျော်ကြားလိမ့်မည်။

Verse 25

या त्वं विस्मयमापन्ना पुरुषेण विना शिशुः । संजातोऽयं मम प्रांशुस्ततस्तत्कारणं शृणु

ယောက်ျားမပါဘဲ ဤကလေးကို ဖွားမြင်သဖြင့် အံ့ဩနေပါက၊ ၎င်း၏ အကြောင်းရင်းကို နားထောင်လော့။

Verse 26

स्नानवस्त्रं च ते भ्रातू रेतसा यत्परिप्लुतम् । तत्त्वया ऋतुकाले तु परिधानं कृतं शुभे

အို ကျက်သရေရှိသောသူ၊ သုတ်ရည်စိုစွတ်နေသော သင်၏အစ်ကို ရေချိုးအဝတ်ကို ဥတုကာလ၌ သင်ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။

Verse 27

स्नानकाले तु तोयानि रेतोदकमथास्पृशन् । अमोघरेतसा तेन पुत्रोऽयं तव संस्थितः

ရေချိုးချိန်တွင် ရေသည် သုတ်ရည်နှင့် ထိတွေ့ခဲ့ရာ၊ ထိုအစွမ်းထက်သော မျိုးစေ့ကြောင့် သင်၏ ဤသားသည် ဖြစ်တည်လာခဲ့သည်။

Verse 28

एवं ज्ञात्वा महाभागे यद्युक्तं तत्समाचर

အို ကံကောင်းသော အမျိုးသမီး၊ ဤသို့ သိရှိပြီးနောက် သင့်လျော်သည်ကို ပြုလုပ်လော့။

Verse 29

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा देवलोकस्यवज्रपातोपमं वचः । हाहाकारपरा भूत्वा निपपात धरातले

သုတက ဆိုသည် - နတ်ပြည်၌ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့သော ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ၊ သူမသည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

Verse 30

छिन्नवृक्षलता यद्वत्पतिता सा तपस्विनी

ထိုတပသ္စရိယာမိန်းမသည် သစ်ပင်မှ ဖြတ်ခွာကျသည့် လျားပင်ကဲ့သို့ လဲကျသွား၏။

Verse 31

चिरायन्त्यां तु तस्यां स याज्ञवल्क्यो महामुनिः । शून्यं तमाश्रमं दृष्ट्वा पप्रच्छान्यान्मुनीश्वरान्

သူမ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မလာသဖြင့် မဟာမုနိ ယာဇ္ဉဝလ္က്യသည် အာရှရမ်ကို ဗလာဖြစ်နေသည်ကို မြင်ကာ အခြား မုနိရှင်များကို မေးမြန်း၏။

Verse 32

क्व च मे भगिनी याता कंसारी सुतपस्विनी । तया विनाऽद्य मे सर्वं शून्यमाश्रममंडलम्

«ငါ့ညီမ ကံသာရီ၊ သီလတပသ္စရိယာမဟာမိန်းမက ဘယ်သို့သွားသနည်း။ သူမမရှိလျှင် ယနေ့ ငါ့အာရှရမ်ဝန်းတစ်လျှောက်လုံး ဗလာကဲ့သို့ ဖြစ်၏» ဟုဆို၏။

Verse 33

आचख्यौ तापसः कश्चिद्भगिनी ते यवीयसी । निश्चेष्टा पतिता भूमावश्वत्थस्य समीपतः

တပသ္စရိယာတစ်ဦးက ပြောကြားသည်– «သင်၏ ညီမငယ်သည် အရှဝတ္ထ သစ်ပင်အနီး မြေပေါ်၌ မလှုပ်မရှား လဲကျနေသည်» ဟု။

Verse 34

मया दृष्टा मुनिश्रेष्ठ तां त्वं भावय मा चिरम् । अथासौ त्वरया युक्तः संभ्रांतस्तु प्रधावितः

«ကျွန်ုပ် မြင်ခဲ့ပါသည်၊ မုနိအထွတ်အမြတ်ရေ—မနှောင့်နှေးဘဲ ချက်ချင်း သွားကြည့်ပါ» ဟုဆို၏။ ထို့နောက် သူသည် အလျင်အမြန်နှင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ကာ ပြေးသွား၏။

Verse 35

यत्र सा कथिता तेन तापसेन तपस्विनी । वीक्षते यावत्तत्रस्था श्वसमाना व्यवस्थिता

ထိုတပသီက ပြောထားသည့်နေရာ၌ တပသဝတီမိန်းမသည် ထိုနေရာတွင်ပင် တည်နေ၍ လဲလျောင်းနေစဉ် အသက်ရှူနေသေးသည်ဟု မြင်ရ၏။

