Adhyaya 160

Verse 1

सूत उवाच । अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते रहस्युक्तः स भार्यया । रात्रौ प्रसुप्तः पार्श्वे च पादौ संस्पृश्य तत्क्षणात्

သုတက ပြောသည်။ အခြားတစ်နေ့ ရောက်လာသောအခါ သူသည် မယား၏ လျှို့ဝှက်စကားဖြင့် ခေါ်ဆိုခံရ၏။ ညအခါ အိပ်ပျော်နေစဉ် သူ၏ဘေး၌ မယားက ခြေဖဝါးကို ထိလိုက်သဖြင့် ထိုခဏတည်းက စကားစတင်လေ၏။

Verse 2

त्वं तावन्मम भर्त्तासि यावज्जीवमसंशयम् । तद्वदस्व विभोऽस्माकं त्वदर्थं स मयोज्झितः

«ကျွန်မအသက်ရှိသမျှ သင်သည် ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။ ထို့ကြောင့် အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်မတို့အတွက် ဘာလုပ်ရမည်ကို ပြောပါ။ သင့်အတွက် ကျွန်မက သူ့ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီ»။

Verse 3

इन्द्रजालमिदं किं ते किं वा मंत्रप्रसाधनम् । देवानां वा प्रसादोऽयं यत्त्वं चैतादृशः स्थितः

«ဤအရာသည် ဘာနည်း။ အိန္ဒြာ၏ မာယာကဲ့သို့ အိန္ဒြဇာလ မဟုတ်လော။ သို့မဟုတ် မန္တရပညာကို လေ့ကျင့်၍ ရသော အစွမ်းလား။ သို့မဟုတ် သင်သည် ဤမျှ ထူးကဲသော အနေအထားဖြင့် ရပ်တည်နေသည်မှာ နတ်တို့၏ ကရုဏာတော်ပင်လော»။

Verse 4

मया त्वं हि तदा ज्ञातः प्रथमेऽपि दिने स्थिते । यदा संभूषिता वस्त्रैस्तथा वस्तुविभूषणैः

«အမှန်ပင် ထိုအခါကတည်းက ကျွန်မ သင့်ကို သိခဲ့သည်—သင် ပထမနေ့ ရောက်လာစဉ်ကပင်။ အဝတ်အစားများနှင့် အမျိုးမျိုးသော အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသောအခါပင်»။

Verse 5

यद्यहं तव वार्तां च सर्वां कपटसंभवाम् । कथयामि द्वितीयस्य तत्ते पादौ स्पृशाम्यहम्

«သင့်လှည့်ဖြားမှုအကြောင်း—လှည့်ကွက်မှ ပေါ်ပေါက်လာသမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို—ကျွန်မ သင့်အား ပြောပြမည်ဆိုလျှင် ထိုခဏတည်းက ကျွန်မ သင့်ခြေဖဝါးကို ထိမည်»။

Verse 6

सूत उवाच । एवमुक्तो विहस्योच्चैः स तदा ब्राह्मणोत्तमाः । तामालिंग्य ततः प्राह वचनं मधुराक्षरम्

သုတက ပြောသည်။ ထိုသို့ ပြောကြားခံရသော် ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်သူသည် အော်ဟစ်ရယ်မောလေ၏။ ထို့နောက် သူမကို ဖက်လျက် နူးညံ့ချိုမြိန်သော စကားလုံးများကို ဆိုလေ၏။

Verse 7

साधु प्रिये त्वया ज्ञातं सर्वं मम विचेष्टितम् । अहं स विप्रः सुभगे मणिभद्रेण यः पुरा

«ကောင်းလှ၏ ချစ်သူရေ—သင်သည် ငါ၏ လုပ်ရပ်အားလုံးကို နားလည်သိမြင်ခဲ့ပြီ။ အလှရှင်ရေ၊ ငါသည် အတိတ်က မဏိဘဒ္ရ၏ အမှုနှင့် ဆက်နွယ်ခဲ့သော ဗြာဟ္မဏသူတည်း…»

Verse 8

विडंबितो मुखं पश्यंस्त्वदीयं चंद्रसन्निभम् । चमत्कारपुरं गत्वा मया चाराधितो रविः । तेन तुष्टेन मे दत्तं तद्रूपं ज्ञानमेव च

«ငါသည် အပြစ်ပြုကဲ့ရဲ့ခံရစဉ် သင်၏ လမင်းကဲ့သို့ မျက်နှာကို ကြည့်လျက်ရှိ၏။ ထို့နောက် ငါသည် စမတ်ကာရပုရသို့ သွားကာ ရဝိ—နေမင်းကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုခဲ့၏။ သူသည် ငါ့ကို နှစ်သက်သဖြင့် ထိုပုံသဏ္ဌာန်ကို ပေးတော်မူပြီး အမှန်တရား၏ ဉာဏ်ကိုလည်း ပေးတော်မူ၏။»

Verse 9

माहिकोवाच । त्वदीयदर्शनेनाहं कामदेववशं गता

မာဟိကာက ပြောသည်။ «သင်ကို မြင်ရခြင်းကြောင့် ငါသည် ကာမဒေဝ—အလိုဆန္ဒ၏ နတ်၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွားပြီ။»

