Adhyaya 153

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति रूपतीर्थमनुत्तमम् । यत्र स्नातो नरः सम्यग्विरूपो रूपवान्भवेत्

စူတက ပြော၏—ထိုနေရာ၌ ထပ်မံ၍ အထူးမြတ်သော တီရ္ထတစ်ခု ရှိသေးသည်၊ «ရူပတီရ္ထ» ဟူ၍ ခေါ်၏။ ထို၌ စနစ်တကျ ရေချိုးသူသည် ရုပ်ပုံမလှသူပင် လှပသန့်ရှင်းသော ရုပ်ရည်ကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 2

पूर्वं भगवता तेन ब्रह्मणा लोक कर्तृणा । सृष्टिं कृत्वा च विस्तीर्णां यथोक्तं च चतुर्विधाम्

အရင်ကာလ၌ လောကကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ကရုဏာရှင် ဘြဟ္မာဘုရားသည်၊ ဆိုထားသကဲ့သို့ လေးမျိုးခွဲခြားသော အစီအစဉ်အတိုင်း ကျယ်ပြန့်သော စೃષ્ટိကို ဖန်ဆင်းပြီးနောက်…

Verse 3

ततः स चिन्तयामास रूपसंचयसंयुताम् । एकामप्सरसं दिव्यां देवमायां सृजाम्यहम्

ထို့နောက် သူသည် စဉ်းစားလေ၏—«အလှအပ၏ အစုအဝေးဖြင့် ပြည့်စုံသော တစ်ပါးတည်းသော ဒေဝီယ အပ္ဆရာကို ငါဖန်ဆင်းမည်၊ ဒေဝမாயာ ကိုယ်တိုင်ပင်»။

Verse 4

ततश्च सर्वदेवानां समादाय तिलंतिलम् । रूपं च निर्ममे पश्चादत्याश्चर्यमयीं च ताम्

ထို့နောက် ဒေဝတော်အားလုံးထံမှ တစ်ဦးချင်းစီ၏ «နှမ်းစေ့တစ်စေ့မျှ» အနည်းငယ်စီကို စုယူ၍ သူမ၏ အလှကို ဖန်တီးလေ၏။ ထို့နောက် အံ့ဩဖွယ်အပြည့်ဖြစ်သော အံ့မခန်းသတ္တဝါအဖြစ် သူမကို ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 5

यां दृष्ट्वा क्षोभमापन्नः स्वयमेव पितामहः

သူမကို မြင်သော် ပိတാമဟ (ဗြဟ္မာ) ကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်လှုပ်ရှား၍ တုန်လှုပ်သွားလေ၏။

Verse 6

ततस्तां प्रेषयामास कैलासं प्रति पद्मजः । गच्छ देवि महादेवं प्रणमस्व शुचिस्मिते

ထို့နောက် ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ) သည် သူမကို ကိုင်လာသသို့ စေလွှတ်၍—«သွားပါ ဒေဝီရေ၊ သန့်ရှင်းသော အပြုံးပိုင်ရှင်မ၊ မဟာဒေဝကို ဦးချပါ» ဟု မိန့်တော်မူလေ၏။

Verse 7

ततः सा सत्वरं गत्वा कैलासं पर्वतोत्तमम् । अपश्यच्छंकरं तत्र निर्विष्टं पार्वतीसमम्

ထို့နောက် သူမသည် အလျင်အမြန် သွား၍ တောင်တန်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ကိုင်လာသသို့ ရောက်လေ၏။ ထိုနေရာတွင် ပါရဝတီနှင့်အတူ ထိုင်နေသော ရှင်ကရကို မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 9

शंकरोऽपि च तां दृष्ट्वा विस्मयं परमं गतः । सुदृष्टां नाकरोद्भीत्या पार्श्वस्थां वीक्ष्य पार्वतीम् । ततः प्रदक्षिणां चक्रे सा प्रणम्य महेश्वरम् । श्रद्धया परया युक्ता कृतांजलिपुटा स्थिता

