Adhyaya 144

Verse 1

सूत उवाच । सा गत्वा त्रिदिवं पश्चात्सहस्राक्षं सुरैर्युतम् । प्रोवाच भगवन्दिष्ट्या क्षोभितोऽसौ महामुनिः

စူတက ပြောသည်—ထို့နောက် သူမသည် တ్రိဒိဝ (ကောင်းကင်) သို့ သွားကာ နတ်တို့နှင့်အတူရှိသော သဟသ္ရာက္ષ (အင်ဒြာ) ကို ပြော하였다—“အရှင်ဘုရား၊ ကံကြမ္မာအရ ထိုမဟာမုနိသည် အမှန်တကယ် လှုပ်ရှားနှိုးဆော်ခံရပါပြီ” ဟု။

Verse 2

तपस्तस्य हतं कृत्स्नं यत्कृच्छ्रेण समाचितम् । तथा निस्तेजसत्वं च नीतस्त्वं सुखभाग्भव

သူ၏ တပဿာအားလုံးကို အလွန်ခက်ခဲစွာ စုဆောင်းခဲ့သော်လည်း အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားပြီ။ သင်လည်း တေဇောဓာတ်မဲ့သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားပြီ။ ယခုမှစ၍ သက်သာချမ်းသာကို ခံစားသူ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 3

एवमुक्त्वाऽथ सा रंभा शंसिता निखिलैः सुरैः । अमोघरेतसस्तस्य दध्रे गर्भं निजोदरे

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ နတ်တို့အားလုံးက ချီးမွမ်းသော ရမ္ဘာသည် မပျက်မလွဲသော ဗီဇရှိသည့် ထိုရိရှီ၏ သန္ဓေကို မိမိဝမ်းအတွင်း၌ ကိုယ်ဝန်ဆောင်လေ၏။

Verse 4

जाबालिरपि कृत्वा च पश्चात्तापमनेकधा । भूयस्तु तपसि स्थित्वा स्थितस्तत्रैव चाश्रमे

ဇာဗာလီလည်း နည်းမျိုးစုံဖြင့် နောင်တရပြီးနောက်၊ ထပ်မံ၍ တပဿာ၌ တည်နေကာ ထိုအာရှရမ်၌ပင် ဆက်လက်နေထိုင်လေ၏။

Verse 5

ततस्तु दशमे मासि संप्राप्ते सुषुवे शुभाम् । कन्यां सरोजपत्राक्षीं दिव्यलक्षणलक्षिताम्

ထို့နောက် ဒသမလ ပြည့်လာသောအခါ၊ နာမည်မင်္ဂလာရှိသော သမီးတစ်ဦးကို မွေးဖွားလေ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးသည် ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ဒေဝလက္ခဏာများဖြင့် ထင်ရှားလေ၏။

Verse 6

अथ तां मानुषोद्भूतां मत्वा तस्यैव चाश्रमम् । गत्वा मुमोच प्रत्यक्षं तस्यर्षेश्चेदमब्रवीत्

ထို့နောက် သူမကို လူ့လောက၌ မွေးဖွားသူဟု ထင်မှတ်ကာ၊ ထိုအာရှရမ်သို့ သွားပြီး ရိရှီရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ထားကာ ဤစကားတို့ကို ပြောလေ၏။

Verse 7

तव वीर्यसमुद्भूतामेनां मज्जठरोषिताम् । कन्यकां मुनिशार्दूल तस्मात्पालय सांप्रतम्

ဤသမီးငယ်သည် သင်၏ဗီရိယမှ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကျွန်မ၏ဝမ်းအတွင်း၌ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မုနိတို့အတွင်း ကျားကဲ့သို့သောအရှင်၊ ယခု နာမည်တော်ဖြင့် ကာကွယ်ပါ။

Verse 8

न स्वर्गे विद्यते वासो मानुषाणां कथंचन । एतस्मात्कारणात्तुभ्यं मया ब्रह्मन्समर्पिता

လူသားတို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေရာတည်မြဲစွာ နေထိုင်ခြင်း မရှိနိုင်။ ထို့ကြောင့် ဘြဟ္မဏအရှင်၊ ကျွန်မက သူမကို သင်ထံ အပ်နှံလိုက်သည်။

Verse 9

एवमुक्त्वा ययौ रंभा सत्वरं त्रिदशालयम् । जाबालिरपि तां दृष्ट्वा कन्यकां स्नेहमाविशत्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ရမ္ဘာသည် သုံးဆယ်သောဒေဝတို့၏ နေရာသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ဇာဘာလိလည်း ထိုသမီးငယ်ကို မြင်သည်နှင့် နူးညံ့သောမေတ္တာဖြင့် ပြည့်ဝလာ하였다။

Verse 10

ततस्तां कन्यकां कृत्वा सुष्ठु गुप्ते लतागृहे । रसैर्मिष्टफलोद्भूतैः पुपोष च दिवानिशम्

ထို့နောက် သူသည် ထိုသမီးငယ်ကို လျှို့ဝှက်ကောင်းစွာထားသော လတာအိမ်၌ ထားပြီး ချိုမြိန်သောအသီးများမှ ထွက်သောရည်များဖြင့် နေ့ညမပြတ် ပျိုးထောင်လေ၏။

Verse 11

सापि कन्या परां वृद्धिं शनैर्याति दिनेदिने । शुक्लपक्षं समासाद्य यथा चन्द्रकला दिवि

ထိုသမီးငယ်လည်း နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာ၏—ကောင်းကင်၌ လင်းလက်သော လဆန်းကာလအတွင်း လ၏အလင်းအပိုင်း တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသကဲ့သို့။

Verse 12

यथायथाथ सा याति वृद्धिं कमललोचना । तथातथास्य सुस्नेहो जाबालेरप्यवर्धत

ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော မိန်းကလေးသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသကဲ့သို့၊ ဇာဘာလီ၏ နူးညံ့သော မေတ္တာလည်း ထိုနည်းတူ တိုးပွားလာ၏။

Verse 13

सा शिशुत्वे मृगैः सार्द्धं पक्षिभिश्च सुशोभना । क्रीडां चक्रे सुविश्रब्धैर्वर्धयंती मुनेर्मुदम्

ကလေးဘဝတွင် ထိုလှပသော မိန်းကလေးသည် ယုံကြည်စိတ်ချစွာ သမင်များနှင့် ငှက်များနှင့်အတူ ကစားကာ မုနိ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေ၏။

Verse 14

ततो बाल्यं परित्यक्त्वा वल्कलावृतगात्रिका । तस्यर्षेः सर्वकृत्येषु साहाय्यं प्रकरोति च

ထို့နောက် ကလေးဘဝကို စွန့်လွှတ်၍ သစ်ခွံအဝတ်ဖြင့် ကိုယ်ကိုဖုံးကာ၊ ထိုရိရှီ၏ နေ့စဉ်ကိစ္စအလုံးစုံတွင် ကူညီဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 15

समित्कुशादि यत्किंचित्फलपुष्पसमन्वितम् । वनात्तदानयामास तस्य प्रीतिमवर्धयत्

မီးဖိုသစ်၊ ကုရှမြက် စသဖြင့် ရနိုင်သမျှကို သစ်တောမှ သယ်ယူလာပြီး၊ သစ်သီးပန်းများနှင့်အတူ ဆောင်လာကာ သူ၏ ကျေနပ်နှစ်သက်မှုနှင့် မေတ္တာကို တိုးပွားစေ၏။

Verse 16

ततः कतिपयाहस्य फलार्थं सा मृगेक्षणा । निदाघसमये दूरं स्वाश्रमात्प्रजगाम ह

ထို့နောက် အချို့နေ့များကြာပြီးနောက်၊ သမင်မျက်လုံးရှိသော မိန်းကလေးသည် နွေရာသီအပူချိန်တွင် သစ်သီးရှာဖွေရန် မိမိအာရှရမ်မှ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 17

एतस्मिन्नंतरे तत्र विमानवरमाश्रितः । प्राप्तश्चित्रांगदोनाम गन्धर्वस्त्रिदिवौकसाम्

ထိုအချိန်၌ ထိုနေရာတွင် ကောင်းကင်ယာဉ်အထူးကို စီးနင်း၍ သုံးလောကနတ်ပြည်၏ ဂန္ဓဗ္ဗတစ်ပါး—စိတ္ရာင်္ဂဒ အမည်ရှိသူ—ရောက်လာ၏။

Verse 18

तेन सा विजने बाला पूर्णचन्द्रनिभानना । दृष्टा चांद्रमसी लेखा पतितेव धरातले

ထိုအထီးကျန်ရာ၌ သူသည် မျက်နှာပြည့်လကဲ့သို့ တောက်ပသော မိန်းကလေးငယ်ကို မြင်၏။ လရောင်တန်းတစ်စင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 19

ततः कामपरीतांगः सोवतीर्य धरातलम् । विमानान्मधुरैर्वाक्यैस्तामुवाच कृतांजलिः

ထို့နောက် ကာမစိတ်က လွှမ်းမိုးသဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်ယာဉ်မှ ဆင်း၍ မြေပြင်သို့ ရောက်လာကာ လက်အုပ်ချီ၍ ချိုမြိန်သော စကားများဖြင့် သူမအား ပြော၏။

Verse 20

का त्वं कमलगर्भाभा निर्जनेऽथ महावने । भ्रमस्येकाकिनी बाले वनमध्ये सुलोचने

နင်သည် မည်သူနည်း၊ ကြာပန်းအတွင်းသားကဲ့သို့ တောက်ပသူရေ။ ဤအထီးကျန်သော တောကြီးအတွင်း၌ မိန်းကလေး၊ မျက်လုံးလှသူရေ၊ အဘယ်ကြောင့် တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်နေသနည်း။

Verse 21

कन्योवाच । अहं फलवतीनाम जाबालेर्दुहिता मुने । फलपुष्पार्थमायाता तदर्थमिह कानने

မိန်းကလေးက ပြောသည်– «အို မုနိရေ၊ ကျွန်မသည် ဂျာဘလီ၏ သမီး ဖလဝတီ အမည်ရှိသူပါ။ သစ်သီးနှင့် ပန်းများအတွက် ဤတောထဲသို့ လာရောက်ခဲ့ပါသည်»။

Verse 22

चित्रांगद उवाच । कुमारब्रह्मचारी स श्रूयते मुनिसत्तमः । तत्कथं तस्य वामोरु त्वं जाता भार्यया विना

စိတ္တရာင်္ဂဒက ဆို၏ — «ထိုမဟာရသီသည် ဗြဟ္မစာရီ၊ သီလသန့်ရှင်းသူဟု နာမည်ကြီး၏။ ထို့ကြောင့် အို ပေါင်လှသောမိန်းကလေး၊ မယားမရှိဘဲ သင်သည် သူထံမှ မည်သို့ မွေးဖွားလာသနည်း»

Verse 23

कन्योवाच । सत्यमेतन्महाभाग नास्ति दारपरिग्रहः । तस्यर्षेः किं तु संजाता यथा तन्मेऽवधारय

