Adhyaya 157

Verse 1

सूत उवाच । एवं संबोधितस्तैस्तु लोकैः पुष्पस्तदा द्विजाः । तानब्रवीत्ततः कुद्धो न करिष्यामि भोजनम्

စူတက ပြောသည်– ထိုလူများက ထိုသို့ ပြောဆိုကြသဖြင့် ပုṣပ ဗြာဟ္မဏသည် ထိုအခါ သူတို့အား ဒေါသဖြင့် ပြောလိုက်သည်– “ငါ အစာမစားမည်။”

Verse 2

यावन्न चास्य पापस्य करिष्यामि प्रतिक्रियाम् । तद्वदध्वं महाभागा देवो वा देवताऽथवा

«ဤအပြစ်အတွက် သင့်လျော်သော ဖြေရှင်းပူဇော်မှုကို မပြုရသေးသရွေ့၊ အမြတ်တန်သူတို့၊ ပြောကြပါ—ဘုရားတစ်ပါးကို သို့မဟုတ် ဒေဝတစ်ပါးကို ချဉ်းကပ်ရမည်နည်း?»

Verse 3

तथान्ये सिद्धमन्त्रा वा सद्यः प्रत्ययकारकाः । आराधिता यथा सद्यो मानुषाणां वरप्रदाः

«သို့မဟုတ် ချက်ချင်းယုံကြည်မှုကို ဖြစ်စေသော စိဒ္ဓမန်တရားများကိုလည်း ပြောပါ—ထိုမန်တရားတို့ကို မှန်ကန်စွာ အာရాధနာပြုလျှင် လူသားတို့အား ချက်ချင်း ကောင်းချီးပေးတတ်သည်»

Verse 4

जना ऊचुः । एको देवः स्थितश्चात्र सद्यःप्रत्ययकारकः । तथैका देवता चात्र श्रूयते जगती तले

လူတို့က ပြောကြသည်– «ဤနေရာ၌ ချက်ချင်းအတည်ပြုမှုကို ဖြစ်စေသော ဒေဝတစ်ပါး တည်ရှိနေသည် (မြင်သာသော အကျိုးကို လျင်မြန်စွာ ပေးတတ်သည်)။ ထို့ပြင် ဤကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ဒေဝတီတစ်ပါးလည်း ရှိကြောင်း ကြားရသည်»

Verse 5

पुष्प उवाच । कोऽसौ देवः कियद्दूरे कस्मिन्स्थाने व्यवस्थितः । तथा च देवता ब्रूत दयां कृत्वा ममोपरि

ပုෂ္ပက ပြောသည်– «ထိုဒေဝသည် မည်သူနည်း။ ဘယ်လောက်ဝေးသနည်း၊ မည်သည့်နေရာ၌ တည်ရှိသနည်း။ ထို့ပြင် ထိုဒေဝတီအကြောင်းလည်း ပြောပါ—ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာထားပါ»

Verse 6

जना ऊचुः । चमत्कारपुरे सूर्यो याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठितः । अस्ति विप्र श्रुतोऽस्माभिः सद्यः प्रत्ययकारकः

လူတို့က ပြောကြသည်– «Camatkārapura မြို့၌ ယာဇ္ဉဝလ္က്യက တည်ထောင်ပူဇော်ထားသော နေဘုရား စူရျ (Sūrya) ရှိသည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထိုဘုရားသည် အမှန်တကယ် ထိုနေရာ၌ ရှိပြီး ချက်ချင်းအတည်ပြုမှုကို ဖြစ်စေသူ၊ မြင်သာသော အကျိုးကို လျင်မြန်စွာ ပေးတတ်သူဟု ကျွန်ုပ်တို့ ကြားရသည်»

Verse 7

सूर्यवारेण सप्तम्यां फलहस्तः प्रदक्षिणाम् । यः करोति नरस्तस्य ह्यष्टोत्तरशतं द्विज

တနင်္ဂနွေနေ့၊ လဆန်း/လဆုတ် ခုနစ်ရက်မြောက် စပ္တမီနေ့တွင်၊ လက်၌ အသီးကိုင်ကာ ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ပြုသူ ယောက်ျားသည်—အို ဗြာဟ္မဏာ—၁၀၈ ကြိမ် ပြုရမည်။

