Adhyaya 142

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति पुण्यं गणपतित्रयम् । स्वर्गदं मर्त्यदं पुण्यं तथान्यन्नरकापहम्

စူတက ပြော၏—ထို့အပြင် ထိုနေရာ၌လည်း ပုဏ္ဏကောင်းမြတ်သော ဂဏပတိ ဘုရားသခင်၏ သုံးပါးသော သန့်ရှင်းရာဌာနတော် ရှိ၏။ ၎င်းသည် ကောင်းကျိုးပေး၍ ကောင်းကင်သုခကို ပေးသကဲ့သို့ လူ့လောကအကျိုးကိုလည်း ပေးကာ နရကသို့ကျရောက်ခြင်းကိုပါ ဖျက်ဆီးပယ်ရှား၏။

Verse 2

हंतृ वै सर्वविघ्नानां पूजितं सुरदानवैः । सर्वकामप्रदं चैव विद्याकीर्तिविवर्धनम्

သူသည် အတားအဆီးအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူ အမှန်တကယ်ဖြစ်၍ ဒေဝတားတို့နှင့် ဒာနဝတို့ကပါ ပူဇော်ကြ၏။ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးတော်မူပြီး ပညာနှင့် ဂုဏ်သတင်းကိုလည်း တိုးပွားစေ၏။

Verse 3

ऋषय ऊचुः । त्रिविधाः पुरुषाः सूत जायंतेत्र महीतले । उत्तमा मध्यमाश्चान्ये तथा चान्येऽधमाः स्थिताः

ရိရှီတို့က ပြောကြ၏—“အို စူတ၊ ဤမြေပြင်ပေါ်၌ လူတို့သည် သုံးမျိုးဖြင့် မွေးဖွားကြသည်။ အချို့သည် အထက်တန်းမြတ်သူ၊ အချို့သည် အလယ်အလတ်၊ အချို့သည် နိမ့်ကျသူအဖြစ် ရှိနေကြ၏။”

Verse 4

उत्तमाः प्रार्थयंति स्म मोक्षमेव हि केवलम् । गता यत्र निवर्तंते न कथंचिद्धरातले

အထက်တန်းမြတ်သူတို့သည် မောက္ခသာလျှင် တစ်ခုတည်းကို ဆုတောင်းကြ၏။ ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်ပြီးလျှင် မြေပြင်လောကသို့ မည်သို့မျှ ပြန်မလာကြတော့။

Verse 5

मध्यमाः स्वर्गमार्गं च दिव्यान्भोगान्मनोरमान् । अप्सरोभिः समं क्रीडां यज्ञाद्यैः कर्मभिः कृताम्

အလယ်အလတ်သူတို့သည် ကောင်းကင်သို့သွားရာလမ်းကို ရှာကြ၍၊ ယဇ္ဉာနှင့် အခြားကမ္မကိစ္စများဖြင့် ရရှိသော နတ်ဘုံ၏ ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများကို အပ္စရာများနှင့်အတူ ကစားပျော်မြူးကြသည်။

Verse 6

अधमा मर्त्यलोकेत्र रमंते विषयात्मकाः । विषकीटकवत्तत्र रतिं कृत्वा गरीयसीम्

အနိမ့်အကျသူတို့သည် အာရုံဝတ္ထုများတွင် စွဲလမ်း၍ မရဏလောက၌ပင် ပျော်မြူးကြသည်။ အဆိပ်သို့ ဆွဲငင်သွားသော ပိုးမွှားကဲ့သို့ ထိုနေရာ၌ အလွန်ပြင်းထန်သော ချစ်ခင်စွဲလမ်းမှုကို ပြုကြသည်။

Verse 7

स्वर्गमोक्षौ परित्यज्य तत्कस्मान्मर्त्य इष्यते । येनासौ प्रार्थ्यते मर्त्यैर्मर्त्यदो गणनायकः