မိန်းကလေးက ဆို၏ — «အို ကံကောင်းမြတ်သူ၊ အမှန်ပင် ထိုရသီသည် မယားမယူခဲ့ပါ။ သို့သော် ကျွန်မသည် ထိုရသီထံမှ တကယ်မွေးဖွားလာ၏။ မည်သို့ဖြစ်လာသည်ကို ကျွန်မထံမှ နားလည်ပါ»

Verse 24

रंभा नामाप्सरास्तेन पुरा दृष्टा सुरांगना । ततः कामपरीतेन सेविता च यथासुखम्

«အတိတ်ကာလ၌ ရမ္ဘာဟူသော အပ်ဆရာ၊ နတ်မိန်းကလေးတစ်ဦးကို သူမြင်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ကာမဆန္ဒကြောင့် မူးယစ်လွှမ်းမိုးကာ မိမိစိတ်ကြိုက် အပျော်အပါးဖြင့် သူမနှင့် ဆက်ဆံခဲ့၏»

Verse 25

ततस्तदुदराज्जाता देवलोके महत्तरे । तयापि चेह तस्यर्षेर्भूय एव नियोजिता

«ထို့နောက် ကျွန်မသည် သူမ၏ ဝမ်းမှ နတ်လောကအမြင့်မြတ်၌ မွေးဖွားလာ၏။ ထို့ပြင် သူမကပင် ကျွန်မကို ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ပို့ကာ ထိုရသီထံသို့ တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့၏»

Verse 26

एवं स मे पिता जातो जाबालिर्मुनिसत्तमः । पोषिताऽहं ततस्तेन नानाफलसमुद्रवैः

«ဤသို့ဖြင့် မုနိအထွတ်အမြတ် ဂျာဘာလီသည် ကျွန်မ၏ ဖခင်ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် သူက အသီးအနှံ အမျိုးမျိုးကို ပေါများစွာ စုဆောင်းကာ ကျွန်မကို ပြုစုမွေးမြူခဲ့၏»

Verse 27

ततः फलवती नाम कृतं तेन महात्मना । ममानुरूपमेतद्धि यन्मां त्वं परिपृच्छसि

ထို့ကြောင့် စိတ်မြတ်နိုးကြီးမားသော မဟာပုရుషသည် ငါ့ကို «ဖလဝတီ» ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ အမှန်တကယ် ငါနှင့် ကိုက်ညီသဖြင့်ပင် သင်သည် ငါ့အကြောင်း မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်၏။

Verse 28

चित्रांगद उवाच । तव रूपं समालोक्य कामस्याहं वशं गतः । तस्माद्भजस्व मां भीरु नो चेद्यास्यामि संक्षयम्

စိတ္တရင်္ဂဒ က ပြော၏— «သင်၏ အလှကို မြင်လျှင် ငါသည် ကာမ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွားပြီ။ ထို့ကြောင့် အရှက်ကြောက်သော မိန်းကလေးရေ၊ ငါ့ကို လက်ခံပါ—မဟုတ်လျှင် ငါ ပျက်စီးသို့ ရောက်မည်»။

Verse 29

अहं चित्रांगदोनाम गन्धर्वस्त्रिदिवौकसाम् । तीर्थयात्राकृते प्राप्तः क्षेत्रेऽस्मिञ्छ्रद्धयाऽन्वितः

ငါသည် အမည်အားဖြင့် စိတ္တရင်္ဂဒ ဖြစ်၍ သုံးလောကကောင်းကင်နေထိုင်သူတို့အနက် ဂန္ဓဗ္ဗ တစ်ပါး ဖြစ်၏။ တီရ္ထယာတရာ (ဘုရားသန့်ရေကူး) ပြုရန် ရည်ရွယ်ကာ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံလျက် ဤပဝित्र က్షೇತ್ರ သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

Verse 30

कन्योवाच । कुमारधर्मिणी चाहमद्यापि वशगा पितुः । कामधर्मं न जानामि चित्रांगद कथंचन

ကညာက ပြော၏— «ယနေ့ထိ ငါသည် ကုမာရဓမ္မ (ကညာဝတ်) ကို စောင့်ထိန်းလျက် ပ父၏ အာဏာအောက်တွင် ရှိနေသေးသည်။ စိတ္တရင်္ဂဒ ရေ၊ ကာမ၏ လမ်းစဉ်ကို ငါ မသိပါ»။

Verse 31

तस्मात्प्रार्थय मे तातं स मां तुभ्यं प्रदास्यति । अनुरूपाय योग्याय तरुणाय मनस्विनीम्

ထို့ကြောင့် ငါ့အဖကို တောင်းခံပါ; သူသည် သင့်အား ငါ့ကို ပေးအပ်မည်။ သင်သည် ကိုက်ညီ၍ သင့်လျော်သော ယုဝနပုရుష ဖြစ်သကဲ့သို့ ငါလည်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော မိန်းမ ဖြစ်၏။

Verse 32

ममापि रुचितं चित्ते तव वाक्यमिदं शुभम् । धन्याहं यदि ते कण्ठमालिंगामि यथेच्छया

သင်၏ မင်္ဂလာရှိသော စကားသည် ငါ့နှလုံးသားကိုပင် နှစ်သက်စေ၏။ ငါလိုသလို သင်၏ လည်ပင်းကို ဖက်ခွင့်ရလျှင် ငါသည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူ ဖြစ်မည်။

Verse 33

चित्रांगद उवाच । न शक्नोमि महाभागे तावत्कालं प्रतीक्षितुम् । मां दहत्येष गात्रोत्थः सुमहान्कामपावकः

စိတ္ရာင်္ဂဒက ပြောသည်– «အို ကံကောင်းသူရေ၊ ငါသည် အချိန်အတော်ကြာ ထိုမျှ မစောင့်နိုင်။ ငါ့ကိုယ်အင်္ဂါများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလိုတဏှာ၏ မီးကြီးသည် ငါ့ကို လောင်ကျွမ်းစေသည်»။

Verse 34

तस्मात्कुरु प्रसादं मे रतिदानेन शोभने । को जानाति हि तच्चित्तं कीदृग्रूपं भविष्यति

ထို့ကြောင့် အလှတရားရှိသူရေ၊ ရတိပေးခြင်းဖြင့် ငါ့ကို ကရုဏာပြုပါ။ ငြင်းပယ်လျှင် ထိုစိတ်သည် မည်သို့သော အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

Verse 35

कन्योवाच । एवं ते वर्तमानस्य मम तातः प्रकोपतः । दहिष्यति न संदेहः शापं दत्त्वा सुदारुणम्

ကညာက ပြောသည်– «သင်သည် ဤသို့ ပြုမူလျှင် ငါ့အဖေသည် ဒေါသထွက်၍ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ကျိန်စာပေးပြီးနောက် သင့်ကို မလွဲမသွေ လောင်ကျွမ်းစေလိမ့်မည်»။

Verse 36

चित्रांगद उवाच । तव तातः स कालेन मां दहिष्यति मानदे । कामानलः पुनः सद्य एष भस्म करिष्यति

စိတ္ရာင်္ဂဒက ပြောသည်– «အို ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မိန်းမရေ၊ သင်၏အဖေသည် အချိန်တန်လျှင် ငါ့ကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည်။ သို့သော် ဤအလိုတဏှာ၏ မီးသည် ယခုချက်ချင်း ငါ့ကို ပြာဖြစ်စေမည်»။

Verse 37

एवमुक्त्वाऽथ तां बालां वेपमानां त्रपावतीम् । गृहीत्वा दक्षिणे पाणौ प्रविवेश सुरालयम्

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ တုန်လှုပ်၍ ရှက်ကြောက်နေသော မိန်းကလေးငယ်ကို ညာလက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ နေရာသို့ ဝင်ရောက်သွား하였다။

Verse 38

तत्र तां रमयामास तदा कामप्रपीडितः । तत्कालजातरागांधां निर्लज्जत्वमुपागताम्

ထိုနေရာ၌ သူသည် ကာမတဏှာကြောင့် နှိပ်စက်ခံနေရသဖြင့် သူမနှင့် ပျော်ရွှင်ကစားလေ၏။ ထိုခဏတည်းက ပေါ်လာသော ရာဂကြောင့် မျက်စိကန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ သူမသည် ရှက်ကြောက်မှုကင်းမဲ့သို့ ကျရောက်하였다။

Verse 39

एवं तस्याः समं तेन स्थिताया दिवसो गतः । निमेषवन्मुनिश्रेष्ठास्ततश्चास्तं गतो रविः

ထိုသို့ သူနှင့်အတူ တန်းတူနေစဉ်၊ အို မုနိမြတ်တို့၊ တစ်နေ့တာသည် မျက်တောင်ခတ်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး နောက်တစ်ဖန် နေမင်းသည် အနောက်သို့ ဝင်လေ၏။

Verse 40

एतस्मिन्नंतरे विप्रो जाबालिर्दुःख संयुतः । अनायातां सुतां ज्ञात्वा परिबभ्राम सर्वतः

ထိုအချိန်အတွင်း၌ ဗြာဟ္မဏ ဂျာဘာလိသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ပြည့်နှက်လျက်၊ သမီးမပြန်လာသေးကြောင်း သိသဖြင့် အရပ်ရပ်သို့ လှည့်လည်ရှာဖွေလေ၏။

Verse 41

अहो सा दुहिता मह्यं किमु व्यालैः प्रभक्षिता । वृक्षं कंचित्समारूढा पतिता धरणी तले

“အို! ငါ့သမီး ဘာဖြစ်သွားလဲ။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေက စားသွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တက်ပြီး မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားတာလား။”

Verse 42

किं वा जलाशयं कंचित्प्राप्य गाधमजानती । निमग्ना तत्र सा बाला संप्रविष्टा जलार्थिनी

သို့မဟုတ် ရေရှာလို၍ အနက်မသိသော ရေကန်တစ်ကန်သို့ ရောက်သွားကာ၊ ရေယူရန် ဝင်သဖြင့် ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် ထိုနေရာ၌ နစ်မြုပ်သွား၏။

Verse 43

एवं स प्रलपन्विप्रो बभ्राम गहने वने । कुशकण्टकविद्धांगः क्षुत्पिपासासमाकुलः

ဤသို့ ငိုကြွေးလျက် ဗြာဟ္မဏသည် ထူထပ်သော တောအတွင်း လှည့်လည်သွားလာ၏။ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကုရှမြက်နှင့် ဆူးများ ထိုးဖောက်ကာ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၏။

Verse 44

यंयं शृणोति शब्दं स मृगपक्षिसमुद्भवम् । रजन्यां तत्र निर्याति मत्वा फलवतीं च ताम्

သူကြားသမျှ အသံသည် သမင် သို့မဟုတ် ငှက်တို့မှ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ ညအချိန်၌ သူသည် ထိုနေရာသို့ ပြေးထွက်သွားကာ၊ သူမဟု ထင်မှတ်၍ ကောင်းသောအကျိုးရလဒ်ကို မျှော်လင့်၏။

