Adhyaya 147

Verse 1

सूत उवाच । तथान्योऽपि च तत्रास्ति देवः पुत्रप्रदो नृणाम् । वटिकेश्वर नामा च सर्वपापहरो हरः

စူတက ပြော၏—ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ လူတို့အား သားပေးတော်မူသော နတ်တစ်ပါးလည်း ရှိသည်။ ၎င်း၏ အမည်မှာ ဝါဋိကေရှ్వర ဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော ဟရ (ရှီဝ) ဖြစ်၏။

Verse 2

यस्मिन्वटिकया पूर्वं तपस्तप्तं द्विजोत्तमाः । प्राप्ता पुत्रं शुके याते वनं व्यासात्कपिंजलम्

ထို ဝါဋိကာ (သန့်ရှင်းသော တောအုပ်) တွင် ယခင်က ဒွိဇောတ္တမ များသည် တပဿာကျင့်၍ သားတစ်ယောက်ကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ရှုက သစ်တောသို့ ဝင်သွားသောအခါ ဝျာသမှ ကပိဉ္ဇလ လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कस्यासौ वटिका तत्र कथं तप्तवती तपः । कस्माद्गृहं परित्यक्त्वा शुकोऽपि वनमाश्रितः

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “ထိုနေရာရှိ ဝါဋိကာသည် မည်သူ၏အရာနည်း။ သူမသည် တပဿာကို မည်သို့ ကျင့်ခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် ရှုကသည် အိမ်ကို စွန့်၍ အဘယ်ကြောင့် သစ်တောကို ခိုလှုံခဲ့သနည်း။”

Verse 4

कथं कपिजलं पुत्रं व्यासाल्लेभे शुचिस्मिता

သန့်ရှင်း၍ နူးညံ့စွာ ပြုံးသော မိန်းမ (Śucismitā) သည် ဝျာသထံမှ ကပိဇလ အမည်ရှိ သားကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။

Verse 5

सूत उवाच । आसीद्व्यासस्य विप्रेंद्राः कलत्रार्थं मतिः क्वचित् । निष्कामस्य प्रशांतस्य सर्वज्ञस्य महात्मनः

စူတက ပြောသည်– “ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဝျာသ၌ မယားယူလိုသော အတွေး ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် သူသည် ကာမဆန္ဒကင်း၍ ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်၊ အလုံးစုံသိသော မဟာအတ္တမ ရှင်ဖြစ်၏။”

Verse 6

ततः क्षयमनुप्राप्ते वंशे कुरुसमुद्भवे । विचित्रवीर्यमासाद्य पार्थिवं द्विजसत्तमाः

ထို့နောက် ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ကုရုမှ ပေါက်ဖွားသော မျိုးဆက်သည် ဆုတ်ယုတ်လာသောအခါ ဝျာသသည် ဘုရင် ဝိစိတ္တဗီရျ (Vicitravīrya) ထံသို့ ချဉ်းကပ်하였다။

Verse 7

सत्यवत्याः समादेशात्तस्य क्षेत्रे ततः परम् । स पुत्राञ्जनयामास त्रीञ्छूरान्पांडुपूर्वकान्

ထို့နောက် သတ္တျဝတီ၏ အမိန့်အရ ထိုကွင်း၌ သူသည် ပဏ္ဍုကို အစပြု၍ သူရဲကောင်းသားသုံးယောက်ကို မွေးဖွားစေ하였다။

Verse 8

वानप्रस्थव्रते तिष्ठन्सकृन्मैथुनतत्परः । क्षेत्रजैस्तनयैर्वंशे कुरोस्तस्मादुपस्थिते

ဝါနပရಸ್ಥ ဝရတ၌ တည်မြဲနေစဉ် သူသည် မိထုန်ကို တစ်ကြိမ်သာ ပြုခဲ့ပြီး၊ ထို့ကြောင့် က္ရှေတရဇ သားများအားဖြင့် ကုရုဝంశသည် ထိုကျဆင်းမှုမှ ပြန်လည်တည်ထောင်လာ하였다။

Verse 9

ततः स चिंतयामास भार्यामद्य करोम्यहम् । गार्हस्थ्येनाथ धर्मेण साधयामि शुभां गतिम्

ထို့နောက် သူသည် စဉ်းစားလေ၏—“ယနေ့ ငါ မယားယူမည်၊ ဂೃಹಸ್ಥဓမ္မအားဖြင့် မင်္ဂလာသော ဂတိကို ရောက်မည်” ဟု။

Verse 10

ततः स प्रार्थयामास जाबालिं तु सुतां शुभाम् । वटिकाख्यां शुभां कन्यां स ददौ तस्य सत्वरम्

ထို့နောက် သူသည် ဇာဗာလီ၏ မင်္ဂလာသမီးကို တောင်းလေ၏; ဇာဗာလီသည် ဝဋိကာဟု အမည်ရ သီလဝတီ ကညာကို ချက်ချင်း ပေးအပ်하였다။