Verse 36

अथ तोयेन शीतेन सेचयित्वा मुहुर्मुहुः । दत्त्वा भूयोऽपि वातं च यावच्चक्रे सचेतनाम् । तावत्कात्यायनी प्राप्ता मैत्रेयी च ससंभ्रमम्

ထို့နောက် အေးမြသောရေဖြင့် မကြာခဏ ပက်ဖျန်းကာ လေဖြင့် ထပ်မံပန်ကာပေး၍ သူမကို သတိပြန်လာအောင် ပြု၏။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ကာတျာယနီ ရောက်လာပြီး မૈထရေယီလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရောက်လာ၏။

Verse 37

किमिदं किमिदं जातं ननांदर्वद मा चिरम्

“ဒါက ဘာလဲ၊ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ မြန်မြန်ပြောပါ၊ မနှောင့်နှေးပါနဲ့။”

Verse 38

किं वा भूतगृहीताऽसि माहेंद्रेण ज्वरेण वा

“ဒါမှမဟုတ် ဘာလဲ—နတ်ဆိုးတစ်ခုက ဖမ်းဆီးထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မာဟိန္ဒြဖျားနာခြင်းနဲ့ ပင်ပန်းနေတာလား။”

Verse 39

अथ सा चेतनां लब्ध्वा याज्ञ वल्क्यं पुरः स्थितम् । भार्यया सहितं दृष्ट्वा व्रीडयाऽसून्मुमोच ह

ထို့နောက် သူမ သတိပြန်ရလာ၍ မိမိရှေ့တွင် ယာဇ္ဉဝလ္က്യ ရပ်နေသည်ကို၊ သူ၏ဇနီးနှင့်အတူ မြင်၏။ အရှက်ကြီးစွာဖြင့် သူမ အသက်ရှူသက်ကို လွှတ်ချလိုက်၏။

Verse 40

अथ तां च मृतां दृष्ट्वा रुदित्वा च चिरं द्विजाः । याज्ञवल्क्यः सभार्यस्तु दत्त्वा वह्निं च शोकधृक् । जगाम स्वाश्रमं पश्चाद्दत्त्वा च सलिलाञ्जलिम्

သူမ သေဆုံးနေသည်ကို မြင်၍ ဒွိဇာတို့သည် ကြာမြင့်စွာ ငိုကြွေးကြ၏။ ထို့နောက် ယာဇ္ဉဝလ္က്യ မုနိသည် ဇနီးနှင့်အတူ စိတ်၌ ဝမ်းနည်းခြင်းကို ထမ်းလျက် မီးသို့ အပ်နှံကာ သင်္ဂြိုဟ်ကర్మကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ရေဖြင့် အဉ္ဇလီပူဇာ ဆက်ကပ်ကာ မိမိအာရှရမ်သို့ ပြန်သွား၏။

Verse 41

सोऽपि बालोऽथ ववृधे पिप्पलास्वादपुष्टिधृक् । अश्वत्थस्य तले तस्य वृद्धिं याति शनैःशनैः

ထိုကလေးလည်း ပိပ္ပလ फलကို မြည်းစမ်းစားသုံး၍ အာဟာရရကာ ကြီးထွားလာ၏။ ထိုအရှဝတ္ထ သစ်ပင်အောက်၌ သူသည် တဖြည်းဖြည်း အရပ်အမောင်း တိုးပွားလာ၏။

Verse 42

कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदो मुनिसत्तमः । तीर्थयात्राप्रसंगेन तेन मार्गेण चागतः

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မုနိတို့အထက်မြတ် နာရဒ မုနိသည် တီရ္ထယာတရာ ခရီးစဉ်ကြောင့် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ရောက်လာ၏။

Verse 43

स दृष्ट्वा बालकं तत्र द्वादशार्कसमप्रभम् । एकाकिनं वने शून्ये पिप्पलास्वादतत्परम् । पप्रच्छ विस्मयाविष्ट एकाकी को भवानिह

သူသည် ထိုနေရာ၌ နေရောင်တစ်ဆယ့်နှစ်လုံးတူ အလင်းရောင်ထွန်းတောက်သော ကလေးကို မြင်၏။ လူမရှိသည့် တောအလယ်၌ တစ်ယောက်တည်းနေကာ ပိပ္ပလ फलကို မြည်းစမ်းစားရန် အာရုံစိုက်နေသဖြင့် အံ့ဩသွားကာ မေးလေ၏—“ဤနေရာ၌ တစ်ယောက်တည်း သင်သည် မည်သူနည်း?”