Verse 45

अथ क्रमात्समायातो हरहर्म्यं स सन्मुनिः । यत्र चित्रांगदोपेता सा संतिष्ठति कन्यका

ထို့နောက် အချိန်တန်သဖြင့် ထိုသဒ္ဓါမုနိသည် ဟရ၏ မဟာမဏ္ဍပသို့ ရောက်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ မိန်းကလေးသည် ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်တွင် တောက်ပသော အလှဆင်အလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ ရပ်နေ၏။

Verse 46

निःशंका जल्पमाना च रागवाक्यान्यनेकशः । अनर्हाणि कुमारीणां ब्रह्मजानां विशेषतः

သူမသည် မကြောက်မရွံ့ ပြောဆိုကာ၊ ရာဂစိတ်ပြင်းထန်သော စကားများကို အကြိမ်ကြိမ် ထုတ်ဖော်၏။ ထိုစကားများသည် မိန်းကလေးတို့အတွက် မသင့်တော်သကဲ့သို့၊ အထူးသဖြင့် ဗြာဟ္မဏမျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသူတို့အတွက် ပို၍ မသင့်တော်လေ၏။

Verse 47

ततः स सुचिरं श्रुत्वा दूरस्थो विस्मयान्वितः । कुमार्याश्चेष्टितं दृष्ट्वा कोपसंरक्तलोचनः

ထို့နောက် အဝေးမှ အံ့ဩလျက် ကြာကြာနားထောင်ပြီး မိန်းကလေး၏ အပြုအမူကို မြင်သဖြင့် မျက်လုံးများ က怒ဖြင့် နီရဲလာ၏။

Verse 48

अथ दुद्राव वेगेन गृह्य काष्ठसमुच्चयम् । द्वाभ्यामेव विनाशाय भर्त्समानो मुहुर्मुहुः

ထို့နောက် သူသည် အလျင်အမြန် ပြေးလာကာ သစ်တုံးအစုကို ဆုပ်ကိုင်၍ မကြာခဏ ဆဲဆိုကာ ဖျက်ဆီးမည်ဟု ထပ်တလဲလဲ ခြိမ်းခြောက်၏။

Verse 49

धिग्धिक्पापसमाचारे कौमार्यं दूषितं त्वया । लांछनं च समानीतं मम लोकत्रयेऽपि च

«အရှက်ကွဲစရာပဲ၊ အပြစ်ကို လုပ်စားသူယုတ်မာရေ! နင်ကြောင့် ငါ၏ အပျိုစင်သန့်ရှင်းမှု ပျက်စီးသွားပြီး၊ လောကသုံးပါးတိုင်အောင် ငါ့အပေါ် အမဲစက်တင်လာပြီ» ဟုဆို၏။

Verse 50

नितरां पतिमासाद्य कर्मणानेन चाधमे । तस्मादनेन पापेन युक्तां त्वां नाशयाम्यहम्

«ဤယုတ်မာသော အလုပ်ကြောင့် နင်သည် ခင်ပွန်းကို အပြည့်အဝ ရယူခဲ့ပြီ; ထို့ကြောင့် ဤအပြစ်နှင့် ချည်နှောင်နေသော နင့်ကို ငါ ဖျက်ဆီးမည်» ဟုဆို၏။

Verse 51

एवमुक्त्वा प्रहारं स यावत्क्षिपति सन्मुनिः । तावच्चित्रांगदो नष्टो व्योममार्गेण सत्वरम्

ထိုသို့ဆိုပြီး သန့်ရှင်းသော မုနိသည် ထိုးနှက်ရန် လက်ကို မြှောက်ချိန်တွင် စိတြာင်္ဂဒသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်ကာ ကောင်းကင်လမ်းဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွား၏။

Verse 52

विवस्त्रा सापि तत्रैव खिन्नांगी कामसेवया । न शशाक क्वचिद्गंतुं समुत्थाय ततः क्षितौ

ဤနေရာတွင် အဝတ်မဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့သော သူမသည်လည်း အတင်းအဓမ္မ ကာမဆက်ဆံမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် နွမ်းနယ်ကာ မြေပြင်မှ မထနိုင်ဘဲ မည်သည့်နေရာသို့မျှ မသွားနိုင်တော့ပေ။

Verse 53

ततः काष्ठप्रहारोघैर्हत्वा तां पतितां क्षितौ । मृतामिति परिज्ञाय स क्रोधपरिवारितः

ထို့နောက် သစ်သားတုံးဖြင့် အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော သူမကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ သေဆုံးသွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူသည် ဒေါသအမျက် ခြုံလွှမ်းလျက် ရှိနေသည်။

Verse 54

ततश्चित्रांगदस्यापि ददौ शापं सुदारुणम् । स दृष्ट्वाऽकाशमार्गेण गच्छमानं भयातुरम्

ထို့နောက် ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေသော Citrāṅgada ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အဆိုးရွားဆုံး ကျိန်စာကို တိုက်လိုက်သည်။

Verse 55

य एष कन्यकां मह्यं धर्षयित्वा समुत्पतेत् । स पतत्वचिरात्पापश्छिन्नपक्ष इवांडजः

"ငါ၏ အမျိုးသမီးငယ်ကို စော်ကားပြီးနောက် ပျံသန်းထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော ဤအပြစ်သားသည် အတောင်ပံဖြတ်ခံရသော ငှက်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြုတ်ကျလိမ့်မည်။"

Verse 56

कुष्ठव्याधिसमायुक्तश्चलितुं नैव च क्षमः । एतस्मिन्नन्तरे भूमौ स पपात नभस्तलात्

အနူရောဂါစွဲကပ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုပင် မပြုနိုင်တော့ဘဲ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် သူသည် ကောင်းကင်မှ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

Verse 57

कुष्ठव्याधिसमायुक्तः स च चित्रांगदो युवा । ततस्तं स मुनिः प्राह काष्ठोद्यतकरः क्रुधा

ထိုအခါ အနာကြီးရောဂါစွဲကပ်နေသော လူငယ် စိတြင်္ဂဒ အား ရသေ့သည် ဒေါသဖြင့် တုတ်ကိုမြှောက်၍ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 58

कस्त्वं पापसमाचार येन मे धर्षिता बलात् । कुमारी तन्नयाम्येष त्वामद्य यम शासनम्

“ငါ၏သမီးပျိုကို အဓမ္မပြုကျင့်သော အသင် အပြစ်ရှိသူကား မည်သူနည်း။ ယနေ့ပင် သင့်အား ယမမင်းထံ အပြစ်ပေးရန် ငါပို့လိုက်မည်။”

Verse 59

चित्रांगद उवाच । अहं चित्रांगदोनाम गन्धर्वस्त्रिदिवौकसाम् । तीर्थयात्राप्रसंगेन क्षेत्रेऽस्मिन्समुपागतः

စိတြင်္ဂဒ က ဆို၏။ “ကျွန်ုပ်အမည်မှာ စိတြင်္ဂဒ ဖြစ်ပါသည်၊ နတ်ပြည်တွင်နေသော ဂန္ဓဗ္ဗနတ် တစ်ပါးဖြစ်ပါသည်။ ဘုရားဖူးခရီးစဉ်အဖြစ် ဤမြေမြတ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။”

Verse 60

ततस्तु कन्यकां दृष्ट्वा कामदेववशं गतः

ထို့နောက် မိန်းမပျိုကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း၊ သူသည် တပ်မက်ခြင်းအရှင် ကာမဒေဝနတ် ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်သို့ ရောက်သွားခဲ့ပါသည်။

Verse 61

ततः सेवितवानत्र लताहर्म्ये जनच्युते । तस्मात्कुरु क्षमां मह्यं दीनस्य प्रणतस्य च

“ထို့နောက် လူသူကင်းမဲ့သော ဤနွယ်ပင်ရုံအတွင်း၌ ကျွန်ုပ်သည် သူမနှင့် ပေါင်းဖက်ခဲ့မိပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဒုက္ခရောက်၍ ဦးညွှတ်တောင်းပန်နေသော ကျွန်ုပ်အား ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။”

Verse 62

यथा व्याधेर्भवेन्नाशो यथा स्याद्गगने गतिः । भूयोऽपि त्वत्प्रसादेन स्वल्पः कोपो हि साधुषु

ရောဂါဝေဒနာ ပျောက်ကင်းသကဲ့သို့၊ ကောင်းကင်ခရီးကို နှင်နိုင်သကဲ့သို့၊ သင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သူတော်ကောင်းတို့၏ အမျက်ဒေါသသည် ခေတ္တမျှသာ ဖြစ်ပါစေသတည်း။

Verse 63

जाबालिरुवाच । ईदृग्रूपधरस्त्वं हि मम वाक्याद्भविष्यसि । एषापि मत्सुता पापा वस्त्रहीना सदेदृशी

Jābāli က ဆိုသည်ကား - "ငါ၏ အမိန့်စကားကြောင့် သင်သည် ဤကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဍာန်ကို ယူရမည်။ ငါ၏ အပြစ်ရှိသော သမီးသည်လည်း အဝတ်အစားမရှိဘဲ ဤအတိုင်းပင် ရှိနေရမည်။"

Verse 64

भविष्यति न संदेहो जीवयिष्यति चेत्क्वचित् । यद्येषा धास्यति क्वापि वस्त्रं गात्रे निजे क्वचित्

“သူမသည် မည်သည့်နေရာ၌မဆို အသက်ရှင်နေပါက သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ဤအတိုင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူမသည် မိမိခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အဝတ်တစ်ထည် တင်လိုက်ပါက...”

Verse 65

तन्नूनं च शिरोऽप्यस्याः फलिष्यति न संशयः । एवमुक्त्वा विकोपश्च स जगाम निजाश्रमम्

"ထိုအခါ သူမ၏ ဦးခေါင်းသည် အမှန်ပင် ကွဲလိမ့်မည်၊ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။" ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် အမျက်ဒေါသထွက်လျက် မိမိ၏ ကျောင်းသင်္ခမ်းသို့ ပြန်သွားလေ၏။

Verse 66

चित्रांगदोऽपि तत्रैव तया सार्धं तथा स्थितः । कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्र क्षेत्रे समाययौ

Citrāṅgada သည်လည်း ထိုအခြေအနေအတိုင်း သူမနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ပင် ဆက်လက် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အချိန်အတန်ကြာသောအခါ ထိုမြတ်သောနယ်မြေသို့ ဘုရားရှင် ကြွရောက်လာတော်မူ၏။

Verse 67

चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां भगवाञ्छशिशेखरः । गन्तुं चित्रेश्वरे पीठे गणै रौद्रैः समावृतः । योगिनीभिः प्रचण्डाभिः सार्धं प्राप्ते निशामुखे

ချိုင်တြလ၏ လင်းပတ်ခွဲ ဆယ့်လေးရက်နေ့၌ လက冠ဆောင် သခင်ရှီဝါသည် ချိတြေရှ္ဝရ ပီဋ္ဌသို့ ထွက်ခွာရာတွင် ကြမ်းတမ်းသော ဂဏများက ဝိုင်းရံ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ယောဂိနီများနှင့်အတူ ညဦးစတင်ချိန်၌ ရောက်လာ၏။