Verse 11

ततस्तया समेतः स वनवासं समाश्रितः । वानप्रस्थाश्रमे तिष्ठन्कृतमैथुनतत्परः

ထို့နောက် သူသည် သူမနှင့်အတူ တောနေထိုင်မှုကို ခံယူ၍၊ ဝါနပရസ്ഥ အာရှရမ၌ တည်နေစဉ် မျိုးဆက်အတွက် မိထုန်ကိစ္စကို ပြုလေ၏။

Verse 12

ततो गर्भवती जज्ञे पिंजला तस्य पार्श्वतः । ऋतौ मोहनमासाद्य व्यासात्सत्यवतीसुतात्

ထို့နောက် ပိဉ္ဇလာသည် သူ၏ဘေး၌ ကိုယ်ဝန်ဆောင်လာ၏။ မျိုးဖွားရာကာလ၌ မောဟနာကို ရောက်ရှိကာ စတျဝတီ၏သား ဗျာသ ရှင်ရသီထံမှ ကိုယ်ဝန်ယူလေ၏။

Verse 13

अथ याति परां वृद्धिं स गर्भस्तत्र संस्थितः । उदरे व्यासभार्यायाः शुक्लपक्षे यथा शशी

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိသော သန္ဓေသည် ဗျာသ၏ဇနီး၏ ဝမ်းအတွင်း၌ အားပြည့်အောင် ကြီးထွားလာ၏။ အဖြူလကာလ၌ လမင်း တဖြည်းဖြည်း ပြည့်ဝသကဲ့သို့။

Verse 14

एवं संगच्छतस्तस्य वृद्धिं गर्भस्य नित्यशः । द्वादशाब्दा अतिक्रांता न जन्म समवाप्नुयात्

ဤသို့ဖြင့် သန္ဓေသည် နေ့စဉ် နေ့တိုင်း ထိုပုံစံအတိုင်း ကြီးထွားလာသော်လည်း၊ ဆယ့်နှစ်နှစ် ကျော်လွန်သွားသော်လည်း မွေးဖွားခြင်းကို မရောက်သေးလေ။

Verse 15

यत्किंचिच्छृणुते तत्र गर्भस्थोऽहि वचः क्वचित् । तत्सर्वं हृदिसंस्थं च चक्रे प्रज्ञासमन्वितः

ဝမ်းအတွင်းနေသောသူသည် ထိုနေရာ၌ မတော်တဆ ကြားရသမျှ စကားလုံးတို့ကို အားလုံးကို နှလုံးထဲ၌ သိမ်းဆည်းထားလေ၏၊ ပညာဉာဏ်ဖြင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်၍။

Verse 16

वेदाः सांगाः समाधीता गर्भवासेऽपि तेन च । स्मृतयश्च पुराणानि मोक्षशास्त्राणि कृत्स्नशः

ဝမ်းအတွင်းနေစဉ်ပင် သူသည် အင်္ဂများပါသော ဝေဒများကိုလည်းကောင်း၊ စမృతိများနှင့် ပုရာဏများ၊ မောက္ခသတ္တရများကိုလည်းကောင်း အပြည့်အစုံ ကျက်မှတ်သင်ယူပြီးစီးခဲ့လေ၏။

Verse 17

तत्रस्थोऽपि दिवा नक्तं स्वाध्यायं प्रकरोति सः । न च जन्मोत्थजां बुद्धिं कथंचिदपि चिंतयेत्

ထိုနေရာ၌ရှိနေသော်လည်း သူသည် နေ့ညမပြတ် သာသနာတော်ဆိုင်ရာ သင်ကြားဖတ်ရှုခြင်းနှင့် သာသနာစာတော်ရွတ်ဆိုခြင်းကို ပြု၏။ ထို့ပြင် လောကီဇာတိမှ ပေါက်ဖွားသော စိတ်အမြင်ကို မည်သို့မျှ မစဉ်းစားစေ။

Verse 18

सापि माता परा पीडां नित्यं याति तथाकुला । यथायथा स संयाति वृद्धिं जठरमाश्रितः

ထိုမိခင်လည်း စိတ်ပူပန်လှုပ်ရှားကာ အလွန်ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အမြဲခံစားရ၏။ သူသည် မိခင်၏ ဝမ်းအတွင်း၌ နေထိုင်လျက် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကြီးထွားလာသကဲ့သို့ပင်။

Verse 19

ततश्च विस्मयाविष्टो व्यासो वचनमब्रवीत् । कस्त्वं मद्गृहिणीकुक्षौ प्रविष्टो गर्भरूपधृक्

ထို့နောက် အံ့ဩခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားသော ဗျာသသည် ဤစကားကို ပြော၏— “သင်သည် မည်သူနည်း၊ ငါ့ဇနီး၏ ဝမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ သန္ဓေကလေး၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်ထားသူ?”