Verse 44

वने शून्ये महारौद्रे सिंहव्याघ्रसमाकुले । क्व ते माता पिता चैव किमर्थं चेह तिष्ठसि

“လူမရှိသည့် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် တောအုပ်၌ စင်္ဟနှင့် ကျားတို့ ပြည့်နှက်နေရာ—သင်၏ မိခင်၊ ဖခင်တို့ ဘယ်မှာနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာ၌ နေထိုင်သနည်း?”

Verse 45

निवससि कथं चैव सर्वं मे विस्तराद्वद

«သင် ဒီမှာ ဘယ်လို နေထိုင်သလဲ။ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ»

Verse 46

पिप्पलाद उवाच । नाहं जानामि पितरं मातरं न च बांधवम् । नापि त्वां कोऽत्र चा यातो मम पार्श्वे तु सांप्रतम्

ပိပ္ပလာဒက ပြောသည်။ «ကျွန်ုပ်သည် အဖေ၊ အမေ၊ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ မည်သူမျှ မသိပါ။ သင်ကိုလည်း မသိပါ—ယခုလက်ရှိ ကျွန်ုပ်ဘေးသို့ လာရောက်သူ သင်သည် မည်သူနည်း?»

Verse 47

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा मुनीश्वरः । ततस्तं प्रहसन्प्राह ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

စူတက ပြောသည်။ «သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် မုနီရှင်ကြီးသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားတော်မူ၏။ ထို့နောက် တိဗ္ဗဒೃષ્ટိဖြင့် အကြောင်းအရာကို သိမြင်ကာ ပြုံးလျက် သူ့အား မိန့်တော်မူ၏»

Verse 48

नारद उवाच । मया ज्ञातोऽसि वत्स त्वं याज्ञवल्क्यस्य रेतसा । दैवयोगात्समुत्पन्नो भगिन्या उदरे ह्यृतौ

နာရဒက ပြောသည်။ «ချစ်သားရေ၊ သင်ကို ငါ သိမြင်ပြီ—သင်သည် ယာဇ္ဉဝလ္က്യ၏ မျိုးစေ့မှ မွေးဖွားသူ ဖြစ်၏။ ဒေဝကံကြမ္မာ၏ ပေါင်းစည်းမှုကြောင့် သင့်တော်သော အချိန်၌ သူ၏ အစ်မ/ညီမ၏ ဝမ်းအတွင်း၌ ပေါ်ထွန်းလာ၏»

Verse 49

उतथ्यशापदोषेण देवाचार्यो बृहस्पतिः । देवकार्यस्य सिद्ध्यर्थं तस्मात्तच्छृणु कारणम्

ဥတသျယ၏ ကျိန်စာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြစ်ဒोषကြောင့် နတ်တို့၏ ဆရာ ဘృဟස්ပတိ သည် အတားအဆီး ခံရ၏။ ထို့ကြောင့် နတ်တို့၏ အမှုကိစ္စ အောင်မြင်စေရန် ဤအကြောင်းရင်းကို နားထောင်လော့။

Verse 51

नवशाखः पंचकल्पस्त्वया कार्यः सुखावहः

"ကိုးခက်" နှင့် "ကမ္ဘာငါးပါး" ဟုခေါ်သော ကျင့်စဉ်ကို သင်လိုက်နာသင့်သည် - ၎င်းသည် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပေးလိမ့်မည်။

Verse 52

तव मात्रा महाभाग रेतसा च परिप्लुतम् । यद्वस्त्रं याज्ञवल्क्यस्य परिधानं कृतं च यत्

အို ကံကောင်းသောသူ၊ သင့်မိခင်ယူခဲ့သော Yājñavalkya ၏ အဝတ်အစားသည် သူ၏မျိုးစေ့ဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့သည်။

Verse 53

भगिन्या सुतपस्विन्या स्नानार्थं न च काम्यया । तद्रेतो जलमिश्रं तु भगमध्ये विनिर्गतम्

ကြီးမြတ်သော ခြိုးခြံချွေတာမှုရှိသည့် ညီမဖြစ်သူသည် ရေချိုးရန်အတွက် (ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း) ဖြစ်ပြီး တပ်မက်မှုကြောင့် မဟုတ်ပါ။ ရေနှင့်ရောနှောနေသော ထိုမျိုးစေ့သည် သားအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

Verse 54

अमोघं तेन संभूतस्त्वमत्र जगतीतले । माता वै मृत्युमापन्ना ज्ञात्वैवं लज्जया तया

ဤသို့ဖြင့် သင်သည် ဤကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် မွေးဖွားလာခဲ့သည် - သင်၏ရောက်ရှိလာခြင်းသည် အချည်းနှီးမဟုတ်ပါ။ သို့သော် သင့်မိခင်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိရှိနားလည်ပြီးနောက် ရှက်ရွံ့မှုလွှမ်းမိုးကာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။

