Adhyaya 168

Verse 1

सूत उवाच । एवं राज्यं परित्यज्य विश्वामित्रो द्विजोत्तमाः । हिमवन्तं नगं प्राप्य तपश्चक्रे सुदारुणम्

စူတက ပြော၏—ဤသို့ နန်းတော်ကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက်၊ နှစ်ကြိမ်မွေးတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဝိશ્વာမိတ္တရသည် ဟိမဝန္တ တောင်သို့ ရောက်ကာ အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာကို ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 2

वर्षास्वाकाशशायी च हेमंते सलिलाशयः । पञ्चाग्निसाधको ग्रीष्मे स्थितो वर्षशतत्रयम्

မိုးရာသီ၌ ကောင်းကင်အောက်တွင် အိပ်လေ၏; ဆောင်းရာသီ၌ ရေထဲ၌ နေထိုင်လေ၏; နွေရာသီ၌ ပဉ္စာဂ္နိ (မီးငါးပွား) သာဓကကို ကျင့်လေ၏—ဤသို့ သုံးရာနှစ်တိုင်တိုင် တည်ကြည်စွာ နေလေ၏။

Verse 3

फलमूलकृताहारस्ततो वर्षशतत्रयम् । ध्यायमानः परं ब्रह्म स्थितो ब्राह्मणसत्तमाः । शीर्णपर्णाशनः पश्चात्तावत्कालं व्यवस्थितः

ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်သည် သစ်သီးနှင့် အမြစ်တို့ကိုသာ အာဟာရပြု၍ နှစ်သုံးရာတိုင်တိုင် နိဗ္ဗာန်မြတ်သော ပရမဗြဟ္မကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သာမဏာတရားဖြင့် ဓ്യာနပြုနေ၏။ ထို့နောက် သစ်ရွက်ကျ၍ ခြောက်သွေ့သည့် အရွက်များကိုသာ စားသုံးကာ ထိုကာလတူညီသမျှ ဆက်လက်တည်နေ၏။

Verse 5

ततश्चैव जलाहारस्तावन्मात्रं व्यवस्थितः । कालं स वायुभक्षश्च ततश्चैवायुतं समाः सूत उवाच । अथ दृष्ट्वा तपःशक्तिं तस्य तां त्रिदशाधिपः । पातायष्यति मां नूनमेष स्थानान्नृपोत्तमः

ထို့နောက် ထိုကာလတူညီသမျှ ရေကိုသာ အာဟာရပြု၍ နေထိုင်၏။ ထို့နောက် လေကိုသာ အစာအဖြစ် မှီခိုကာ နှစ်တစ်သောင်းတိုင်တိုင် ဆက်လက်တည်၏။ စူတာက ပြောသည်– သူ၏ တပဿာအင်အားကြီးမားမှုကို မြင်သော နတ်တို့၏အရှင်သည် «ဤအထက်မြတ်သော မင်းသည် ငါ့အရာထူးမှ ငါကို ကျစေမည် မလွဲ» ဟု တွေး၏။

Verse 6

ततः प्रोवाच संगत्य साम्ना परमवल्गुना । विश्वामित्रं नृपश्रेष्ठं भयेन महताऽन्वितः

ထို့နောက် နတ်တို့၏အရှင်သည် သွားရောက်တွေ့ဆုံကာ မင်းအထူးမြတ် ဗိශ්ဝာမိတ္တရကို ကြောက်ရွံ့မှုကြီးစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ သဘောတူညီစေသော စာမန်သံဖြင့် ပြောဆို၏။

Verse 7

इंद्र उवाच । विश्वामित्र प्रतुष्टोऽस्मि तपसानेन पार्थिव । वरं वरय भद्रं ते यदभीष्टं हृदिस्थितम्

အိန္ဒြက ပြောသည်– «ဗိශ්ဝာမိတ္တရ မင်းကြီး၊ သင်၏ တပဿာကြောင့် ငါ အလွန်နှစ်သက်၏။ ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိပါစေ၊ သင်၏ နှလုံးအတွင်းရှိ အလိုဆန္ဒအတိုင်း ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့»။

Verse 9

विश्वामित्र उवाच । ब्राह्मण्यं देहि मे शक्र यदि तुष्टोऽसि सांप्रतम् । तदर्थं तपसश्चर्यां जानीहि त्वं पुरंदर

ဗိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်– «ရှကရ အိန္ဒြ၊ ယခုအခါ သင်နှစ်သက်ပါက ငါ့အား ဗြာဟ္မဏဖြစ်ခွင့်ကို ပေးပါ။ ပုရန္ဒရ၊ ဤအကြောင်းအရာအတွက်ပင် ငါ တပဿာကို ကျင့်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု သိလော့»။

Verse 10

विश्वामित्र उवाच । न ब्राह्मण्यात्परं किंचित्प्रार्थयामि सुरेश्वर

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်– «အို နတ်တို့၏အရှင်၊ ငါသည် ဗြာဟ္မဏဖြစ်ခြင်းထက် မပိုသောအရာကို မတောင်းဆိုပါ»။

Verse 11

अपि त्रैलोक्यराज्यं ते वस्तुष्वन्येषु का कथा । तस्माद्गच्छ सुरश्रेष्ठ स्वराज्यं परिपालय

သုံးလောကအပေါ် အာဏာပိုင်မှုတောင် ငါ့အတွက် မဆွဲဆောင်နိုင်—အခြားအရာများကိုတော့ ဘာပြောစရာရှိမလဲ။ ထို့ကြောင့် အို နတ်တို့အထဲက အမြတ်ဆုံး၊ သင်၏ကိုယ်ပိုင်နိုင်ငံကို သွား၍ စောင့်ရှောက်အုပ်ချုပ်လော့။

Verse 12

परित्यक्ष्याम्यहं देहं यास्ये वाऽहं द्विजन्मताम् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य देवराजो दिवं गतः

«ငါသည် ဤကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပစ်မည်၊ သို့မဟုတ် ငါသည် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) အဖြစ်သို့ ရောက်မည်» ဟုဆို၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် နတ်ဘုရင်သည် ကောင်းကင်သို့ ပြန်သွားလေ၏။

Verse 13

तस्य तं निश्चयं ज्ञात्वा सर्वदेवसमावृतः । विश्वामित्रोऽपि तद्रूपं चकार दुश्चरं तपः

ထိုအခိုင်အမာဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိမြင်ပြီး နတ်အားလုံး ဝန်းရံနေစဉ်တွင် ဝိශ්ဝာမိတ္တရလည်း ထိုကတိနှင့်ကိုက်ညီသကဲ့သို့ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 14

अथ वर्षसहस्रे तु व्यतिक्रान्ते द्विजोत्तमाः । अन्यस्मिन्वायुभक्षस्य विश्वामित्रस्य भूपतेः

ထို့နောက် အို ဒွိဇတို့အထဲက အမြတ်ဆုံး၊ နှစ်တစ်ထောင် ကုန်လွန်သွားသောအခါ—အခြားကာလတစ်ခုတွင်—လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ် ယူသော ဘုရင် ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၏…

Verse 15

आजगाम स्वयं ब्रह्मा पुण्यैर्देवर्षिभिः सह । अब्रवीत्तं महीपालं तपसा दग्धकिल्बिषम्

ဗြဟ္မာဘုရားသည် ကိုယ်တိုင် ကြွလာ၍ သန့်ရှင်းသော ဒေဝရ္ဍိများနှင့်အတူ လာရောက်ကာ တပဿာကြောင့် အပြစ်ကင်းစင်သွားသော မဟီပာလ မင်းကြီးအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 16

श्रीब्रह्मोवाच । विश्वामित्र प्रतुष्टोऽस्मि तपसानेन सत्तम । वरं वरय भद्रं ते प्रदास्याम्यपि दुर्लभम्

သီရိဗြဟ္မာ မိန့်တော်မူသည်— “ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၊ သီလသတ္တမ၊ သင်၏ဤတပဿာကြောင့် ငါအလွန်နှစ်သက်ပြီ။ ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိပါစေ—အလိုရှိသော ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်လော့; ရခက်ခဲလှသည့်အရာတောင် ငါပေးမည်။”

Verse 17

विश्वामित्र उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । ब्राह्मण्यं देहि मे देव नान्यदिष्टतमं महत्