Verse 68

अथ प्राप्ते निशार्धे तु योगिन्यस्ताः सुदारुणाः । महामांसं महामांसमित्यूचुर्भक्षणाय वै

ထို့နောက် အလယ်ညရောက်သော် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ယောဂိနီတို့သည် အစာစားရန်အတွက် “အသားကြီး! အသားကြီး!” ဟု အော်ဟစ်ကြ၏။

Verse 69

नृत्यमानाः पुरस्तस्य देवदेवस्य शूलिनः । सस्पर्धा गणमुख्यैस्तैर्नर्तमानैः समंततः

ထို သုံးခွံကိုင် သခင်နတ်တို့၏နတ် (ရှီဝါ) ၏ ရှေ့တွင် ကခုန်လျက်၊ ဂဏအကြီးအကဲတို့သည် ပတ်လည်အနှံ့ ကခုန်ကာ အပြိုင်အဆိုင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကပြကြ၏။

Verse 70

यस्तत्र समये तासां महामांसं प्रयच्छति । मंत्रपूतं स संसिद्धिं समवाप्नोति वांछिताम्

ထိုအချိန်၌ မန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားသော “အသားကြီး” ကို သူတို့အား ပူဇော်ပေးသူသည် မိမိလိုလားသည့် စိဒ္ဓိကို ပြည့်စုံစွာ ရရှိ၏။

Verse 71

मद्यं मांसं तथा चान्यन्नैवेद्यं वा फलादिकम् । तस्य सिद्धिः समादिष्टा यथा स्वहृदये स्थिता

အရက်၊ အသား သို့မဟုတ် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများ—သစ်သီးစသည့် နైవေဒျ (naivedya) ဖြစ်စေ—သူ၏ အောင်မြင်မှုသည် မိမိနှလုံးသား၌ ထားရှိသော ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထားသည်။

Verse 72

एतस्मिन्नंतरे कन्या सा जाबालिसमुद्भवा । स च चित्रांगदस्तत्र गत्वा प्रोवाच सादरम्

ထိုအချိန်တွင် ဇာဗာလီမှ မွေးဖွားသော မိန်းကလေးသည် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့နောက် စိတ္တရင်္ဂဒ သည် ထိုနေရာသို့ သွားကာ လေးစားစွာ ပြောကြား하였다။

Verse 73

अस्मदीयमिदं मांसं योगिन्यो हर्षसंयुताः । भक्षयन्तु यथासौख्यं स्वयमेव प्रकल्पितम्

«ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်ဝသော ယောဂိနီတို့သည် ငါတို့၏ ဤအသားကို မိမိတို့အလိုအတိုင်း စားသုံးကြပါစေ။ ဤသည်ကို ငါတို့ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်»။

Verse 74

अथ तं पुरुषं दृष्ट्वा कुष्ठव्याधिसमावृतम् । विवस्त्रां कन्यकां तां च सर्वास्ता विस्मयान्विताः

ထို့နောက် ကုဋ္ဌရောဂါ (အရေပြားရောဂါ) ခံစားနေရသော ထိုယောက်ျားကိုလည်း၊ အဝတ်မဝတ်သော မိန်းကလေးကိုလည်း မြင်ကြသဖြင့် အားလုံး အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြ၏။

Verse 75

ते च सर्वे गणा रौद्राः स च देवस्त्रिलोचनः । पप्रच्छ कौतुकाविष्टस्तत्र चित्रांगदं प्रभुः

ထိုအခါ ကြမ်းတမ်းသော ဂဏတို့အားလုံးနှင့် မျက်စိသုံးလုံးရှိသော သခင်ဘုရားတော်လည်း စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် လှုပ်ရှားကာ ထိုနေရာတွင် စိတ္တရင်္ဂဒ ကို မေးမြန်းတော်မူ၏။

Verse 76

कस्त्वं धैर्यसमायुक्तो महत्सत्त्वे व्यवस्थितः । यः प्रयच्छसि जीवं त्वं कीटस्यापि सुवल्लभम्

«သင်သည် မည်သူနည်း—တည်ကြည်သော သတ္တိနှင့် ပြည့်စုံ၍ မဟာသီလ၌ တည်နေသူ—အသက်ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ပိုးမွှားတစ်ကောင်တောင် အသက်ပေးနိုင်သူ?»

Verse 77

केयं च वसनैंर्हीना त्वया सार्धं गतव्यथा । प्रयच्छति निजं देहं यद्देयं नैव कस्यचित्

«အဝတ်အစားမရှိဘဲ သင်နှင့်အတူ ဒုက္ခမရှိလာသော ဤမိန်းမသည် မည်သူနည်း—မည်သူမဆိုအား မပေးသင့်သော အလှူတော်အဖြစ် မိမိကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် ဆက်ကပ်ပေးနေသလော?»

Verse 78

सूत उवाच । ततः स कथयामास सर्वमात्मविचेष्टितम् । यथा कन्यासमं संगः कृतः शापश्च सन्मुनेः

စူတက ပြောသည်။ ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏လုပ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသမျှကို အကုန်လုံး ပြောပြလေ၏—ကညာနှင့် မည်သို့ ပေါင်းသင်းဆက်နွယ်ခဲ့သည်နှင့် သန့်ရှင်းမြတ်သော မုနိထံမှ ကျိန်စာ မည်သို့ ခံရသည်ကိုပါ။

Verse 79

ततश्चित्रांगदं दृष्ट्वा स गन्धर्वं दिवौकसाम् । तथारूपं कृपाविष्टस्ततः प्रोवाच शंकरः

ထို့နောက် သင်္ကရသည် ကောင်းကင်ဘုံသားတို့အနက် ဂန္ဓဗ္ဗ စိတ္ရာင်္ဂဒကို ထိုသို့သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်နေသည်ကို မြင်၍ ကရုဏာဝင်ကာ ထို့နောက် မိန့်တော်မူလေ၏။

Verse 80

मम संदर्शनं प्राप्य न मृत्युर्जायते क्वचित् । न वृथा दर्शनं चैतत्तस्मात्प्रार्थय सादरम्

«ငါ၏ ဒർശနကို ရရှိပြီးနောက် မည်သည့်အခါမျှ သေခြင်း မပေါ်ပေါက်လာ။ ဤမြင်တွေ့ခြင်းသည် အလဟသ မဟုတ်သဖြင့် ထို့ကြောင့် ရိုသေစွာ ဆုတောင်း၍ တောင်းလော့»။

Verse 81

चित्रांगद उवाच । व्याधिनाऽहं सुनिर्विण्णस्तेन देवात्र चागतः । येन व्याधिक्षयो भावी देहनाशेन शंकर

စိတ္ရာင်္ဂဒက ပြောသည်။ «ရောဂါကြောင့် အလွန်ပင် ငြီးငွေ့နွမ်းနယ်သဖြင့် ဤနေရာသို့ သင့်ထံ လာရောက်ပါ၏၊ အို ဘုရား။ အို သင်္ကရ၊ ဤကိုယ်ခန္ဓာ ပျက်စီးရသော်လည်း ရောဂါပျောက်ကင်းမည့် နည်းလမ်းသည် မည်သို့နည်း?»

Verse 82

तस्मात्कुरु क्षयं व्याधेर्यदि यच्छसि मे वरम् । खेचरत्वं पुनर्देहि येन स्वर्गं व्रजाम्यहम्

ထို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်အား ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုလျှင် အကျွန်ုပ်၏ ရောဂါကို အဆုံးသတ်ပေးပါ။ ထို့ပြင် မိုးကောင်းကင်၌ သွားလာနိုင်သော အခြေအနေကို ပြန်လည်ပေး၍ အကျွန်ုပ်သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်လည်သွားနိုင်ပါစေ။

Verse 83

श्रीशंकर उवाच । त्वं स्थापयात्र मल्लिंगं पीठे गन्धर्वसत्तम । ततश्चाराधय प्रीत्या यावद्वर्षमुपस्थितम्

သီရှင်ကာရ မိန့်တော်မူသည်။ “ဂန္ဓဗ္ဗတို့အနက် အကောင်းဆုံးရေ၊ ဤနေရာ၌ ပလ္လင်ပေါ်တွင် မြေညက်လင်္ဂကို တည်ထောင်လော့။ ထို့နောက် တစ်နှစ်ပြည့်သည်အထိ သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်လော့။”

Verse 84

यथायथा सुपूजां त्वं मल्लिंगस्य करिष्यसि । दिनेदिने तथा व्याधेस्तव नाशो भविष्यति

သင်သည် မြေညက်လင်္ဂကို မည်မျှကောင်းမွန်စွာ ပူဇော်မည်နည်း၊ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထိုအတိုင်းပင် သင်၏ရောဂါသည် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။

Verse 85

ततस्तु खे गतिं प्राप्य पुनः स्वर्गं प्रयास्यसि । मत्प्रसादान्न सन्देहः सत्यमेतन्मयोदितम्

ထို့နောက် မိုးကောင်းကင်၌ သွားလာနိုင်သော အင်အားကို ရရှိပြီး သင်သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်လည်သွားမည်။ ငါ၏ကရုဏာကြောင့် သံသယမရှိ—ဤသည်မှာ ငါပြောသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။

Verse 86

एषापि कन्यका यस्मात्प्रविष्टा पीठमध्यतः । तस्मात्फलवतीनाम योगिनी सम्भविष्यति

ထို့ပြင် ဤကညာသည် ပလ္လင်၏ အလယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားသောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ “ဖလဝတီ” ဟူသော ယောဂိနီ တစ်ပါး ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်။

Verse 87

अनेनैव तु रूपेण नग्नत्वेन व्यवस्थिता । मुख्यामवाप्स्यते पूजां वांछितं च प्रदास्यति । पूजकानां स्थितं चित्ते शतसंख्यगुणं तदा

ဤပုံသဏ္ဌာန်တည်းဟူ၍ အဝတ်မဝတ်သောအနေဖြင့် တည်ရှိနေသော်လည်း၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပူဇော်ခြင်းကို ရရှိမည်၊ လိုအင်ဆန္ဒကိုလည်း ပေးတော်မူမည်။ ထို့နောက် ပူဇော်သူတို့၏ စိတ်ထဲက ဆန္ဒသည် ရာဆတိုး၍ ပြည့်စုံမည်။

Verse 88

एतां संपूजयेन्मर्त्यः पीठमेतत्ततः परम् । पूजयिष्यति तस्येष्टा सिद्धिरेवं भविष्यति

လူသားသည် ထိုနတ်မကို သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ရမည်၊ ထို့နောက် ဤပီဋ္ဌာနကို အထက်မြတ်သော အထောက်အကူအဖြစ် ပူဇော်ရမည်။ ပူဇော်သူအတွက် လိုအင်ပြည့်စုံခြင်းသည် ဤသို့ ဖြစ်ပေါ်မည်။

Verse 89

एवमुक्त्वा ततः साऽथ हर्षेण महताऽन्विता । योगिनीवृंदमध्यस्था नृत्यं चक्रे ततः परम्

ဤသို့ ပြောပြီးနောက်၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ ယောဂိနီတို့၏ အစုအဝေးအလယ်၌ ရပ်တည်၍ ထို့နောက် မြင့်မြတ်သော အကကို ကပြ하였다။