ရှင်ကရာ (Śaṅkara) သည်လည်း သူမကိုမြင်သော် အလွန်အံ့ဩသွား၏။ သို့ရာတွင် မသင့်လျော်မှုကိုကြောက်၍ သူမကိုပြည့်စုံစွာ မကြည့်ဘဲ ဘေးနားတွင်ရပ်နေသော ပါဝတီ (Pārvatī) ကိုသာ လှည့်ကြည့်၏။ ထို့နောက် သူမသည် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ကာ မဟေရှဝရ (Maheśvara) ကို ဦးချကန်တော့၏။ အမြင့်မြတ်သော သဒ္ဓာဖြင့် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ရပ်နေ၏။

Verse 10

यावद्दक्षिणपार्श्वस्था तावद्वक्त्रं स दक्षिणम् । प्रचकार महादेवस्तदुपाकृष्टलोचनः

သူမသည် ညာဘက်တွင် ရပ်နေသမျှကာလပတ်လုံး မဟာဒေဝ (Mahādeva) သည် မျက်နှာကို ညာဘက်သို့ လှည့်ထား၏—မျက်လုံးတို့သည် သူမထံသို့ ဆွဲငင်ခံနေရ၏။

Verse 11

पश्चिमायां यदा साऽभूत्प्रदक्षिणवशाच्छुभा । पश्चिमं वदनं तेन तदर्थं च कृतं ततः

မင်္ဂလာရှိသော ထိုမိန်းမသည် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်သည့် အားကြောင့် အနောက်ဘက်သို့ ရောက်လာသောအခါ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် အနောက်မျက်နှာတော်ကို ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 12

एवमुत्तरसंस्थायां तस्यां देवेन शंभुना । उत्तरं वदनं क्लृप्तं गौरीभीतेन चेतसा । न ग्रीवां चालयामास कथंचिदपि स द्विजाः

ထိုနည်းတူပင် သူမသည် မြောက်ဘက်တွင် တည်နေသောအခါ ဘုရားရှံဘု (Śambhu) သည် ဂေါရီ (Gaurī) ကိုကြောက်ရွံ့သော စိတ်ဖြင့် မြောက်မျက်နှာတော်ကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ အို ဒွိဇာတို့၊ သူသည် မည်သို့မျှ လည်ပင်းကို မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

Verse 13

एतस्मिन्नंतरे तत्र नारदो मुनिपुंगवः । अब्रवीत्पार्वतीं पश्चात्प्रणिपत्य महेश्वरम्

ထိုအချိန်အတွင်း ထိုနေရာ၌ မုနိတို့အထွဋ်အမြတ် နာရဒ (Nārada) သည် မဟေရှဝရ (Maheśvara) ကို အရင်ဦးစွာ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် ပါဝတီ (Pārvatī) ထံသို့ စကားဆို၏။

Verse 14

नारद उवाच । पश्य पार्वति ते पत्युश्चेष्टितं गर्हितं यथा । दृष्ट्वा रूपवतीं नारीं कृतं ।मुखचतुष्टयम्

နာရဒက ပြောသည်။ «ပာဝတီ၊ ကြည့်လော့—သင်၏ခင်ပွန်း၏အပြုအမူသည် မည်မျှ အပြစ်တင်ဖွယ်ကောင်းသနည်း။ လှပသောမိန်းမတစ်ဦးကို မြင်လျှင် သူသည် မိမိအတွက် မျက်နှာလေးခုကို ဖန်တီးလိုက်၏»။

Verse 16

हास्यस्य पदवीमद्य त्वं गमिष्यसि पार्वति । सर्वासां देवपत्नीनां ज्ञात्वान्यासक्तमीश्वरम्

«ဒီနေ့ ပာဝတီ၊ နတ်တို့၏ဇနီးမယားအားလုံးအကြား သင်သည် ရယ်မောကဲ့ရဲ့ခြင်း၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လိမ့်မည်။ အရှင်သည် အခြားတစ်ဦးကို စွဲလမ်းနေသည်ဟု သူတို့သိသွားသောအခါ»။

Verse 17

एतद्देवि विजानासि यादृक्चित्तं शिवोद्भवम् । अस्या उपरि वेश्याया निंदिताया विचक्षणैः