Verse 21

गजोऽहं तुरगश्चापि कुक्कुटश्छाग एव च । योनीनां चतुराशीतिसहस्राणि च संख्यया

“ငါသည် ဆင်လည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏၊ မြင်းလည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏၊ ကြက်လည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏၊ ဆိတ်လည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။ ယောနီများ၏ အရေအတွက်သည် ရှစ်ဆယ်လေးထောင် ဟု ရေတွက်ထားသည်။”

Verse 22

भ्रांतोऽहं तेषु सर्वेषु तत्कोऽहं प्रब्रवीमि किम् । सांप्रतं मानुषो भूत्वा जठरं समुपाश्रितः

“ငါသည် ထိုမွေးဖွားမှုအားလုံးအတွင်း လှည့်လည်လွဲချော်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် မည်သူနည်းဟု ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ ယခု မနုဿဖြစ်လာပြီးနောက် ဤဝမ်းကို အားကိုးကာ ခိုလှုံနေ၏။”

Verse 23

मानुषं न करिष्यामि निष्कामं च कथंचन । निर्विष्टो भ्रममाणोऽत्र संसारे दारुणे ततः

«ဤလူ့ဘဝကို ဆန္ဒကင်းမဲ့အောင် မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်တော့ပါ။ ကြမ်းတမ်းသော သံသရာ၌ လှည့်လည်ပတ်သန်းရင်း စိတ်ပျက်ရွံရှာလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်»။

Verse 24

अत्रस्थो भवनिर्मुक्तो योगाभ्यासरतः सदा । मोक्षमार्गं प्रयास्यामि स्थानान्मोक्षमसंशयम्

«ဤနေရာ၌ပင် နေထိုင်ကာ လောကဘဝဖြစ်ပေါ်မှု(ဘဝ)မှ လွတ်မြောက်ပြီး ယောဂကျင့်စဉ်ကို အမြဲတမ်း အားထုတ်လေ့ကျင့်၍ မောက္ခမဂ်ကို လျှောက်လှမ်းမည်။ ဤနေရာမှပင် မောက္ခကို မသံသယဘဲ ရရှိမည်»။

Verse 25

तावज्ज्ञानं च वैराग्यं पूर्वजातिस्मृतिर्यथा । यावद्गर्भस्थितो जन्तुः सर्वोऽपि द्विजसत्तम

«သတ္တဝါသည် မိခင်ဝမ်းအတွင်း ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး၊ အို ဒွိဇအမြတ်ဆုံး၊ သူ၌ ဉာဏ်ပညာနှင့် ဝိရာဂျ (မကပ်ငြိမှု) တို့အပြင် ယခင်ဘဝများကို မှတ်မိခြင်းလည်း တည်ရှိနေသည်»။

Verse 26

यदा गर्भाद्विनिष्क्रांतः स्पृश्यते विष्णुमायया । तदा नाशं व्रजत्याशु सत्यमेतदसंशयम्

«သို့သော် ဝမ်းမှ ထွက်လာပြီး ဗိဿဏု၏ မာယာက ထိတွေ့သွားသောအခါ၊ (ဝမ်းတွင်းရှိ ဉာဏ်နှင့် မကပ်ငြိမှု) သည် လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးသွားသည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်၍ မသံသယရှိစရာ မလို»။

Verse 27

तस्मान्नाहं द्विजश्रेष्ठ निष्क्रमिष्ये कथंचन । गर्भादस्मात्प्रयास्यामि स्थानान्मोक्षमसंशयम्

«ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇအမြတ်ဆုံး၊ မည်သို့မျှ ငါ မထွက်ခွာပါ။ ဤဝမ်းအတွင်းရှိ အခြေအနေမှပင် ဤနေရာမှ မောက္ခသို့ သွားရောက်မည်—မသံသယဘဲ»။

Verse 28

व्यास उवाच । न भविष्यति ते माया वैष्णवी सा कथंचन । सुघोरान्नरकादस्मान्निष्क्रमस्व विगर्हितात्

ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်။ သင်၌ ဝိုင်ရှ္ဏဝီ မာယာသည် မည်သို့မျှ မပေါ်ပေါက်နိုင်။ ဤအလွန်ကြမ်းတမ်း၍ အပြစ်တင်ဖွယ် နရကမှ ထွက်လာလော့။

Verse 29

गर्भवासात्ततो योगं समाश्रित्य शिवं व्रज । तस्माद्दर्शय मे वक्त्रं स्वकीयं येन मे भवेत् । आनृण्यं पितृलोकस्य तव वक्त्रस्य दर्शनात्

ထို့နောက် ဝမ်းဗိုက်အတွင်း နေထိုင်ခြင်းမှ ထွက်ခွာ၍ ယောဂကို အားကိုးကာ ရှိဝသို့ ရောက်လော့။ ထို့ကြောင့် သင်၏ မျက်နှာကို ငါ့အား ပြပါ။ သင်၏ မျက်နှာကို မြင်ခြင်းကြောင့် ငါသည် ဘိုးဘွားလောကအပေါ် အကြွေးကင်းလွတ်စေမည်။