Verse 55

चमत्कारपुरे तुभ्यं मातुलो जनकस्तथा । संतिष्ठते महाभाग तत्पार्श्वे त्वमितो वज

Camatkārapura တွင် သင်၏ မိခင်ဘက်မှ ဦးလေးဖြစ်သူ Janaka နေထိုင်သည်။ အို ကံကောင်းသောသူ၊ ဤနေရာမှသွား၍ သူ၏ဘေးတွင် နေထိုင်ပါ။

Verse 56

सांप्रतं व्रतकालस्ते वर्षं चैवाष्टमं स्थितम् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य लज्जयाऽधोमुखः स्थितः

ယခု သင်၏ ဝရတ (vrata) ဆောင်ရွက်ရမည့် အချိန် ရောက်လာပြီ၊ သင်၏ အဋ္ဌမနှစ်လည်း ပြည့်စုံလာပြီ။ သူ၏ စကားကို ကြားသော် မျက်နှာချ၍ အရှက်ကြောင့် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေ၏။

Verse 57

ततश्चिरेण दीनं स वाक्यमेतदुवाच तम् । किं मया पापमाख्याहि पूर्वदेहांतरे कृतम्

ထို့နောက် အချိန်ကြာပြီးမှ သူသည် ဝမ်းနည်းစွာ ထိုသူအား ဤစကားကို ပြော၏— “အရင်ဘဝတစ်ဘဝတွင် ငါပြုခဲ့သော အပြစ်သည် မည်သည်နည်း၊ ပြောပြပါ။”

Verse 58

येनेदं गर्हितं जन्म वियोगो मातृसंभवः । परित्यक्ष्यामि जीवं स्वं दुःखेनानेन सन्मुने

“ဤအပြစ်တင်ခံရသော မွေးဖွားခြင်းသည် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်လာသနည်း—မိခင်နှင့် ခွဲခွာ၍သာ မွေးဖွားရခြင်းပင်။ အို သန့်ရှင်းသော မုနိရေ၊ ဤဒုက္ခကြောင့် ငါသည် ကိုယ့်အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 59

नारद उवाच । न त्वया दुष्कृतं किंचित्पूर्वदेहांतरे कृतम् । परं येन सुसंजातं तवेदं व्यसनं शृणु

နာရဒ မုနိက ဆို၏— “သင်သည် အရင်ဘဝတွင် မကောင်းမှုတစ်စုံတစ်ရာ မပြုခဲ့ပါ။ သို့သော် သင့်အပေါ် ဤကံဆိုးမှု ဖြစ်ပေါ်လာစေသော အကြောင်းရင်းအမှန်ကို နားထောင်ပါ။”

Verse 60

जन्मस्थेन भवाञ्जातः शनिना नाऽत्र संशयः । तेनावस्थामिमां प्राप्तो नान्यदस्ति हि कारणम्

“သင်မွေးဖွားချိန်၌ တည်နေသော သနိ (Śani—စနေဂြိုဟ်) ကြောင့်ပင် သင်သည် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။ ထိုအကြောင်းတစ်ခုတည်းကြောင့်ပင် ဤအနေအထားကို ရောက်လာပြီး အခြားအကြောင်းမရှိ” ဟု ဆို၏။

Verse 61

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य कोपसंरक्तलोचनः । ऊर्ध्वमालोकयामास समुद्दिश्य शनैश्चरम्

ထိုစကားကိုကြားသော် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလာ၍ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ကာ ရှနိုက်ရှ္ချရ (စနေဂြိုဟ်) ကို တည်ကြည့်လေ၏။

Verse 62

तस्य दृष्टिनिपातेन न्यपतत्स तु तत्क्षणात् । विमानात्स्वाद्रवेः पुत्रो ययातिरिव नाहुषः

သူ၏အကြည့်တစ်ချက်ကျသက်သက်ကြောင့်ပင် ရှနီသည် ထိုခဏချင်း ကောင်းကင်ယာဉ်မှ ကျသွားလေ၏—နာဟုရှ၏သား ယယာတိ ကျသကဲ့သို့။

Verse 63

अधोवक्त्रो द्विजश्रेष्ठाः पितुरादेशमाश्रितः । बालभावेऽपि तेनैव दग्धौ पादौ तदा रवेः

“အို ဒွိဇမြတ်တို့၊ သူသည် မျက်နှာကို အောက်သို့ချ၍ ဖခင်၏ အမိန့်ကို လိုက်နာနေသူဖြစ်၏။ သို့သော် ကလေးဘဝ၌ပင် ထိုအမှုကြောင့် ရဝိ (နေမင်း) ၏ ခြေထောက်တို့သည် ထိုအခါ လောင်ကျွမ်းခဲ့၏။”