ကောင်းကင်နှင့် မောက္ခကို စွန့်ပစ်ပြီးနောက်၊ အဘယ်ကြောင့် မရဏအဖြစ်ကို လိုလားကြသနည်း။ အကြောင်းမှာ ထိုမရဏအခြေအနေကြောင့်ပင် မရဏသူတို့က မရဏဘုန်းတော်ပေးသူ ဂဏနာယကကို ဆုတောင်းမေတ္တာပြု၍ အလှူခံကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 8

केन संस्थापितास्ते च तस्मिन्क्षेत्रे गजाननाः । कस्मिन्काले च द्रष्टव्याः सर्वं विस्तरतो वद

ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ဆင်မျက်နှာရှိသော ဘုရားများကို မည်သူက တည်ထောင်ထားသနည်း။ ထို့ပြင် မည်သည့်အချိန်၌ ဒർശနပြုရန် သင့်တော်သနည်း။ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 9

सूत उवाच । पूर्वं तप्त्वा तपस्तीव्रं मर्त्यलोके द्विजोत्तमाः । ततो गच्छंति संहृष्टाः स्वेच्छया त्रिदिवं प्रति । मोक्षमार्गं तथैवान्ये ध्यानाविष्कृतमानसाः

စူတက ပြောသည်— «အရင်ဆုံး မရဏလောက၌ တပသ်ကို ပြင်းထန်စွာ ကျင့်ပြီးနောက်၊ ဒွိဇအထူးမြတ်သူတို့သည် မိမိဆန္ဒအတိုင်း ပျော်ရွှင်လျက် တ్రိဒိဝ (ကောင်းကင်) သို့ သွားကြသည်။ အခြားသူတို့လည်း ထိုနည်းတူ၊ ဓျာနဖြင့် စိတ်အာရုံ ကြည်လင်ထင်ရှားလာပြီး မောက္ခလမ်းကို လျှောက်ကြသည်»။

Verse 10

ततः स्वर्गे समाकीर्णे कदाचिन्मनुजोत्तमैः । देवेषु क्षिप्यमाणेषु समंतात्तत्प्रभावतः

ထို့နောက် တစ်ခါတရံ ကောင်းမြတ်သော လူသားအထွတ်အမြတ်တို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံသည် လူအများဖြင့် ပြည့်ကျပ်လာ၍၊ ထိုသူတို့၏ အာနုဘော်ကြောင့် နတ်တို့သည် အရပ်ရပ်မှ ဖိနှိပ်ခံရ၏။

Verse 11

गत्वा स्वयं सहस्राक्षः सर्वैर्देवगणैः सह । प्रोवाच शंकरं गौर्या सार्धमेकासनस्थितम्

ထို့နောက် သဟသ္ရက္ရှ (အိန္ဒြာ) ကိုယ်တိုင်သည် နတ်အဖွဲ့အစည်းအားလုံးနှင့်အတူ သွားရောက်၍၊ ဂေါရီနှင့်အတူ တစ်အာသနပေါ် ထိုင်နေသော ရှင်ကရကို မိန့်ကြားလျက် တင်ပြ၏။

Verse 12

इन्द्र उवाच । तपःप्रभावसंसिद्धैर्मानवैः परमेश्वर । अस्माकं व्याप्यते सर्वं महिमानं गृहादिकम्

အိန္ဒြာက မိန့်တော်မူသည်—အို အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်၊ တပဿ၏ အာနုဘော်ဖြင့် ပြည့်စုံသည့် လူသားတို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာအလုံးစုံ၊ နေရာအိမ်ရာတို့နှင့်တကွ အားလုံးကို လွှမ်းမိုး၍ သိမ်းပိုက်လာနေပါသည်။

Verse 13

तस्मात्कृत्वा प्रसादं नः कंचिच्चिंतय सांप्रतम् । उपायं येन तिष्ठामः सौख्येनात्र शिवालये

ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကရုဏာတော်ပြု၍ ယခုချက်ချင်း အကြံအစည်တစ်ရပ်ကို စီမံပေးပါ။ ဤ ရှိဝဘုရားကျောင်း၌ ကျွန်ုပ်တို့ သက်သာချမ်းသာစွာ နေထိုင်နိုင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ပေးတော်မူပါ။