Verse 8

तस्य सिद्धिप्रदः सम्यङ्मनसा वांछितं ददेत् । तथान्या शारदा नाम देवी काश्मीरसंस्थिता

ထို စူရျ (နေဘုရား) သည် စိဒ္ဓိကို ပေးတော်မူ၍ စိတ်၌ ဆန္ဒရှိသမျှကို မှန်ကန်စွာ ချီးမြှင့်တော်မူ၏။ ထို့အတူ ကာရှ်မီးရတွင် တည်ရှိသော ရှာရဒါ အမည်ရှိ ဒေဝီတစ်ပါးလည်း ရှိ၏။

Verse 9

उपवासकृतेरेव सापि सिद्धिप्रदायिनी । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां जनानां स द्विजोत्तमाः

ထို ဒေဝီသည်လည်း အစာရှောင်ခြင်း (ဥပဝါသ) ကို စောင့်ထိန်းခြင်းကြောင့်သာ စိဒ္ဓိကို ပေးတော်မူသူ ဖြစ်၏။ လူတို့၏ ထိုစကားကို ကြားသော် ထိုအထူးမြတ် ဗြာဟ္မဏာသည်…

Verse 10

समुद्दिश्य चमत्कारं तस्मात्स्थानात्ततः परम् । चमत्कारपुरं प्राप्य सप्तम्यां सूर्यवासरे

ထို့နောက် ထို “ချမတ်ကာရ” (အံ့ဖွယ်ပြုရာ) ကို ရည်မှန်းကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာ၍ ရှေ့ဆက်သွားပြီး၊ တနင်္ဂနွေနေ့ စပ္တမီတွင် ချမတ်ကာရပုရမြို့သို့ ရောက်လေ၏။

Verse 11

तत्रागत्य ततः स्नात्वा शुचिर्भूत्वा समाहितः । गतः संति ष्ठते यत्र याज्ञवल्क्यकृतो रविः

ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ရေချိုးကာ သန့်ရှင်းသွား၍ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး၊ ယာဇ္ဉဝလ္က്യက တည်ထောင်ထားသော ရဝိ (နေဘုရား) ရပ်တည်ရာ အရပ်သို့ သွားလေ၏။

Verse 12

ततः प्रदक्षिणाः कृत्वा अष्टोत्तरशतं मिताः । नालिकेराणि चादाय श्रद्धया परयाः युतः

ထို့နောက် သူသည် တိုင်းတာထားသော ပတ်လည်လှည့်ပူဇော်ခြင်း ၁၀၈ ကြိမ် ပြုလုပ်၍ အလှူပူဇော်ရန် အုန်းသီးများကို ယူဆောင်ကာ အမြင့်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်ဝနေ하였다။

Verse 13

ततः क्षुत्क्षामकंठः स परिश्रांतस्तदग्रतः । उपविष्टो जपं कुर्वन्सूर्येष्टैः स्तवनैस्तदा

ထို့နောက် ဆာလောင်မှုကြောင့် လည်ချောင်းခြောက်ကပ်၍ ကိုယ်လည်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်သဖြင့် ထိုဘုရားရှေ့၌ ထိုင်ကာ ဂျပ (japa) ကို ပြုလုပ်ပြီး နေဘုရားကို နှစ်သက်သော စတဝန (stavana) များဖြင့် ချီးမွမ်း하였다။

Verse 14

मंडलब्राह्मणाद्यैश्च तारं स्वरमुपाश्रितः । सप्तयुंजर वाद्यैश्च अग्निरेवेति भक्तितः

မဏ္ဍလဗြာဟ္မဏတို့နှင့် အခြားသူများက ထောက်ပံ့ကူညီသဖြင့် သူသည် မြင့်မား၍ သံထွက်ပြင်းသော သံတော်ကို အားကိုးကာ ရွတ်ဆိုလေ၏။ ထို့ပြင် ခုနစ်မျိုးသော တူရိယာသံနှင့်အတူ “အဂ္နိသာပင် အမှန်တကယ် ပူဇော်ထိုက်၏” ဟု ဘက္တိဖြင့် ကြွေးကြော်하였다။