Verse 64

अथ तं नारदः प्राह पतमानमधोमुखम् । बाल्यभावादनेन त्वं पातितोऽसि शनैश्चर

ထို့နောက် နာရဒသည် မျက်နှာအောက်ချ၍ ကျနေသူအား ပြောလေ၏—“အို ရှနိုက်ရှ္ချရ၊ ဤကလေးဆန်သော အမှုကြောင့် သင်သည် ပစ်ချခံရပြီ။”

Verse 65

तस्मान्मा वीक्षयस्वैनं भविष्यति प्रकोपभाक् । मा पतस्व तथा भूमौ बलान्मद्वाक्यसंभवात्

“ထို့ကြောင့် သူ့ကို မကြည့်ပါနှင့်; သူသည် ဒေါသတက်လာလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ငါ့စကားမှ ပေါ်လာသော အင်အားကြောင့် တားဆီးထားသဖြင့် မြေပြင်သို့ ထိုသို့ မကျပါနှင့်။”

Verse 66

स्तंभयित्वा तथाप्येवं गगनस्थं शनैश्चरम् । ततः प्रोवाच तं बालं पिप्पलादं मुनीश्वरः

ထိုသို့ပင် ကောင်းကင်၌ရှိနေသည့် ရှနိရှ္စရကို တားဆီးထားပြီးနောက် မဟာမုနိသည် ကလေး ပိပ္ပလာဒကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 67

मा कोपं कुरु बाल त्वमेष सूर्यसुतो ग्रहः । देवानामपि पीडां च कुरुतेऽष्टमराशिगः

«ကလေးရေ၊ ဒေါသမထွက်ပါနှင့်။ ဤသူသည် နေဘုရား၏ သားဖြစ်သော ဂြိုဟ်ဒေဝတား ဖြစ်သည်။ အဋ္ဌမရာသီ၌ ရောက်လျှင် နတ်တို့ကိုပင် ဒုက္ခပေးတတ်သည်»။

Verse 68

जन्मस्थस्तु विशेषेण द्वितीयस्तु तथापरः । यद्येष कुपितस्त्वां तु वीक्षयिष्यति कर्हिचित्

တစ်ပါးသည် မွေးရာနေရာ၌ အထူးတည်နေပြီး၊ အခြားတစ်ပါးသည် ထိုနည်းတူ အခြားနေရာ၌ တည်နေသည်။ ဤသူက ဒေါသထွက်၍ တစ်နေ့နေ့တွင် သင့်ကို ကြည့်မိလျှင်—

Verse 69

करिष्यति न संदेहो भस्मराशिं ममाग्रतः । अनेन वीक्षितौ पादौ जातमात्रेण सूर्यकौ

သံသယမရှိဘဲ သူသည် သင့်မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ကျွန်ုပ်ကို ပြာတောင်ပုံအဖြစ် ပြောင်းလဲစေလိမ့်မည်။ သူ၏အကြည့်ကြောင့် မွေးကာစပင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် နေကဲ့သို့ တောက်ပလာခဲ့သည်။

Verse 70

आयातस्य तु तुष्टस्य पुत्रदर्शनवाञ्छया । अन्तर्धानीकृते वस्त्रे ज्ञात्वा तं रौद्रचक्षुषम्

သူသည် သားကိုမြင်လိုသော ဆန္ဒကြောင့် ဝမ်းမြောက်လျက် ရောက်လာသောအခါ၊ အဝတ်ကို ဖျောက်ကွယ်ထားသည်ကို မြင်၍ ထိုသူကို ကြမ်းတမ်းသော မျက်လုံးရှိသူဟု သိမြင်하였다။

Verse 71

ततो दग्धावुभौ चापि तिष्ठतश्चर्म वेष्टितौ । दृश्येतेऽद्यापि मूर्त्तौ तौ घटितायां धरातले

ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မတ်တတ်ရပ်လျက် အရေခွံဖြင့် ရစ်ပတ်ထားစဉ် မီးလောင်ကျွမ်းခံခဲ့ရသည်။ ယနေ့တိုင် ထိုပုံသဏ္ဍာန်နှစ်ခုကို မြေပြင်ပေါ်တွင် စိုက်ထူထားသည်ကို တွေ့မြင်နေရဆဲဖြစ်သည်။

Verse 72

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य स बालकः । भयेन महता युक्तस्ततः पप्रच्छ तं मुनिम्

သုတက ဆိုသည် - နာရဒ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုလုလင်ငယ်သည် ကြီးစွာသော ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရပြီး ထိုရသေ့ကို မေးမြန်းလေသည်။