ဝိශ්ဝာမိတ္တရ မိန့်သည်— “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် စိတ်တော်ကျေနပ်ပါက၊ ကျွန်ုပ်အား ဆုတောင်းပေးမည်ဆိုပါက—အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အား ဗြာဟ္မဏ္ယ (ဗြာဟ္မဏဖြစ်ခြင်း) ကိုပေးတော်မူပါ။ အခြားအရာ မည်သည့်အရာမျှ ဤထက် ပိုချစ်စရာ၊ ပိုမြတ်စရာ မရှိပါ။”

Verse 19

यन्न जातं धरापृष्ठे न भविष्यति कर्हिचित्

“မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မမွေးဖွားခဲ့သေးသည့်အရာ၊ နောင်အခါ မည်သည့်အချိန်တွင်မျှ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်သောအရာ…”

Verse 20

विश्वामित्र उवाच । गच्छ त्वं देवदेवेश ब्रह्मलोकमनुत्तमम् । अहं त्यक्ष्यामि वा प्राणान्संप्राप्स्ये वा द्विजन्मताम्

ဝိශ්ဝာမိတ္တရ မိန့်သည်— “ဒေဝဒေဝေရှင်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဗြဟ္မလောကသို့ သွားတော်မူပါ။ ကျွန်ုပ်ကတော့—အသက်ရှူသက်ကို စွန့်လွှတ်မည် သို့မဟုတ် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ) အဖြစ်ကို ရရှိမည်။”

Verse 21

अथ देवर्षिमध्यस्थ ऋचीको वाक्यमब्रवीत् । अस्य जन्मकृते देव ब्राह्म्यैर्मंत्रैर्मया चरुः

ထို့နောက် ဒေဝဣသီတို့အလယ်၌ ရှိနေသော ရ္စီက သည် ဤသို့ မိန့်ကြား၏။ «အို သခင်၊ သူ၏ မွေးဖွားခြင်းအတွက် ငါသည် ဗြာဟ္မဏ မန္တရများဖြင့် စာရု (ပူဇော်အဟာရ) ကို ပြင်ဆင်ခဲ့၏»။

Verse 22

अभितो ब्रह्मसर्वस्वं तत्र सयोजितं मया । तेनैव क्षत्रजन्माऽयं ब्राह्मणश्चतुरानन

«အဲဒီနေရာ၌ ငါသည် အရပ်ရပ်မှ ဗြဟ္မန်၏ အနှစ်သာရ အပြည့်အစုံကို ထည့်သွင်းစီမံခဲ့၏။ ထိုအကျိုးကြောင့်ပင် က္ရှတ္တရိယအဖြစ် မွေးဖွားသော်လည်း သူသည် ဗြာဟ္မဏအဖြစ် သင့်တော်၏—အို မျက်နှာလေးပါးရှင် (ဗြဟ္မာ)»။

Verse 23

ब्रह्मर्षिकीर्तयस्वैनं तस्मात्त्वं प्रपितामह । राज्यस्थोऽपि द्विजार्हाणि सत्कृत्यान्य करोदसौ

«ထို့ကြောင့် အို ပရပိတာမဟ (အဘိုးကြီး ဗြဟ္မာ)၊ သူကို ဗြဟ္မရ္ရှိ ဟု ကြေညာပါ။ မင်းအာဏာ၌ တည်နေသော်လည်း သူသည် နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူတို့ (ဒွိဇ) အတွက် သင့်တော်သော ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် ရိုသေမှုများကို အမှန်တကယ် ပြုလုပ်ခဲ့၏»။

Verse 24

ब्राह्ममन्त्रप्रभावेन तस्माद्ब्रह्मर्षिमाह्वय । येन कीर्तामहे सर्वे विश्वामित्रं द्विजोत्तमम्

«ဗြဟ္မာ မန္တရတို့၏ အာနုဘော်ကြောင့် ထို့ကြောင့် သူကို ဗြဟ္မရ္ရှိ ဟု ခေါ်ပါ။ သူကြောင့်ပင် ငါတို့အားလုံးက ဒွိဇတို့အထက်မြတ်သော ဝိශ්ဝာမိတ္တရ ကို ချီးမွမ်းကြ၏»။

Verse 25

अथ ब्रह्मा चिरं ध्यात्वा ब्राह्म्यै र्मंत्रैश्च तेजसा । समुत्पन्नं ततः प्राह ब्राह्मणस्त्वं मया कृतः

ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် ကြာရှည်စွာ သမาธိပြု၍ ဗြဟ္မာ မန္တရတို့၏ တေဇောဖြင့် ထိုအရာကို ပေါ်ထွန်းစေပြီးနောက် «သင်ကို ငါက ဗြာဟ္မဏအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 26

त्यजेदं दुष्करं घोरं तपो मद्वचनाद्द्रुतम् । स यदा ब्रह्मणा प्रोक्तो ब्रह्मर्षि स्त्वमसंशयम्

“ငါ့စကားအတိုင်း ဤခက်ခဲ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် တပသ (austerity) ကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ ဘြဟ္မာ (Brahmā) က “သင်သည် သံသယမရှိ ဘြဟ္မရ္ရှိ (Brahmarṣi) ဖြစ်၏” ဟု ပြောကြားသဖြင့် သူ၏အဆင့်အတန်းကို အတည်ပြုခဲ့သည်။

Verse 27

ऋचीकाद्यैस्ततः सर्वैः प्रोक्तो देवर्षिभिस्तथा

ထို့နောက် Ṛcīka မှ စ၍ အားလုံးကလည်းကောင်း၊ ဒေဝရ္ရှိ (devarṣi) များကလည်းကောင်း သူ့ကို ထပ်မံ ခေါ်ဆို၍ အတည်ပြုကြ၏။

Verse 28

अथ तेषां मध्यगतो वसिष्ठो मुनिसत्तमः । सोऽब्रवीत्कोपसंयुक्तो नाहं वक्ष्यामि कर्हिचित्

ထို့နောက် မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဝသိဋ္ဌ (Vasiṣṭha) သည် သူတို့အလယ်သို့ ဝင်လာ၏။ ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ “ငါ မည်သည့်အခါမျှ မပြောတော့” ဟု ဆို၏။

Verse 29

ब्राह्मणं क्षत्रियाज्जातं जानन्नपि पितामह । ऋचीकस्य च दाक्षिण्यात्तथा त्वं वदसि प्रभो

အို ပိတာမဟာ (Pitāmaha) ဘြဟ္မာဘုရား၊ က္ṣatriya မျိုးရိုးမှ ဘြာဟ္မဏ (brāhmaṇa) မွေးဖွားလာသည်ကို သိရှိနေလျက်ပင်၊ Ṛcīka ၏ သနားကြင်နာမှုနှင့် ကရုဏာကြောင့် သခင်ဘုရားသည် ဤသို့ မိန့်တော်မူသည်။

Verse 30

प्रोच्यमानो ऽपि बहुधा वसिष्ठो मुनिसत्तमः । पितामहेन मुनिभिर्नारदाद्यैरनेकधा । जगामाथ परित्यज्य तान्सर्वान्द्विजसत्तमान्

ပိတာမဟာ (Brahmā) နှင့် နာရဒ (Nārada) စသည့် မုနိများက နည်းမျိုးစုံဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်နေသော်လည်း၊ မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဝသိဋ္ဌ (Vasiṣṭha) သည် ထိုဒွိဇ (twice-born) အထွတ်အထိပ်တို့အားလုံးကို စွန့်ခွာကာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 31

स चागत्य मुनि श्रेष्ठो देशं चानर्तसंज्ञितम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे शंखतीर्थसमीपतः

ထိုအခါ အမြတ်ဆုံး မုနိသည် အနာရတ (Anarta) ဟု ခေါ်သော နယ်မြေသို့ ရောက်လာ၍ ဟာဋကေရှဝရ (Hāṭakeśvara) သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ရှင်ခတီရ္ထ (Śaṅkhatīrtha) အနီးသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 32

यत्र ब्रह्मशिला पुण्या श्वेतद्वीपसमन्विता । सरस्वती स्थिता यत्र नदी पापहरा शुभा

ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော ဘြဟ္မသီလာ (Brahmaśilā) ရှိ၍ ရွှေ့တဒွီပ (Śvetadvīpa) နှင့် ဆက်နွယ်ကာ၊ ထိုနေရာ၌ပင် မင်္ဂလာရှိသော စရஸဝတီ (Sarasvatī) မြစ်သည် တည်ရှိ၍ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 33