Verse 15

आदित्यव्रतसंज्ञाद्यैः सामभिर्दृढभक्तिभाक् । क्षुरिकामंत्रपूर्वैश्च तथैवाथर्वणोद्भवैः

ဘက္တိခိုင်မာသူဖြစ်၍ သူသည် “အာဒိတျဝရတ” ဟူသော အမည်တို့ဖြင့် သိကြသော သာမန် (Sāman) သီချင်းများဖြင့် ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ ထို့အတူ “ခ္ရှုရိကာ” ဖြင့် စတင်သော မန္တရများနှင့် အထာဝဏ (Atharva) သမိုင်းအစဉ်အလာမှ ထွက်ပေါ်လာသော မန္တရများဖြင့်လည်း ချီးမွမ်း하였다။

Verse 16

यावदन्योर्कवारस्तु नैव तुष्टो दिवाकरः । पौर्णमासीदिने प्राप्ते वैराग्यं परमं गतः

အခြား (မသင့်လျော်သော) နေ့ဖြစ်နေသမျှ နေဘုရားသည် မပျော်ရွှင်မတုန့်ပြန်ခဲ့။ သို့သော် လပြည့်နေ့ ရောက်လာသောအခါ သူသည် အမြင့်ဆုံးသော ဝိရာဂျ (vairāgya) သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 17

ततः पुष्पो विधायाथ स्नानं धौतांबरः शुचिः । भूनाम्ना साध्य भूमिं च स्थंडिलार्थं द्विजोत्तमाः

ထို့နောက် ပန်းပူဇော်ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရေချိုးကာ၊ လျှော်သန့်သော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်၍ သန့်စင်သွားသည်။ ဒွိဇအထွတ်အမြတ်သူသည် «ဘူ» မန္တရဖြင့် စတဏ္ဍိလ (ယဇ္ဈာနေရာ) အတွက် မြေပြင်ကို ပြင်ဆင်하였다။

Verse 18

स्थंडिलं हस्तमात्रं च स्थंडिले प्रत्यकल्पयत् । अग्निमीऌएतिमंत्रेण ततोऽग्निं स निधाय च

သူသည် လက်တစ်လက်အရွယ် စတဏ္ဍိလကို ဖန်တီး၍ ထိုစတဏ္ဍိလပေါ်တွင် ပူဇော်ပွဲအစီအစဉ်ကို စီမံတင်ဆက်하였다။ ထို့နောက် «အဂ္နိမ် ဣဠေ…» ဟူသော မန္တရအစဖြင့် သန့်ရှင်းသော မီးကို တည်ထောင်하였다။

Verse 19

तृणैः परिस्तृणामीतिकृत्वोपस्तरणं ततः । आब्रह्मन्निति मन्त्रेण दत्त्वा ब्रह्मासनं ततः

ထို့နောက် «ပရိစ္တೃဏာမိ» ဟူသော စကားဖြင့် သန့်ရှင်းသော မြက်ကို ဖြန့်ခင်း၍ အောက်ခံအလွှာကို ပြုလုပ်하였다။ ထို့နောက် «အာ ဘြဟ္မန်…» မန္တရဖြင့် ဘြဟ္မန်အတွက် အာသန (ထိုင်ခုံ) ကို ပူဇော်하였다။

Verse 20

सुत्रामाणमिति प्रोच्य समिधःस्थापनं च यत् । प्रोक्षणीपात्रमासाद्य प्रोक्षणं कृतवांस्ततः

«သုတြာမာဏမ်…» ဟူသော မန္တရကို ရွတ်ဆို၍ မီးထိုးသစ်တံ (သမိဓ်) များကို တင်ထား하였다။ ထို့နောက် ပရောက္ခဏီအိုးကို ကိုင်ယူကာ သန့်စင်ရေးအတွက် ရေဖျန်းပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 21

पात्राणामथ सर्वेषां स्रुवादीनां यथाक्रमम् । ततः प्रकल्पयामास हविःस्थाने निजां तनुम्