Verse 30

गर्भ उवाच । वासुदेवं प्रतिभुवं यदि मे त्वं प्रयच्छसि । इदानीं यत्स्वयं तन्मे जन्म स्यान्नान्यथा द्विज

ဂರ್ಭက မိန့်တော်မူသည်။ ငါ့အား ကာကွယ်သူနှင့် အာမခံသူအဖြစ် ဝါစုဒေဝကိုယ်တော်တိုင်ကို သင် ပေးအပ်ပါက၊ ယခုအခါ ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်အတိုင်း ငါ့မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်ပါစေ—မဟုတ်လျှင် မဖြစ်နိုင်၊ ဒွိဇာ။

Verse 31

सूत उवाच । ततो व्यासो द्रुतं गत्वा द्वारकां प्रति दुःखितः । कथयामास वृत्तांतं विस्तराच्चक्रपाणिने

စူတက မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော ဗျာသသည် ဒွာရကာသို့ အလျင်အမြန် သွား၍ စက်ရကိုင်ရှင် သခင်ထံ အကြောင်းအရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောကြားလေ၏။

Verse 32

तेनैव सहितः पश्चात्स्वगृहं पुनरागतः । व्यासः प्रतिभुवं तस्मै दातुं विष्णुं निरंजनम्

ထို့နောက် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ဗျာသသည် မိမိအိမ်သို့ ပြန်လာကာ၊ ထိုသူအား အာမခံကတိအဖြစ် အညစ်အကြေးကင်းသော ဗိဿနုကို ပေးအပ်ရန် လာ၏။

Verse 33

श्रीकृष्ण उवाच । प्रतिभूरस्मि नाशाय मायायास्तव निर्गमे । मद्वाक्यान्निष्क्रमं कृत्वा गच्छ मोक्षमनुत्तमम्

သီရိကృష్ణက မိန့်တော်မူသည်။ သင် ထွက်ပေါ်လာချိန်၌ မာယာ ပျက်စီးစေရန် ငါသည် သင်၏ အာမခံဖြစ်၏။ ငါ၏ မိန့်တော်ကို လိုက်နာ၍ ထွက်လာပြီး အမြင့်ဆုံး မောက္ခသို့ သွားလော့။

Verse 34

ततो द्रुतं विनिष्क्रांतो विष्णुवाक्येन स द्विजाः । द्वादशाब्दप्रमाणस्तु यौवनस्य समीपगः

ထို့နောက် ဗိဿနု၏ မိန့်တော်ကြောင့် သူသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်လာ၏၊ အို ဒွိဇတို့။ အသက်က တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်သာရှိသော်လည်း ယောဝနအရွယ်နီးပါး၊ အရွယ်ရောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

Verse 35

ततः प्रणम्य दैत्यारिं व्यासं च जननीं तथा । प्रस्थितो वनवासाय तत्क्षणाद्व्यासनंदनः

ထို့နောက် သူသည် ဒေဝတားတို့၏ ရန်သူသတ်သူ (ဘုရားရှင်) ကိုလည်း၊ ဗျာသကိုလည်း၊ မိခင်ကိုလည်း ဦးချ၍ နမတ်ပြု၏။ ထို့ခဏချင်း ဗျာသ၏ သားသည် တောဝင်နေထိုင်ခြင်း—သံယောဇဉ်ဖြတ်သည့် သာသနာဘဝသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 36

अथ तं स मुनिः प्राह तिष्ठ पुत्रात्ममंदिरे । संस्काराञ्जातकाद्यांश्च येन ते प्रकरोम्यहम्

ထို့နောက် မုနိသည် သူ့အား မိန့်၏—“သားရေ၊ ငါ့အာရှရမ်အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ နေပါဦး။ သင်အတွက် ဇာတကာဒီ စသည့် သံစကာရ (အဆင့်လိုက်ပူဇော်ပွဲ) များကို ငါ ဆောင်ရွက်ပေးမည်” ဟု။

Verse 37

शिशुरुवाच । संस्काराः शतशो जाता मम जन्मनिजन्मनि । भवार्णवे परिक्षिप्तो यैरहं बन्धनात्मकैः

ကလေးက ပြော၏—“ငါ့အတွက် သံစကာရများသည် မွေးဖွားခြင်းတစ်ခါပြီးတစ်ခါ၊ ရာချီ၍ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ ချည်နှောင်မှုဖြစ်စေသော ထိုအင်အားများကြောင့် ငါသည် ဘဝသမုဒ္ဒရာထဲသို့ ပစ်ချခံရ၏” ဟု။