«ဒေဝီ၊ သင်သည် ရှိဝမှ ပေါ်ထွန်းသော စိတ်၏သဘောကို ကောင်းစွာသိ၏။ သို့သော် ထက်မြက်သူတို့က ကဲ့ရဲ့သော ဤက妓女ထံသို့ပင် ထိုစိတ်သည် လှည့်သွား၏»။

Verse 18

समादाय निजे हर्म्य एतां संस्थापयिष्यति । परं लज्जासमोपेतो न ब्रवीति वचः शुभे

«သူသည် သူမကို ခေါ်ယူ၍ မိမိ၏နန်းတော်အတွင်း တင်ထားလိမ့်မည်။ သို့သော် အရှက်အကြောက်လွှမ်းမိုးသဖြင့် အလှရှင်မ၊ ကောင်းသောစကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်»။

Verse 19

अहमेतद्विजानामि न त्वया सदृशी क्वचित् । अस्ति नारी तथाऽन्योपि विजानाति सुरेश्वरि

«ဤအရာကို ငါသိ၏—ဘယ်နေရာတွင်မဆို သင်နှင့်တူသော မိန်းမ မရှိ။ ထို့ပြင် သင်ကဲ့သို့ ဤအကြောင်းကို နားလည်သိမြင်သော အခြားမိန်းမတစ်ဦးမျှ မရှိ၊ နတ်တို့၏မဟာမိဖုရားရေ»။

Verse 20

ततो निरोधया मास द्रुतं सा पर्वतात्मजा । सर्वनेत्राणि देवस्य महिषीधर्ममाश्रिता

ထို့နောက် တောင်၏သမီးသည် အလျင်အမြန် တားဆီးကာ တရားဝင်ဇနီး၏ ဓမ္မကို ခံယူ၍ ဘုရား၏ မျက်စိအားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे शैला विशीर्यंति समंततः । मर्यादां संत्यजंति स्म सर्वे च मकरालयाः

ထိုအချိန်အတွင်း တောင်တန်းများသည် အရပ်ရပ်၌ ကွဲပြားပျက်စီးလာပြီး မကရာတို့၏ နေရပ်ဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာအားလုံးသည် မိမိတို့၏ နယ်နိမိတ်ကို စွန့်လွှတ်ကြသည်။

Verse 22

प्रलयस्य समुत्थानं संजातं द्विजसत्तमाः । तावद्ब्रह्मदिनं प्राप्तं परमं सृष्टिलक्षणम्

အို ဒွိဇတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့၊ ပရလယမှ ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ လက္ခဏာများဖြင့် အမှတ်အသားပြုသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ‘ဗြဟ္မာ၏ နေ့’ သို့ ရောက်လာသည်။

Verse 23

निमेषेण पुनस्तस्य प्रलयस्य प्रजापतेः । ब्रह्मणः सा निशा प्रोक्ता सर्वं तोयमयं भवेत्

ထပ်မံ၍ မျက်တစ်ခတ်အတွင်းပင် သတ္တဝါတို့၏ အရှင် ပရဇာပတိ၏ ပရလယသည် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရာကို ‘ဗြဟ္မာ၏ ည’ ဟု ခေါ်ကြပြီး အရာအားလုံးသည် ရေတစ်မျိုးတည်း ဖြစ်သွားသည်။

Verse 24

अथ तत्र गणाः सर्वे भृगिनंदिपुरःसराः । सोऽपि देवमुनिर्भीतस्तामुवाच सुरेश्वरीम्

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ ဂဏများအားလုံး စုဝေးလာကြပြီး ဘೃဂိနှင့် နန္ဒိန်တို့က ဦးဆောင်ကြသည်။ ထိုသို့ပင် ထိုဒေဝမုနိလည်း ကြောက်ရွံ့ကာ နတ်တို့၏ အရှင်မ သုရေရှွရီကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 25

मुंचमुंच सुरज्येष्ठे देवनेत्राणि संप्रति । नोचेन्नाशः समस्तस्य लोकस्यास्य भविष्यति