Verse 73

कथं यास्यति मे तुष्टिं वदैष मम सन्मुने । अज्ञानात्पातितो व्योम्नः शक्तिं चास्याविजानता

အို မြင့်မြတ်သော ရသေ့၊ သူသည် အကျွန်ုပ်အား မည်သို့ နှစ်သက်သဘောကျမည်နည်း ဟူသည်ကို ပြောပြပါလော့။ အကျွန်ုပ်သည် မသိနားမလည်မှုကြောင့် သူ၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို မသိဘဲ ကောင်းကင်မှ ပစ်ချခဲ့မိပါသည်။

Verse 74

नारद उवाच । ग्रहा गावो नरेंद्राश्च ब्राह्मणाश्च विशेषतः । पूजिताः प्रतिपूज्यंते निर्दहंत्यपमानिताः

နာရဒက ဆိုသည် - ဂြိုဟ်များ၊ နွားများ၊ ဘုရင်များနှင့် အထူးသဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် ရိုသေလေးစားခံရသောအခါ ဂုဏ်ပြုမှုကို ပြန်လည်ပေးအပ်ကြသော်လည်း စော်ကားခံရသောအခါ (ပြစ်မှားသူကို) လောင်ကျွမ်းစေတတ်ကြသည်။

Verse 75

तस्मात्कुरु स्तुतिं चास्य स्वशक्त्या भास्करेः प्रभो । प्रसादं गच्छते येन कोपं त्यजति पातजम्

ထို့ကြောင့် အို အရှင်၊ သင်တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန်ဖြင့် ဘာသကရ (နေနတ်မင်း) အား ချီးမွမ်းထောပနာပြုပါလော့။ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် သူသည် ကျေးဇူးပြုလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်ကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသော အမျက်ဒေါသကို စွန့်လွှတ်ပါလိမ့်မည်။

Verse 76

ततः कृतांजलिर्भूत्वा स्तुतिं चक्रे स बालकः । भयेन महता युक्तस्ततः संपृच्छ्य तं मुनिम्

ထို့နောက် ကလေးသည် လက်အုပ်ချီ၍ ချီးမွမ်းသီချင်းကို ရွတ်ဆို하였다။ ကြောက်ရွံ့မှုကြီးစွာဖြင့် ထိုမုနိကို ထပ်မံမေးမြန်း하였다။

Verse 77

पिप्पलादो द्विजश्रेष्ठाः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । नमस्ते क्रोधसंस्थाय पिंगलाय नमोऽस्तु ते

ပိပ္ပလာဒက “ဒွိဇအမြတ်ဆုံးတို့” ဟု မကြာခဏ ဦးချ၍— “အမျက်၌ တည်သောအရှင်အား နမස්ကာရပါ၏။ အဝါညိုရောင်ရှိသောအရှင်အားလည်း နမස්ကာရပါ၏” ဟု ဆို하였다။

Verse 78

नमस्ते वसुरूपाय कृष्णाय च नमोऽस्तु ते । नमस्ते रौद्रदेहाय नमस्ते चांतकाय च

ဝစုတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သောအရှင်အား နမස්ကာရပါ၏။ အမှောင်ရောင် ကృష్ణအရှင်အားလည်း နမස්ကာရပါ၏။ ရုဒြသဘောပြင်းထန်သော ကိုယ်တော်ရှိသည့်အရှင်အား နမස්ကာရပါ၏။ အဆုံးသတ်သူ အန္တက (မရဏ) အရှင်အားလည်း နမස්ကာရပါ၏။

Verse 79

नमस्ते यमसंज्ञाय नमस्ते सौरये विभो । नमस्ते मन्दसंज्ञाय शनैश्चर नमोऽस्तु ते

ယမဟု အမည်ခံသောအရှင်အား နမස්ကာရပါ၏။ အို အင်အားကြီးသော သုရျ၏သားတော်အား နမස්ကာရပါ၏။ မန္ဒဟု ခေါ်သောအရှင်အား နမස්ကာရပါ၏။ အို ရှနೈශ්ချရ၊ နမස්ကာရပါ၏။

Verse 81

शनैश्चर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स स्तोत्रेणानेन सांप्रतम् । वरं वरय भद्रं ते येन यच्छामि सांप्रतम्

ရှနൈශ්ချရက ပြောသည်— “ချစ်သောကလေးရေ၊ ယခု ဤစတုတ္ထရောင့် စတိုးတရဖြင့် ငါသည် သင်အား ကျေနပ်ပြီ။ မင်္ဂလာရှိပါစေ—ဆုတောင်းရာ အကျိုးတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့၊ ငါသည် ချက်ချင်း ပေးအံ့” ဟု။

