Adhyaya 172

Verse 1

। सूत उवाच । ततःप्रभृति च्छिद्राणि विश्वामित्रो निरीक्षयन् । वसिष्ठस्य वधार्थाय संस्थितो द्विजसत्तमाः

စူတ မိန့်တော်မူသည်— «ထိုအချိန်မှစ၍ နှစ်ကြိမ်မွေးမြောက်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဝိශ්ဝာမိတ္တရ သည် ဝသိဋ္ဌ ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ အားနည်းချက်များကို အစဉ်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေ၏»။

Verse 2

आत्मशक्तिप्रभावेन मशकस्य यथा गजः । अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते विश्वामित्रेण सा नदी

«မိမိ၏ သတ္တိအာနုဘော်ကြောင့် မရှက (ခြင်) သည် ဆင်ကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်လာသကဲ့သို့၊ အခြားတစ်နေ့ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ ရောက်လာသောအခါ ထိုမြစ်သည်…»

Verse 3

समाहूता समायाता द्रुतं सा स्त्रीस्वरूपिणी । अब्रवीत्प्रांजलिर्भूत्वा आदेशो दीयतां मम । ब्रह्मर्षे येन कार्येण समाहूतास्मि सांप्रतम्

ဆင့်ခေါ်ခံရသောအခါ သူမသည် အမျိုးသမီးအသွင်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာ၏။ လက်အုပ်ချီလျက် သူမက "အို ဗြဟ္မာရွေ့၊ အမိန့်ပေးတော်မူပါ၊ ဤအချိန်၌ အဘယ်ကိစ္စဖြင့် အကျွန်ုပ်ကို ခေါ်တော်မူပါသနည်း" ဟု လျှောက်ထားလေ၏။

Verse 4

विश्वामित्र उवाच । यदा निमज्जनं कुर्यात्तव तोये महानदि । परमं वेगमास्थाय तदाऽनय ममांतिकम्

ဝိသွာမိတြက "အို မြစ်ကြီး၊ ဝသိဋ္ဌသည် သင်၏ရေ၌ စိမ်ချိုးသောအခါ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် သူ့ကို ငါ့ထံသို့ ဆောင်ယူခဲ့လော့" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 5

पूर्णश्रोत्रं जले नैव व्याकुलांगं व्यवस्थितम् । निहन्मि येन शीघ्रं च नान्यच्छिद्रं प्रलक्षये

"သူသည် ရေထဲတွင် နားများ ရေဝင်လျက်၊ ခြေလက်များ မခိုင်မမြဲ တုန်လှုပ်လျက် ရှိနေ၏။ 'ငါသည် မည်သည့်နည်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်မည်နည်း။ အခြားသော အားနည်းချက်ကို ငါမမြင်ပါတကား'။"

Verse 6

एवमुक्ता तदा तेन विश्वामित्रेण सा नदी । वित्रस्ता भयसंयुक्ता शापाद्वाक्यमुवाच सा

ဝိသွာမိတြက ဤသို့ မိန့်တော်မူသောအခါ ထိုမြစ်သည် ကျိန်စာ၏ တန်ခိုးကို သတိရလျက် တုန်လှုပ်ချောက်ချားကာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ပြန်လည်လျှောက်ထားလေ၏။

Verse 7

नाहं द्रोहं करिष्यामि वसिष्ठस्य महात्मनः । ब्रह्मर्षे न च ते युक्तं कर्तुं वै ब्रह्मणो वधम्

"အကျွန်ုပ်သည် မြင့်မြတ်သော စိတ်ထားရှိသည့် ဝသိဋ္ဌအပေါ် သစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်ပါ။ အို ဗြဟ္မာရွေ့၊ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ခြင်းသည် အသင်နှင့် မလျော်ကန်ပါ။"

Verse 8

यदि त्वं ब्रह्मणा प्रोक्तो ब्रह्मर्षिः स्वयमेव तु । कामान्नायं वसिष्ठस्तु तस्मात्कोपं परित्यज

«သင်သည် ဘြဟ္မာတော်က ကိုယ်တိုင် “ဗြဟ္မရိရှီ” ဟု ကြေညာထားသူ ဖြစ်လျှင်၊ ဆန္ဒတဏှာကြောင့် မလှုပ်ရှားစေပါနှင့်။ ဗသိဋ္ဌ မုနိကို ဤသို့ မဆန့်ကျင်သင့်သဖြင့်၊ ဒေါသကို စွန့်လွှတ်ပါ»။

Verse 9

मनसापि वधं यस्तु ब्राह्मणस्य विचिंतयेत् । तप्तकृच्छ्रेण मुच्येत मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत्

«ဘရာဟ္မဏကို သတ်မည်ဟု စိတ်ထဲတွင်ပင် စဉ်းစားသူကို—မနု စွဝါယမ္ဘုဝက ကြေညာသကဲ့သို့—“တပ္တကೃच्छရ” ဟုခေါ်သော ပြင်းထန်သည့် တပဿာဖြင့်သာ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်»။

Verse 10

वाचया प्रवदेद्यस्तु ब्राह्मणस्य वधं नरः । चांद्रायणेन शुद्धिः स्यात्तस्य देवोऽब्रवीदिदम्

«သို့ရာတွင် လူတစ်ဦးက စကားဖြင့် ဘရာဟ္မဏသတ်ခြင်းကို ပြောဆိုလျှင်၊ သူ၏ သန့်စင်ခြင်းသည် “ချန္ဒြာယဏ” (Cāndrāyaṇa) ဝတ်ဖြင့် ဖြစ်ရမည်ဟု တရားတော်အာဏာက ကြေညာထားသည်»။

Verse 11

तस्मान्नाहं करिष्यामि तव वाक्यं कथंचन । वसिष्ठार्थं तु यत्प्रोक्तं कुरु यत्तव रोचते

