Adhyaya 164

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे पुष्पः प्रहृष्टेनान्तरात्मना । चंडशर्मगृहं गत्वा दिष्ट्यादिष्ट्येति चाब्रवीत्

စူတက ပြော၏။ ထိုအချိန်တွင် ပုෂ္ပသည် အတွင်းစိတ် ပျော်ရွှင်လွန်ကဲ၍ စဏ္ဍရှర్మ၏ အိမ်သို့ သွားကာ «ကံကောင်းပါစေ၊ ကံကောင်းပါစေ» ဟု အော်ဟစ်ပြောဆို၏။

Verse 2

विवर्णवदनं दृष्ट्वा वाष्पपूर्णेक्षणं तदा । बान्धवैः सहितं सर्वैर्दारैर्भृत्यैस्तथा सुतैः

ထို့နောက် မျက်နှာအရောင်ဖျော့၍ မျက်လုံးများ မျက်ရည်ပြည့်နေသည့်သူကို မြင်လျှင်၊ ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့နှင့်အတူ မယား၊ အလုပ်သမား၊ သားသမီးတို့က ဝိုင်းရံလျက်ရှိ၏။

Verse 3

पुष्प उवाच । तवार्थे च मया सूर्यः कायत्यागेन तोषितः । पतितत्त्वं न ते काये तत्प्रसादाद्भविष्यति

ပုෂ္ပက ပြော၏။ သင်၏အကျိုးအတွက် ငါသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် စူရျ (နေဘုရား) ကို ပီတိတော်မူစေခဲ့၏။ ထိုကရုဏာတော်ကြောင့် သင်၏ကိုယ်၌ ကျဆုံးပျက်စီးခြင်း မဖြစ်လာလိမ့်မည်။

Verse 4

तव पुत्राश्च पौत्राश्च ये भविष्यंति वंशजाः । नागराणां च ते सर्वे भविष्यंति गुणाधिकाः

သင်၏သားများ၊ မြေးများနှင့် အနာဂတ်၌ သင်၏မျိုးဆက်မှ မွေးဖွားလာမည့်သူအားလုံးသည် နာဂရများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အလွန်မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်သတ္တိများဖြင့် ပြည့်စုံကြလိမ့်မည်။

Verse 5

तस्मादुत्तिष्ठ गच्छामो नदीं पुण्यां सरस्वतीम् । तस्यास्तटे निवासाय कृत्वा चैवाश्रमं द्विज

ထို့ကြောင့် ထ၍ ထွက်ကြစို့၊ သန့်ရှင်းသော ဆရஸဝတီ မြစ်သို့ သွားကြမည်။ သူမ၏ ကမ်းပါး၌ နေထိုင်ရန် အာရှရမ်တစ်ခု တည်ဆောက်ကြစို့၊ ဒွိဇာရေ။

Verse 6

त्वया सह वसिष्यामि अहमेव न संशयः । अस्ति मे विपुलं वित्तं ये चान्ये तेऽनुयायिनः

ငါကိုယ်တိုင် သင်နှင့်အတူ နေထိုင်မည်—မသံသယရှိ။ ငါ၌ ဥစ္စာပစ္စည်း များစွာရှိပြီး သင်၏ လိုက်ပါသူများလည်း ရှိကြသည်။

Verse 7

तान्सर्वान्पोषयिष्यामि त्यज्यतां मानसो ज्वरः । तच्छ्रुत्वा चण्डशर्मा तु पुत्रैर्बंधुभिरन्वितः

“သူတို့အားလုံးကို ငါပင် ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်မည်—စိတ်၏ ဖျားနာမှုကို စွန့်ပစ်ကြလော့။” ထိုစကားကို ကြားသော် ချဏ္ဍရှර්မာသည် သားများ၊ ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် ပြင်ဆင်하였다။

Verse 8

सरस्वतीं समुद्दिश्य निष्क्रांतो नगरात्ततः । स्थानं प्रदक्षिणीकृत्य नमस्कृत्य सुदुःखितः