Verse 38

श्रीभगवानुवाच । शुकवज्जल्पते यस्मात्तवायं पुत्रको मुने । तस्माच्छुकोऽयं नाम्नास्तु योगविद्याविचक्षणः

ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူသည်– «အို မုနိ၊ သင်၏သားသည် ကြက်တူရွေး (śuka) ကဲ့သို့ ပြောဆိုသဖြင့် ထို့ကြောင့် သူကို ‘Śuka’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ခေါ်စေ—ယောဂဗိဒ္ယာကို ခွဲခြားသိမြင်တတ်သူ»။

Verse 39

नायं स्थास्यति हर्म्ये स्वे मोहमायाविवर्जितः । तस्माद्गच्छतु मा स्नेहं त्वं कुरुष्वास्य संभवम्

«သူသည် မိမိ၏အိမ်နန်းတော်၌ မနေတော့မည်၊ မောဟနှင့် မာယာကင်းလွတ်သူဖြစ်သောကြောင့်။ ထို့ကြောင့် သူသွားပါစေ; ချစ်ခင်တွယ်တာမှုဖြင့် မကပ်မိပါနှင့်—သူ၏ မွေးဖွားလာခြင်းနှင့် ဆိုင်သော တာဝန်ကို သင် ပြည့်စုံစေပါ»။

Verse 40

अहं गृहं प्रयास्यामि त्वं मुक्तः पैतृकादृणात् । दर्शनादेव पुत्रस्य सत्यमेतन्मयोदितम्

«ငါသည် မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားမည်။ သင်သည် ဘိုးဘွားအကြွေးမှ လွတ်မြောက်ပြီ။ သားကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ဤအရာ ပြီးစီးသည်—ဤသည်မှာ ငါမိန့်တော်မူသော သစ္စာတရားပင်»။

Verse 41

एवमुक्त्वा हृषीकेशो व्यासमामंत्र्य सत्वरम् । विहगाधिपमारूढः प्रययौ द्वारकां प्रति

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဟೃಷီကေရှသည် ဗျာသကို အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်ကာ၊ ငှက်တို့၏ အရှင် (ဂရုဍ) ပေါ် တက်စီး၍ ဒွာရကာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 42

ततो गते हृषीकेशे व्यासः पुत्रमुवाच ह । प्रस्थितं वनवासाय निःस्पृहं स्वगृहं प्रति

ဟೃಷီကေရှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဗျာသသည် မိမိ၏သားကို ပြောဆို하였다—သူသည် တောဝင်နေထိုင်ရန် ထွက်ခွာနေပြီး မိမိအိမ်ကိုပင် မလိုလားမက်မောသူ ဖြစ်သည်။

Verse 43

व्यास उवाच । गृहस्थधर्मरिक्तानां पितृवाक्यं प्रणश्यति । पितृवाक्यं तु यो मोहान्नैव सम्यक्समाचरेत् । स याति नरकं तस्मान्मद्वाक्यात्पुत्र मा व्रज

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်။ «အိမ်ထောင်သမားဓမ္မကို မလိုက်နာသူတို့အတွက် ဖခင်၏အမိန့်သည် အာနိသင်ပျက်သွားတတ်၏။ သို့ရာတွင် မောဟကြောင့် ဖခင်၏အမိန့်ကို မှန်ကန်စွာ မကျင့်သုံးသူသည် နရကသို့ ကျရောက်၏။ ထို့ကြောင့် သားရေ၊ ငါ၏စကားကို မလွန်ဆန်၍ မသွားလေ»။

Verse 44

शुक उवाच । यथाद्याहं त्वया जातो मया त्वं चान्यजन्मनि । संजातोऽसि मुनिश्रेष्ठ तथाहमपि ते पिता

ရှုက မိန့်တော်မူသည်။ «ယနေ့ ငါသည် သင်ထံမှ မွေးဖွားလာသကဲ့သို့၊ အခြားဘဝတစ်ဘဝတွင် သင်သည် ငါထံမှ မွေးဖွားခဲ့၏၊ မုနိအမြတ်တော်။ ထိုသို့ဖြစ်သဖြင့် ငါလည်း သင့်၏ ဖခင်ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏»။

Verse 45

तस्माद्वाक्यं त्वया कार्यं यद्येषा धर्मसंस्थितिः । नाहं निषेधनीयस्तु व्रजमानस्तपोवनम्

ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ ဓမ္မ၏ တည်မြဲသောလမ်းစဉ် အမှန်ဖြစ်လျှင် သင်သည် ငါ၏စကားကို လိုက်နာရမည်။ ငါကို မတားဆီးလေ၊ အကြောင်းမူ ငါသည် တပေါဝန—တပသ်၏ တောအုပ်သို့ ထွက်ခွာနေပြီ။

Verse 46

व्यास उवाच । ब्राह्मणस्य गृहे जन्म पुण्यैः संप्राप्यते नृभिः । संस्कारान्यत्र संप्राप्य वेदोक्तान्मुनिराप्यते