Verse 14

अथ श्रुत्वा विरूपाक्षस्तेषां तद्वचनं द्विजाः । पार्वत्याः पार्श्वसंस्थाया मुखचन्द्रं समैक्षयत्

သူတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဗိရူပါက္ရှ (ရှီဝ) သည် မိမိဘေး၌ ထိုင်နေသော ပါရဝတီ၏ လမင်းကဲ့သို့သော မျက်နှာတော်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 15

निजगात्रं ततो देवी सुसंमर्द्य मुहुर्मुहुः । मलमाहृत्य तं कृत्स्नं चक्रे नागमुखं ततः

ထို့နောက် ဒေဝီမယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်၍ အညစ်အကြေးအနှစ်အမြစ်အားလုံးကို စုဆောင်းကာ ထိုအရာမှ မြွေမျက်နှာရှိ သတ္တဝါတစ်ပါးကို ဖန်ဆင်း하였다။

Verse 16

चतुर्हस्तं महाकायं लंबोदरसमन्वितम् । सुकौतुककरं तेषां सर्वेषां च दिवौकसाम्

၎င်းသည် လက်လေးဖက်ရှိ၍ ကိုယ်ထည်ကြီးမားကာ ဝမ်းဗိုက်လျားကျသည့်အင်္ဂါပါရှိပြီး ကောင်းကင်ဘုံနေ ဒေဝတားတို့အားလုံးအတွက် အံ့ဩမှုကြီးကို ဖြစ်စေ하였다။

Verse 17

ततः स विनयादाह देवीं शिखरवासिनीम् । यदर्थमंब सृष्टोऽहं तत्कार्यं वद मा चिरम्

ထို့နောက် သူသည် အလွန်နှိမ့်ချစွာဖြင့် တောင်ထိပ်၌ နေထိုင်သော ဒေဝီမယ်တော်အား ပြောလေသည်—“အမေ၊ ကျွန်ုပ်ကို မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဖန်ဆင်းသနည်း။ လုပ်ဆောင်ရမည့်တာဝန်ကို မနှောင့်နှေးဘဲ ပြောပါ။”

Verse 18

त्रैलोक्ये त्वत्प्रसादेन नासाध्यं विद्यते मम

သုံးလောက၌ မယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်အတွက် မဖြစ်နိုင်သောအရာ မရှိပါ။

Verse 19

श्रीदेव्युवाच । मर्त्यलोके नरा ये च स्वर्गमोक्षपराः सदा । तेषां विघ्नं त्वया कार्यं शुभकृत्येषु चैव हि

သီရိရှိသော ဒေဝီမယ်တော်က မိန့်တော်မူသည်—“လူ့လောက၌ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခကို အမြဲတမ်း ရည်မှန်းနေသော လူတို့ရှိသည်။ သူတို့၏ မင်္ဂလာကောင်းသော လုပ်ငန်းများတွင် သင်က အတားအဆီးများကို အမှန်တကယ် ပြုလုပ်ရမည်။”

Verse 20

सरितां पतयस्त्रिंशच्छंकवः सप्तसप्ततिः । महासरोजषष्टिश्च निखर्वाणां च विंशतिः

မြစ်တို့၏အရှင် ၃၀ ရှိ၍၊ Śaṅkava ၇၇၊ Mahāsaroja ၆၀၊ Nikharva ၂၀ ရှိကြ၏။

Verse 21

अर्बुदायुतसंयुक्ताः कोट्यो नवतिपञ्च च । लक्षाश्च पंचपंचाशत्सहस्राः पंचविंशतिः । शतानि नवषष्टिश्च गणाश्चान्येऽत्र संस्थिताः

arbuda နှင့် ayuta တို့နှင့်အတူ koṭi ၉၅ ရှိ၍၊ lakṣa ၅၅၊ ထောင် ၂၅၊ ရာ ၆၉ ရှိကာ၊ အခြား gaṇa များလည်း ဤနေရာ၌ တည်ရှိကြ၏။

Verse 22

येषां नदी स्मृतः पूर्वो महाकालस्तथा परः । ते सर्वे वशगास्तुभ्यं प्रभवंतु गणोत्तमाः