ထို့နောက် ဆရஸဝတီကို ရည်မှန်း၍ သူသည် မြို့မှ ထွက်ခွာ하였다။ အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် သန့်ရှင်းရာနေရာကို ပတ်လည်လှည့်ကာ နမസ്കာရပြု하였다။

Verse 9

बाष्पपूर्णेक्षणो दीन उत्तराभिमुखो ययौ । पुष्पेण सहितश्चैव मुहुर्मुहुः प्रबोधितः

မျက်လုံးများ မျက်ရည်ပြည့်လျက်၊ နိမ့်ချ၍ ဝမ်းနည်းကာ မြောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူ၍ သွား하였다။ ပုෂ္ပနှင့်အတူလည်း ရှိ၍ အကြိမ်ကြိမ် လှုံ့ဆော်နှိုးဆော်ကာ ရည်မှန်းချက်သို့ ပြန်လည်နိုးထစေ하였다။

Verse 10

ततः सरस्वतीं प्राप्य पुण्यां शीतजलां नदीम् । सेवितां मुनिसंघैस्तां लोलकल्लोलमालिनीम्

ထို့နောက် သူသည် သန့်ရှင်း၍ အေးမြသောရေရှိသည့် စရஸဝတီမြစ်သို့ ရောက်လာ၏။ မုနိအစုအဝေးတို့က ဆည်းကပ်ကာ လှိုင်းလုံးလှိုင်းတန်းများဖြင့် ပန်းကုံးကဲ့သို့ တင့်တယ်လှ၏။

Verse 11

तस्या दक्षिणकूले स निवासमकरोत्तदा । पुष्पस्य मतिमास्थाय बन्धुभिः सकलैर्वृतः

ထိုနေရာ၌ မြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းပေါ်တွင် သူသည် ထိုအခါ နေထိုင်ရာကို တည်ဆောက်၏။ ပုဿပ၏ အကြံကို လက်ခံကာ ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့ ဝိုင်းရံလျက်ရှိ၏။

Verse 12

तस्यासीन्नगरस्थस्य प्रतिज्ञा चण्डशर्मणः । सप्तविंशति भिर्लिंगैर्दृष्टैभोक्ष्याम्यहं सदा

မြို့၌ နေထိုင်စဉ် ချဏ္ဍရှර්မာ၏ သစ္စာကတိမှာ—“လင်္ဂ ၂၇ ပါးကို မြင်ပြီးမှသာ ငါသည် အမြဲ အစာစားမည်” ဟူ၍ ဖြစ်၏။

Verse 13

तां च संस्मरतस्तस्य प्रतिज्ञां पूर्वसंचिताम् । हृदयं दह्यते तस्य दिवानक्तं द्विजोत्तमाः

ထိုသစ္စာကတိကို ယခင်က ပြုလုပ်၍ စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ သိမ်းဆည်းထားသည်ကို သူ သတိရလာသော်၊ အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ သူ၏ နှလုံးသည် နေ့ည မပြတ် လောင်ကျွမ်းလေ၏။

Verse 14

स च स्नात्वा सरस्वत्यां शुचिर्भूत्वा समाहितः । षडक्षरस्य मन्त्रस्य जपं चक्रे पृथक्पृथक्

ထို့နောက် သူသည် စရஸဝတီမြစ်၌ ရေချိုးကာ သန့်စင်၍ စိတ်တည်ငြိမ်သဖြင့်၊ ခြောက်အက္ခရာ မန္တရ၏ ဂျပ်ကို တစ်ကြိမ်ချင်း သေချာသပ်ရပ်စွာ ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 15

नाम चोच्चार्य लिंगस्य नमस्कारान्तमादधे । कर्दमेन द्विजश्रेष्ठाः पंचांगुलशतेन च

လိင်္ဂ၏နာမကို အသံထွက်၍ နမസ്കာဖြင့် အဆုံးသတ်하였다။ ထို့ပြင် ရွှံ့မြေကို လက်ချောင်းငါးချောင်းအကျယ် တစ်ရာအတိုင်းအတာဖြင့် တိုင်းတာကာ၊ အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့၊ (ပူဇော်/တည်ထောင်ရန် ပစ္စည်းကို ပြင်ဆင်하였다)။