Verse 90

एवं बभूव सा तत्र योगिनी च वरांगना । तथा चक्रे परं नृत्यं यथा तुष्टो महेश्वरः

ထိုသို့ပင်၊ ထိုနေရာ၌ နាងသည် ယောဂိနီလည်း ဖြစ်၍ အလွန်လှပသော မိန်းမမြတ်လည်း ဖြစ်လာ하였다။ နားလည်မရသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အကကို ကပြသဖြင့် မဟေရှ္ဝရသည် ပီတိဖြစ်၍ ကျေနပ်တော်မူ하였다။

Verse 91

ततः प्रोवाच तां हृष्टः सर्वयोगिनिसंनिधौ । अनेन तव नृत्येन गीतेन च विशेषतः

ထို့နောက် သူသည် ဝမ်းမြောက်လျက် ယောဂိနီအားလုံး၏ ရှေ့မှောက်၌ နားကို ပြောတော်မူသည်—“သင်၏ ဤအကကြောင့်၊ အထူးသဖြင့် သင်၏ သီချင်းကြောင့် …”

Verse 92

परितुष्टोस्मि ते वत्से तस्माच्छृणु वचो मम । निशीथेऽद्य दिने प्राप्ते यस्ते पूजां करिष्यति

ချစ်လှစွာသော သမီးရေ၊ သင်အပေါ် ငါအလွန်ကျေနပ်၏။ ထို့ကြောင့် ငါ၏စကားကို နားထောင်လော့။ ယနေ့ည အလယ်ညဉ့်ရောက်သော် သင်၏ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်မည့်သူမည်သူမဆို…

Verse 93

सुरा मांसान्नसत्कारैर्मंत्रैरागमसंभवैः । स भविष्यति तत्कालं शापानुग्रहशक्तिमान्

အရက်၊ အသား၊ အစားအစာတို့ကို ပူဇော်၍ ဂုဏ်ပြုဆက်ကပ်ခြင်းနှင့် အာဂမမှ ပေါ်ထွန်းသော မန္တရများဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် ထိုပူဇော်သူသည် ချက်ချင်းပင် ကျိန်စာချနိုင်ခြင်းနှင့် ကောင်းချီးပေးနိုင်ခြင်း အာနုဘော်ကို ရရှိမည်။

Verse 94

बंधनं मोहनं चापि शत्रोरुच्चाटनं तथा । करिष्यति न सन्देहो वशीकरणमेव च

ထိုသူသည် ချည်နှောင်ခြင်း၊ မောဟဖြစ်စေခြင်း၊ ရန်သူကို နှင်ထုတ်ခြင်းတို့ကို သေချာစွာ ပြုနိုင်မည်။ သံသယမရှိဘဲ စိတ်ကို အုပ်ချုပ်စေသော ဝသီကရဏကိုလည်း ပြုလုပ်နိုင်မည်။

Verse 95

त्रिकोणं कुण्डमास्थाय दिशां पालान्प्रपूजयेत् । क्षेत्रपालं च सर्वास्ता देवता गमनोद्भवाः

ထောင့်သုံးထောင့်ပုံ ကုဏ္ဍမီးကွင်းကို တည်ဆောက်၍ ဦးစွာ ဦးတည်ရာအရပ်တို့၏ ကာကွယ်ရှင်များကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် က్షೇತ್ರပာလ (Kṣetrapāla) နှင့် ပွဲတော်၏ လမ်းကြောင်းအတွက် အဖော်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသော ဒေဝတာအားလုံးကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 96

तथा चत्वरपूजां च प्रकृत्वा विधिपूर्वकम् । पश्चात्त्वां पूजयित्वा च होमं यश्च करिष्यति

ထို့အတူ နည်းလမ်းအတိုင်း စတုဝရပူဇာ (catvara-pūjā) ကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သင်ကို ပူဇော်ကာ ထို့နောက် ဟိုးမ (homa) မီးပူဇော်ကို ပြုလုပ်မည့်သူမည်သူမဆို…

Verse 97

शत्रुवामपदोत्थेन स्पृष्टेन रजसाऽथवा । गुग्गुलेन सहस्रांतं स्तंभनं च करिष्यति

ရန်သူ၏ ဘယ်ခြေရာထိထားသော ဖုန်မှုန့်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဂုဂ္ဂုလုဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ထိုသူသည် စတမ္ဘန (အင်အားတားဆီး၍ မလှုပ်မရှားစေခြင်း) ကို မန္တရ/ပူဇာ တစ်ထောင်ဖြင့် ပြည့်စုံအောင် ဆောင်ရွက်မည်။

Verse 98

यश्च शत्रुं हृदि स्थाप्य शत्रूद्वर्तनसंभवम् । मलं धात्रीफलैः सार्धं मोहनं स करिष्यति

ထို့ပြင် မည်သူမဆို ရန်သူကို နှလုံးထဲ၌ တည်စေ၍ (အာရုံစိုက်ကာ) ရန်သူနှင့်ဆိုင်သော ဥဒ္ဝရ္တန (လိမ်းနှိပ်/ဖုန်လိမ်း) မှ ထွက်ပေါ်လာသော အညစ်အကြေးကို ဓာတ်ရီသီး (အာမလကီ) နှင့်အတူ သုံးလျှင် မိုဟန (မောဟဖြစ်စေ၍ မျက်နှာမူလွဲစေခြင်း) ကို ဆောင်ရွက်မည်။

Verse 99

यः शत्रोः स्नानजं तोयं गृहीत्वा चाथ कर्दमम् । शिवनिर्माल्यसंयुक्तं जुह्वयिष्यति पावके

မည်သူမဆို ရန်သူ၏ ရေချိုးရေကို ယူ၍ ထို့နောက် ရွံ့နှင့်အတူ၊ ရှိဝ၏ နိရ္မာလျ (ပူဇာပြီးသော သန့်ရှင်းကျန်ရစ်ပစ္စည်း) နှင့် ရောစပ်ကာ သန့်ရှင်းသော မီးထဲသို့ ဟောမ (ပူဇာ) ဆက်ကပ်လျှင်၊ ထိုကရိယာဖြင့် ရန်သူကို နှိမ်နင်းနိုင်မည်။

Verse 100

तवाग्रे स नरो नूनं शत्रुमुच्चाटयिष्यति । एषोपि तव संगेन तव चित्रांगदः प्रियः । संप्राप्स्यति च सत्पूजामनुषंगात्त्वदुद्भवात्

သင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထိုလူသည် မလွဲမသွေ ရန်သူကို မောင်းထုတ်၍ အနိုင်ယူမည်။ ထို့ပြင် သင်၏ ချစ်မြတ်နိုးသော စိတြာင်္ဂဒလည်း သင်နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့်၊ သင်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော မင်္ဂလာအကျိုးဆက်ဖြင့် ကောင်းမွန်သော ပူဇာဂုဏ်ပြုခြင်းကို ရရှိမည်။

Verse 101

फलवत्युवाच । यदि देव प्रसन्नो मे तथान्यमपि सद्वरम्

ဖလဝတီက ဆိုသည်— «အို သခင်ဘုရား၊ ကျွန်မအပေါ် သင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပါက၊ ကျွန်မအား အခြားသော အထူးကောင်းမြတ်သည့် ဆုတောင်းတစ်ပါးကိုလည်း ပေးသနားပါ»။

Verse 102

हृदिस्थं देहि मे सौख्यं येन संजायतेऽखिलम् । पिता ममैष जाबालिर्निर्मुक्तो वसनैः सदा

အတွင်းနှလုံး၌ တည်သော ငြိမ်းချမ်းသုခကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားတော်မူပါစေ၊ ထိုသုခကြောင့် ကောင်းကျိုးအလုံးစုံ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်၏ဖခင် ဇာဘါလီသည် အဝတ်အစားမပြည့်စုံဘဲ အမြဲတမ်း နေထိုင်လျက်ရှိ၏။

Verse 103

अहं यथा तथात्रैव संतिष्ठतु दिवानिशम् । येन संतापमायाति पश्यन्मम विरोधिनीम्

ကျွန်ုပ်ရှိသကဲ့သို့ အခြေအနေမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ နေ့ညမပြတ် ဤနေရာ၌ပင် သူမ တည်နေပါစေ။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ကျွန်ုပ်၏ပြိုင်ဘက်ကို မြင်၍ သူမသည် မီးလောင်သကဲ့သို့ ပူလောင်သောဒုက္ခကို ခံစားရစေ။

Verse 104

क्रीडां ब्राह्मणवंशस्य मद्यमांससमुद्भवाम् । मद्यगन्धं समाघ्राति मांसं पश्यति संस्कृतम् । मां स्वच्छंदरतां नित्यं दुःखं याति दिनेदिने

ဗြာဟ္မဏ မျိုးရိုးကို အရှက်ရစေသော ‘ကစားပွဲ’ ကို သူမ မြင်ပါစေ—အရက်နှင့် အသားမှ ပေါ်ပေါက်လာသော အကျင့်ပျက်မှုကိုပင်။ အရက်နံ့ကို ရှူမိစေ၊ ပြင်ဆင်ထားသော အသားကို မြင်စေ။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ့်ဆန္ဒအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ အမြဲနေထိုင်သည်ကို မြင်၍ သူမသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဒုက္ခထဲသို့ ကျရောက်ပါစေ။

Verse 105

श्रीभगवानुवाच । एवं भविष्यति प्रोक्तं संजातं चाधुना शुभे । अहं यास्यामि कैलासं त्वं तिष्ठात्र यथोदिता

ဘုရားသခင်က မိန့်တော်မူသည်—“သင်ပြောသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ယခုတင်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီးပြီ။ ငါသည် ကైలားသသို့ သွားမည်၊ သင်သည် ငါညွှန်ကြားသကဲ့သို့ ဤနေရာ၌ နေပါလော့။”

Verse 106

सूत उवाच । एवं स भगवान्प्रोक्त्वा गतश्चादर्शनं हरः । योगिन्यश्चैव ताः सर्वाः स्वेस्वे स्थाने व्यवस्थिताः

စူတက ပြောသည်—“ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ အရှင် ဟရသည် ထွက်ခွာသွား၍ မျက်စိမမြင်နိုင်အောင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့ပြင် ယောဂိနီတို့ အားလုံးသည် မိမိမိမိ၏ နေရာနေရာ၌ပင် တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်နေကြ၏။”

Verse 107

चित्रांगदोपि तत्रैव कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । लिंगं संस्थापयामास देवदेवस्य शूलिनः

စိတြာင်္ဂဒလည်း ထိုနေရာ၌ အလွန်မြတ်သော ဘုရားကျောင်းတော်ကို ဆောက်လုပ်၍ တိရစ္ဆာန်မဟုတ်၊ တိရိသူလကိုင် ဆီဝရှင်—ဒေဝတို့၏ ဒေဝ—၏ လင်္ဂကို တည်ထောင်လေ၏။