«ထို့ကြောင့် သင်၏စကားကို မည်သို့မျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ပါ။ ဗသိဋ္ဌနှင့် ပတ်သက်၍ လုပ်စရာရှိလျှင် သင်နှစ်သက်သလို ကိုယ်တိုင်လုပ်ပါ»။

Verse 12

तच्छ्रुत्वा कुपितस्तस्या विश्वामित्रो द्विजोत्तमाः । शशाप तां नदीं श्रेष्ठां यत्तद्वक्ष्यामि श्रूयताम्

ထိုစကားကို ကြားသော် ဗိශ්ဝာမိတ္တရ်—ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—ဒေါသထွက်ကာ ထိုမြစ်မြတ်ကို ကျိန်စာတင်၏။ «ယခု ငါပြောမည့်အရာကို နားထောင်ကြလော့»။

Verse 13

यस्मात्पापे वचो मह्यं न कृतं कुनदि त्वया । तस्माद्रक्तप्रवाहस्ते जलजोऽयं भविष्यति

«အပြစ်ရှိသော မြစ်ရေယာ၊ ငါ့အမိန့်ကို မလိုက်နာခဲ့သဖြင့်၊ သင်၏ ရေမှပေါက်ဖွားသော စီးကြောင်းသည် ယခုမှစ၍ သွေးစီးကြောင်း ဖြစ်လိမ့်မည်»။

Verse 14

एवमुक्त्वा करात्तोयं सप्तवाराभिमंत्रितम् । चिक्षेपाथ जले तस्याः क्रोधसंरक्तलोचनः

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလျက်၊ လက်ထဲတွင် ရေယူကာ မန္တရဖြင့် ခုနစ်ကြိမ် သန့်စင်ကောင်းချီးပေးပြီး၊ ထိုမိန်းမမြစ်၏ ရေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

Verse 15

ततश्च तत्क्षणाज्जातं तत्तोयं रुधिरं द्विजाः । सारस्वतं सुपुण्यं च यदासीच्छंखसंनिभम्

ထို့နောက် ခဏချင်းတည်းမှာပင်၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထိုရေသည် သွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ထိုရေမှာ သံခွံကဲ့သို့ ဖြူဝင်းတောက်ပခဲ့သော အလွန်ပုဏ္ဏားမြတ်သည့် စာရස්ဝတ ရေဖြစ်သော်လည်း။

Verse 16

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता भूतप्रेतनिशाचराः । पीत्वापीत्वा प्रनृत्यंति गायंति च हसंति च

ထိုအချိန်အတွင်း ဘူတ၊ ပရေတာ နှင့် ညအတွင်းလှည့်လည်သော နိသာချရတို့ ရောက်လာကြ၏။ ထပ်ခါထပ်ခါ သောက်ပြီးနောက် ကခုန်ကြ၊ သီချင်းဆိုကြ၊ ရယ်မောကြ၏။

Verse 17

ये तत्र तापसाः केचित्तटे तस्या व्यवस्थिताः । ते सर्वेऽपि च तां त्यक्ता दूरदेशं समाश्रिताः

ထိုမြစ်ကမ်းပေါ်တွင် နေထိုင်နေသော တာပသတို့အချို့ရှိ၏။ ထိုသူတို့အားလုံးသည် ထိုနေရာကို စွန့်ခွာကာ အဝေးဒေသတစ်ခုသို့ သွားရောက် ခိုလှုံကြ၏။

Verse 18

बहिर्वासाश्च ये तत्र नागराः समवस्थिताः । चण्डशर्म प्रभृतयस्तेऽपि याताः सुदूरतः

ထို့နောက် မြို့နာဂရ၏ အပြင်ဘက်တွင် နေထိုင်တည်ရှိကြသော နာဂရလူများ—ချဏ္ဍရှർമန် အစရှိသူတို့ပါ—အလွန်ဝေးလံသော နေရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 19

वसिष्ठोऽपि मुनिश्रेष्ठो जगामार्बुदपर्वतम् । विश्वामित्रस्तु विप्रर्षिश्चमत्कारपुरं गतः

မုနိအထွဋ်အမြတ် ဝသိဋ္ဌလည်း အာရ္ဗုဒတောင်သို့ သွား၏။ ဗြဟ္မရ္ဋိဖြစ်သော ဝိශ්ဝာမိတ္တရသည် ချမတ်ကာရပုရမြို့သို့ သွားရောက်၏။

Verse 20

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यत्स्थितं विप्रसंकुलम् । तत्राश्रमपदं कृत्वा तपस्तेपे सुदारुणम्

ဟာဋကေရှွရ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ဗြာဟ္မဏများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ထိုနေရာတွင် အာရှရမ်တည်ကာ အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာကို ကျင့်၏။

Verse 21

येन सृष्टिक्षमो जातः स्पर्धते ब्रह्मणा सह । एतद्वः सर्वमाख्यातं यथा सारस्वतं जलम्

ထိုတပဿာကြောင့် သူသည် ဖန်ဆင်းနိုင်စွမ်း ရရှိလာကာ ဘြဟ္မာနှင့်တောင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် စာရස්ဝတရေသည် မည်သို့ဖြစ်လာသည်ကို သင်တို့အား အားလုံး ပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 22

रुधिरत्वमनुप्राप्तं विश्वामित्रस्य शापतः । चंडशर्मादयो विप्रा यथा देशांतरं गताः

ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၏ ကျိန်စာကြောင့် ထိုရေသည် သွေးဖြစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ ချဏ္ဍရှർമန် အစရှိသော ဗြာဟ္မဏတို့သည် အခြားဒေသသို့ သွားကြသကဲ့သို့—ဤအရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းဖော်ပြပြီးပြီ။