Verse 16

संस्थाप्य पूजयेद्भक्त्या पुष्पधूपानुलेपनैः । प्राणरुद्राञ्जपन्पश्चाच्छ्रद्धया परया युतः

ထိုကို သင့်လျော်စွာ တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ ပန်း၊ နံ့သာမီး၊ နံ့သာလိမ်းဆေးတို့ဖြင့် ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်စုံကာ ပရာဏရုဒြာတို့၏ ဇပကို ပြုရမည်။

Verse 17

दुःस्थितं सुस्थितं वापि शिवलिंगं न चालयेत् । इति मत्वा द्विजेन्द्रोऽसौ नैव तानि विसर्जयेत्

«မကောင်းစွာ တည်ထားသော်လည်း ကောင်းစွာ တည်ထားသော်လည်း၊ ရှိဝလိင်္ဂကို မလှုပ်ရှားစေရ» ဟု ယူဆ၍၊ ထိုဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်သည် ထိုလိင်္ဂများကို မစွန့်ပစ်ခဲ့။

Verse 19

उपर्युपरि तेषां च कर्दमेन द्विजोत्तमाः । चक्रे लिंगानि नित्यं स सप्तविंशतिसंख्यया

ထိုလိင်္ဂများ၏ အပေါ်၌ အပေါ်ထပ်အပေါ်ထပ် ထပ်တင်ကာ၊ ရွှံ့မြေဖြင့် အထွတ်အမြတ်ဗြာဟ္မဏသည် နေ့စဉ် လိင်္ဂများကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အရေအတွက်မှာ နှစ်ဆယ့်ခုနစ် ဖြစ်하였다။

Verse 20

अथ तुष्टो महादेवस्तस्य भक्त्यतिरेकतः । निर्भिद्य धरणीपृष्ठं तस्य लिंगमदर्शयत्

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် သူ၏ ဘက္တိလွန်ကဲမှုကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူ၍ မြေပြင်ကို ခွဲဖောက်ကာ သူ့အား (မိမိ၏) လိင်္ဂကို ထင်ရှားပြသတော်မူ하였다။

Verse 21

अब्रवीत्सादरं तं च मेघगम्भीरया गिरा । चण्डशर्मन्प्रतुष्टोस्मि तव भक्त्याऽनया द्विज

ထိုအခါ ဘုရားသခင်သည် မိုးတိမ်မိုးကြိုးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် လေးစားစွာ ပြောတော်မူ၏— «အို ခဏ္ဍရှර්မန်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်၏ ဗက္တိဓမ္မဤသဒ္ဓါကြောင့် ငါ အလွန်နှစ်သက်တော်မူ၏»။

Verse 22

तस्माल्लिंगमिदं नित्यं पूजयस्व प्रभक्तितः । सप्तविंशतिलिंगानां यतः फलमवाप्स्यसि

«ထို့ကြောင့် ဤလိင်္ဂကို နေ့စဉ် အပြည့်အဝသော ဗက္တိဖြင့် ပူဇော်လော့။ ထိုအားဖြင့် လိင်္ဂ ၂၇ ပါးကို ပူဇော်သကဲ့သို့ အကျိုးဖလကို သင်ရလိမ့်မည်»။

Verse 23

अन्योपि च नरो भक्त्या यश्चैनं पूजयिष्यति । सप्तविंशतिलिंगानां सोऽपि श्रेयोऽभिलप्स्यति

«ထို့အပြင် အခြားမည်သူမဆို ဗက္တိဖြင့် ဤ(လိင်္ဂ)ကို ပူဇော်မည်ဆိုလျှင်၊ ထိုသူလည်း အမြင့်မြတ်သော ကောင်းကျိုးကို ရရှိမည်—လိင်္ဂ ၂၇ ပါးကို ပူဇော်သကဲ့သို့ အကျိုးကုသိုလ်ကိုပင်»။

Verse 24

एवमुक्त्वा स भगवांस्ततश्चादर्शनं गतः । चंडशर्मापि तं हृष्टः पूजयामास तत्त्वतः

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။ ခဏ္ဍရှර්မန်လည်း ဝမ်းမြောက်လှစွာဖြင့် ထို(လိင်္ဂ)ကို သဒ္ဓါနှင့် မှန်ကန်သော ရိတိနှင့် အဓိပ္ပါယ်အတိုင်း ပူဇော်လေ၏။