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်။ «လူတို့သည် စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်ကြောင့် ဗြာဟ္မဏ မိသားစု၌ မွေးဖွားခြင်းကို ရရှိကြ၏။ ထိုအိမ်၌ ဝေဒက မိန့်ဆိုထားသော သံစကားရ (saṃskāra) များကို ခံယူပြီးနောက် မုနိ၏ အဆင့်သို့ ရောက်နိုင်၏»။

Verse 47

शुक उवाच । संस्कारैराप्यते मुक्तिर्यदि कर्म शुभं विना । पाखंडिनोऽपि यास्यंति तन्मुक्तिं व्रतधारिणः

ရှုက မိန့်တော်မူသည်။ «ကောင်းသောကျင့်ကြံမှု မရှိဘဲ သံစကားရ (saṃskāra) များသာဖြင့် မုတ်ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရနိုင်မည်ဆိုလျှင်၊ အပြင်ပန်းကတိသစ္စာ (ဝရတ) ကိုသာ ထမ်းဆောင်သူ မုသာဝါဒီများတောင် ထိုလွတ်မြောက်ခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်»။

Verse 48

व्यास उवाच । ब्रह्मचारी भवेत्पूर्वं गृहस्थश्च ततः परम् । वानप्रस्थो यतिश्चैव ततो मोक्षमवाप्नुयात्

ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်။ အရင်ဦးစွာ ဗြဟ္မစာရီ (သီလသန့်ရှင်းသော ကျောင်းသား) ဖြစ်ရမည်၊ ထို့နောက် ဂೃಹಸ್ಥ ဖြစ်ရမည်။ ထို့နောက် ဝါနပရස්ထ (တောနေ) နှင့် ယတိ (လောကစွန့်) ဖြစ်၍ ဤလမ်းစဉ်အတိုင်း မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိမည်။

Verse 49

शुक उवाच । ब्रह्मचर्येण चेन्मोक्षस्तत्षण्ढानां सदा भवेत् । गृहस्थाश्रमिणां चेत्स्यात्तत्सर्वं मुच्यते जगत्

ရှုက မိန့်တော်မူသည်။ မောက္ခသည် ဗြဟ္မစာရိယ (သန့်ရှင်းစွာနေထိုင်ခြင်း) တစ်ခုတည်းကြောင့်သာ ရလျှင် အမြဲတမ်း အင်အားမရှိသူတို့၏ အခွင့်အရေးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဂೃಹಸ್ಥဖြစ်ခြင်းတစ်ခုတည်းကြောင့်သာ ရလျှင် ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးပင် လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မည်။

Verse 50

अथवा वनरक्तानां तन्मृगाणां प्रजायते

မဟုတ်လျှင် ထိုလွတ်မြောက်ခြင်းသည် တောကိုချစ်မြတ်နိုးသော သမင်နှင့် တောတိရစ္ဆာန်တို့အတွက်ပင် မွေးဖွားလာရလိမ့်မည်။

Verse 51

अथवा यतिधर्माणां यदि मोक्षो भवेन्नृणाम् । दरिद्राणां च सर्वेषां तन्मुक्तिः प्रथमा भवेत्

ထို့ပြင် လူတို့အတွက် မောက္ခသည် ယတိဓမ္မ (လောကစွန့်၏ စည်းကမ်း) တစ်ခုတည်းကြောင့်သာ ဖြစ်လာမည်ဆိုလျှင် အားလုံးထဲတွင် ဆင်းရဲသူတို့က အရင်ဆုံး မုက္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 52

व्यास उवाच । गृहस्थधर्मरक्तानां नृणां सन्मार्गगामिनाम् । इह लोकः परश्चैव मनुना संप्रकीर्तितः

ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်။ ဂೃಹಸ್ಥဓမ္မကို ချစ်မြတ်နိုး၍ သဒ္ဓမ္မလမ်း (လမ်းကောင်း) ကို လိုက်လျှောက်သော လူတို့အတွက် ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံးကို မနုက အတည်ပြု၍ ကြေညာထားသည်။

Verse 53

श्रीशुक उवाच । गृहगुप्तौ सुगुप्तानां बंधानां बंधुबंधनैः । मोहरागसमावेशात्सन्मार्ग गमनं कुतः

သီရိရှုက မိန့်တော်မူသည်။ အိမ်ဟူသောကာကွယ်ထားသည့်ခံတပ်အတွင်း၌ ကောင်းကောင်းဖုံးကွယ်နေပြီး ဆွေမျိုးချည်နှောင်မှုနှင့် စွဲလမ်းမှုတို့၏ချည်ကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသူသည် မောဟနှင့် ရာဂတို့လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် သဒ္ဓမ္မလမ်းသို့ မည်သို့သွားနိုင်မည်နည်း။