Verse 82

पिप्पलाद उवाच । अद्यप्रभृति नो पीडा बालानां सूर्यनन्दन । त्वया कार्या महाभाग स्वकीया च कथंचन

ပိပ္ပလာဒက ပြောသည်။ “ယနေ့မှစ၍ နေမင်း၏သားရေ၊ ကလေးသူငယ်တို့ကို မည်သို့မျှ ဒုက္ခမပေးရ။ ငါ့၏ကလေးများသာမက အခြားသူတို့၏ကလေးများကိုပါ မဟာကံကောင်းသူရေ၊ မည်သို့မျှ မနှိပ်စက်ရ။”

Verse 83

यावद्वर्षाष्टमं जातं मम वाक्येन सूर्यज । स्तोत्रेणानेन योऽत्र त्वां स्तूयात्प्रातः समुत्थितः

နေမင်း၏သားရေ၊ ငါ့စကားအမိန့်အရ—အသက်ရှစ်နှစ် ပြည့်မြောက်သည့်အထိ၊ ဤနေရာ၌ မနက်အိပ်ရာထပြီး ဤစတုတ္တရားဖြင့် သင့်ကို ချီးမွမ်းသူမည်သူမဆို—

Verse 84

तस्य पीडा न कर्तव्या त्वया भास्करनन्दन । तव वारे च संजाते तैलाभ्यंगं करोति यः

—ဘ္ဟာစ్కရ၏သားရေ၊ ထိုသူကို သင် မနှိပ်စက်ရ။ ထို့ပြင် သင့်နေ့ (စနေနေ့) ရောက်လာသောအခါ ဆီလိမ်းအနံ့အသာ ပြုလုပ်သူမည်သူမဆို—

Verse 85

दिनाष्टकं न कर्तव्या तस्य पीडा कथंचन । यस्त्वां लोहमयं कृत्वा तैलमध्ये ह्यधोमुखम्

ထိုသူအတွက် ရက်ရှစ်ရက်တိုင် မည်သို့မျှ ဒုက္ခမပေးရ။ ထို့ပြင် သင့်ကို သံဖြင့် ရုပ်တုလုပ်ကာ ဆီအလယ်၌ မျက်နှာအောက်ချ၍ ထားသူမည်သူမဆို—

Verse 88

स्वशक्त्या राति नो तस्य पीडा कार्या त्वया विभो । कृष्णां गां यस्तु विप्राय तवोद्देशेन यच्छति

အရှင်ဗိဘိုရေ၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း လှူဒါန်းသူကို သင် ဒုက္ခမပေးရ။ ထို့ပြင် သင့်အတွက် အနက်ရောင်နွားတစ်ကောင်ကို ဗြာဟ္မဏာထံ သဒ္ဓါဖြင့် လှူဒါန်းသူမည်သူမဆို—

Verse 90

तथा कृष्णतिलैश्चैव कृष्णपुष्पानुलेपनैः । पूजां करोति यस्तुभ्यं धूपं वै गुग्गुलं दहेत् । कृष्णवस्त्रेण संवेष्ट्य त्याज्या तस्य व्यथा त्वया

ထို့အတူ အနက်ရောင် နှမ်းစေ့များနှင့် အနက်ရောင် ပန်းတို့၏ လိမ်းဆေးဖြင့် သင့်အား ပူဇော်ကာ၊ ဂုဂ္ဂုလုကို မီးရှို့၍ အမွှေးတိုင်အဖြစ် ထွန်းလင်းသူ၊ အနက်ရောင် အဝတ်ဖြင့် ကိုယ်ကို ပတ်လည်ထားလျှင်—သူ၏ နာကျင်မှုကို သင်က လွှတ်ပေးရမည်။

Verse 91

सूत उवाच । एवमुक्तः शनिस्तेन बाढमित्येव जल्प्य च । नारदं समनुज्ञाप्य जगाम निजसं श्रयम्

စူတက ပြောသည်—ထိုသို့ သူက ပြောဆိုသော်၊ ရှနီသည် “အဲဒီလိုပဲ” ဟု ပြန်ဆိုကာ၊ နာရဒကို ခွင့်တောင်း၍ မိမိ၏ နေရာအိမ်တော်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 92

नारदोऽपि तमादाय वालकं कृपयान्वितः । चमत्कारपुरं गत्वा याज्ञवल्क्याय चार्पयत्

ကရုဏာစိတ်ဖြင့် နာရဒသည် ထိုကလေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ၊ စမတ်ကာရပုရသို့ သွားပြီး ယာဇ္ဉဝလ္က്യထံ အပ်နှံပေး하였다။