သန့်ရှင်းသော မြစ်ကို ပထမအာရုံခံရာအဖြစ် မှတ်မိကြပြီး၊ Mahākāla ကို အမြင့်ဆုံး အဆုံးသတ်အဖြစ် သိမြင်ကြသော ထိပ်တန်း gaṇa များအားလုံးသည်၊ အို gaṇa များအနက် အမြတ်ဆုံးသူ၊ သင်၏ အမိန့်အောက်၌ ထွက်ပေါ်လာ၍ နေကြပါစေ။

Verse 23

आधिपत्यं मया दत्तं तव वत्स कुरुष्व तत् । सर्वेषां गणवृंदानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

«အို ချစ်သား၊ အုပ်စိုးခွင့်ကို ငါက သင့်အား ပေးအပ်ပြီးပြီ—ထိုအရာကို ဆောင်ရွက်လော့။ gaṇa အစုအဝေး အားလုံး၏ အုပ်စိုးသူအဖြစ် ခိုင်မြဲစွာ တည်နေပါ» ဟု ဆို၏။

Verse 24

एवमुक्त्वाथ सा देवी समानीयौषधीभृतान् । हेमकुंभान्सुतीर्थांभः परिपूर्णान्महोदयान्

ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ ဒေဝီသည် ဆေးမြက်ကုသရေးကို သယ်ဆောင်သူများကို ခေါ်ယူကာ၊ အလွန်မင်္ဂလာနှင့် တင့်တယ်လှသော ရွှေခွက်ကြီးများကို စုဆောင်း၍၊ အထူးသန့်ရှင်းသော တီရ္ထရေဖြင့် အပြည့်အဝ ဖြည့်ထားစေ၏။

Verse 25

तस्याभिषेचनं चक्रे स्वयमेव सुरेश्वरी । गीतवाद्यविनोदेन नृत्यमंगलजैः स्वनैः

သုရေးရှွရီ မဟာဒေဝီသည် ကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ အဘိသေက (သန့်စင်တင်မြှောက်) ကို ဆောင်ရွက်၍ သီချင်းနှင့် တူရိယာသံတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုအလယ်တွင် အကအလှမင်္ဂလာသံများ ထွက်ပေါ်လျက်ရှိ၏။

Verse 26

त्रयस्त्रिंशत्स्मृताः कोटयो देवानां याः स्थिता दिवि । ताः सर्वास्तत्र चागत्य तस्य चक्रुश्च मंगलम्

ကောင်းကင်၌ နေထိုင်ကြသည်ဟု ဆိုကြသော ဒေဝတာ သုံးဆယ်သုံးကုဋေတို့ အားလုံးသည် ထိုနေရာသို့ လာရောက်ကာ သူ့အတွက် မင်္ဂလာကောင်းချီးနှင့် အကျိုးပြုအခမ်းအနားများကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 27

अथ तस्य ददौ तुष्टो भगवान्वृषभध्वजः । कुठारं निशितं हस्ते सदा वै श्रेष्ठमायुधम्

ထို့နောက် ဝೃಷဘဓွဇ (ရှီဝ) ဘဂဝန်သည် နှစ်သက်တော်မူ၍ သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ရန် ထက်မြက်သော ပုဆိန်တစ်လက်ကို ပေးတော်မူ၏—အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံးသော လက်နက်ဖြစ်၏။

Verse 28

पात्रं मोदकसंपूर्णमक्षयं चैव पार्वती । भोजनार्थे महाभागा मातृस्नेहपरायणा

မဟာကံကောင်းရှင် ပါရဝတီ မဟာဒေဝီသည် မိခင်မေတ္တာကို အလွန်တန်ဖိုးထားသူဖြစ်၍ မိုဒကာများဖြင့် ပြည့်နှက်သော မကုန်ခန်းသော အိုးတစ်လုံးကို သူ၏ အာဟာရအတွက် ပေးတော်မူ၏။

Verse 29

मूषकं कार्तिकेयस्तु वाहनार्थं प्रहर्षितः । भ्रातरं मन्यमानस्तु बन्धुस्नेहेन संयुतः