Verse 54

व्यास उवाच । कष्टं वने निवसतोऽत्र सदा नरस्य नो केवलं निजतनुप्रभवं भवेच्च । दैवं च पित्र्यमखिलं न विभाति कृत्यं तस्माद्गृहे निवसतात्महितं प्रचिन्त्यम्

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်။ တောထဲ၌ အမြဲနေထိုင်သူအတွက် ဒုက္ခခက်ခဲမှုသည် ကိုယ်ခန္ဓာမှပေါက်ဖွားသည့်အရာတင်မက ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့ပြင် ဒေဝတားတို့နှင့် ဘိုးဘွားပိတೃတို့အပေါ် တာဝန်ဝတ္တရားအလုံးစုံကိုလည်း သင့်တော်စွာ မပြုနိုင်။ ထို့ကြောင့် အိမ်၌နေစဉ် မိမိအကျိုးအမြတ်အမှန်ကို သတိပညာဖြင့် စဉ်းစား၍ လိုက်နာသင့်သည်။

Verse 55

श्रीशुकदेव उवाच । भावेन भावितमहातपसां मुनीनां तिष्ठन्ति तावदखिलानि तपःफलानि । यत्ते निकाशशरणाः पुरुषा न जातु पश्यंत्यसज्जनमुखानि सुखं तदेव

သီရိရှုကဒေဝ မိန့်တော်မူသည်။ မဟာတပသီ မုနိတို့သည် အတွင်းစိတ်၌ သန့်ရှင်းသော ဘာဝ (bhāva) ဖြင့် ပြည့်ဝနေသရွေ့ တပသ၏ အကျိုးဖလအားလုံးသည် တည်မြဲနေ၏။ ထို့ပြင် သင်၏စစ်မှန်သောချမ်းသာသည် ဤတစ်ခုတည်းပင်—သန့်ရှင်းသော ခွဲခြားသိမြင်မှုကို အားကိုးသူတို့သည် မကောင်းသူတို့၏ မျက်နှာကို မည်သည့်အခါမျှ မမြင်ရခြင်းပင်။

Verse 56

व्यास उवाच । गृहं परिग्रहः पुंसां गृहस्थाश्रमधर्मिणाम् । इहलोके परे चैव सुखं यच्छति शाश्वतम्

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်။ ဂೃಹಸ್ಥအာရှ్రమ ဓမ္မကို လိုက်နာသူတို့အတွက် အိမ်နှင့် သင့်လျော်သော ပိုင်ဆိုင်မှုတို့သည် ထောက်တိုင်ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့သည် ဤလောကနှင့် နောက်လောက၌ပါ တည်မြဲသော ချမ်းသာကို ပေး၏။

Verse 57

श्रीशुक उवाच । शीतं हुताशादपि दैवयोगात्सञ्जायते चन्द्रमसोऽपि तापः । परिग्रहात्सौख्यसमुद्भवोऽत्र भूतोऽभवद्भावि न मर्त्यलोके

သီရိရှုက မိန့်တော်မူသည်။ ကံကြမ္မာ၏လှည့်ကွက်ကြောင့် မီးတောင်ပင် အေးနိုင်သကဲ့သို့ လမင်းတောင်ပင် ပူလောင်နိုင်သည်။ ထိုနည်းတူ လူ့လောက၌ ပိုင်ဆိုင်မှုမှ ပေါက်ဖွားသော ချမ်းသာသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် မည်သည့်ကာလ၌မျှ မတည်မြဲ။

Verse 58

व्यास उवाच । सुपुण्यैर्लभ्यते कृच्छ्रान्मानुष्यं भुवि दुर्लभम् । तस्मिंल्लब्धे न किं लब्धं यदि स्याद्गृहधर्मवित्

ဗျာသ မဟာရ္ရှီ မိန့်တော်မူသည်။ မဟာပုဏ္ဏာကြောင့်သာ ခက်ခဲစွာ မြေပြင်၌ ရှားပါးသော လူ့ဘဝကို ရနိုင်သည်။ ထိုဘဝကို ရပြီးနောက် အိမ်ထောင်ဓမ္မကို အမှန်တကယ် သိသူအတွက် မရနိုင်သေးသည့် အရာရှိမည်နည်း။

Verse 59

श्रीशुकदेव उवाच । यदि स्याज्ज्ञानसंयुक्तो जन्मकालेत्र मानवः । निजावस्थां समालोक्य तज्ज्ञानं हि विलीयते

သီရိ ရှုကဒေဝ မိန့်တော်မူသည်။ လူတစ်ယောက်သည် မွေးဖွားချိန်ကတည်းက ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံနေစေကာမူ၊ မိမိ၏အခြေအနေနှင့် ကန့်သတ်ချက်ကို မြင်သိသွားလျှင် ထိုဉာဏ်ပညာသည် အမှန်တကယ် ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 60