ထို့နောက် စရုဝ (လောင်းဇွန်း) စသည့် ပစ္စည်းအိုးအခွက်အားလုံးကို အစဉ်အတိုင်း စီစဉ်ထား하였다။ ထို့နောက် ဟဝိစ် (ပူဇော်အာဟုတိ) တင်ရာနေရာ၌ မိမိကိုယ်ကို သင့်တော်စွာ နေရာချ하였다။

Verse 22

न्यायं तु देवतास्थाने स आचार्यविधानतः । ग्रहणं प्रोक्षणं चैव सूर्याय त्वेति चोत्तरम्

နတ်တော်၏နေရာ၌ ဆရာ၏စည်းကမ်းအတိုင်း ထုံးတမ်းမှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်၍ ပူဇော်ပစ္စည်းကို လက်ခံယူကာ ရေဖြန်းသန့်စင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် «စူရျာအတွက်—ဤသည် သင်၏အရာ» ဟု အဆုံးသတ်မန်တရကို ဆို하였다။

Verse 23

अयं त इध्म आत्मेति जप्त्वाथ समिधं ततः । अग्निसोमेति मन्त्राभ्यां हुत्वा चाज्याहुती ततः

«ဤမီးလောင်စာသည် သင်၏အတ္တမန်ပင်» ဟု ဂျပ်ဆိုပြီးနောက် သစ်တုတ်(သမိဓ)ကို ပူဇော်တင်လှူ하였다။ ထို့နောက် «အဂ္နီ–ဆိုမ…» မန်တရနှစ်ပုဒ်ဖြင့် ဂီ(ထောပတ်)အဟုတီများကို မီးထဲသို့ ဆက်လက်ပူဇော်하였다။

Verse 24

कृत्वा व्याहृतिहोमं तु भूर्भुवः स्वेति भो द्विजाः । ये ते शतेति मन्त्राद्यैर्हुत्वात्रैव च दारुणम्

အို ဒွိဇတို့၊ «ဘူḥ၊ ဘုဝḥ၊ စွဝḥ» ဟူသော ဗျာဟရတိများဖြင့် ဟိုးမကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ «ယေ တေ သတ…» ဟု စသော မန်တရများဖြင့် ဤနေရာတင်ပင် ပြင်းထန်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် အဟုတီကို ထပ်မံပူဇော်하였다။

Verse 25

आह्वयामास वह्निं च प्रत्यक्षो भव देव मे । एवं मन्त्रेण कृत्वा तं संमुखं ज्वलनं ततः

ထို့နောက် အဂ္နိကို ခေါ်ယူ၍ «အို ငါ၏ နတ်ဘုရားသခင်၊ ငါ့ရှေ့၌ ထင်ရှားလာပါစေ» ဟု ဆို하였다။ ထိုမန်တရဖြင့်ပင် မီးလောင်တောက်ပသော မီးကို သူ့ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ထင်ရှားစေ하였다။

Verse 26

कालीकरालिकाद्याश्च सप्तजिह्वाश्च याः स्मृताः । तासामाह्वानकं कृत्वा ततो दीप्ते हविर्भुजि

ထို့ပြင် ကာလီ၊ ကရာလိကာ စသဖြင့် မှတ်သားထားသော မီး၏ လျှာခုနစ်ပါးကို ခေါ်ယူသည့် ပူဇော်ခေါ်ဆောင်မှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ အဟုတီစားသုံးသူ မီးသည် တောက်ပလောင်ကျွမ်းလာသောအခါ…

Verse 27

जुहाव च स मांसानि स्वानि चोत्कृत्त्य शस्त्रतः । लोमभ्यः स्वाहेति विदिशो दिग्भ्यो दत्त्वा ततः परम्

လက်နက်ဖြင့် မိမိအသားကို ဖြတ်လှီး၍ 'အမွေးအမျှင်တို့အား သွါဟ' ဟု ရွတ်ဆိုလျက် အရပ်မျက်နှာတို့အား ပူဇော်လေ၏...