Verse 93

कथयामास वृत्तांतं तस्य संभूति संभवम् । यद्दृष्टं ज्ञानदीपेन तस्मै सर्वं न्यवेदयत्

ထို့နောက် ထိုကလေး၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် အခြေအနေ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောပြလေ၏။ ဝိညာဉ်ရေး ဉာဏ်မီးတိုင်ဖြင့် မိမိမြင်သိခဲ့သမျှကိုလည်း သူ့အား အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်တင်ပြ하였다။

Verse 94

एष ते वीर्यसंभूतो बालको भगिनीसुतः । मयाऽश्वत्थतले लब्धः काननेऽश्वत्थसंनिधौ

“ဤကလေးသည် သင်၏ ကိုယ်ပိုင် အာနုဘော်မှ မွေးဖွားလာသူ၊ သင်၏ အစ်မ/နှမ၏ သားဖြစ်သည်။ ငါသည် တောအတွင်း အရှဝတ္ထပင်အောက်၊ ထိုအရှဝတ္ထပင်အနီး၌ သူ့ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်” ဟု ဆို၏။

Verse 95

व्रतबंध कुरुष्वास्य सांप्रतं चाष्टवार्षिकः । नात्र दोषोस्ति विप्रेंद्र न भगिन्यास्तथा तव । तस्माद्गृहाण पुत्रं स्वं भागिनेयं विशेषतः

«ယခု သူသည် အသက်ရှစ်နှစ်ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဝရတ-ဗန္ဓ (vrata-bandha) အစပြုမင်္ဂလာကို ပြုလုပ်လော့။ အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်၊ ဤနေရာ၌ အပြစ်မရှိ—သင်ဘက်မှလည်း မဟုတ်၊ သင်၏ အစ်မ/နှမဘက်မှလည်း မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် သူကို သင်၏ ကိုယ်ပိုင်သားအဖြစ်၊ အထူးသဖြင့် သင်၏ တူအဖြစ် လက်ခံလော့»။

Verse 96

धारयेत्तेन तैलेन ततः स्नानं समाचरेत् । तस्य पीडा न कर्तव्या देयो लाभो महीभुजः

«ထိုဆီဖြင့် ကိုယ်ကို လိမ်းကာ ထို့နောက် သင့်တော်စွာ ရေချိုးမင်္ဂလာကို ဆောင်ရွက်စေ။ သူကို နာကျင်စေခြင်း မပြုရ; အို မင်းကြီး၊ ထိုသူအတွက် ထိုက်တန်သော အကျိုး/ထောက်ပံ့မှုကို ပေးအပ်ရမည်»။

Verse 97

अध्यर्द्धाष्टमिकायोगे तावके संस्थिते नरः । तववारे तु संप्राप्ते यस्तिलांल्लोहसंयुतान्

«သင်၏ အခါကာလ/အနုဓမ္မအတွင်း အဓျာရ္ဓာဋ္ဌမိကာ (Adhyarddhāṣṭamikā) ဟူသော သန့်ရှင်းသော ယောဂ ဖြစ်ပေါ်နေစဉ်၊ ထို့ပြင် သင်၏ ကိုယ်ပိုင် အပတ်နေ့ ရောက်လာသောအခါ၊ သံနှင့်ရောစပ်ထားသော နှမ်းကို ပူဇော်သူသည်…»။

Verse 99

अध्यर्द्धाष्टमजा पीडा नाऽस्य कार्या त्वया विभो । शमी समिद्भिर्यो होमं तवोद्देशेन यच्छति

«အို အရှင်ကြီး၊ အဓျာရ္ဓာဋ္ဌမီ (Adhyarddhāṣṭamī) မှ ဖြစ်ပေါ်သော ဒုက္ခကို သူ့အပေါ် မချမှတ်ပါနှင့်။ သမီ (śamī) သစ်တံများဖြင့် ဟောမ (မီးပူဇော်) ကို ပြုလုပ်ကာ သင်၏ နာမတော်ဖြင့် အပ်နှံသူသည်…»။

Verse 174

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्या संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पिप्पलादोत्पत्तिव र्णनंनाम चतुःसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

«ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ပါဒ/ရှ్లోက ပါဝင်သော သံဟိတ၌၊ ခွဲခြားချက် ဆဋ္ဌမဖြစ်သော နာဂရခဏ္ဍ၌—ဟာဋကေရှ္ဝရ သန့်ရှင်းဒေသ၏ မာဟာတ္မယအတွင်း—“ပိပ္ပလာဒ၏ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ အခန်း၊ အခန်းနံပါတ် ၁၇၄ သည် ပြီးဆုံး၏»။