तत्राश्रमपदं कृत्वा चकार विपुलं तपः । विश्वामित्रोऽपि सामर्षस्तद्वधार्थं समागतः

ထိုနေရာ၌ သူသည် အာရှရမ်တည်ကာ တပသ်ကို အလွန်ကြီးစွာ ကျင့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဒေါသပြင်းထန်သော ဝိශ්ဝာမိတ္တရ (Viśvāmitra) လည်း သူ့ကို သေစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 34

तस्याश्रमस्य दूरे स याम्यां दिशि समाश्रितः । कृत्वाश्रमपदं तत्र तस्य च्छिद्राणि चिन्तयन्

အာရှရမ်မှ အဝေး၌ သူသည် တောင်ဘက်သို့ အားကိုးနေထိုင်하였다။ ထိုနေရာ၌လည်း အာရှရမ်နေရာတည်ကာ သူ့ကို ထိုးနှက်နိုင်မည့် အားနည်းချက်များကို စဉ်းစားနေ하였다။

Verse 35

संस्थितः सुचिरं कालं न च पश्यति किंचन । अथाभिचारिकं तेन प्रारब्धं तस्य चोपरि

သူသည် အချိန်အလွန်ကြာစွာ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း အခွင့်အလမ်းတစ်စုံတစ်ရာ မမြင်ရ။ ထို့နောက် သူ့အပေါ် အဘိချာရ (abhicāra) ဟူသော ရန်လိုသော မန္တရဝိဇ္ဇာကို စတင်ပြုလုပ်하였다။

Verse 36

यदुक्तं सामविधिना सामवेदे वधात्मकम् । तस्य तैर्दारुणैर्मंत्रैर्जुह्वतो जातवेदसम्

သာမဗေဒကျမ်းတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းသဘောရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုလျက် မီးနတ်ဘုရား (ဇာတဝေဒ) အား ပူဇော်သက္ကာရ ပြုလေ၏။

Verse 37

निष्क्रांता दारुणा शक्तिर्मुक्तकेशी भयानका । वानरस्कंधमारूढा कुर्वाणा किल्किलाध्वनिम्

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြင့် မျောက်တစ်ကောင်၏ ပခုံးပေါ်စီးကာ စူးရှသော အသံများကို ပြုလုပ်နေ၏။

Verse 38

नानायुधसमोपेता यमजिह्वा यथा परा । साब्रवीद्वद विप्रेंद्र किं ते कृत्यं करोम्यहम्

လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ယမမင်း၏ လျှာကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သူမက ''အို မြတ်သော ပုဏ္ဏား၊ သင့်အတွက် ကျွန်ုပ် ဘာလုပ်ပေးရမည်နည်း'' ဟု မေးလေ၏။

Verse 39

त्रैलोक्यमपि कृत्स्नं च संहरामि तवाज्ञया

''သင်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း လောကသုံးပါးလုံးကိုပင် ကျွန်ုပ် အကုန်အစင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပါသည်။''

Verse 40

विश्वामित्र उवाच । मम शत्रुर्मान्यो त्र वसिष्ठः कुमुनिः स्थितः । तं त्वं जहि द्रुतं गत्वा तदर्थं च मया कृता

ဝိသွာမိတြက ဆိုလေသည် - ''ငါ၏ လေးစားအပ်သော ရန်သူဖြစ်သည့် ရသေ့ ဝသိဋ္ဌ သည် ဤနေရာ၌ ရှိ၏။ အမြန်သွား၍ သူ့ကို သတ်လော့။ ထိုကိစ္စအတွက် သင့်ကို ငါ ဖန်ဆင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။''

Verse 41

एवमुक्ता तु सा तेन विश्वामित्रेण धीमता । वसिष्ठाश्रममुद्दिश्य प्रस्थिता चोत्तरामुखी

ပညာရှိ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ မုနိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သူမသည် မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ဝသိဋ္ဌ၏ အာရှရမ်သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 42

एतस्मिन्नेव काले तु वसिष्ठस्याश्रमे द्विजाः । दुर्निमित्तानि जातानि प्रभूतानि महांति च

အချိန်တည်းတည်း၌ပင်၊ အို ဒွိဇတို့၊ ဝသိဋ္ဌ၏ အာရှရမ်တွင် မကောင်းသော နိမိတ်လက္ခဏာများ အလွန်များစွာ၊ ကြီးမားစွာ ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 43