«လွှတ်ပါ၊ လွှတ်ပါ၊ ယခုလွှတ်ပါ၊ နတ်တို့အကြီးဆုံးအို—နတ်မျက်စိတို့ကို! မလွှတ်လျှင် ဤလောကတစ်လုံးလုံး ပျက်စီးခြင်း ဖြစ်လာမည်»။

Verse 26

एवं प्रोक्ताऽपि सा देवी यावच्च न मुमोच तम् । तावद्देवेन लालाटं विसृष्टं लोचनं परम्

ထိုသို့ ပြောဆိုသော်လည်း မဟာဒေဝီသည် မလွှတ်ပေးခဲ့။ ထို့ကြောင့် နတ်ဘုရားသည် မိမိနဖူးမှ အမြင့်မြတ်ဆုံး မျက်စိတစ်လုံးကို ထုတ်လွှတ်တော်မူ၏။

Verse 27

कृपाविष्टेन लोकानां येन रक्षा प्रजायते । न शक्तो वारितुं देवीं प्राणेभ्योऽपि गरीयसीम्

လောကတို့အပေါ် ကရုဏာစိတ်ဝင်ရောက်၍—ထိုကရုဏာကြောင့် ကာကွယ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့်—အသက်ရှူထက်ပင် အလေးကြီးသော ဒေဝီကို သူသည် တားဆီးမနိုင်ခဲ့။

Verse 28

अंबिकां विबुधाः प्राहुस्त्र्यंबकाणि यतो द्विजाः । तस्मात्संकीर्त्यते लोके त्र्यंबकश्च सुरेश्वरः

အို ဒွိဇာတို့၊ ပညာရှိတို့သည် အမ္ဗိကာကို “သုံးမျက်စိရှင် တြျမ်ဗကာ” ဟု ခေါ်ကြသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် နတ်တို့၏ အရှင်လည်း လောက၌ “တြျမ်ဗက” ဟု ကျော်ကြားစွာ ခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 29

ततः संत्यज्य तं देवं देवी पर्वतपुत्रिका । प्रोवाच कोपरक्ताक्षी पुरःस्थां तां तिलोत्तमाम्

ထို့နောက် တောင်တော်၏ သမီးဖြစ်သော ဒေဝီသည် ထိုနတ်ဘုရားကို ဘေးဖယ်ထား၍၊ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလျက်၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေသော တိလိုတ္တမာအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 30

यस्मान्मे दयितः पापे त्वया रूपाद्विडंबितः । चतुर्वक्त्रः कृतस्तस्मात्त्वं विरूपा भव द्रुतम्

«အပြစ်ရှိသူရေ၊ သင်၏အလှကြောင့် ငါ့ချစ်သူကို သင်က လှောင်ပြောင်၍ မျက်နှာလေးဖက် ဖြစ်စေခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်း ရုပ်ပျက်သွားစေ!»

Verse 31

ततः सा सहसा भूत्वा तत्क्षणाद्भग्ननासिका । शीर्णकेशा बृहद्दंता चिपिटाक्षी महोदरा

ထိုအခါ ချက်ချင်းပင် အချိန်တစ်ခဏအတွင်း နှာခေါင်းကျိုးကာ ဆံပင်ပျက်ပြား၊ သွားကြီး၊ မျက်လုံးပြား၊ ဝမ်းဗိုက်ဖောင်းကြီး ဖြစ်သွားလေသည်။

Verse 32

अथ वीक्ष्य निजं देहं तथाभूतं वराप्सराः । प्रोवाच वेपमाना सा कृतांजलिपुटा स्थिता

ထို့နောက် အပ္စရာမင်းသမီးသည် မိမိကိုယ်ကို ထိုသို့ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်၍ တုန်လှုပ်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေပြီး ပြောလေသည်။

Verse 33

अहं संप्रेषिता देवि प्रणामार्थं त्रिशूलिनः । ब्रह्मणा तेन चायाता युष्माकं च विशेषतः