Verse 10

तस्मादाराधयिष्यामि तं गत्वा दिननायकम् । येन ते तादृशं भूयः प्रतुष्टो विदधाति सः

«ထို့ကြောင့် ငါသည် နေ့၏ အရှင်—နေမင်းထံ သွားကာ ပူဇော်အာရాధနာ ပြုမည်။ သူသည် အလွန်ပင် နှစ်သက်တော်မူလျှင် သင့်အား ထိုကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ထပ်မံ ပေးတော်မူစေမည်။»

Verse 11

किं मे चैतेन रूपेण तारुण्येनापि च प्रभो । यत्ते तथाविधं रूपं संभजामि दिवानिशम्

အရှင်ဘုရား၊ ဤအလှအပနှင့် ဤလူငယ်ရွယ်တော်မှုသည် ကျွန်ုပ်အတွက် အဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း။ နေ့ညမပြတ် သင်၏ ထိုသို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မျှဝေခံစား၍ ချစ်ခင်မြတ်နိုး မနိုင်လျှင်။

Verse 12

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा गुटिकां पुष्प समादाय मुखान्ततः । दधार तादृशं रूपं यादृग्दृष्टं पुरा तया

စူတက ပြောသည်—ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ပန်းကဲ့သို့သော လုံးလေးတစ်လုံးကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မိမိမတိုင်မီ သူမမြင်ဖူးသည့် အတူတူသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူဆောင်လာ하였다။

Verse 13

ततः सा हर्षिता माही पुलकेन समन्विता । तमालिंग्याभजद्गाढं वाक्यमेतदुवाच ह

ထို့နောက် မာဟီသည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်း၍ ကိုယ်တော်တုန်လှုပ်သကဲ့သို့ ရင်ခုန်ကာ၊ သူ့ကို ဖက်ကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကပ်လျက်၊ ဤစကားကို ပြောလေသည်။

Verse 14

अद्य मे सफलं जन्म यौवनं रूपमेव च । यत्त्वं हृद्वांछितः कांतः प्रलब्धो मदनोपमः

ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးသီးပွင့်ပြီ—ကျွန်ုပ်၏ လူငယ်ရွယ်တော်မှုနှင့် အလှအပလည်း ထိုနည်းတူ—အကြောင်းမှာ နှလုံးသားက ဆန္ဒပြင်းပြသော ချစ်သူတော် သင်ကို ရရှိခဲ့ပြီ၊ မဒနာတော်ကဲ့သို့သော ချစ်သူရေ။

Verse 15

एतावंति दिनान्येव न मया कामजं सुखम् । अपि स्वल्पतरं लब्धं कथंचिद्वृद्धसेवया

ဤနေ့ရက်များတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်ုပ်သည် ကာမချစ်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော ပျော်ရွှင်မှုကို မရခဲ့ပါ—အနည်းငယ်မျှတောင် မရခဲ့—တစ်နည်းနည်းဖြင့် အိုမင်းသူကို ပြုစုဝန်ဆောင်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။

Verse 16

भजस्व स्वेच्छया विप्र दासी तेऽहं व्यवस्थिता

အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်စိတ်ကြိုက် ပျော်မြူးပါလော့။ ငါသည် သင်၏ အမှုထမ်းမိန်းမအဖြစ် ဤနေရာ၌ ရပ်တည်နေ၏။

Verse 17

पुष्प उवाच । प्रविशामि किमंगेषु भवन्तीं किं मिलाम्यहम् । प्रिये चिरेण लब्धासि न जाने कर वाणि किम्

ပုဿပက ပြော၏— «သင်၏ ကိုယ်အင်္ဂါများထဲသို့ ငါဝင်ရမလား၊ သို့မဟုတ် သင်နှင့် ပေါင်းစည်းရမလား။ ချစ်သူရေ၊ အချိန်ကြာပြီးမှ သင်ကို ရရှိခဲ့ပြီ; ငါ မသိတော့—ဘာလုပ်ရမည်နည်း»။

Verse 19

अथ रात्र्यां व्यतीतायामुदिते सूर्यमण्डले । वक्त्रे तां गुटिकां कृत्वा स पुष्पस्तादृशोऽभवत्

ထို့နောက် ညအချိန် ကုန်လွန်၍ နေမဏ္ဍလ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ၊ သူမကို လုံးငယ်တစ်လုံးအဖြစ် ပြုလုပ်ကာ မိမိပါးစပ်ထဲ ထည့်ပြီးနောက် ပုဿပသည် ထိုသို့သော အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

Verse 20

एवं तस्य स्थितस्यात्र महान्कालो व्यजायत । पुत्राः पौत्रास्तथा जाताः कन्यकाश्च तथैव च

ဤသို့ သူသည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်နေစဉ် အချိန်အလွန်ရှည် ကုန်လွန်သွား၏။ သားများ၊ မြေးများနှင့် သမီးများလည်း ထိုနည်းတူ မွေးဖွားလာကြ၏။