पपात महती चोल्का निहत्य रविमण्डलम् । तथा रुधिरवृष्टिश्च अस्थिमिश्रा व्यजायत

ကြီးမားသော မီးလုံးကျောက်တုံးတစ်လုံးသည် နေမဏ္ဍလကို ထိခိုက်သကဲ့သို့ ကျရောက်လာပြီး၊ ထို့နောက် အရိုးများနှင့် ရောနှောသော သွေးမိုးလည်း ဖြစ်ပေါ်လာ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် နိမိတ်ဖြစ်하였다။

Verse 44

दीप्तां दिशं समासाद्य रुरोद च तथा शिवा । तां दृष्ट्वा सुमहोत्पातान्वसिष्ठो मुनिपुंगवः

တောက်လောင်နေသော အရပ်သို့ ချဉ်းကပ်သွားရာတွင်၊ သီဝါ (မင်္ဂလာဒေဝီ) သည် အော်ဟစ်ငိုကြွေး하였다။ ထိုအလွန်ကြီးမားသော အုတ်ပတ်များကို မြင်သဖြင့် မုနိတို့အထွဋ်အမြတ် ဝသိဋ္ဌသည် သတိတရားဖြစ်လာ하였다။

Verse 45

यावदालोकते रूपं ज्वालामालासमाकुलम् । ततः सम्यक्परिज्ञाय सर्वं दिव्येन चक्षुषा

သူသည် မီးလျှံပန်းကုံးများဖြင့် ဝိုင်းရံကာ ထူထပ်နေသော ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ရှုနေစဉ်၊ ထို့နောက် ဒိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် အရာအားလုံးကို မှန်ကန်စွာ သိမြင်하였다။

Verse 46

विश्वामित्रप्रयुक्तेयं शक्तिर्मम वधाय च । कृत्या रूपा सुमंत्रैश्च सामवेदसमुद्भवैः

«ဤအစွမ်းသည် ဗိශ්ဝာမိတ္တရက ငါ့ကိုဖျက်ဆီးရန် လှုံ့ဆော်ထားသည်။ ၎င်းသည် ကෘတျယာ အရုပ်ဖြစ်၍ စာမဝေဒမှ ပေါက်ဖွားသော အင်အားကြီး မန္တရများဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသည်»။

Verse 47

तिष्ठतिष्ठेति तेनोक्ता ततः सा निश्चलाभवत् । निजमंत्रैश्च सा तेन स्तंभिताथर्वणोद्भवैः

သူက «ရပ်လော့၊ ရပ်လော့» ဟု အမိန့်ပေးသဖြင့် ၎င်းသည် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် အထർဝဝေဒမှ ပေါက်ဖွားသော သူ၏ကိုယ်ပိုင် မန္တရများဖြင့် ၎င်းကို တားဆီး၍ ချုပ်နှောင်ထား하였다။

Verse 48

ततः स्त्रीरूपमादाय प्रोवाच मुनिपुंगवम् । सामवेदस्तु वेदानां प्राधान्येन व्यवस्थितः

ထို့နောက် ၎င်းသည် မိန်းမရုပ်ကို ခံယူကာ မုနိအထွဋ်အမြတ်ထံ ပြောဆိုသည်—«ဝေဒများအနက် စာမဝေဒသည် အထူးအရေးကြီးဆုံးအဖြစ် တည်ရှိသည်» ဟု။

Verse 49

विधिना तेन संसृष्टा विश्वामित्रेण धीमता । मा कुरुत्वप्रमाणंतु प्रहारं सह मे मुने । रक्षयिष्यामि ते । प्राणान्स्वल्पस्पर्शेन ते मुने

«ဤဣန္ဒြိယကို ဉာဏ်ပညာရှိသော ဗိශ්ဝာမိတ္တရက သင့်လျော်သော ရိတုအလိုက် ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ အို မုနိ၊ ငါ့ကို သင်၏အင်အားအပြည့်ဖြင့် မထိုးနှက်ပါနှင့်။ အို မုနိ၊ ငါသည် သင်၏ အသက်ရှူသက်တမ်းကို အနည်းငယ်ထိတွေ့ခြင်းဖြင့်ပင် ကာကွယ်ပေးမည်»။

Verse 50

वसिष्ठ उवाच । यद्येवं कुरु मे स्पर्शं न मर्म स्पर्शनं शुभे । मया चाथर्वणा मंत्राः संहृताः कृपया तव