«အရှင်မယ်တော် ဒေဝီ၊ သုံးမြှားကိုင် အရှင် (ရှီဝ) က ငါ့ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ရန် စေလွှတ်တော်မူသည်။ ထိုဗြဟ္မာတော်လည်း ငါ့ကို စေလွှတ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် မယ်တော်ကို ဂါရဝပြုရန် ဖြစ်ပါသည်»။

Verse 34

निर्दोषाया विरागायास्तस्माद्युक्तं न ते भवेत् । शापं दातुं प्रसादं मे तस्मात्त्वं कर्तुमर्हसि

«ငါသည် အပြစ်မရှိ၊ မကောင်းကြံစည်မှုလည်း မရှိသဖြင့် မယ်တော်က ငါ့ကို ကျိန်စာပေးခြင်း မသင့်တော်ပါ။ ထို့ကြောင့် ကျိန်စာမပေးဘဲ ကရုဏာတော်ဖြင့် ကောင်းချီးပေးပါ»။

Verse 35

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा दीनं सत्यं च पार्वती । पश्चात्तापसमोपेता ततः प्रोवाच सुप्रियम्

သူမ၏ နှိမ့်ချ၍ သစ္စာရှိသော စကားကို ကြားသော် ပာဝတီသည် နောင်တရစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထို့နောက် ချစ်သူအား ကြင်နာစွာ ပြောဆို하였다။

Verse 36

स्त्रीस्वभावात्समायातः कोपोऽयं त्वां प्रति द्रुतम् । तस्मादागच्छ गच्छावो मया सार्धं धरातले

«မိန်းမသဘာဝ၏ အလျင်အမြန်ကြောင့် ဤအမျက်သည် သင့်အပေါ်သို့ ချက်ချင်း ထလာ၏။ ထို့ကြောင့် လာပါ—ငါနှင့်အတူ မြေပြင်သို့ သွားကြစို့» ဟု ဆို၏။

Verse 37

तत्रास्ति रूपदं तीर्थं मया चोत्पादितं स्वयम् । माघशुक्लतृतीयायां स्नानार्थं विमलोदकम्

«အဲဒီမှာ အလှပေးသော တီရ္ထတစ်ခု ရှိ၏—ငါကိုယ်တိုင် ဖန်ဆင်းထားသော—မာဃလ၏ လပြည့်ဘက် တတိယနေ့တွင် ရေချိုးရန် ရေသန့်စင်ကြည်လင်၏» ဟု ဆို၏။

Verse 38

या नारी प्रातरुत्थाय तत्र स्नानं समाचरेत् । सा स्याद्रूपवती नूनमदृष्टे रविमंडले

«မည်သည့်မိန်းမမဆို မနက်စောစော ထ၍ အဲဒီမှာ ရေချိုးလျှင် နေမင်းဝိုင်းကို မမြင်မီပင် အမှန်တကယ် အလှတရားရှိသူ ဖြစ်လာမည်» ဟု ဆို၏။

Verse 39

सदा माघे तृतीयायां तत्र स्नानं करोम्यहम् । अद्य सा तत्र यास्यामि स्नानाय कृतनिश्चया

«မာဃလ၏ တတိယနေ့တိုင်းတွင် ငါသည် အဲဒီမှာ အမြဲ ရေချိုး၏။ ယနေ့လည်း ရေချိုးရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာစွာဖြင့် အဲဒီသို့ သွားမည်» ဟု ဆို၏။

Verse 40

सूत उवाच । एवमुक्त्वा समादाय सा देवी तां तिलोत्तमाम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे रूपतीर्थं जगाम च

သုတက ပြောသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် နတ်မိခင်သည် တိလောတ္တမာကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဟာဋကေရှ္ဝရ သန့်ရှင်းဒေသ၌ ရူပတီရ္ထသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 41

तत्र स्नानं स्वयं चक्रे विधिपूर्वं सुरेश्वरी । तस्या ह्यनन्तरं सापि भक्तियुक्ता तिलोत्तमा