Verse 28

अग्नये स्विष्टकृतैति यावदात्मानमाक्षिपेत् । तावद्धृतः स सूर्येण स्वहस्तेन समंततः

'အဂ္ဂနိ သွိသ္ဋက္ကရိတ (သွါဟ)' ဟု ဆိုလျက် မိမိကိုယ်ကို မီးထဲသို့ ပစ်ချရန် ပြုစဉ် နေနတ်မင်းသည် ၎င်းအား ချက်ချင်း တားဆီးလေ၏။

Verse 29

धृतश्च सादरं तेन मा विप्र कुरु साहसम् । नेदृग्घोमः कृतः क्वापि कदाचित्केनचिद्द्विज

နေနတ်မင်းသည် ရိုသေစွာ တားဆီးလျက် 'အို ပုဏ္ဏား၊ မဆင်မခြင် မပြုပါနှင့်။ ဤကဲ့သို့သော ယဇ်ပူဇော်မှုကို မည်သူမျှ မည်သည့်အခါကမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ဖူးပါ' ဟု ဆို၏။

Verse 30

तुष्टोऽहं च महाभाग ब्रूहि किं करवाणि ते । अदेयमपि दास्यामि यत्ते मनसिवर्तते

'အို ကံကြီးမားသူ၊ ငါနှစ်သက်၏။ သင့်အတွက် ငါအဘယ်အရာ ပြုလုပ်ပေးရမည်နည်း။ ပေးရန် မသင့်လျော်သော အရာဖြစ်စေကာမူ သင့်စိတ်၌ ရှိသည့်အတိုင်း ငါပေးမည်'။

Verse 31

पुष्प उवाच । यदि तुष्टोसि देवेश यदि देयो वरो मम । तद्देयं गुटिकायुग्मं यदर्थं प्रार्थयाम्यहम्

ပုပ္ဖက 'အို နတ်တို့သခင်၊ အကယ်၍ အရှင် နှစ်သက်ပါက၊ အကယ်၍ ဆုကို ပေးသနားမည်ဆိုပါက၊ ကျွန်ုပ် တောင်းဆုပြုနေသော ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို ပေးသနားတော်မူပါ' ဟု လျှောက်လေ၏။

Verse 32

वैदिशे नगरे चास्ति मणिभद्रो महाधनी । कुब्जांगः क्षत्रियो देव जरावलिसमन्वितः

ဝိဒိသာ မြို့၌ မဏိဘဒြဟူသော အလွန်ချမ်းသာသူ ရှိ၏—အရှင်ဘုရား၊ သူသည် က္ෂတ္တရိယ ဖြစ်၍ ကိုယ်ခန္ဓာ ကွေးကောက် (ခေါင်းကွေး) သောသူ၊ အိုမင်းခြင်း၏ မာလာအမှတ်ဖြင့် မှတ်သားထား၏။

Verse 33

अब्रह्मण्यो महानीचः कीनाशो जनदूषितः । द्वयोरेकां यदा वक्त्रे सदा चैव करोम्यहम्

သူသည် ဗြာဟ္မဏတို့ကို မချစ်မနှစ်သက်၊ အလွန်နိမ့်ကျ၊ ကပ်စီးနှင့် အပြစ်ပျက်သူ၊ လူထုကို မသန့်စင်စေသူ ဖြစ်၏။ နှစ်ခုရှိသော်လည်း သူ၏ပါးစပ်၌ အမြဲတမ်း တစ်ခုတည်းဖြစ်အောင် ငါလုပ်၏။

Verse 34

तदा मे तादृशं रूपमविकल्पं भवत्विति । यदा पुनर्गृहीत्वा तां द्वितीयां प्रक्षिपाम्यहम्

ထိုအခါ ငါ့အတွက် ထိုသို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် မသံသယဘဲ ဖြစ်ပါစေ။ ထို့နောက် ငါသည် ဒုတိယအရာကို ယူကာ ထပ်မံ ပစ်ချသွင်းသောအခါ…

Verse 35

ततश्च सहजं रूपं मम भूयात्सुरेश्वर । वैदिशे नगरे चास्ति मणिभद्रः सुरेश्वर

ထို့နောက် အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ ငါ၏ သဘာဝရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ပြန်လည် ဖြစ်ပါစေ။ ဝိုင်ဒီသာ မြို့၌ မဏိဘဒြဟူသောသူ ရှိ၏၊ အို နတ်တို့၏ အရှင်။