Verse 108

ततश्चाराधयामास दिवारात्रमतंद्रितः

ထို့နောက် မပင်ပန်းမနား၊ မလျော့မတင်းဘဲ နေ့ညမပြတ် ဘုရားကို အာရాధနာပြုလေ၏။

Verse 109

ततः संवत्सरस्यांते व्याधिमुक्तः सुरूपधृक् । विमानवरमारूढो जगाम त्रिदशालयम् । सोऽपि जाबालिनामाथ विवस्त्र समपद्यत

ထို့နောက် တစ်နှစ်ပြည့်သည့်အခါ ရောဂါမှ လွတ်ကင်း၍ လှပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်လျက်၊ အထူးမြတ်သော နတ်ဗိမာန်ယာဉ်ကို စီးနင်းကာ ဒေဝတို့၏ နေရာသို့ သွားလေ၏။ သို့ရာတွင် ဇာဘလီလည်း နောက်တဖန် အဝတ်မဲ့သကဲ့သို့ ဆင်းရဲအရှက်ရသော အခြေအနေသို့ ရောက်လေ၏။

Verse 110

जनहास्यकरो लोके स्थितस्तत्रैव सर्वदा । पश्यमानो विकारांस्तान्दुःखितः स्वसुतोद्भवान्

လောက၌ လူတို့၏ ရယ်မောကဲ့ရဲ့ရာ ဖြစ်လာပြီး ထိုနေရာ၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်လျက်၊ မိမိ၏ သားသမီးမှ ပေါ်ပေါက်လာသော အပြောင်းအလဲအနာအဆာတို့ကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းနည်းဒုက္ခရောက်လေ၏။

Verse 111

ततश्च गर्हयामास स्त्रीणां जन्म महामुनिः । तस्मिन्पीठे समासाद्य दुःखेन महताऽन्वितः

ထို့နောက် မဟာမုနိသည် မိန်းမဖြစ်၍ မွေးဖွားလာခြင်းကိုပင် အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့လေ၏။ ထိုပီဋ္ဌာသနသို့ ရောက်လာသောအခါ အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရလေ၏။

Verse 112

अहो पापात्मनां पुंसां संभविष्यंति योषितः । यासामीदृक्समाचारो द्विजवंशोद्भवास्वपि

အို မော! အပြစ်ရှိသော ယောက်ျားတို့မှ မိန်းမတို့ ပေါ်ပေါက်လာကြ၏။ ဗြာဟ္မဏ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသူတို့တွင်ပင် အကျင့်အပြုအမူသည် ထိုသို့ ဖြစ်လာနိုင်၏။

Verse 113

सकृदेव मया संगः कृतो नार्या समन्वितः । आजन्ममरणं यावत्पापं प्राप्तं यथेदृशम्

မိန်းမတစ်ဦးနှင့် တစ်ကြိမ်တည်းသာ ပေါင်းသင်းခဲ့၏။ သို့သော် မွေးဖွားချိန်မှ သေဆုံးချိန်တိုင်အောင် ဤသို့သော အပြစ်ကို ငါရရှိခဲ့၏။

Verse 114

ये पुनस्तासु संसक्ताः सदैव पुरुषाधमाः । का तेषां जायते लोके गतिर्वेद्मि न चिंतयन्

ထိုမိန်းမတို့နှင့် အမြဲတမ်း ချည်နှောင်နေသော ယောက်ျားအနိမ့်အမြတ်တို့သည် ဤလောက၌ မည်သို့သော ကံကြမ္မာကို ရကြမည်နည်း။ ငါသည် စဉ်းစားရန်ပင် မခံနိုင်။

Verse 115

एवं तस्य ब्रुवाणस्य योगिन्यस्ताः क्रुधान्विताः । तमूचुर्ब्राह्मणं तत्र घृणया परिवारितम्

သူက ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ် ယောဂိနီတို့သည် ဒေါသပြည့်ဝ၍ ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏကို ဝိုင်းရံကာ ပြင်းထန်သော မနှစ်သက်မှုဖြင့် ပြောကြားလေ၏။

Verse 116

योगिन्य ऊचुः । मा निंदां कुरु मूढात्मंस्त्वं स्त्रीणां योगमाश्रितः । एतच्चराचरं विश्वं स्त्रीभिः संधार्यते यतः

ယောဂိနီတို့က ဆိုကြသည်– «အို မိုက်မဲသူ၊ မိန်းမတို့ကို မစော်ကားနှင့်။ သင်ကိုယ်တိုင်ပင် မိန်းမတို့၏ ယောဂ(အင်အား)ကို အားထားနေရသည်။ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါဝင်သော ဤကမ္ဘာလောကသည် မိန်းမသတ္တိတို့ကြောင့် ထိန်းသိမ်းခံရသည်»။

Verse 117

याभिः संजनितः शेषः कूर्मश्च तदनंतरम् । याभ्यां संधार्यते पृथ्वी यस्यां विश्वं प्रतिष्ठितम्

ထိုမိခင်တော်၏အာနုဘော်ကြောင့် သေရှေ့ရှာ (Śeṣa) ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ထို့နောက် ကူရ္မ (Kūrma) လည်း ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထိုမိခင်တော်က မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်တည်တံ့စေပြီး၊ စကြဝဠာတစ်လောကလုံးသည် ထိုမိခင်တော်ပေါ်တွင် တည်မြဲနေ၏။

Verse 118

धन्येयं ते सुता मूढ या प्राप्ता योगमुत्तमम् । प्राप्ता च परमं स्थानं स्तोकैरेवात्र वासरैः

အို မိုက်မဲသူရေ—သင်၏သမီးသည် အလွန်ကံကောင်းမြတ်နိုးလှ၏။ သူမသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ယောဂကို ရရှိပြီး၊ ဤနေရာ၌ ရက်အနည်းငယ်သာနေရင်းပင် အမြတ်ဆုံး အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။

Verse 119

त्वं पुनर्मूर्खतां प्राप्तश्छांदसं मार्गमास्थितः । अविद्यया समायुक्तः संसारेऽत्र भ्रमिष्यसि

သို့သော် သင်သည် ထပ်မံ၍ မိုက်မဲမှုသို့ ကျရောက်ကာ ချန္ဒသ (chāndasa) လမ်းကြောင်းကို လိုက်နာနေ၏။ အဝိဇ္ဇာနှင့် ချည်နှောင်လျက် ဤလောကသံသရာ၌ ဆက်လက် လှည့်လည်နေမည်။

Verse 120

मुनिरुवाच । स्त्रियो निंद्यतमाः सर्वाः सर्वावस्थासु दुःखदाः । इहलोके परे चैव ताभ्यः सौख्यं न लभ्यते

မုနိက ပြော၏—“မိန်းမတို့အားလုံးသည် အလွန်အမင်း အပြစ်တင်ဖွယ်ဖြစ်ကြ၏။ အခြေအနေတိုင်းတွင် ဒုက္ခကို ယူဆောင်လာကြ၏။ ဤလောက၌လည်း၊ နောက်လောက၌လည်း၊ သူတို့မှတစ်ဆင့် သုခကို မရနိုင်” ဟု။

Verse 121

यदर्थं निहतः शुम्भो निशुम्भश्च महासुरः । रावणो दण्डभूपश्च तथान्येऽपि सहस्रशः

ထိုအကြောင်းတရားတည်းကြောင့်ပင် သုမ္ဘ (Śumbha) နှင့် နိသုမ္ဘ (Niśumbha) ဟူသော မဟာအသူရတို့ သတ်ဖြတ်ခံရပြီး၊ ရာဝဏ (Rāvaṇa) နှင့် ဒဏ္ဍမင်း (Daṇḍa) လည်း ချေမှုန်းခံရကာ၊ ထို့အပြင် အခြားသူများလည်း ထောင်ချီ၍ (ဤတီရ္ထ၏ မဟာတန်ခိုးကို ဤမဟာတ္မ్యంలో ကြေညာထားသည်)။

Verse 122

प्राप्य तादृग्द्विजं कांतं गौतमं स्त्रीस्वभावतः । अहिल्या शक्रमासाद्य चकमे शीलवर्जिता

ထိုကဲ့သို့ ဂုဏ်သိက္ခာပြည့်ဝ၍ ချစ်ခင်ရသော ဒွိဇ မုနိ ဂေါတမကို ရရှိပြီးနောက်၊ မိန်းမသဘာဝ၏ လှုပ်ရှားလွယ်မှုကြောင့် အဟလျာသည် သီလကင်းမဲ့ကာ သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ ပေါင်းစည်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်하였다။

Verse 123

कन्योवाच । यच्च निंदसि मूढात्मन्संति निंद्याश्च योषितः । तद्वदस्व मया सार्धं येन त्वां बोधयाम्यहम्

ကညာက ပြောသည်—“အို မိုက်မဲသောသူ၊ သင်သည် မိန်းမတို့ကို အပြစ်တင်၍ ‘အပြစ်တင်ထိုက်သော မိန်းမများ ရှိသည်’ ဟု ဆို၏။ ထိုအကြောင်းကို ငါနှင့်အတူ ပြည့်စုံစွာ ပြောပါ၊ ငါက သင့်ကို မှန်ကန်သော နားလည်မှုသို့ နိုးကြားစေမည်။”

Verse 124

न तेऽस्ति हृदये बुद्धिर्न लज्जा न दया मुने । किमंत्यजोऽपि तत्कर्म कुरुते यत्त्वया कृतम्

အို မုနိ၊ သင့်နှလုံးထဲတွင် ဉာဏ်မရှိ၊ အရှက်မရှိ၊ ကရုဏာမရှိ။ သင်ပြုခဲ့သည့် အမှုသည် အောက်တန်းသူတောင် မပြုမိနိုင်သည့် အမှုဖြစ်သည်။

Verse 125

अहं तावत्प्रहारेण त्वया व्यापादिताऽधम । स्त्रीहत्योद्भवपापस्य न चिन्ता विधृता हृदि

“သင်၏ ထိုးနှက်မှုကြောင့် ငါသည် အမှန်တကယ် သေဆုံးခဲ့ပြီ၊ အို ယုတ်မာသူ။ သို့သော် ငါ့နှလုံးထဲတွင် မိန်းမကို သတ်ခြင်းမှ ပေါ်လာသော အပြစ်အတွက် စိုးရိမ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။”

Verse 126

विशेषेण सुतायाश्च कोपाविष्टेन चेतसा । गच्छंति पातकान्यत्र प्रायश्चित्तैः पृथग्विधैः

ဤနေရာ၌ ပရాయရှ္စိတ္တ အမျိုးမျိုးဖြင့် အပြစ်များကို ဖယ်ရှားနိုင်သည်—အထူးသဖြင့် ဒေါသစိတ်က လွှမ်းမိုးနေစဉ် ပြုမိသော အပြစ်များနှင့် ကိုယ့်သမီးနှင့် ဆက်နွယ်၍ ပေါ်လာသော အပြစ်များပင် ဖြစ်စေ။

Verse 127

स्त्रीवधोत्थं पुनर्याति यदि तत्त्वं प्रकीर्तय । एतन्मे न च दुःखं स्याद्यद्धतास्मि द्विजाधम