ထိုနေရာ၌ နတ်တို့၏ မဟာမိဖုရား သုရေရှ္ဝရီသည် စည်းကမ်းအတိုင်း ကိုယ်တိုင် ရေချိုးသန့်စင်ပူဇော်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဘက္တိပြည့်ဝသော တိလောတ္တမာလည်း ရေချိုး하였다။

Verse 42

ततः कांतिमती जाता तत्क्षणादेव भामिनी । पूर्वमासीयद्थारूपा तथासाऽभूद्विशेषतः

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အလင်းရောင်ပြည့်ဝသော မိန်းမသည် တောက်ပလင်းလက်လာ하였다။ မူလအလှကို ပြန်လည်ရရှိရုံသာမက ပိုမိုထူးကဲစွာ လှပတင့်တယ်လာ하였다။

Verse 43

अथ तुष्टिसमायुक्ता तां प्रणम्य सुरेश्वरीम् । प्रोवाच विस्मयाविष्टा हर्षगद्गदया गिरा

ထို့နောက် စိတ်ကျေနပ်မှုဖြင့် ပြည့်ဝကာ နတ်တို့၏ အရှင်မ သုရေရှ္ဝရီကို ဦးချကန်တော့하였다။ အံ့ဩမှုလွှမ်းမိုးလျက် ပျော်ရွှင်လွန်း၍ အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောဆို하였다။

Verse 44

प्राप्तं रूपं महादेवि त्वत्प्रसादाच्चिरन्तनम् । ब्रह्मलोकं गमिष्यामि मामनुज्ञातुमर्हसि

အို မဟာဒေဝီ၊ သင်၏ကရုဏာကြောင့် ကျွန်မသည် ရှေးဦးမူလအလှကို ပြန်လည်ရရှိပါပြီ။ ယခု ကျွန်မသည် ဘြဟ္မလောကသို့ သွားမည်ဖြစ်သဖြင့် ခွင့်ပြုတော်မူပါ။

Verse 45

गौर्युवाच । वरं यच्छामि ते पुत्रि यत्किंचिद्धृदि संस्थितम् । तस्मात्प्रार्थय विश्रब्धा न वृथा मम दर्शनम्

ဂေါရီမိခင်က မိန့်တော်မူသည်—«သမီးရေ၊ သင်၏နှလုံး၌ တည်ရှိသော ဆန္ဒမည်သို့မဆို ငါက ကောင်းချီးပေးမည်။ ထို့ကြောင့် မကြောက်မရွံ့ တောင်းလော့; ငါ့ကို မြင်တွေ့ရခြင်းသည် အလဟသ မဖြစ်စေရ»။

Verse 46

तिलोत्तमोवाच । अहमत्र करिष्यामि क्षेत्रे तीर्थं निजं शुभे । त्वत्प्रसादेन तद्देवि यातु ख्यातिं धरातले

တိလောတ္တမာက မိန့်သည်—«မင်္ဂလာရှိသော ဒေဝီတော်၊ ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ငါ၏ ကိုယ်ပိုင် တီရ္ထကို တည်ထောင်မည်။ သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဒေဝီတော်၊ ထိုတီရ္ထသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ကျော်ကြားပါစေ»။

Verse 47

त्वया तत्रापि कर्तव्यं वर्षांते स्नानमेव हि । हितार्थं सर्वनारीणां रूपसौभाग्यदायकम्

ထို့ပြင် သင်လည်း မိုးရာသီအဆုံး၌ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးပူဇော်မှုကို ပြုရမည်။ ၎င်းသည် မိန်းမအားလုံး၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် ဖြစ်ပြီး အလှအပနှင့် ကံကောင်းခြင်းကို ပေးတတ်သည်။

Verse 48

गौर्युवाच । चैत्रशुक्लतृतीयायां सदाहं त्वत्कृते शुभे । स्नानं तत्र करिष्यामि मध्याह्ने समुपस्थिते

ဂေါရီမိခင်က မိန့်တော်မူသည်—«မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ သင်အတွက် ငါသည် စဲတရ (Caitra) လ၏ လင်းပတ်ခွဲ တတိယနေ့၌ နေ့လယ်ချိန်ရောက်သော် ထိုနေရာတွင် အစဉ်အမြဲ ရေချိုးမည်»။