Verse 25

प्रासादं कारयामास तस्य लिंगस्य शोभनम् । नाम चक्रे ततस्तस्य विचार्य च मुहुर्मुहुः

ထိုလိင်္ဂအတွက် လှပသည့် ပရသာဒ်(ဘုရားကျောင်း)ကို ဆောက်လုပ်စေ하였다။ ထို့နောက် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး ထို၏ အမည်ကို သတ်မှတ်ပေးလေ၏။

Verse 26

नगरस्थित लिंगानां यस्मात्संस्मरणात्स्थितः । नागरेश्वरसंज्ञस्तु तस्मादेष भविष्यति

မြို့အတွင်းရှိ လင်္ဂများကို သတိရခြင်းကြောင့် ဤလင်္ဂသည် တည်မြဲစွာ တည်ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် ထို့ကြောင့် «Nāgareśvara» ဟူသော အမည်ဖြင့် ခေါ်ကြမည်။

Verse 27

सूत उवाच । एवं संस्थाप्य तल्लिंगं चंडशर्मा द्विजोत्तमाः । आराधयामास तदा पुष्पधूपानुलेपनैः

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ လင်္ဂကို တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ခဏ္ဍရှರ್ಮာသည် ထိုအခါ ပန်း၊ နံ့သာမီး (ဓူပ) နှင့် လိမ်းနံ့သာတို့ဖြင့် ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလေ၏။

Verse 28

सप्तविंशतिलिंगानां प्राप्नोति च तथा फलम् । पूजितानां द्विजश्रेष्ठा नगरे यानि तानि च

အို ဒွိဇအမြတ်ဆုံးတို့၊ သူသည် မြို့တွင်း၌ ပူဇော်ကြသည့် လင်္ဂ ၂၇ ပါးကို ပူဇော်သကဲ့သို့ တူညီသော ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိလေ၏။

Verse 29

ततः कालेन महता नागरेश्वरतुष्टितः । शिवलोकं गतः साक्षाद्यानमध्ये निवेशितः

ထို့နောက် အချိန်အတော်ကြာသွားပြီးနောက် Nāgareśvara ကို ပျော်ရွှင်တုန့်ပြန်စေသဖြင့်၊ သူသည် တိုက်ရိုက် ရှိဝလောကသို့ ရောက်သွားကာ နတ်ရထား၏ အလယ်၌ တင်မြှောက်ထားခြင်း ခံရလေ၏။

Verse 30

पुष्पोपि स्थापयामास पुष्पादित्यमथापरम् । पुण्ये सरस्वतीतीरे ततः पूजापरोऽभवत्

ပုෂ္ပလည်း ထပ်မံ၍ အခြားတစ်ပါးသော နတ်တော် «Puṣpāditya» ကို တည်ထောင်လေ၏။ သန့်ရှင်းသော စရஸဝတီမြစ်ကမ်း၌ ထို့နောက် သူသည် ပူဇော်ရေး၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်သူ ဖြစ်လာလေ၏။

Verse 31

तस्यापि दर्शनं गत्वा प्रीत्या वचनमब्रवीत् । पुष्प तुष्टोस्मि भद्रं ते वरं प्रार्थय सुव्रत

ထိုသူကို သွားရောက်ဖူးမြင်ပြီးနောက်၊ နတ်ဘုရားသည် ချစ်ခင်နှစ်သက်စွာ မိန့်တော်မူသည်— «ပုဿပာ၊ ငါသည် သင်ကို နှစ်သက်ပြီ၊ ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိပါစေ။ သီလဝတီကောင်းသူ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါး တောင်းလော့»။

Verse 32

अदेयमपि दास्यामि तस्मात्प्रार्थय मा चिरम्

«ပေးမသင့်ဟု သတ်မှတ်ထားသည့်အရာတောင် ငါပေးမည်။ ထို့ကြောင့် ဆုတောင်းလော့—မနှောင့်နှေးနှင့်»။