«အကယ်၍ သင်သည် ကယ်တင်သော သမ္မာတရားကို အမှန်တကယ် ကြေညာပါက၊ မိန်းမကို သတ်ခြင်းမှ ပေါ်လာသော အပြစ်သည် သင့်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျရောက်လိမ့်မည်။ ငါ့အတွက်တော့ ဗြာဟ္မဏ မကောင်းသူ၏ လက်ဖြင့် သတ်ခံရခြင်း၌ ဝမ်းနည်းမှု မရှိ»။

Verse 128

यच्छप्ता नग्नसद्भावं नीता तत्पातकं च ते । कल्पांतेऽपि सुदुर्बुद्धे न संयास्यति कुत्रचित्

သင်သည် ကျိန်စာခံရသောကြောင့် အဝတ်မဲ့အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ခံရပြီး၊ ထိုအပြစ်တရားပင် သင့်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ အကြံမကောင်းသူရေ၊ ကလ္ပအဆုံးတိုင်အောင်ပင် သင့်အတွက် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မပျောက်ကင်းနိုင်။

Verse 129

तस्माद्भुंक्ष्व सुदुःखार्तः स्थितोऽत्रैव मया सह । न भूयो निंदसि प्रायो न च व्यापादयिष्यसि

ထို့ကြောင့် အလွန်ဒုက္ခရောက်သူရေ၊ ငါနှင့်အတူ ဒီမှာပင် နေထိုင်၍ အစာကို စားလော့။ ယခင်ကဲ့သို့ အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ခြင်း မပြုတော့ဘဲ၊ ထပ်မံ အကြမ်းဖက်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိခိုက်စေခြင်းလည်း မပြုတော့မည်။

Verse 130

अनिंद्या योषितः सर्वा नैता दुष्यंति कर्हिचित् । मासिमासि रजो ह्यासां दुष्कृतान्यपकर्षति

မိန်းမတို့အားလုံးကို မကဲ့ရဲ့သင့်၊ မည်သည့်အခါမျှ မညစ်ညမ်းသို့ မရောက်ကြ။ အကြောင်းမှာ လစဉ်လစဉ် သူတို့၏ ရာသီသွေးစီးဆင်းခြင်းသည် အပြစ်အကုသိုလ်တို့ကို အမှန်တကယ် ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 131

मुनि रुवाच । स्त्रियः पापसमाचारा नैताः शुध्यंति कर्हिचित् । परकांते रतिर्यासामंत्यजत्वं प्रयच्छति

မုနိက ပြောသည်– «အပြစ်ပြုသော အကျင့်ရှိသည့် မိန်းမတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ မသန့်စင်ကြ။ ထို့ပြင် အခြားသူ၏ ချစ်သူ၌ ရမက်ပျော်မွေ့သူတို့သည် အောက်တန်းကျသူ (အပြင်ဝဏ္ဏ) အဖြစ်သို့ ရောက်စေသည်»။

Verse 132

कन्योवाच । मा मैवं वद मूढात्मन्नमेध्या इति योषितः । अत्र श्लोकः पुरा गीतो मनुना तं निबोध मे

အပျိုက ပြောသည်။ «အမိုက်မက်သူရေ—ဒီလို မပြောပါနှင့်၊ မိန်းမတို့ကို ‘မသန့်’ ဟု မခေါ်ပါနှင့်။ ဤနေရာ၌ မနုက ရှေးက သီဆိုခဲ့သော ဂါထာတစ်ပုဒ် ရှိသည်; ငါ့ထံမှ သိယူလော့»။

Verse 133

ब्राह्मणाः पादतो मेध्या गावो मेध्यास्तु पृष्ठतः । अजाश्वा मुखतो मेध्या स्त्रियो मेध्याश्च सर्वतः

«ဗြာဟ္မဏတို့သည် ခြေဖျားမှ သန့်; နွားတို့သည် ကျောဘက်မှ သန့်; ဆိတ်နှင့် မြင်းတို့သည် ပါးစပ်မှ သန့်; မိန်းမတို့သည် အရပ်ရပ် အစုံအလင် သန့်ရှင်းကြ၏»။

Verse 134

मुनिरुवाच । ब्राह्मणाः सर्वतो मेध्या गावो मेध्याश्च सर्वतः । अजाश्वा मुखतो मेध्या न मेध्याश्च स्त्रियः क्वचित्

မုနိက ပြောသည်။ «ဗြာဟ္မဏတို့သည် အရပ်ရပ် သန့်; နွားတို့လည်း အရပ်ရပ် သန့်။ ဆိတ်နှင့် မြင်းတို့သည် ပါးစပ်မှ သန့်; သို့သော် မိန်းမတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ သန့်မဟုတ်»။

Verse 135

कन्योवाच । तस्य चिंतामणिर्हस्ते तस्य कल्पद्रुमो गृहे । कुबेरः किंकरस्तस्य यस्य स्यात्कामिनी गृहे

အပျိုက ပြောသည်။ «သူ့အတွက် ဆန္ဒပြည့် မဏိ (စိန္တမဏိ) သည် လက်ထဲ၌ရှိ၏; ဆုတောင်းပြည့် ကလ္ပဒြုမ သစ်ပင်သည် အိမ်၌တည်၏; ကုဗေရသည် သူ၏ အမှုထမ်းဖြစ်၏—အိမ်တွင် ချစ်မြတ်နိုးရသော မိန်းမရှိသူအတွက်»။

Verse 136

मुनिरुवाच । तस्यापदोऽखिला दुःखं दुःखं तस्याखिलं गृहे । नरकः सर्वतस्तस्य यस्य स्यात्कामिनीगृहे

မုနိက ပြောသည်။ «သူ့အတွက် အပဒ်အပေါင်းတို့သည် ဒုက္ခဖြစ်၏; သူ့အိမ်၌ အရာအားလုံးသည် ဒုက္ခဖြစ်၏။ နရကသည် အရပ်ရပ်မှ သူ့ကို ဝိုင်းရံ၏—အိမ်တွင် ကာမလိုလားမှုကြီးသော မိန်းမရှိသူအတွက်»။

Verse 137

कन्योवाच । यानि कान्यत्र सौख्यानि भोगस्थानानि यानि च । धर्मार्थकामजातानि तानि स्त्रीभ्यो भवंति हि

ကညာက ဆိုသည်—ဤနေရာ၌ရှိသော ပျော်ရွှင်မှုတို့နှင့် ခံစားရာအရပ်တို့အားလုံး၊ ဓမ္မ၊ အတ္ထ၊ ကာမမှ ပေါက်ဖွားသော အရာတို့သည် အမှန်တကယ် မိန်းမတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 138

मुनिरुवाच । यानि कानि सुदुःखानि क्लेशानि यानि देहिनाम् यानि कष्टान्यनिष्टानि स्त्रीभ्यस्तानि भवंति च

မုနိက ဆိုသည်—ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့အတွက် အလွန်ပြင်းထန်သော ဒုက္ခနှင့် ကလေးရှာတို့၊ မနှစ်သက်ဖွယ် အခက်အခဲနှင့် ပြဿနာတို့အားလုံးသည်လည်း မိန်းမတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 139

कन्योवाच । धर्मार्थकाममोक्षान्स्त्री चतुरोऽपि चतसृभिः । वह्निप्रदक्षिणाभिस्तान्विवाहेऽपि प्रदर्शयेत्

ကညာက ဆိုသည်—မိန်းမသည် သန့်ရှင်းသော မီးကို လေးကြိမ် ပတ်လည်လှည့်ခြင်းဖြင့် မင်္ဂလာပွဲအတွင်း၌ပင် ဓမ္မ၊ အတ္ထ၊ ကာမ၊ မောက္ခ ဟူသော ရည်မှန်းချက် လေးပါးကို ထင်ရှားစေသည်။

Verse 140

मुनिरुवाच । संसारभ्रमणं नारी प्रथमेऽपि समागमे । वह्निप्रदक्षिणान्यायव्याजेनैव प्रदर्शयेत्

မုနိက ဆိုသည်—ပထမဆုံး ပေါင်းစည်းမှု၌ပင် မိန်းမသည် သန့်ရှင်းသော မီးကို ပတ်လည်လှည့်ရမည့် နည်းဥပဒေကို အကြောင်းပြ၍ သံသရာ လှည့်လည်ခြင်းကိုပင် မြင်စေသည်။

Verse 141

कन्योवाच । के नाम न विरज्यंति ज्ञानाढ्या अपि मानवाः । कर्णांतलग्ननेत्रांतां दृष्ट्वा पीन पयोधराम्

ကညာက ဆိုသည်—ပညာကြွယ်ဝသူတို့ပင် မည်သူက ကာမရာဂ မလှုပ်ရှားနိုင်မည်နည်း၊ နားအနားထိ ရောက်သကဲ့သို့ မျက်လုံးရှည်၍ ရင်သားပြည့်ဝသော မိန်းမကို မြင်လျှင်။

Verse 142

मुनिरुवाच । के नाम न विनश्यंति मूढज्ञाना नितंबिनीम् । रम्यबुद्ध्योपसर्पंति ये ज्वालाः शलभा इव

မုနိက ပြော၏။ “မိုက်မဲသော ‘ပညာ’ ကိုင်ထားသူတို့သည် အလှနတ်သမီးကဲ့သို့သော မိန်းမကို သာယာလှပဟု ထင်မြင်ကာ နီးကပ်သွားလျှင် မီးတောက်သို့ ပျံဝင်သည့် ပိုးဖလံကဲ့သို့ ပျက်စီးမည် မဟုတ်သူ မည်သူရှိမည်နည်း။”

Verse 143

कन्योवाच । निर्मुखौ च कठोरौ च प्रोद्धतौ च मनोरमौ । स्त्रीस्तनौ सेवते धन्यो मधुमांसे विशेषतः

ကညာက ပြော၏။ “မျက်နှာမရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သော်လည်း ခက်မာ၍ မြင့်တက်ကာ သာယာလှပသော မိန်းမ၏ ရင်သားကို ခံစားသူသည် ကံကောင်းသူ ဖြစ်၏၊ အထူးသဖြင့် နွေဦးရာသီ၌။”

Verse 144

मुनिरुवाच । आभोगिनौ मंडलिनौ तत्क्षणान्मुक्तकंचुकौ । वरमाशीविषौ स्पृष्टौ न तु पत्न्याः पयोधरौ

မုနိက ပြော၏။ “ခေါင်းဖုံးရှိ၍ ကွင်းကွင်းလိမ်ကာ ခဏချင်း အဖုံးကို ချွတ်ပစ်သည့် မြွေ နှစ်ကောင်ကို ထိမိခြင်းက ပိုကောင်း၏—မိမိဇနီး၏ ရင်သားကို ထိမိခြင်းထက်။”

Verse 145

कन्योवाच । न चासां रचनामात्रं केवलं रम्यमंगिभिः । परिष्वंगोऽपि रामाणां सौख्याय पुलकाय च

ကညာက ပြော၏။ “ကိုယ်ရှိသူတို့အတွက် ချစ်စရာကောင်းသည်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာပုံသဏ္ဌာန်သာ မဟုတ်။ ချစ်သူမိန်းမတို့၏ ပွေ့ဖက်ခြင်းပင်လည်း သာယာမှုနှင့် ကြက်သီးထမှုကို ပေးတတ်၏။”