Verse 36

अपरं तस्य यत्किंचिद्धनधान्यादिकं गृहे । तत्सर्वं विदितं मे स्यात्तथा देव प्रजायताम्

ထို့ပြင် သူ၏အိမ်၌ ရှိသမျှ ငွေကြေး၊ စပါးသီးနှံ စသည့် အရာအားလုံးကို ငါ သိမြင်နိုင်ပါစေ။ ထိုသို့ ဖြစ်ပါစေ၊ အို ဘုရား။

Verse 37

किं वानेन बहूक्तेन तस्य मित्राणि बांधवाः । व्यवहारास्तथा सर्वे प्रकटाः स्युः सदैव हि

ဒါပေမယ့် အရှည်ကြီးပြောနေခြင်းက ဘာအကျိုးရှိမလဲ။ သူ၏ မိတ်ဆွေများနှင့် ဆွေမျိုးသားချင်းများ၊ ထို့အပြင် သူ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာနှင့် ဆက်ဆံရေးအပေါင်းတို့သည် အမြဲတမ်း ငါ့အတွက် ထင်ရှားပေါ်လွင်ပါစေ။

Verse 38

न कश्चिज्जायते तत्र विकल्पः कस्यचित्क्वचित् । मम तस्याधम स्यापि सर्वकृत्येषु सर्वदा

အဲဒီနေရာမှာ မည်သူမဆို မည်သည့်အချိန်မဆို သံသယတစ်စုံတစ်ရာ မပေါ်ပေါက်နိုင်ပါ။ ငါသည် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်စေကာမူ လုပ်ငန်းဆောင်တာအပေါင်းတို့တွင် အမြဲတမ်း ထိရောက်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်မည်။

Verse 39

भास्कर उवाच । गृहाण त्वं महाभाग गुटिकाद्वितयं शुभम् । शुक्लं कृष्णं च वक्त्रस्थं विभेद जननं महत्

ဘ္ဟာစ్కရက ပြောသည်။ «အို ကံကောင်းသူ၊ မင်္ဂလာရှိသော ဂုတိကာ အလုံးနှစ်လုံးကို ယူလော့—အဖြူတစ်လုံး၊ အမည်းတစ်လုံး။ ပါးစပ်ထဲတွင် ထားလျှင် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော အင်အားကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်»။

Verse 40

शुक्लया तस्य रूपं च तव नूनं भविष्यति । कृष्णयापि पुनः स्वं च संप्राप्स्यसि महाद्विज

အဖြူရောင်အလုံးကြောင့် သင်သည် သူ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မလွဲမသွေ ရရှိလိမ့်မည်။ အမည်းရောင်အလုံးကြောင့်တော့ အို မဟာဗြာဟ္မဏ၊ သင်သည် မိမိ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည်ရယူလိမ့်မည်။

Verse 41

पुष्प उवाच । अपरं वद मे देव संदेहं हृदये स्थितम् । यत्त्वां पृच्छामि देवेश तव कीर्तिविवर्धनम्

ပုෂ္ပက ပြောသည်။ «အို ဘုရားသခင်၊ နောက်ထပ်တစ်ခုကို ငါ့အား မိန့်ကြားပါ။ ငါ့နှလုံးထဲတွင် သံသယတစ်ခု တည်နေသည်။ အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ငါ မေးမြန်းသမျှသည် သင်၏ ကီർത്തိကို တိုးပွားစေရန်ပင် ဖြစ်သည်»။

Verse 42

मया श्रुतं सुरश्रेष्ठ सप्तम्यां सूर्यवासरे । यस्ते प्रदक्षिणानां च कुर्यादष्टोत्तरं शतम् । तस्य त्वं तत्क्षणादेव फलहस्तस्य सिद्धिदः

အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဘုရား၊ ကျွန်ုပ်ကြားသိရသည်မှာ လဆန်း/လဆုတ် ခုနစ်ရက်မြောက် (သတ္တမီ) နှင့် တနင်္ဂနွေနေ့ တိုက်ဆိုင်သည့်အခါ၊ သင့်အား ပရဒက္ခိဏာ ၁၀၈ ကြိမ် လှည့်ပတ်သူအား သင်သည် ချက်ချင်းပင် အောင်မြင်မှုကို ပေးတော်မူ၍ အကျိုးကို လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 43