Verse 33

पुष्प उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । तद्देहि याचमानस्य मम यद्धृदि संस्थितम्

ပုဿပာက လျှောက်သည်— «အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် သင်နှစ်သက်ပါက၊ ကျွန်ုပ်အတွက် ဆုတောင်းတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုပါက—တောင်းဆိုသူ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံး၌ တည်ရှိသော အရာကို ပေးတော်မူပါ»။

Verse 34

चमत्कारपुरे देव तव या मूर्तयः स्थिताः । द्वादशैव प्रमाणेन पूज्याः सर्वदिवौकसाम्

«အရှင်ဘုရား၊ စမတ်ကာရပူရမြို့၌ တည်ရှိသော သင်၏ မူရတိများသည် အတိုင်းအတာအားဖြင့် တစ်ဆယ့်နှစ်ပါး ဖြစ်၍ ကောင်းကင်နေသူ နတ်တို့အားလုံးက ပူဇော်ကြသည်»။

Verse 35

तासां पूजाफलं कृत्स्नं संप्राप्नोतु नरो भुवि । यः पूजयति मूर्तिं ते यैषा संस्थापिता मया

«ဤမြေပြင်ပေါ်ရှိ လူတစ်ဦးသည် ထိုမူရတိတစ်ဆယ့်နှစ်ပါးအား ပူဇော်ခြင်း၏ အကျိုးအပြည့်အစုံကို ရရှိပါစေ။ အကြောင်းမှာ ငါတည်ထောင်ထားသော သင်၏ ဤမူရတိကို ပူဇော်သူ ဖြစ်လျှင်»။

Verse 36

नागरादित्य इत्येषा ख्याता भवतु भूतले । येयं सरस्वतीतीरे प्रासादे स्थापिता मया

ဤရုပ်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် «Nāgarāditya» ဟူ၍ ကျော်ကြားစေပါစေ—စရஸဝတီမြစ်ကမ်းရှိ ဘုရားကျောင်း၌ ငါတည်ထောင်ထားသော ရုပ်တော်ဖြစ်၏။

Verse 37

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय गतश्चादर्शनं रविः । दीपवद्ब्राह्मणश्रेष्ठास्तदद्भुतमिवा भवत्

စူတက ပြောသည်– «အဲဒီလိုပဲ» ဟု ကတိပြုပြီးနောက် ရဝိနေမင်းသည် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ထိုအရာသည် မီးအိမ်ကို ရုတ်တရက် ဖယ်ရှားသကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏။

Verse 38

ततः कालेन महता पुष्पोपि द्विजसत्तमाः । सूर्यलोकमनुप्राप्तो विमानेन सुवर्चसा

ထို့နောက် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက်၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ ပုဿပပင်လျှင် တောက်ပသော ဗိမာန်ယာဉ်ဖြင့် နေမင်း၏ လောကသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

Verse 39

शाकम्भरीति विख्याता भार्याऽसीच्चंडशर्मणः । तया संस्थापिता दुर्गा सरस्वत्याः शुभे तटे

«ရှာကမ္ဘရီ» ဟူ၍ ထင်ရှားသော မိန်းမသည် စဏ္ဍရှರ್ಮန်၏ ဇနီးဖြစ်၏။ ထိုမိန်းမကြောင့် စရஸဝတီမြစ်၏ မင်္ဂလာကမ်းပေါ်တွင် ဒုရ္ဂါမယ်တော်ကို တည်ထောင်ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 41

पुत्रि तुष्टास्मि भद्रं ते शाकंभरि प्रगृह्यताम् । वरं यत्ते सदाभीष्टं मत्प्रसादादसंशयम्

«သမီးရေ၊ ငါသည် နင်ကို ကျေနပ်ပြီ။ ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိပါစေ၊ ရှာကမ္ဘရီရေ။ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို လက်ခံလော့—နင်အမြဲတမ်း လိုလားသမျှကို ငါ့ကျေးဇူးတော်ကြောင့် မသံသယဘဲ ပြည့်စုံစေမည်»။