ကာရ္တိကေယ မဟာဒေဝသည် ဝမ်းမြောက်လျက် မိသားစုမေတ္တာဖြင့် ချည်နှောင်နေကာ သူ့ကို ညီအစ်ကိုဟု မှတ်ယူ၍ စီးနင်းရန် မူရှက (ကြွက်) တစ်ကောင်ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 30

ज्ञानं दिव्यं ददौ ब्रह्मा तस्मै हृष्टेन चेतसा । अतीतानागतं चैव वर्तमानं च यद्भवेत्

ဗြဟ္မာသည် စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် သူ့အား ဒေဝီဉာဏ်ကို ပေးတော်မူ၏—အတိတ်ကာလ၊ အနာဂတ်ကာလနှင့် ပစ္စုပ္ပန်၌ ဖြစ်ပေါ်သမျှကို သိမြင်စေ၏။

Verse 31

प्रज्ञां विष्णुः सहस्राक्षः सौभाग्यं चोत्तमं महत् । सौभाग्यं कामदेवस्तु कुबेरो विभवादिकम्

ဗိဿနုသည် ခွဲခြားသိမြင်သော ပညာကို ပေးတော်မူ၏။ သဟသ္ရာက္ခ (အိန္ဒြ) သည် အလွန်မြတ်သော ကံကောင်းခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။ ကာမဒေဝသည် ဆွဲဆောင်မှုနှင့် မင်္ဂလာသဘောကို ပေး၏။ ကုဗေရသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ဓနအာနိသင်တို့ကို ပေး၏။

Verse 32

प्रतापं भगवान्सूर्यः कांतिमग्र्यां निशाकरः

ဘဂဝန် နေမင်းသည် တေဇောဓာတ်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပေးတော်မူ၏။ လမင်း (နိသာကရ) သည် အမြတ်ဆုံး အလင်းရောင်ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 33

तथान्ये विबुधाः सर्वे ददुरिष्टानि भूरिशः । आत्मीयानि प्रतुष्ट्यर्थं देव्या देवस्य च प्रभोः

ထိုနည်းတူ အခြားသော ဒေဝတားအားလုံးလည်း မိမိတို့၏ ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် လက်ဆောင်များကို များစွာ ပေးအပ်ကြ၏။ ဒေဝီနှင့် အရှင်ဘုရား—မိမိတို့၏ အထွဋ်အမြတ် အုပ်စိုးရှင်—ကို ပျော်ရွှင်စေလိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 34

एवं लब्धवरः सोऽथ गणनाथो द्विजोत्तमाः । देवकृत्यपरो नित्यं चक्रे विघ्नानि भूतले

ထိုသို့ ကောင်းချီးများကို ရရှိပြီးနောက် ဂဏနာထ (ဂဏများ၏ အရှင်) သည်—အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—ဒေဝတို့၏ ကိစ္စရပ်များ၌ အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်လျက် မြေပြင်ပေါ်၌ အတားအဆီးများကို ထူထောင်လေ၏။

Verse 35

धर्मार्थं यतमानानां मोक्षाय सुकृताय च । ततो भूमितलेऽभ्येत्य गणेशस्तत्र यः स्मृतः

ဓမ္မအတွက် ကြိုးပမ်းသူတို့၊ မောက္ခအတွက်နှင့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုအတွက်လည်း ဂဏေရှသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ ထိုဘုရားကို အမြဲအမှတ်ရ၍ ရိုသေကန်တော့ကြသည်။

Verse 36

वैमानिकैः समभ्येत्य स्थापितस्तत्र स द्विजाः । येन स्वर्गार्थिनो लोकाः पूजां तस्य प्रचक्रिरे । प्रथमं सर्वकृत्येषु विघ्ननाशाय तत्पराः

ကောင်းကင်ယာဉ်စီး နတ်သတ္တဝါတို့နှင့်အတူ လာရောက်၍ ထိုနေရာ၌ ထိုဘုရားကို တည်ထောင်ပူဇော်ထားကြ၏၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ကို လိုလားသူတို့သည် ထိုဘုရားကို ပူဇော်ကြပြီး အလုပ်အကိုင်အားလုံးတွင် ပထမဦးစွာ ထားကာ အတားအဆီးဖျက်သိမ်းရန် အာရုံစိုက်ကြသည်။