ဝသಿಷ್ಠက ပြောသည်—«အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ငါ့ကို ထိပါ၊ သို့သော် အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ အရေးကြီးသော မာರ್ಮနေရာကို မထိပါနှင့်။ ထို့ပြင် သင့်အပေါ် ကရုဏာဖြင့် ငါ၏ အထർဝဏ မန္တရများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းထားပြီ»။

Verse 51

ततः सा दारुणा शक्तिर्विश्वामित्रप्रयोजिता । तस्यांगदेशं स्पृष्ट्वाथ निपपात धरातले

ထို့နောက် ဝိශ්ဝာမိတ္တရ်က စေလွှတ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အာနုဘော်တန်ခိုးသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထိမိပြီး ချက်ချင်း မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

Verse 52

ततस्तुष्टो वसिष्ठस्तु तामाह मधुरं वचः । अद्यप्रभृति ते पूजां करिष्यंति समाहिताः । जनाः सर्वे महाभागे भक्त्या परमया युताः

ထို့နောက် ဝသိဋ္ဌသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ သူမအား ချိုမြိန်သောစကားဖြင့် ပြောသည်– “ယနေ့မှစ၍ စိတ်တည်ငြိမ်သော ဘက်တိပြည့်ဝသည့် လူအပေါင်းတို့သည် မဟာကံကောင်းရှင်မ၊ သင့်အား အမြဲပူဇော်ကြလိမ့်မည်” ဟု။

Verse 53

चैत्रमासे सिते पक्षे अष्टमीदिवसे स्थिते । ये ते पूजां करिष्यंति श्रद्धया परया युताः

ချိုင်တြလတွင် လင်းပက္ခ၌ အဋ္ဌမီတိထိနေ့ရောက်သောအခါ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ယုံကြည် श्रद्धာ ဖြင့် သင့်အား ပူဇော်မည့်သူတို့သည်—

Verse 54

ते सर्वे वत्सरंयावद्भवि ष्यंति निरामयाः । तस्मादत्रैव स्थातव्यं सदैव मम वाक्यतः

သူတို့အားလုံးသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရောဂါကင်းစင်နေကြလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ငါ၏စကားအတိုင်း ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်ရမည်။

Verse 55

सूत उवाच । एवमुक्ता च सा तेन वसिष्ठेन महात्मना । स्थिता तत्रैव सा देवी तस्य वाक्येन तत्क्षणात्

စူတက ပြောသည်– ထိုမဟာအာတ್ಮာ ဝသိဋ္ဌက ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ ဒေဝီသည် သူ၏စကားအာနုဘော်ကြောင့် ချက်ချင်း ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေခဲ့သည်။

Verse 56

प्राप्नोति परमां पूजां विशेषान्नागरैः कृताम् । धारानामेति विख्याता भक्तलोकसुख प्रदा

သူမသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းကို ရရှိသည်၊ အထူးသဖြင့် နာဂရတို့ ပြုလုပ်သော ပူဇော်မှုဖြစ်သည်။ «ဓာရာ» ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားကာ ဘက္တများ၏ အစုအဝေးအား ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှု ပေးတော်မူသည်။

Verse 168

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये धारोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनामाष्ट षष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာ၌၊ ဆဋ္ဌမစာအုပ် «နာဂရခဏ္ဍ» တွင်၊ ဟာဋကေရှ್ವರ က్షೇತ್ರ မာဟာတ္မ்யအတွင်းရှိ «ဓာရာ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ချီးမွမ်းဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်းသည် အခန်း ၁၆၈ အဖြစ် ပြီးဆုံး၏။

Verse 189

ब्रह्मोवाच । क्षत्रियेण प्रजातस्य द्विजत्वं जायते कथम् । श्रुतिस्मृतिविरुद्धं हि किमेवं वदसीप्सितम्

ဗြဟ္မာက ပြောတော်မူသည်—က்ஷတ္ရိယမှ မွေးဖွားသူသည် «ဒ္ဝိဇ» (နှစ်ကြိမ်မွေး) အဆင့်သို့ မည်သို့ ရောက်နိုင်သနည်း။ ဤသည်မှာ ရှရုတိနှင့် စမෘတိတို့နှင့် ဆန့်ကျင်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်—အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ရည်ရွယ်သကဲ့သို့ ပြောဆိုသနည်း။