Verse 146

मुनिरुवाच । न चासां रचनामात्रं रम्यं स्यात्पापदं दृशः । वपुः स्पृष्टं विनाशाय स्त्रीणां प्रेत्य नरकाय च

မုနိက ပြော၏။ “သူတို့၏ အလှပုံသဏ္ဌာန်သည် အမှန်တကယ် ‘သာယာ’ မဟုတ်။ မျက်စိအတွက် အပြစ်၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိမိခြင်းသည် ပျက်စီးရာသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး သေပြီးနောက် နရကသို့လည်း ခေါ်ဆောင်သည်။”

Verse 147

कन्योवाच । को नाम न सुखी लोके को नाम सुकृती न च । स्पृहणीयतमः को न स्त्रीजनो यस्य रज्यते

ကညာက ပြောသည်။ «လောက၌ မပျော်ရွှင်သူ မည်သူရှိသနည်း။ ကုသိုလ်မရှိသူ မည်သူရှိသနည်း။ မိန်းမတို့၏ အပေါင်းအသင်းက ချစ်မြတ်နိုးလှသောသူကဲ့သို့ မနာလိုဖွယ်အကောင်းဆုံး မည်သူရှိသနည်း»

Verse 148

मुनिरुवाच । को न मुक्तिं व्रजेत्तत्र को न शस्यतरो भवेत् । को न स्यात्क्षेमसंयुक्तः स्त्रीजने यो न रज्यते

မုနိက ပြောသည်။ «အဘယ်သူက မုတ်တိသို့ မသွားလိုမည်နည်း။ အဘယ်သူက အမှန်တကယ် ချီးမွမ်းထိုက်သူ မဖြစ်လိုမည်နည်း။ မိန်းမတို့၏ အပေါင်းအသင်းကို မစွဲလမ်းသူသည် လုံခြုံချမ်းသာခြင်းနှင့် မပေါင်းစည်းနိုင်မည်နည်း»

Verse 149

कन्योवाच । संसारांतः प्रसुप्तस्य कीटस्यापि प्ररोचते । स्त्रीशरीरं नरस्यात्र किं पुनर्न विवेकिनः

ကညာက ပြောသည်။ «သံသရာ၏ အညစ်အကြေးထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော ပိုးကောင်တောင်မှ နှစ်သက်စရာတစ်စုံတစ်ရာကို တွေ့တတ်သည်။ ထိုနည်းတူ လောက၌ မိန်းမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ယောက်ျားအတွက် ဆွဲဆောင်ဖွယ် ဖြစ်သည်—အမြင်ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိသူအတွက်တော့ ပို၍ပင် မဟုတ်လော»

Verse 150

मुनिरुवाच । अमेध्यजा तस्य यथा तथा तद्रोचनं कृमेः । तथा संसारसूतस्य स्त्रीशरीरं च कामिनः

မုနိက ပြောသည်။ «အညစ်အကြေးမှ မွေးဖွားသော ပိုးကောင်သည် ထိုအညစ်အကြေးကိုပင် နှစ်သက်သကဲ့သို့၊ သံသရာ၏ ချည်မျှင်များဖြင့် ရစ်ပတ်ခံရသော ကာမလိုလားသူ ယောက်ျားသည် မိန်းမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ပျော်မွေ့တတ်သည်»

Verse 151

कन्योवाच । सौख्यस्थानं नृणां किंचिद्वेधसा ऽन्यदपश्यता । शाश्वतं चिंतयित्वाथ स्त्रीरत्नमिदमाहृतम्

ကညာက ပြောသည်။ «ဖန်ဆင်းရှင် (ဗေဓသာ) သည် လူတို့အတွက် ပျော်ရွှင်ရာ အနားယူစရာ အခြားတစ်ခုကို မမြင်သဖြင့်၊ အမြဲတည်တံ့သော အရာကို စဉ်းစားပြီးနောက် ဤရတနာ—မိန်းမဖြစ်ခြင်းကို ဖန်ဆင်းယူဆောင်လာခဲ့သည်»

Verse 152

मुनिरुवाच । बंधनं जगतः किंचिद्वेधसाऽन्यदपश्यता । स्त्रीरूपेण ततः कोपि पाशोऽयं स्त्रीमयः कृतः

မုနိက ပြောသည်။ ဖန်ဆင်းရှင် ဘြဟ္မာသည် လောကကို ချည်နှောင်ရန် အခြားအရာ မမြင်သဖြင့်၊ မိန်းမရုပ်ဖြင့် ဤအနှောင်အဖွဲ့ကို ဖန်တီးခဲ့သည်—မိန်းမမောဟဖြင့် ပြုလုပ်သော ကြိုးကွင်းတည်း။

Verse 153

सूत उवाच । एवं स मुनिशार्दूलस्तयातीव समागमे । निरुत्तरीकृतो यावत्ततः प्राह निजां सुताम्

စူတက ပြောသည်။ ထိုသို့ မုနိတို့အတွင်း ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မုနိကြီးသည် ဆွေးနွေးရာတွင် သူမ၏ အဖြေများကြောင့် အပြည့်အဝ တုံ့ပြန်ခံရ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ မိမိ၏ သမီးကို ခေါ်၍ ပြောလေ၏။

Verse 154

मुनिरुवाच । त्वया सह न संवादो मया कार्योऽधुना क्वचित् । या त्वं बालापि मामेवं निषेधयसि सर्वतः

မုနိက ပြောသည်။ “ယခုမှစ၍ သင်နှင့် ငါ ဆွေးနွေးစရာ မရှိတော့။ သင်သည် မိန်းကလေးငယ်ဖြစ်သော်လည်း ငါ့ကို အရာရာတွင် ဒီလိုပင် တားဆီးနေသည်။”

Verse 155

तस्माद्धन्यतरं मन्ये अहमात्मानमद्य वै । यस्य मे त्वं सुता ईदृगीदृक्छास्त्रविचक्षणा

“ထို့ကြောင့် ယနေ့ ငါ့ကိုယ်ငါ အလွန်ကံကောင်းသူဟု ထင်၏။ အကြောင်းမူကား သင်သည် ငါ၏သမီးဖြစ်ပြီး၊ ဓမ္မစာတမ်းကို နားလည်ရာ၌ ထက်မြက်လိမ္မာသောသူ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။”

Verse 156

तस्मान्न मे महाभागे कोपः स्वल्पोऽपि विद्यते । तस्माद्यथेच्छया क्रीडां कुरु योगिनिमध्यगा

“ထို့ကြောင့် မဟာဘဂေ၊ ငါ့အတွင်း၌ အမျက်ဒေါသ အနည်းငယ်မျှ မရှိ။ ထို့ကြောင့် သင်အလိုရှိသလို ကစားလှုပ်ရှားလော့—ယောဂိနီတို့အလယ်၌ သွားလာသူမ။”

Verse 157

ततः सा लज्जिता दृष्ट्वा पितरं स्नेहवत्सलम् । प्रणिपत्य पुनःप्राह योगिनीमध्यसंस्थिता

ထို့နောက် သူမသည် ချစ်ခင်ကြင်နာမှုအပြည့်ရှိသော ဖခင်ကို မြင်၍ ရှက်ကြောက်သွားကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး ယောဂိနီတို့အလယ်၌ ထိုင်လျက် ထပ်မံ ပြောကြား하였다။

Verse 158

अज्ञानाद्यदि वा ज्ञानात्त्वं निषिद्धो मया प्रभो । क्षंतव्यं सकलं मेऽद्य वालिकाया विशेषतः

“အမသိမှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သိမြင်မှုကို မမှန်ကန်စွာ အသုံးချခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အရှင်ဘုရားကို ကျွန်မက တားဆီးမိခဲ့လျှင်—ယနေ့ အားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်မသည် မိန်းကလေးငယ်သာ ဖြစ်သောကြောင့်ပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 159

अत्र पीठे समागत्य प्रथमं ते द्विजोत्तमाः । पूजां सर्वे करिष्यंति मानवा भक्तितत्पराः । पश्चाच्च सर्वपीठस्य यास्यंति च परां गतिम्

ဤပီဋ္ဌာန်မြတ်သို့ ပထမဦးစွာ ရောက်လာသော ဒွိဇိုတ္တမတို့ကို ပူဇော်ကန်တော့ကြ၏။ ဘက္တိ၌ စိတ်တည်သော သဒ္ဓါရှင် လူတို့လည်း ဤနေရာ၌ ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး ပီဋ္ဌာန်၏ ကရုဏာကြောင့် အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 160

एवं सा तत्र संजाता जाबालिमुनिसंभवा । जाबालिश्च मुनिश्रेष्ठस्तथा चित्रांगदेश्वरः

ထို့ကြောင့် သူမသည် ထိုနေရာ၌ မုနိ ဇာဘာလီမှ မွေးဖွားလာ၏။ ထို့ပြင် မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဇာဘာလီလည်း ထိုနေရာ၌ ရှိပြီး၊ စိတ္ရာင်္ဂဒေရှွရ (စိတ္ရာင်္ဂ၏ အရှင်) လည်း ရှိ၏။

Verse 161

त्रयाणामपि यस्तेषां पूजां मर्त्यः समाचरेत् । दिवसेदिवसे तत्र स सिद्धिं समवाप्नुयात्

ထိုနေရာ၌ ထိုသုံးပါးကို နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပူဇော်ကန်တော့သူ မည်သည့်လူသားမဆို သေချာပေါက် စိဒ္ဓိ (ဝိညာဉ်ရေး အောင်မြင်မှု) ကို ရရှိမည်။

Verse 162

नासाध्यं विद्यते किंचित्तावदत्र धरातले । पूज्यते भूमिपालाद्यैर्भोगान्दिव्यांस्तथा लभेत्

ဤမြေပြင်လောက၌ မရနိုင်သောအရာဟူ၍ မရှိတော့သည်။ မင်းများနှင့် အာဏာရှင်တို့အကြား၌ပင် ဂုဏ်ပြုခံရကာ၊ ဒိဗ္ဗသုခနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာတို့ကိုလည်း ရရှိမည်။

Verse 163

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स मुनिः सा च कन्यका । पूजनीया विशेषेण स देवोऽथ महेश्वरः

ထို့ကြောင့် အစွမ်းကုန်ကြိုးစား၍ ထိုမုနိနှင့် ထိုကညာကို အထူးသဖြင့် ပူဇော်ထိုက်သည်။ ထို့အတူ ထိုဘုရား မဟေရှ္ဝရကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 164

एतद्वः सर्वमाख्यातमाख्यानं सर्वकामदम् । पठतां शृण्वतां चैव इहलोके परत्र च

ဤအရာအားလုံးကို သင်တို့အား ပြောကြားပြီးပြီ—ဆန္ဒအလုံးစုံကို ပေးစွမ်းသော ပုံပြင်တော်ဖြစ်သည်။ ဖတ်သူ၊ နားထောင်သူတို့အတွက် ဤလောက၌လည်း နောက်လောက၌လည်း အကျိုးပွားမည်။