Verse 49

हितार्थं सर्वनारीणां तव वाक्यादसंशयम् । या तत्र दिवसे नारी तस्मिंस्तीर्थे करिष्यति

မိန်းမအားလုံး၏ အကျိုးအတွက်—သင်၏စကားတော်ကြောင့် သံသယမရှိ—ထိုနေ့၌ ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသော မိန်းမမည်သူမဆို…

Verse 50

स्नानं सा सौख्यसंयुक्ता भविष्यति सुखान्विता । स्पृहणीया च नारीणां सर्वासां धरणीतले

သူမသည် သက်သာချမ်းသာနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံကာ အမြဲပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်မည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ မိန်းမအားလုံးအနက် သူမသည် အခြားသူတို့ လိုက်နာချင်သည့်သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 51

पुरुषोऽपि सुभक्त्या यस्तत्र स्नानं करिष्यति । सप्तजन्मानि रूपाढ्यः ससौभाग्यो भविष्यति

ယောက်ျားတစ်ဦးပင်လျှင် စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးမည်ဆိုလျှင် ခုနှစ်ဘဝတိုင်အောင် ရုပ်ရည်လှပ၍ ကံကောင်းခြင်းနှင့် ပြည့်စုံလာမည်။

Verse 52

सूत उवाच । एवमुक्ता तदा देव्या साप्सरा द्विजसत्तमाः । चक्रे कुण्डं सुविस्तीर्णं विमलोदप्रपूरितम्

စူတက ပြောသည်— ထိုသို့ ဒေဝီ၏ မိန့်ကြားခြင်းကို ခံရသော အပ်ဆရာမသည်၊ အို ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်တို့၊ ကျယ်ဝန်းသည့် ကုဏ္ဍတစ်ခုကို ပြုလုပ်၍ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော အပြစ်ကင်းရေဖြင့် ပြည့်စုံစေ하였다။

Verse 53

उपकंठे ततस्तस्य स्थापयामास पार्वतीम् । ततो जगाम संहृष्टा ब्रह्मलोकं तिलोत्तमा

ထို့နောက် ထိုကန်၏ ကမ်းနား၌ ပါရဝတီကို တည်ထားပူဇော်စေ하였다။ ထို့နောက် တိလိုတ္တမာသည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် ဗြဟ္မာလောကသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 54

ततः प्रभृति संजातं कुण्डमप्सरसा कृतम् । स्नानमात्रैर्नरैर्यत्र सौभाग्यं लभ्यते द्विजाः

ထိုအချိန်မှစ၍ အပ်ဆရာက ပြုလုပ်ထားသော ကုဏ္ဍသည် ပေါ်ပေါက်လာ하였다။ အို ဒွိဇတို့၊ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းသာဖြင့် လူတို့သည် ကံကောင်းခြင်းကို ရရှိကြသည်။

Verse 55

नारीभिश्च विशेषेण पुत्रप्राप्तिरनुत्तमा । तथान्यदपि यत्किंचिद्वांछितं हृदये स्थितम्

အထူးသဖြင့် မိန်းမတို့အတွက် သားရရှိခြင်းသည် အလွန်မြင့်မြတ်၍ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အကျိုးဖြစ်၏။ ထို့အပြင် နှလုံး၌ တည်နေသော ဆန္ဒအမျိုးမျိုး၊ လိုအင်မှန်သမျှလည်း ထိုနေရာ၌ ပြည့်စုံ၏။

Verse 153

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽप्सरःकुण्डोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော စကန္ဒမဟာပုရာဏ၌၊ အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ပဒစုစည်းသော သံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၌၊ သီဟာဋကေရှ్వర က్షೇತ್ರ၏ မာဟာတ္မ్యంలో “အပ္සරားကுண္ဍ ပေါ်ပေါက်ခြင်း၏ ဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းခြင်း” ဟူသော အခန်းသည် အခန်း ၁၅၃ အဖြစ် ပြီးဆုံး၏။