Verse 21

स वृद्धत्वं यदा प्राप्तो जराविप्लवतां गतः । तदा स चिन्तयामास मया पापं महत्कृतम्

သူသည် အိုမင်းခြင်းသို့ ရောက်လာ၍ ဇရာ၏ ရုန်းကန်မှုကြောင့် စိတ်နှလုံး မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာသောအခါ၊ ထိုအချိန်တွင် သူက စဉ်းစားမိ၏— «ငါသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ပြုခဲ့ပြီ»။

Verse 22

मणिभद्रो वराकोऽसौ मिथ्याचारेण घातितः । तस्य भार्या हृता चैव प्रसूतिं च नियोजिता

သနားစရာကောင်းသော မဏိဘဒြသည် မမှန်ကန်သော အကျင့်ကြောင့် အသတ်ခံခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ဇနီးသည် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းခံရကာ သားသမီးမွေးဖွားရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။

Verse 23

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं तस्माद्गत्वा करोम्य हम् । पुरश्चरणसंज्ञं च येन शुद्धिः प्रजायते

ထို့ကြောင့် ငါသည် ဟာဋကေသွရ ၏ မြင့်မြတ်သော ဒေသသို့ သွားရောက်၍ သန့်စင်ခြင်းကို ဖြစ်စေသော ပုရသ္စရဏ ဟုခေါ်သော ယစ်ပူဇော်ခြင်းကို ပြုလုပ်မည်။

Verse 24

एवं स निश्चयं कृत्वा पुष्पश्चित्ते निजे तदा । असंख्यं वित्तमादाय चमत्कारपुरंगतः

ဤသို့ စိတ်နှလုံး၌ ခိုင်မြဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချပြီးနောက်၊ ပုပ္ဖ သည် မရေမတွက်နိုင်သော ဥစ္စာဓနများကို ယူဆောင်၍ စမတ္ကာရပူရ ဟုခေါ်သော မြို့သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

Verse 25

पुत्रेभ्योऽपि यथासंख्यं दत्त्वा चैव पृथक्पृथक् । प्रासादं कारयामास तस्य सूर्यस्य शोभनम्

သားတို့အားလည်း ၎င်းတို့၏ ဝေစုများကို သီးခြားစီ ခွဲဝေပေးပြီးနောက်၊ သူသည် ထိုနေနတ်ဘုရားအတွက် ခမ်းနားထည်ဝါသော ကျောင်းတော်ကြီးကို တည်ဆောက်စေခဲ့သည်။

Verse 26

यस्मिन्सिद्धिं गतः सोऽत्र याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठिते । ततो मध्यममाहूय प्रणिपत्याभिवाद्य च । सोऽब्रवीद्ब्राह्मणानां मे चातुश्चरणमानय

ယာညဝလ်ကျ အားဖြင့် သန့်ရှင်းစေသော ထိုနေရာ၌၊ သူအောင်မြင်မှုရရှိခဲ့သော နေရာတွင်၊ သူသည် ခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်ယူ၍ ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကာ "စာတုသ္စရဏ ဟုခေါ်သော ဗြာဟ္မဏအဖွဲ့ကို ငါ့ထံသို့ ခေါ်ခဲ့ပါ" ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

Verse 27

येनाहमग्रतो भूत्वा प्रायश्चित्तं विशुद्धये । पुरश्चरणसंज्ञं तु प्रार्थयामि यथाविधि

အရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်၍ သန့်စင်ခြင်းအတွက် ပရాయశ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ကို ဆောင်ရွက်နိုင်စေရန်၊ စည်းကမ်းအတိုင်း «ပုရశ္စရဏ» ဟု ခေါ်သော ပူဇာပဋိပတ္တိကို ကျွန်ုပ် တောင်းလျှောက်ပါသည်။

Verse 160

इति स्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाट केश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पस्य पापक्षालनार्थं हाटकेश्वरक्षेत्रगमनपुरश्चरणार्थब्राह्मणामन्त्रणवर्णनंनाम षष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာတွင်၊ ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှ္ဝရ-က்ஷೇತ್ರ မာဟာတ္မ്യအတွင်း၊ «ပုෂ္ပ၏ အပြစ်များကို ဆေးကြောဖျက်သိမ်းရန် ဟာဋကေရှ္ဝရ-က்ஷેત્રသို့ သွားရောက်ခြင်းနှင့် ပုရశ္စရဏအတွက် ဗြာဟ္မဏများကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်း အကြောင်းဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်းခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၁၆၀ ပြီးဆုံး၏။

Verse 198

एवमुक्त्वा ततस्तौ च मैथुनाय कृतक्षणौ । प्रवृत्तौ ब्राह्मणश्रेष्ठाः कामदेववशंगतौ

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ထိုနှစ်ဦးသည် အချိန်အခါသင့်တော်သည်ဟု မြင်ကာ မေထုန် (လိင်ဆက်ဆံ) သို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။ ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့သည် ကာမဒေဝ (အလိုဆန္ဒ) ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်ခဲ့ကြသည်။