मूर्खस्यापि च पापस्य सर्वदोषान्वितस्य च । चतुर्वेदस्य मे कस्मात्तीर्थयात्रापरस्य च

မိုက်မဲသော အပြစ်သားတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်စေ၊ အပြစ်အနာအဆာ အားလုံးနှင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်စေ—သို့မဟုတ် ဝေဒလေးပါးကို ကျွမ်းကျင်၍ တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) ကို အလေးထားသူ ဖြစ်စေ—ကျွန်ုပ်အတွက် အဘယ်ကြောင့်၊ မည်သို့ဖြစ်၍ ဤသို့ ဖြစ်ရသနည်း။

Verse 44

सप्तरात्रे गते तुष्टो होम एवंविधे कृते

ည ခုနစ်ည ကုန်လွန်သွားပြီး၊ ဤသို့သော ဟောမ (မီးပူဇော်) ကို သင့်တော်စွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ သခင်ဘုရားသည် ကျေနပ်တော်မူ၏။

Verse 46

यत्किंचित्क्रियते विप्र तामसं भावमाश्रितैः । तत्सर्वं जायते व्यर्थं किं न वेत्ति भवा निदम्

အို ဗြာဟ္မဏ၊ တမသ (မှောင်မိုက်) စိတ်သဘောထားကို အားကိုးယူသူတို့က ပြုလုပ်သမျှ အလုပ်အကိုင် မည်သည့်အရာမဆို အားလုံး အကျိုးမဲ့ ဖြစ်သွားသည်။ ဤအရာကို သင် မသိသလော။

Verse 47

एवमुक्त्वा ततः सूर्यस्तस्य गात्राण्युपास्पृशत् । खंडितानि स्वहस्तेन निर्व्रणानि कृतानि च

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ စူရျ (နေဘုရား) သည် သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ထိတွေ့တော်မူ၏။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်၏ လက်ဖြင့်ပင် ပျက်စီးကွဲပြားနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည်ပြည့်စုံစေ၍ အနာမရှိအောင် ပြုတော်မူ၏။

Verse 48

अब्रवीच्च पुनः पुष्पं प्रसन्न वदनः स्थितः । अनेनैव विधानेन यः करोति कुशंडिकाम्

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ မျက်နှာတည်ငြိမ်၍ ကြည်နူးသနားစိတ်ဖြင့် ရပ်နေကာ ပုဿပအား ပြန်လည်မိန့်ကြားသည်– «ဤနည်းလမ်းတည်းဟူသော အစီအစဉ်အတိုင်း ကုရှဏ္ဍိကာ ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်သူမည်သူမဆို…»

Verse 49

श्रीसूर्य उवाच । तामसेन तु भावेन त्ववा सर्वमिदं कृतम् । तेन सर्वं वृथा जातं त्वया सर्वं च यत्कृतम्

သီရိ စူရျ မိန့်တော်မူသည်– «သို့သော် သင်သည် တာမသ (tamas) စိတ်သဘောဖြင့် ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သင်ပြုခဲ့သမျှ အားလုံးသည် အကျိုးမဲ့၊ အလဟသ ဖြစ်သွားပြီ»

Verse 51

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवां तरधीयत । दीपवल्लक्षितो नैव केन मार्गेण निर्गतः

ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် သဟသ္ရాంశု (ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ရှိသော နေမင်း) သည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မီးအိမ်ကဲ့သို့တောင် မမြင်ရတော့ဘဲ၊ မည်သည့်လမ်းကြောင်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကိုလည်း မသိနိုင်ခဲ့။

Verse 157

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सूर्यसकाशात्पुष्पब्राह्मणस्य वरलब्धिवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းမြတ်သော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌၊ အေကာရှီတိသာဟသ္ရီ သံဟိတား၌၊ ဆဋ္ဌမပိုင်း နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှွရ က్షೇತ್ರ မာဟာတ္မ്യအတွင်း၊ «စူရျထံမှ ပုဿပ ဘြာဟ္မဏ၏ ဝရလဘ္ဓိကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၁၅၇ သည် ပြီးဆုံး၏။