Verse 42

शाकम्भर्युवाच । चतुःषष्टिगणा देवि मातृणां ये व्यवस्थिताः । चमत्कारपुरे ख्याता हास्यात्तुष्टिं व्रजंति याः

ရှာကမ္ဘရီ မိန့်တော်မူသည်။ «အို ဒေဝီ၊ မာတೃများ၏ အဖွဲ့ ၆၄ ဖွဲ့သည် သင့်လျော်စွာ တည်နေရာချထားကြ၏။ ကမတ်ကာရပူရ၌ ထင်ရှားကြပြီး ရယ်မောခြင်းကြောင့် စိတ်တော်ကျေနပ်သွားကြသူများပင် ဖြစ်၏။»

Verse 43

या रात्रौ बलिदानेन जाते वृद्धौ ततः परम् । तत्सर्वं जायतां पुण्यं यस्ते मूर्तिं प्रपूजयेत्

ညအချိန် ဘလိ (bali) ပူဇော်သကာဖြင့် ထို့နောက် ပေါ်ပေါက်လာသော အကျိုးတိုးပွားမှု အားလုံးသည် သင်၏ မြတ်စွာသော ရုပ်တော်ကို သင့်လျော်စွာ ပူဇော်သူအတွက် ကုသိုလ်ဖြစ်ပါစေ။

Verse 44

अत्रागत्य नदीतीरे यैषा संस्थापिता मया

ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ မြစ်ကမ်းနား၌ ဤ (ဒေဝီ၏) ရုပ်တော်ကို ငါက တည်ထောင်ထား၏။

Verse 45

श्रीदेव्युवाच । आश्विनस्य सिते पक्षे महानवमिसंज्ञिते । यो ममाग्रे समागत्य पूजयिष्यति भक्तितः

မြတ်စွာသော ဒေဝီ မိန့်တော်မူသည်။ «အာရှွိန လ၏ လင်းပက် (စိတပက္ခ) တွင် မဟာနဝမီ ဟု ခေါ်သောနေ့၌၊ ငါ့ရှေ့သို့ လာရောက်၍ ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်မည့်သူ မည်သူမဆို—»

Verse 46

तस्य कृत्स्नं फलं सद्यो भविष्यति न संशयः । नागरस्य विशेषेण सत्यमेतन्मयोदितम्

«ထိုဘက္တိရှိသူအတွက် အကျိုးအပြည့်အစုံသည် ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်မည်၊ သံသယမရှိ။ နာဂရ (ဤသန့်ရှင်းဒေသ) တွင် အထူးသဖြင့် ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်ဟု ငါကြေညာ၏။»

Verse 47

एवमुक्त्वा तु सा देवी ततश्चादर्शनं गता । तस्या नाम्ना च सा देवी प्रोक्ता शाकम्भरी भुवि

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ထိုဒေဝီသည် မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ထိုဒေဝီကို «ရှာကမ္ဘရီ» ဟူသော နာမတော်ဖြင့် လူတို့က ခေါ်ကြ၏။

Verse 48

वृद्धेरनंतरं तस्या यः पूजां कुरुते नरः । तस्य वृद्धेर्न विघ्नः स्यात्कदाचिद्द्विजसत्तमाः

အို ဒွိဇသတ္တမတို့၊ စည်းစိမ်တိုးပွားခြင်းကို ဆန္ဒပြု၍ ထိုဒေဝီကို နောက်တစ်ဖန် ပူဇော်သူသည်၊ သူ၏ စည်းစိမ်တိုးပွားမှုသည် မည်သည့်အခါမျှ အတားအဆီး မတွေ့ရ။

Verse 164

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये नागरेश्वरनागरादित्यशाकम्भर्युत्पत्तिवर्णनंनाम चतुःषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌမပိုင်း နာဂရခဏ္ဍ၌၊ သီဟာဋကေရှဝရ သန့်ရှင်းရာဒေသ၏ မာဟာတ္မယအတွင်းရှိ «နာဂရေးရှဝရ၊ နာဂရာဒိတျယ နှင့် ရှာကမ္ဘရီ၏ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း၊ အခန်း ၁၆၄ သည် ပြီးဆုံး၏။