Verse 37

एतस्मिन्नेव काले च चमत्कारपुरोद्भवैः । ब्राह्मणैर्ब्रह्मविज्ञानतत्परैर्मोक्षहेतुभिः । ईशानः स्थापितस्तत्र मोक्षदो य उदाहृतः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ကမတ်ကာရပုရမြို့မှ မွေးဖွားလာသော ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဗြဟ္မဗိဇ္ဈာန (ဗြဟ္မန်၏ ဉာဏ်ပညာ) ကို အလေးထား၍ မောက္ခ၏ အကြောင်းရင်းကို ရည်ရွယ်ကာ ထိုနေရာ၌ ဣရှာနကို တည်ထောင်ကြ၏။ ထိုဣရှာနသည် မောက္ခပေးသူဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 38

स्वर्गं वाञ्छद्भिरेवान्यैः स्वर्गद्वारप्रदस्तथा । हेरंबः स्थापितस्तत्र सत्यनामा यथोदितः

ထို့အတူ ကောင်းကင်ကို လိုလားသော အခြားသူတို့ကလည်း ထိုနေရာ၌ ဟေရံဘကို တည်ထောင်ကြ၏။ ထိုဘုရားသည် ကောင်းကင်တံခါးကို ပေးသူဖြစ်၍၊ အမည်သည်လည်း အမှန်တကယ် ထိုသို့ပင် ကြေညာထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 39

तथान्यैर्मर्त्यदो नाम गणैशस्तत्र यः स्थितः । येन स्वर्गाच्च्युता यांति न कदा नरकादिकम् । तिर्यक्त्वं वा कृमित्वं वा स्थावरत्वमथापि वा

ထို့အတူ အခြားသူတို့ကလည်း ထိုနေရာ၌ ဂဏေရှကို «မရ္တျဒ» ဟူသော အမည်ဖြင့် တည်ထောင်ထားကြ၏။ ထိုဘုရားကြောင့် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းသူတို့သည် နရကာတို့သို့ မည်သည့်အခါမျှ မသွားရ၊ တိရစ္ဆာန်ဘဝ၊ ပိုးကောင်ဘဝ သို့မဟုတ် အပင်ကဲ့သို့ မလှုပ်မရှားသော ဘဝသို့ပင် မရောက်ကြ။

Verse 40

एतस्मात्कारणात्तत्र क्षेत्रे पुण्ये द्विजोत्तमाः । हेरम्बो मर्त्यदो जातः स्वर्गिणां मर्त्यदः सदा

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ အမြတ်ဆုံးသော ဗြာဟ္မဏတို့ရေ၊ ထိုပုဏ္ဏကေတ္တရ (က்ஷೇತ್ರ) တွင် ဟေရမ္ဗ သည် «မရ္တျဒ» ဟူသောနာမဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၍၊ ကောင်းကင်သို့ရောက်ပြီးသူတို့အတွက် အစဉ်တစိုက် «မရ္တျဒ» ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 41

एतद्वः सर्वमाख्यातं पुण्यं हेरंबसंभवम् । आख्यानं सर्वविघ्नानि यन्निहन्ति श्रुतं नृणाम्

ဤအရာအားလုံးကို သင်တို့အား ပြောကြားပြီးပြီ—ဟေရမ္ဗ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းအကြောင်း ပုဏ္ဏကထာတော် ဖြစ်၏။ ဤအခန်းကဏ္ဍကို လူတို့ကြားနာလျှင် အတားအဆီးအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 42

एतन्माघचतुर्थां यः शुक्लायां पूजयेन्नरः । न तस्य वत्सरं यावद्विघ्नं सञ्जायते क्वचित्

မဃလ၏ လင်းလက်သော ပက္ခ (သုက္လ) အတွင်းရှိ စတုရ္ထီနေ့၌ ပူဇော်သူ မည်သူမဆို၊ ထိုသူသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး မည်သည့်အတားအဆီးမျှ မဖြစ်ပေါ်လာ။