व्यास उवाच । मुदितस्यापि पुत्रस्य गर्दभस्यार्भकस्य च । भस्मलोलस्य लोकस्य शब्दोऽपि रटतो मुदे

ဗျာသ မဟာရ္ရှီ မိန့်တော်မူသည်။ ပျော်ရွှင်နေသော သားအတွက်ပင်—မြည်းကလေးကဲ့သို့သော ကလေးငယ်ဖြစ်စေ—ပြာကိုနှစ်သက်သော ဤလောကသည် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်သံကိုတောင် ထုတ်လွှင့်သည်။

Verse 61

श्रीशुक उवाच । रसता सर्पता धूलि लोके त्वशुचिना चिरम् । मुनेऽत्र शिशुना लोकस्तुष्टिं याति स बालिशः

သီရိ ရှုက မိန့်တော်မူသည်။ ဤလောက၌ အညစ်အကြေးသော ဖုန်မှုန့်သည် ကြာရှည်စွာ အော်ဟစ်လျက် လှုပ်ရှားကာ တွားသွားနေသည်။ မုနိရေ၊ သို့ရာတွင် လူတို့သည် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကြောင့်သာ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ကြသည်—ဤသည်မှာ လောက၏ ကလေးဆန်မှုဖြစ်သည်။

Verse 62

व्यास उवाच । पुंनामास्ति महारौद्रो नरको यममन्दिरे । पुत्रहीनो व्रजेत्तत्र तेन पुत्रः प्रशस्यते

ဗျာသ မဟာရ္ရှီ မိန့်တော်မူသည်။ ယမမင်း၏ နေရာ၌ “ပုမ္နာမ” ဟူသော အလွန်ကြမ်းတမ်းသော နရကရှိသည်။ သားမရှိသူသည် ထိုနေရာသို့ သွားရသည်ဟု ဆိုကြသဖြင့် သားကို ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 63

श्रीशुक उवाच । यदि स्यात्पुत्रतः स्वर्गः सर्वेषां स्यान्महामुने । शूकराणां शुनां चैव शलभानां विशेषतः

သီရိရှုက မိန့်တော်မူသည်– “သားရှိရုံနဲ့ပဲ ကောင်းကင်သုခ (သွဂ္ဂ) ရနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ အို မဟာမုနိ၊ လူတိုင်းအတွက် သွဂ္ဂ ဖြစ်သွားမယ်—အထူးသဖြင့် ဝက်၊ ခွေး၊ ထို့ပြင် ပိုးဖလံတို့အတွက်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။”

Verse 64

व्यास उवाच । पितॄणामनृणो मर्त्यो जायते पुत्रदर्शनात् । पौत्रस्यापि च देवानां प्रपौत्रस्य दिवाश्रयः

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– “သားကို မြင်ရသဖြင့် လူသားသည် ဘိုးဘွားပိတೃတို့အပေါ် အကြွေးကင်း (အနೃဏ) ဖြစ်လာသည်။ မြေးရှိသော်လည်း နတ်တို့ စိတ်ကျေနပ်ကြပြီး၊ မြေးတော်မြေး (ပရပေါထ္ရ) ရှိသော် ကောင်းကင်လောက၌ အားကိုးရာတစ်ခု ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။”

Verse 65

शुक उवाच । चिरायुर्ज्जायते गृध्रः संततिं पश्यते निजाम् । क्रमेण संततं किं न स मोक्षं प्रतिपद्यते

ရှုက မိန့်တော်မူသည်– “ဂૃဓ္ရ (လင်းတ) သည် အသက်ရှည်စွာ မွေးဖွားပြီး မိမိ၏ မျိုးဆက်ဆက်တိုးတက်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ အစဉ်လိုက် မပြတ်မတောက် ဆက်လက်မြင်နိုင်လျှင်—ထိုတဖြည်းဖြည်းသော လမ်းစဉ်ဖြင့် မောက္ခကိုပါ အဘယ်ကြောင့် မရနိုင်မည်နည်း?”

Verse 66

सूत उवाच । एवमुक्त्वा परित्यज्य पितरं स वनं गतः । मातरं च सुदुःखार्तां प्रलपन्तीमनेकधा

သူတ မိန့်တော်မူသည်– “ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖခင်ကို စွန့်ခွာကာ တောသို့ သွားလေ၏။ ထို့ပြင် အလွန်ဒုက္ခဝေဒနာကြောင့် နာကျင်နေသော မိခင်ကိုလည်း နည်းမျိုးစုံဖြင့် ငိုကြွေးလျက် ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။”

Verse 67

तं दृष्ट्वा दुःखितो व्यासो निराशः पुत्रदर्शने । पुत्रशोकाभिसंतप्तो भार्यया सहितोऽभवत्

ထိုအရာကို မြင်သော် ဗျာသသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲ၍ သားကို ပြန်မြင်ရမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သားအပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ပူလောင်ကာ ဇနီးနှင့်အတူ တူတူနေထိုင်လေ၏။